Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Szczecinie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 października 2017 roku

Sąd Okręgowy w Szczecinie VIII Wydział Gospodarczy

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSO Agnieszka Woźniak

Sędziowie: SO Agnieszka Kądziołka

SO Natalia Pawłowska-Grzelczak (spr.)

Protokolant: stażysta Paulina Rynkiewicz

po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 roku w Szczecinie

na rozprawie

sprawy z powództwa M. R. (1) i F. S.

przeciwko (...) spółce akcyjnej w W.

o zapłatę

na skutek apelacji powodów i pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 17 maja 2017 roku, sygnatura akt XI GC 1007/16

I.  oddala obie apelacje;

II.  zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego;

III.  zasądza solidarnie od powodów na rzecz pozwanego kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

SSO Natalia Pawłowska-Grzelczak SSO Agnieszka Woźniak SSO Agnieszka Kądziołka

Sygn. akt VIII Ga 399/17

VIII Ga 400/17

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 23 maja 2016 powodowie F. S. i M. R. (1) wnieśli o zasądzenie na ich rzecz solidarnie od (...) spółki akcyjnej w W. kwoty 1600 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 18 lutego 2016 roku do dnia zapłaty oraz kosztami postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazali, iż w wyniku kolizji uszkodzony został pojazd należący do J. S.. Sprawcą kolizji była osoba ubezpieczona u pozwanej z tytułu odpowiedzialności cywilnej. Wskazywali, iż poszkodowany, w związku z między innymi potrzebą dojazdów do pracy, zmuszony był wynająć samochód zastępczy, a następnie scedował roszczenie odszkodowawcze z tytułu najmu pojazdu na powodów. Pozwana odmówiła jednak zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego w kwocie żądanej przez powodów - tj. za 16 dni najmu pojazdu zastępczego według stawki dobowej 200 zł netto. W związku z powyższym powodowie wystąpili na drogę postępowania sądowego.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana - (...) spółka akcyjna w W. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz złożyła wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwana wskazała na brak legitymacji czynnej strony powodowej, a także brak zasadności najmu pojazdu zastępczego. Jej zdaniem najem pojazdu zastępczego nie był celowy, a powodowie nie przedstawili żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że pojazd zastępczy był naprawiany, a jeśli tak, to w jakim okresie. Z ostrożności procesowej pozwana zakwestionowała okres najmu, wskazując, że niezbędny okres naprawy winien trwać trzy dni robocze, zaś jeśli chodzi o stawkę najmu, stwierdziła, że jest ona zawyżona.

Wyrokiem z dnia 17 maja 2017 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie w punkcie I. zasądził od pozwanej (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powodów F. S., M. R. (2) kwotę 1549,80 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 18 lutego 2016 r. do dnia zapłaty, w punkcie II. oddalił powództwo w pozostałym zakresie, natomiast w punkcie III. zasądził od pozwanej (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powodów F. S. i M. R. (2) kwotę 1797 zł (jeden tysiąc siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów procesu.

Powyższe rozstrzygniecie zostało oparte na następujących ustaleniach faktycznych Sądu Rejonowego:

W wyniku kolizji drogowej, która miała miejsce w dniu 21 listopada 2015 roku uszkodzeniu uległ pojazd marki F. o nr rej. (...) należący do J. S.. Ustalono, że sprawcą kolizji była osoba posiadająca ubezpieczenie OC w (...) spółce akcyjnej z siedzibą w W.. Sąd ustalił, że uszkodzeniu uległ między innymi tylny błotnik i lampa oraz boczna szyba. Szkoda miała charakter całkowity. J. S. wykorzystywał uszkodzony pojazd do między innymi dojazdów do pracy, a także w życiu codziennym. Ponadto Sąd Rejonowy ustalił, że w okresie od dnia 12 grudnia 2015 roku do dnia 28 grudnia 2015 roku poszkodowany wynajmował u F. S. i M. R. (1) samochód marki C. o nr rej. (...). Dobową cenę najmu bez limitu kilometrów ustalono na kwotę 200 złotych netto. Z tytułu wynajmu F. S. i M. R. (1) wystawili poszkodowanemu fakturę VAT nr (...) na kwotę 3936,00 złotych brutto, za 16 dni wynajmu, płatną w terminie 14 dni. Przyjęto stawkę 200 złotych netto (246 złotych brutto) za dobę wynajmu. Następnie Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 31 grudnia 2015 r. poszkodowany przelał wierzytelność przysługującą mu z tytułu najmu pojazdu zastępczego w kwocie 3936 zł wobec (...) spółki akcyjnej w W. na rzecz F. S. i M. R. (2) - spółki cywilnej prowadzonej pod nazwą (...) s.c. Biuro Pomocy Prawnej i Dochodzenia Odszkodowań. Ustalono także, że pismem z dnia 4 stycznia 2016 roku powodowe wezwali pozwaną do zapłaty kwoty 3936 złotych. W odpowiedzi na to wezwanie pozwana stwierdziła, że brak jest podstaw do wypłaty odszkodowania, gdyż z zebranej w aktach szkody dokumentacji wynika, że poszkodowany podjął czynności, których skutkiem było zwiększenie szkody. Następnie, pismem z dnia 28 stycznia 2016 roku powodowie ponownie wezwali pozwaną do zapłaty wyżej wymienionej kwoty. Pozwana podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko.

Ponadto Sąd Rejonowy ustalił, że uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego wyniósł 9 dni roboczych (od dnia 12 grudnia 2015 roku do dnia 21 grudnia 2015 roku). Natomiast stawka netto za dobę wynajmu pojazdu zastępczego w klasie samochodów odpowiadających marce F. (...) o nr rej. (...), bez limitu kilometrów, z pełnym ubezpieczeniem i zniesionym udziałem własnym w szkodach oraz na okres od 5 do 15 dni zawierała się w granicach od 130 do 155 złotych netto, średnio około 140 złotych netto za dobę. Sąd ustalił, że stawka w wysokości 200 złotych netto za dobę wskazana przez powodów w umowie najmu pojazdu zastępczego odbiegała od stawek stosowanych na lokalnym rynku, przewyższając średnią stawkę o około 43% i była znacznie zawyżona.

Ustalono również, że w dniu 21 grudnia 2015 r. J. S. otrzymał od ubezpieczyciela odszkodowanie za szkodę całkowitą.

W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał, że powództwo było uzasadnione prawie w całości.

Na wstępie podkreślono, że powództwo dotyczyło wierzytelności przysługującej spółce cywilnej i wskazano, że po stronie wspólników spółki cywilnej zachodzi współuczestnictwo konieczne w postępowaniu przed sądem (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2011 r., III CZP 130/10). Ponadto Sąd Rejonowy podniósł, iż do świadczenia przysługującego wspólnikom spółki cywilnej nie stosuje się przepisów o podzielności świadczenia ani o solidarności. Przeciwny pogląd prowadziłby do częściowego podziału majątku spółki (wierzytelności) przed jej rozwiązaniem, a więc przed ustaniem współwłasności łącznej, co pozostawałoby w sprzeczności z art. 875 § 2 k.c.

Sąd pierwszej instancji zaznaczył, iż pozwany nie kwestionował co do zasady odpowiedzialności ubezpieczającego za szkodę spowodowaną przez sprawcę posiadającego ubezpieczenie OC w pozwanym Towarzystwie. Zakład ubezpieczeń zakwestionował swoją odpowiedzialność wobec powodów w zakresie legitymacji powodów do wystąpienia z żądaniem, a ponadto zakwestionował wysokość szkody, poprzez zakwestionowanie stawki na 1 dzień czynszu najmu oraz czasu trwania najmu pojazdu zastępczego. Pozwana kwestionowała również zasadność najmu pojazdu zastępczego.

W ocenie Sądu Rejonowego powodowie wykazali swoją legitymację czynną poprzez załączenie do pozwu umowy cesji wierzytelności., zawartej zgodnie z dyspozycją art. 509 § 1 k.c. Sąd podkreślił, że celem umowy cesji było rozliczenie „bezgotówkowe” najmu pojazdu zastępczego, a przelewana wierzytelność sprecyzowana została w konkretnej fakturze, w której podany jest okres najmu i stawka za najem. W ocenie Sądu Rejonowego powyższe w wystarczającym sposób oddaje wolę stron składających oświadczenie woli przy dokonanej cesji wierzytelności.

W ocenie Sądu Rejonowego powodowie wykazali również, że najem samochodu zastępczego przez poszkodowanego był zasadny i konieczny. Podniesiono, że poszkodowany przyznał, iż pierwotnie nie potrzebował samochodu zastępczego, albowiem pożyczył samochód od kolegi jednak, po jakimś czasie auto musiał oddać i wówczas powstała potrzeba wynajmu samochodu zastępczego. Poszkodowany potrzebował auta zastępczego do zwykłych potrzeb życiowych takich jak dojazd do pracy, zakupy itp. Sąd Rejonowy podkreślił, że najem pojazdu zastępczego nie byłby uzasadniony, gdyby rozpoczął się po dniu wypłaty odszkodowania za szkodę całkowitą, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Sąd wskazał, że pozwana nie współdziałała z poszkodowanym w sposób należyty w zakresie likwidacji szkody, skoro wypłaciła odszkodowanie dopiero w dniu 21 grudnia 2015 r. W ocenie Sądu Rejonowego poszkodowany współdziałał z ubezpieczycielem i minimalizował szkodę, skoro przez pewien okres po zdarzeniu korzystał z samochodu pożyczonego od znajomego.

Sąd Rejonowy wskazał, że wprawdzie poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwania oferty najtańszej, co nie oznacza jednak, że stawki najmu nie powinny być weryfikowane przez biegłego sądowego. Badając rynek biegły wyliczył średnią stawkę najmu na kwotę 140 zł netto za dobę. Opinię w tym zakresie Sąd Rejonowy podzielił w całej rozciągłości i tej podstawie wyliczył wysokość należnego powodom odszkodowania (czynszu najmu) na poziomie 1549,80 zł (140 zł netto x 9 dni + 23 % vat ). Za uzasadniony okres wynajmu pojazdu zastępczego Sąd przyjął okres od dnia 12 grudnia 2015 r. do dnia 21 grudnia 2015 r. (data wypłaty odszkodowania). Sąd Rejonowy podkreślił, że dzień wypłaty odszkodowania jest dniem ostatecznym, do którego przy szkodzie całkowitej możliwe jest przyznanie odszkodowania obejmującego uzasadniony czas najmu pojazdu zastępczego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2004 r., IV CK 672/03).

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Przyjmując 30 - dniowy termin na wypłatę żądanego odszkodowania Sąd stwierdził, że pozwany od dnia 18 lutego 2016 r. pozostawał w opóźnieniu.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 kpc. Sąd włożył na pozwanego obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, albowiem powód uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania. Sąd wskazał, że na koszty procesu poniesione przez powoda składała się opłata od pozwu w kwocie 80 zł, zaliczka na wynagrodzenie biegłego w kwocie 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w stawce minimalnej powiększone o kwotę opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 1217 zł.

Apelację od powyższego wyroku wniosła strona powodowa, zaskarżając wydany wyrok w części tj. w zakresie punktu I. i II. Zaskarżonemu wyrokowi powodowie zarzucili naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 233 k.p.c. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i zaniechanie jego wszechstronnego rozważenia, wyrażającego się w przyjęciu, iż:

- uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego w okolicznościach niniejszej sprawy stanowi 9 dni, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy uzasadniają okres dłuższy,

- średnia dobowa stawka najmu pojazdu zastępczego o parametrach zbliżonych do pojazdu uszkodzonego na lokalnym rynku najmu oscyluje wokół kwoty 140,00 zł, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał, przede wszystkim opinia biegłego sądowego i załączone przez powodów wydruki ofert najmu pojazdu wskazują na stawkę wyższą.

Wskazując na powyższe apelujący wnieśli o:

- zmianę zaskarżonego orzeczenia przez uwzględnienie powództwa w całości,

-zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu apelacji pozwana dokonała szczegółowego rozwinięcia zgłoszonych zarzutów podkreślając, że niesłusznie przyjął Sąd Rejonowy uznał, iż dzień wypłaty odszkodowania jest dniem ostatecznym, do którego przy szkodzie całkowitej możliwe jest przyznanie odszkodowania obejmującego uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego. Wskazał powołując się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2004 r. (sygn. akt IV CK 672/03), że „ że postulat pełnego odszkodowania przemawia za przyjęciem stanowiska o potrzebie zwrotu przez ubezpieczyciela tzw. wydatków koniecznych potrzebnych na czasowe używanie zastępczego środka komunikacji w związku z niemożliwością korzystania z niego wskutek zniszczenia, z tym, że tylko za okres między dniem zniszczenia a dniem, w którym poszkodowany może nabyć analogiczny pojazd nie dłuższy jednak niż za czas do zapłaty odszkodowania". Podkreślił, iż posiadanie wraku samochodu i odszkodowania za zniszczenie samochodu lub sumy pieniężnej odpowiadającej wartości rynkowej zniszczonego pojazdu z dnia szkody, nie oznacza, że poszkodowany może już korzystać z własnego pojazdu. Do tego potrzebne jest nabycie innego pojazdu. Istnieje szereg stanów faktycznych, w których dzień związania odpowiedzialnością za wydatki na najem pojazdu zastępczego będzie sięgał poza dzień wypłaty odszkodowania za szkodę w pojeździe tj. do dnia odtworzenia możliwości korzystania z rzeczy poprzez zakup innego pojazdu mechanicznego.

Odnosząc się zaś do stawki najmu pojazdu zastępczego apelujący podkreślili, iż zastosowana przez powodów stawka w kwocie 200,00 zł netto za dobę najmu nie przekracza średniej, ustalonej przez biegłego stawki o ponad 40%, lecz o 30%, albowiem biegły ustalił tę stawkę na kwotę 140,00 zł netto. Niezależnie jednak od powyższego podnieśli, iż niezasadnie uznał Sąd, że przyjęte stawki dzienne winny odnosić się do okresu najmu w przedziale 5-15 dni, podczas gdy poszkodowany, jako laik w dziedzinie techniki samochodowej nie mógł przypuszczać, iż powstałe uszkodzenia uzasadniają szkodę całkowitą, w szczególności z uwagi na fakt iż zewnętrzne uszkodzenia pojazdu były niepozorne.

Reasumując wskazali, iż apelacja jest uzasadniona.

W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwany wskazał, że Sąd I instancji zasadnie przyjął, że okres najmu pojazdu zastępczego nie powinien wykraczać poza datę otrzymania przez poszkodowanego kwoty odszkodowania. Dla poparcia swojej tezy przywołał orzeczenie Sądu Najwyższy z dnia 8 września 2004 r. (sygn. akt IV CK 672/03), wskazując, że „ postulat pełnego odszkodowania przemawia za przyjęciem stanowiska o potrzebie zwrotu przez ubezpieczyciela tzw. wydatków koniecznych potrzebnych na czasowe używanie zastępczego środka komunikacji w związku z niemożliwością korzystania z niego wskutek zniszczenia, z tym, że tylko za okres między dniem zniszczenia a dniem, w którym poszkodowany może nabyć analogiczny pojazd nie dłuższy jednak niż za czas do zapłaty odszkodowania”.

Pozwany podkreślił, iż stoi na stanowisku, iż najem pojazdu zastępczego w przedmiotowej sprawie w ogóle nie był zasadny, a już na pewno nie można uznać za celowy najem pojazdu do dnia w którym poszkodowany miał możliwość nabycia nowego pojazdu w miejsce uszkodzonego za kwotę uzyskaną z odszkodowania. Należy bowiem uwzględnić fakt, iż opóźnienie w wypłacie przez pozwanego odszkodowania z tytułu szkody całkowitej spowodowane było wyłącznie zaniedbaniem samego poszkodowanego, który nie współdziałał z pozwanym.

W pozostałym zakresie pozwany podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie apelacji powodów jako całkowicie nieuzasadnionej.

Apelację wywiodła także strona pozwana zaskarżając wyrok Sądu Rejonowego w części tj. co do punktu I. i III. i wnosząc o:

1.  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa wobec pozwanego również w zakresie kwoty 1549,80 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 18 lutego 2016 r. do dnia zapłaty oraz stosunkowe rozdzielenie kosztów procesu w postępowaniu przed Sądem I instancji (art. 100 zd. 1 k.p.c.),

2.  zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I.  naruszenie przepisów prawa materialnego:

a)  art. 361 k.c. w zw. z art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym, Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że w tak ustalonym stanie faktycznym, istnieją podstawy do przyjęcia odpowiedzialności pozwanego za szkodę w postaci kosztów najmu pojazdu zastępczego w kwocie 1549,80 zł brutto,

b)  art. 824 ¹ § 1 k.c. w zw. z art. 361 § 2 k.c. i art. 363 § 1 zd. 1 k.c., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące zasądzeniem na rzecz powodów tytułem odszkodowania sumy pieniężnej w sposób oczywisty przewyższającej wysokość zaistniałej w niniejszej sprawie szkody,

c)  art. 362 k.c. w związku z art. 354 § 2 k.c. poprzez niezastosowanie tych przepisów i nieuwzględnienie przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, iż poszkodowany doprowadził do maksymalizacji powstałej szkody poprzez:

-

wygenerowanie kosztów najmu pojazdu zastępczego w sytuacji, gdy poszkodowany w chwili powstania szkody posiadał inny czynny pojazd, który mógł być użytkowany w miejsce uszkodzonego,

-

zwłokę poszkodowanego w przedłożeniu pozwanemu niezbędnej dokumentacji celem likwidacji szkody i wypłaty odszkodowania z tytułu szkody całkowitej (w tym wskazaniu numeru rachunku bankowego, na jaki miało być przelane odszkodowanie), co spowodowało, iż odszkodowanie zostało zaksięgowane na rachunku bankowym poszkodowanego dopiero dnia 21 grudnia 2015 r., podczas, gdy, w myśl ww. przepisów zobowiązany on jest do minimalizacji rozmiaru powstałej szkody.

II. naruszenie przepisów prawa procesowego:

a)  art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c . , poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, iż powodowie wykazali w toku postępowania zasadność najmu pojazdu zastępczego, podczas, gdy z dowodów przedłożonych przez pozwanego (informacja z (...) z dnia 18 stycznia 2016 r.) wynikało, że poszkodowany w dniu szkody oprócz pojazdu uszkodzonego posiadał również inny pojazd (T. (...)), a zatem najem pojazdu zastępczego był niecelowy, natomiast powodowie nie udowodnili, że ww. pojazd nie mógł być użytkowany przez poszkodowanego w miejsce pojazdu uszkodzonego, pomimo tego, iż w świetle ww. przepisów, to na nich spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie,

b)  art. 227 k.p.c. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie wybiórczej oceny materiału dowodowego polegającej na nieuwzględnieniu podczas ustalania należnego powodom odszkodowania z tytułu najmu pojazdu zastępczego:

-

okoliczności, że poszkodowany w dniu szkody oprócz pojazdu uszkodzonego posiadał również inny pojazd (T. (...)), a zatem najem pojazdu zastępczego był niecelowy,

-

okoliczności, że poszkodowany dopuścił się zwłoki w przedłożeniu pozwanemu niezbędnej dokumentacji celem likwidacji szkody i wypłaty odszkodowania z tytułu szkody całkowitej (w tym wskazaniu numeru rachunku bankowego, na jaki miało być przelane odszkodowanie), co spowodowało, iż odszkodowanie zostało zaksięgowane na rachunku bankowym poszkodowanego dopiero dnia 21 grudnia 2015 r.

W uzasadnieniu apelacji strona pozwana dokonała szczegółowego rozwinięcia zgłoszonych zarzutów podkreślając, iż wynajęcie samochodu zastępczego w okolicznościach niniejszej sprawy nie może być uznane za celowe i ekonomicznie uzasadnione. Pozwany wskazał, iż z informacji uzyskanej przez pozwanego z Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, uszkodzony w wyniku kolizji z dnia 21 listopada 2015 r. roku pojazd marki F. nie był jedynym pojazdem w gospodarstwie domowym poszkodowanego. Poszkodowany w dniu wystąpienia szkody dysponował bowiem samochodem marki T. (...), nr rej. (...). Pozwany podniósł, że w świetle art. 6 k.c. i 232 k.p.c. to powód winien wykazać, że najem pojazdu zastępczego był celowy i ekonomicznie uzasadniony, szczególnie w sytuacji, gdy pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty podniósł okoliczność posiadania przez poszkodowanego w dacie szkody innego pojazdu, na dowód czego przedłożył informację z Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, to na powodach ciążył obowiązek wykazania, że drugi pojazd znajdujący się w gospodarstwie domowym poszkodowanego nie mógł być użytkowany w miejsce uszkodzonego. Tymczasem powodowie powyższemu obowiązkowi nie sprostali.

Pozwany zakwestionował również rozstrzygnięcie Sądu I instancji w zakresie czasookresu najmu. Ponownie podkreślił, iż wydłużenie czasu najmu pojazdu zastępczego w przedmiotowej sprawie spowodowane było wyłącznie zwłoką po stronie poszkodowanego. Gdyby bowiem poszkodowany przesłał pozwanemu niezbędne dokumenty i informacje niezwłocznie po dniu, w którym otrzymał w tym przedmiocie od pozwanego wezwanie (3 grudnia 2015 r.), wypłata odszkodowania nastąpiłaby bez zbędnej zwłoki i najem pojazdu zastępczego nie byłby potrzebny, ponieważ w dacie, w jakiej rozpoczął się najem - 12 grudnia 2015 r.- poszkodowany mógłby dysponować już nowym pojazdem zakupionym w miejsce uszkodzonego. Pozwany wskazał, iż przyjęcie 9-dniowego okresu najmu samochodu zastępczego prowadzi do bezpodstawnego wzbogacenia, co jest niedopuszczalne w przypadku naprawy szkody. Podkreślił, iż pozwany odpowiada jedynie za normalne następstwa, z których szkoda wynikła, a odszkodowanie pełni funkcję kompensacyjną, ma na celu naprawienie wyrządzonej szkody, nie może prowadzić do bezpodstawnego wzbogacenia poszkodowanego, czy powoda (jako cesjonariusza szkody).

Reasumując wskazał, iż apelacja jest w pełni uzasadniona i konieczna.

W odpowiedzi na apelację powodowie wnieśli o jej oddalenie w całości i zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów kosztów postępowania według norm przepisanych za postępowanie przed Sądem II instancji.

W uzasadnieniu swojego stanowiska podali, że słusznie przyjął Sąd Rejonowy, iż powodowie wykazali, że najem pojazdu zastępczego był konieczny i uzasadniony, co wynika przede wszystkim z zeznań poszkodowanego, który w sposób przekonujący i szczegółowy wyjaśnił okoliczności wynajmu pojazdu zastępczego, przyczyny dla których nie wynajął pojazdu tuż po zdarzeniu wywołującym szkodę, a nadto wskazał cele, do których uszkodzony pojazd wykorzystywał.

Odnosząc się do podnoszonej przez pozwanego okoliczności, jakoby poszkodowany dysponował innym pojazdem, z którego mógłby korzystać w okresie naprawy uszkodzonego pojazdu wskazano, iż w toku postępowania dowodowego taka okoliczność nie została wykazana, bowiem strona pozwana nie udźwignęła ciężaru dowodowego w tym zakresie. Podkreślono, iż nawet jeżeli podnoszona przez stronę przeciwną okoliczność posiadania przez poszkodowanego innego pojazdu jest wiarygodna, co miałoby wynikać z informacji uzyskanej z Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, to fakt zarejestrowania takiegoż pojazdu na poszkodowanego nie jest równoznaczny z możliwością korzystania z niego, zaś z zeznań poszkodowanego wynika, iż nie miał możliwości korzystania auta w okresie naprawy uszkodzonego pojazdu. Sporna okoliczność została zatem wykazana przez powodów. Podniesiono, iż nieuzasadnione jest więc przerzucanie ciężaru dowodowego w tym zakresie za stronę powodową, co pozwany próbuje uczynić.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego okresu najmu na przestrzeni 9 dni wskazano, iż również ten zarzut jest niezasadny, bowiem Sąd zdaniem powodów winien uwzględnić okres dłuższy, która to okoliczność w sposób szczegółowy została przedstawiona w uzasadnieniu złożonej przez stronę powodową apelacji.

Reasumując wskazano, iż apelacja pozwanego winna być oddalona w całości.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Obie apelacje okazały się nieuzasadnione.

Zgodnie z art. 382 kpc Sąd drugiej instancji orzeka na podstawie materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym. Z regulacji tej wynika, że Sąd rozpoznający apelację orzeka na podstawie materiału zgromadzonego zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, natomiast postępowanie apelacyjne polega na merytorycznym rozpoznaniu sprawy, co oznacza, że wyrok Sądu drugiej instancji musi opierać się na jego własnych ustaleniach faktycznych i prawnych.

W pierwszej kolejności należy, więc ustalić podstawę faktyczną rozstrzygnięcia oraz poddać ocenie te zarzuty apelacji, które odnoszą się do ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji.

Oceniając cały materiał dowodowy zebrany w sprawie Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany ustaleń faktycznych, dokonanych przez Sąd Rejonowy. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził oraz szczegółowo i dokładnie ocenił dowody w niniejszej sprawie oraz trafnie określił ich prawne konsekwencje. Sąd drugiej instancji w całości tą ocenę podziela, przy czym nie ma potrzeby ponownego przytaczania tych samych argumentów w zakresie oceny.

Analizę zasadności zarzutów apelacji powodów rozpocząć należało od zarzutu naruszenia art. 233 k.p.c. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i zaniechanie jego wszechstronnego rozważenia, wyrażającego się w przyjęciu, iż uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego w okolicznościach niniejszej sprawy stanowi 9 dni, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy uzasadniają okres dłuższy.

W ocenie Sądu Okręgowego stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie ustalenia zasadnego czasu najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowanego należy uznać za słuszne. Nie budziło wątpliwości Sądu Okręgowego, że zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego przysługuje poszkodowanemu również w przypadku wystąpienia szkody całkowitej, tj. w przypadku całkowitego zniszczenia pojazdu, gdy jego naprawa jest niemożliwa lub nieopłacalna, jak to miało miejsce w przedmiotowym stanie faktycznym. Dotychczas ugruntowane było orzecznictwo, na które powołał się Sąd Rejonowy, że zaistnienie szkody całkowitej uzasadnia korzystanie przez poszkodowanego z pojazdu zastępczego przez czas liczony od zniszczenia pojazdu do dnia, w którym poszkodowany mógłby najwcześniej nabyć pojazd o podobnym standardzie, nie dłużej jednak niż do chwili wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela. Niemniej jednak najnowsze orzecznictwo Sądu Najwyższego w tym zakresie (np. uchwała z dnia 22 listopada 2013 r., III CZP 76/13) wskazuje, że nie zawsze odpowiedzialność ubezpieczyciela w zakresie zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego skończy się w dniu wypłaty odszkodowania, gdyż pod uwagę brać należy obiektywną możliwość nabycia przez poszkodowanego innego pojazdu. W ocenie Sądu Okręgowego w sytuacji sporu na tej płaszczyźnie niewątpliwie należy dokonać indywidualnej oceny konkretnego przypadku i dopiero na tej podstawie ocenić zasadność czasu trwania najmu pojazdu zastępczego. Różnorodność okoliczności związanych z następstwami wypadku komunikacyjnego oraz sytuacja życiowa poszkodowanego nie pozwala na formułowanie kazuistycznych wskazań w tym zakresie, podlegają one bowiem zawsze indywidualnej ocenie.

W przypadku szkody całkowitej, tj. uszkodzenia pojazdu w stopniu wyłączającym możliwość jego naprawy albo jeżeli koszt naprawy pojazdu jest znacznie wyższy od jego wartości przed uszkodzeniem, świadczenie pieniężne ubezpieczyciela obejmuje kwotę odpowiadającą różnicy wartości pojazdu sprzed i po wypadku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2002 r., V CKN 903/00, OSNC 2003, nr 1, poz. 15). W takim przypadku należy przyjąć, że w zakres szkody pozostającej w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem szkodzącym wchodzą koszty najmu pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego w okresie niezbędnym do nabycia nowego pojazdu. Ustalenie, jakie skutki pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem szkodzącym następuje bowiem przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego, czy też, niekiedy, zasad nauki oraz na podstawie indywidualnej sytuacji poszkodowanego i konkretnych okoliczności sprawy. W świetle zasad doświadczenia życiowego, nabycie nowego pojazdu wymaga podjęcia określonych czynności organizacyjnych w pewnym przedziale czasu przy uwzględnieniu obowiązku poszkodowanego podejmowania czynności zmierzających do zapobieżenia zwiększaniu rozmiaru szkody. Ustalenie czasu niezbędnego na nabycie nowego pojazdu ma charakter obiektywny. Na ustalenie czasu niezbędnego na nabycie pojazdu istotne znaczenie ma data zawiadomienia poszkodowanego o sposobie likwidacji szkody poprzez zapłatę różnicy pomiędzy wartością pojazdu sprzed i po zdarzeniu szkodzącym. Z tych względów nie zrywa adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem szkodzącym a kosztami poniesionymi na najem pojazdu zastępczego przy tzw. szkodzie całkowitej wypłata odszkodowania przez ubezpieczyciela obejmującego różnicę w wartości uszkodzonego pojazdu sprzed i po wypadku, jeżeli nastąpiła ona zanim nastąpił upływ czasu niezbędnego do nabycia przez poszkodowanego nowego pojazdu. Analiza materiału dowodowego jednoznacznie pokazuje, że poszkodowany nie podejmował czynności zmierzających do nabycia nowego pojazdu od chwili kiedy dowiedział się o szkodzie całkowitej, czyli w rozsądnym wymiarze czasu. Jak sam zeznał założenie jego było takie, że z auta zastępczego będzie korzystał do momentu wypłaty odszkodowania za szkodę całkowitą. Poszkodowany dopiero po zakończeniu najmu pojazdu zastępczego przystąpił do sprzedaży „wraku”, jednak po jego zbyciu od razu nie kupił nowego samochodu. Wskazał, że dopiero później pożyczył pieniądze od rodziców i kupił samochód. Powyższe oznacza, że poszkodowany w przedmiotowej sprawie nie podejmował bez zbędnej zwłoki czynności organizacyjnych zmierzających do nabycia nowego pojazdu od chwili dowiedzenia się o szkodzie całkowitej. Czynności te zaplanował w inny sposób, który wskazuje, iż zaplanował zgromadzić większą sumę pieniędzy niż uzyskane odszkodowanie, do czego oczywiście miał pełne prawo. Zważyć jednak należy, że odszkodowanie z tytułu najmu pojazdu zastępczego nie jest roszczeniem za abstrakcyjny okres czasu. Potrzeba najmu musi więc wiązać się z konkretnym przedziałem czasowym. Skoro poszkodowany jak sam wskazał, zaplanował czas trwania najmu pojazdu zastępczego do czasu wypłaty odszkodowania i nie wykazał, że korzystanie z pojazdu zastępczego po wypłacie odszkodowania przez ubezpieczyciela było podyktowane czynnościami organizacyjnymi, zmierzającymi bez zbędnej zwłoki do zakupu nowego pojazdu, to korzystnie z pojazdu zastępczego po wypłacie odszkodowania nie może być uznane za uzasadnione i celowe. Natomiast nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego zasadność i celowość korzystania przez poszkodowanego z pojazdu zastępczego do dnia wypłaty odszkodowania tj. za okres od dnia 12 grudnia 2015 r. do dnia 21 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy podziela w tym zakresie w całej rozciągłości ustalenia i wywody Sądu Rejonowego nie widząc potrzeby ich ponownego przytaczania. Stanowisko to jest zgodne z opinią ustną biegłego sądowego, która była logiczna, spójna i nie została skutecznie podważona przez żadną ze stron procesu. Stąd jedynie polemika oraz dezaprobata obu stron w stosunku do wniosków biegłego - niekorzystnych z punktu widzenia ich interesów w sprawie - nie mogła, w ocenie Sądu Okręgowego, stanowić skutecznej podstawy apelacji, żadnej ze stron w tym zakresie (w zakresie uzasadnionego czasu najmu pojazdu zastępczego).

Reasumując wskazać należy, iż przyjęty przez Sąd Rejonowy okres najmu pojazdu zastępczego wynoszący 9 dni i trwający do dnia 21 grudnia 2015 roku należy uznać za prawidłowy i pozostający w normalnym związku przyczynowym ze zdarzeniem powodującym szkodę.

Odnosząc się drugiego zarzutu apelacji powodów tj. naruszenia art. 233 k.p.c. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na ustaleniu średniej stawki dobowej najmu pojazdu zastępczego o parametrach zbliżonych do pojazdu uszkodzonego na lokalnym rynku najmu na poziomie kwoty 140,00 zł netto, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na stawkę wyższą, wskazać należy, iż również ten zarzut okazał się nieuzasadniony w ocenie Sądu Okręgowego.

Powodowie nie wykazali bowiem w toku postępowania dowodowego zasadności stawki najmu na poziomie 200 zł netto za dobę. Z opinii biegłego sądowego jednoznacznie wynikało, że średnia stawka najmu pojazdu odpowiadającego klasie auta uszkodzonego w kolizji wynosiła średnio 140 zł netto za dobę. Powyższe uzasadnia stwierdzenie, iż stawka wskazywana przez powodów odbiegała od średnich stawek w realiach rynkowych i tym samym była zawyżona o ok. 30%. Opinii tej powodowie nie zdołali podważyć w żaden sposób. Sąd orzekający uzyskał od biegłego wiadomości specjalne niezbędne do merytorycznego i prawidłowego orzekania, które uczynił podstawą ustaleń faktycznych. W ocenie Sądu Okręgowego biegły wypowiedział się w swojej opinii wyczerpująco na postawione mu pytania, a wnioski płynące z treści opinii należy uznać za kategoryczne i wystarczające do rozstrzygnięcia sporu w powiązaniu z resztą materiału dowodowego i wiedzą specjalną posiadaną przez biegłego. Opinia biegłego podlega, jak każdy inny dowód, ocenie Sądu orzekającego tak, co do jej zupełności i zgodności z wymaganiami formalnymi, jak i co do jej mocy przekonywującej. W postanowieniu z dnia 7 listopada 2000 roku (I CKN 1170/98, OSNC 2001, z. 4, poz. 64) Sąd Najwyższy wskazał, że kryterium oceny opinii biegłych stanowi jej zgodność z zasadami logiki, wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, jej podstaw teoretycznych, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej sądów. Jeżeli zatem z tych punktów widzenia nie nasunie sądowi orzekającemu zastrzeżeń, to oczywiście może ona stanowić uzasadnioną podstawę dla dokonania ustaleń faktycznych i rozstrzygnięcia sprawy.

W świetle powyższego Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe apelację strony powodowej należało uznać za nieuzasadnioną

Przechodząc do analizy apelacji strony pozwanej wskazać należy, iż zarzuty apelacji okazały się nieuzasadnione i nie doprowadziły do zmiany wyroku Sądu Rejonowego w postulowanym przez apelującego kierunku.

Na wstępie wskazać należy, iż strona pozwana zarzucała Sądowi Rejonowemu naruszenie art. 362 k.c. w związku z art. 354 § 2 k.c. poprzez niezastosowanie tych przepisów i nieuwzględnienie przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, iż poszkodowany doprowadził do maksymalizacji powstałej szkody poprzez wygenerowanie kosztów najmu pojazdu zastępczego w sytuacji, gdy poszkodowany w chwili powstania szkody posiadał inny czynny pojazd, który mógł być użytkowany w miejsce uszkodzonego.

Nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego, że poszkodowanemu przysługuje prawo do zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego przez czas naprawy uszkodzonego pojazdu jak również w przypadku szkody całkowitej za czas niezbędny do nabycia nowego pojazdu (o czym była mowa powyżej). Szkodę, za którą odpowiada ubezpieczyciel, należy ujmować zgodnie z zasadą pełnego odszkodowania z art. 361 § 2 k.c. obejmującego ekonomicznie uzasadnione wydatki potrzebne do przywrócenia stanu poprzedniego. W tych ramach mieści się kwota wynajmu pojazdu zastępczego. Poszkodowany nie powinien bowiem znaleźć się w sytuacji gorszej niż wówczas, gdyby mu szkody nie wyrządzono. W ocenie Sądu Okręgowego najem pojazdu zastępczego nie jest celowy, a tym samym nie jest ekonomicznie uzasadniony, jeżeli poszkodowany posiada inny, wolny i nadający się do wykorzystania pojazd mechaniczny lub wynajmując pojazd mechaniczny nie zamierza korzystać z przedmiotu najmu. Wydatki na najem poniesione w tych okolicznościach nie będzie można zaliczyć w ciężar odpowiedzialności sprawcy lub jego ubezpieczyciela z OC komunikacyjnego. Odmowa lub redukcja świadczenia odszkodowawczego będzie zatem możliwa w sytuacji przypisania poszkodowanemu naruszenia zasady współdziałania z dłużnikiem przy wykonaniu zobowiązania w sposób, o którym mowa w art. 354 k.c. Z uwagi na fakt, iż są to okoliczności wyłączające odpowiedzialność dłużnika, ciężar udowodnienia naruszenia tej zasady przez poszkodowanego, będzie obciążał ubezpieczyciela. Analiza materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie, iż pozwany ubezpieczyciel wykazał zaistnienie powyższych okoliczności zgodnie z art. 6 k.c. Poza sporem pozostaje fakt, iż z danych Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego wynika, iż w dniu szkody poszkodowany K. S. miał ubezpieczony jeszcze inny pojazd tj. T. (...). Z tego faktu pozwany wywodził, że najem pojazdu zastępczego nie może być uznany za konieczny i uzasadniony. Okoliczności tej jednak wyraźnie zaprzeczyła strona powodowa w piśmie procesowym z dnia 10 sierpnia 2016 roku wskazując, że poszkodowany nie posiadał innego pojazdu, którym mógłby dysponować. W ocenie Sądu Okręgowego sam fakt zarejestrowania pojazdu na poszkodowanego nie jest równoznaczny z możliwością posiadania innego, wolnego pojazdu nadającego się do wykorzystania. W toku postępowania dowodowego przed Sądem I instancji poszkodowany K. S. w trakcie przesłuchania wyjaśnił, że nie miał innego auta, z którego mógłby korzystać. Wskazał, że najpierw pożyczył auto od znajomego a następnie, kiedy je oddał musiał wynajął pojazd zastępczy. Oczywistym jest fakt, że w toku rozprawy jest przeprowadzone postępowanie dowodowe i następuje roztrząsanie jego wyników. Tymczasem pełnomocnik strony pozwanej nie stawił się na rozprawę w dniu, kiedy był przesłuchiwany świadek K. S. (poszkodowany) i nie zadawał pytań świadkowi, które ewentualnie mogłyby dowieść, iż poszkodowany w chwili zdarzenia i w okresie najmu posiadał inny pojazd, z którego mógł swobodnie skorzystać. Tym samym przyjąć należało, iż pozwany nie udźwignął w tym zakresie ciężaru dowodu. Przedstawienie informacji uzyskanej od Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego nie jest wystarczające w kontekście całokształtu materiału dowodowego, aby przyjąć, iż pozwany wykazał, że poszkodowany posiadał inny dostępny pojazd, z którego mógł swobodnie korzystać. Powyższe dowodzi, iż Sąd I instancji dokonał właściwej oceny materiału dowodowego w tym zakresie. Zgodnie z art. 233 kpc, sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. W doktrynie i orzecznictwie przyjęte jest, że ramy swobodnej oceny dowodów muszą być zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia oraz pewnego poziomu świadomości prawnej, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne.

Kolejny zarzut pozwanego sprowadzał się do naruszenia art. 362 k.c. w związku z art. 354 § 2 k.c. poprzez niezastosowanie tych przepisów i nieuwzględnienie, iż poszkodowany doprowadził do maksymalizacji powstałej szkody poprzez zwłokę poszkodowanego w przedłożeniu pozwanemu niezbędnej dokumentacji celem likwidacji szkody i wypłaty odszkodowania z tytułu szkody całkowitej (w tym wskazaniu numeru rachunku bankowego, na jaki miało być przelane odszkodowanie), co spowodowało, iż odszkodowanie zostało zaksięgowane na rachunku bankowym poszkodowanego dopiero dnia 21 grudnia 2015 r. podczas, gdy w myśl ww. przepisów zobowiązany on jest do minimalizacji rozmiaru powstałej szkody. Zarzut ten również okazał się chybiony. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się u poszkodowanego naruszeń zasady współdziałania z dłużnikiem przy wykonaniu zobowiązania w sposób, o którym mowa w art. 354 k.c. Przede wszystkim wskazać należy, iż poszkodowany minimalizował szkodę bowiem po kolizji korzystał z pojazdu pożyczonego od znajomego, co było korzystne dla pozwanego albowiem nie generowało kosztów najmu pojazdu zastępczego.

Pozwana zarzucała poszkodowanemu również to, iż na skutek swojej opieszałości doprowadził do tego, że odszkodowanie na jego rachunek wpłynęło dopiero 21 grudnia 2015 roku. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Prawdą jest, że w dniu 3 grudnia 2015 roku pozwany poinformował drogą mailową poszkodowanego o wycenie szkody i zakwalifikowaniu szkody jako całkowitej. Przesłano również do poszkodowanego dane oferenta zainteresowanego kupnem uszkodzonego pojazdu. W korespondencji zaznaczono również, że przesłane obliczenie może ulec zmianie w przypadku ujawnienia się informacji mogących mieć wpływ na ustalenie wartości pojazdu. Jednoczenie wskazano, że decyzja o wypłacie odszkodowania nastąpi po ustaleniu odpowiedzialności za powstałe zdarzenie oraz po dostarczeniu przez poszkodowanego dokumentów tj. oświadczenia sprawcy zdarzenia, wypełnionego załącznika do zgłoszenia szkody (oświadczenia poszkodowanego), numeru rachunku bankowego do przekazania odszkodowania. Odpowiedź na powyższe poszkodowany złożył w dniu 17 grudnia 2015 roku. W działaniu poszkodowanego nie sposób dopatrzeć się opieszałości. Poszkodowany jak sam zeznał na rozprawie, po uzyskaniu powyższej informacji od ubezpieczyciela udał się do firmy (...) – świadczącej pomoc w dochodzeniu odszkodowań, w celu wynajmu pojazdu zastępczego oraz sprawdzenia prawidłowości wyliczeń kosztorysu dokonanego przez ubezpieczyciela. W ocenie Sądu Okręgowego czynność ta, była w okolicznościach przedmiotowej sprawy uzasadniona, gdyż poszkodowany miał wątpliwości co do prawidłowości wyliczenia wysokości szkody. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż osoba nie będąca profesjonalistą w zakresie mechaniki samochodowej jest w pełni uprawniona do zweryfikowania opinii rzeczoznawcy ubezpieczyciela w celu oceny jej zasadności. Następnie po dokonaniu ustaleń co do wysokości szkody, poszkodowany przesłał ubezpieczycielowi informacje, o które wnoszono w mailu w dniu 3 grudnia 2015 roku. Nie budzi wątpliwości, iż poszkodowany potrzebował kilku dni na podjęcie tych wszystkich czynności weryfikacyjnych. Tymczasem ubezpieczyciel czyni z tego tytułu poszkodowanemu nieuzasadniony zarzut. Należy zwrócić uwagę na fakt, że również ubezpieczyciel, który w przeciwieństwie do poszkodowanego jest profesjonalistą i dysponuje całym zapleczem specjalistów nie wykonał ani wyceny, ani kalkulacji z dnia na dzień, wymagało to bowiem określonego czasu. Również sporządzoną w dniu 25 listopada 2015 roku wycenę swojego rzeczoznawcy przesłano do poszkodowanego dopiero w dniu 3 grudnia 2015 roku czyli po 8 dniach od jej wykonania. Zatem brak jest jakichkolwiek podstaw do stawiania poszkodowanemu zarzutu braku należytego współdziałania z ubezpieczycielem polegającego na opieszałości poszkodwanego.

Odnośnie uzasadnionego okresu najmu pojazdu zastępczego Sąd Okręgowy wypowiedział się powyżej tj. przy omawianiu zarzutów apelacyjnych powodów.

Reasumując wskazać należy, iż apelacja pozwanego okazała się nieuzasadniona.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił obie apelacje.

Zważywszy na wynik kontroli instancyjnej o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. i zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwotę 450 złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego przy zastosowaniu § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz zasądził solidarnie od powodów na rzecz pozwanego kwotę 120 złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego przy zastosowaniu § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

SSO Agnieszka Kądziołka SSO Agnieszka Woźniak SSO Natalia Pawłowska- Grzelczak

Sygn. akt VIII Ga 399/17

VIII Ga 400/17

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...) (...) (...)