Treść orzeczenia III K 211/19 - Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Szczecinie

III K 211/19 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Szczecinie z 2025-07-31

Sygn. akt III K 211/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 31 lipca 2025 r.

Sąd Okręgowy w Szczecinie III Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: sędzia S.O. Grzegorz Kasicki

Protokolant: Paulina Chromińska

przy udziale prokuratora: Witolda Grdenia, K. G. (1), T. K. (1)

po rozpoznaniu w dniach: 21.01.2020r., 22.01.2020r., 28.01.2020r., 29.01.2020r., 26.02.2020r., 27.02.2020r., 03.03.2020r., 04.03.2020r., 03.06.2020r., 04.06.2020r., 03.07.2020r., 05.08.2020r., 10.09.2020r., 15.10.2020r., 05.11.2020r., 23.11.2020r., 08.12.2020r., 21.01.2021r., 02.02.2021r., 23.02.2021r., 16.03.2021r., 15.04.2021r., 12.05.2021r., 06.07.2021r., 04.08.2021r., 07.09.2021r., 09.11.2021r., 09.12.2021r., 10.01.2022r., 26.01.2022r., 01.03.2022r., 04.04.2022r., 12.05.2022r., 20.06.2022r., 13.09.2022r., 25.11.2022r., 06.02.2023r., 08.05.2023r., 20.07.2023r., 24.11.2023r., 29.12.2023r., 26.01.2024r., 05.03.2024r., 17.04.2024r., 07.06.2024r., 19.07.2024r., 29.08.2024r., 07.11.2024r., 05.12.2024r., 10.01.2025r., 29.01.2025r., 13.03.2025r., 04.04.2025r., 06.05.2025r., 02.06.2025r., 30.06.2025r. 02.07.2025r., 04.07.2025r., 07.07.2025r., 23.07.2025r., 24.07.2025 r.

sprawy:

1) S. G. (1) , syna M. i A. z domu K., urodzonego (...) w B.

oskarżonego o to, że:

I. w miesiącu grudniu 2010 roku oraz w czerwcu 2011 roku dat bliżej nie ustalonych w W., w związku z pełnieniem funkcji publicznej Sekretarza S. w Ministerstwie (...), żądał i przyjął od Ł. L. (1) będącego zastępcą dyrektora ds. Administracji, (...), Marketingu i (...) z Z. oraz pełniącego funkcję kierownika Ośrodka (...) w Instytucie Meteorologii i Gospodarki Wodnej, korzyść majątkową w postaci dwóch zegarków marki T. (...) o łącznej wartości 25.961 zł, w zamian za zapewnienie Ł. L. (1) przychylności w przyszłości i dalsze zachowanie przez tą osobę zajmowanego stanowiska w związku ze sprawowanym bezpośrednim nadzorem nad Instytutem Meteorologii i Gospodarki Wodnej - Państwowym Instytutem (...) w W., jak również za poparcie kandydatury M. O. (1) w wyborach, które odbyły się w maju 2011 roku na stanowisko Wiceprezydenta Światowej Organizacji Meteorologicznej (ang. (...) W. (...)) z siedzibą w G.,

tj. o czyn z art. 228 § 1 i 4 k.k.

II. w okresie od nieustalonego dnia 2012 roku do końca stycznia 2013 roku w nieustalonym miejscu na terenie województwa (...), nakłaniał K. B. (1) do wręczenia korzyści majątkowej T. P. (1), pełniącemu funkcję dyrektora (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. w kwocie co najmniej 200.000 zł, w związku z pełnieniem tej funkcji publicznej, w zamian za zapewnienie wygranej dla K. B. (1) w przetargach organizowanych przez (...) Zarząd Melioracji i (...) w S., a przez to naruszenie przepisów prawa, zawartych w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2017.1579 - j.t.), wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o zamówienie publiczne,

tj. o czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 229 § 1 i 3 k.k.

III. w nieustalonym dokładnie okresie czasu od stycznia 2011 r. do końca czerwca 2013 r., w K. oraz na terenie województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w związku z pełnieniem funkcji publicznej Sekretarza S. w Ministerstwie (...), w zamian za przychylność i poparcie K. B. (1) oraz pomoc w kontaktach z przedstawicielami (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. w zakresie organizowanych przetargów, a przez to naruszenie przepisów prawa, zawartych w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2017.1579 - j.t.), wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, przyjął korzyść majątkową i osobistą znacznej wartości w kwocie co najmniej 405 000 zł od K. B. (1), w ten sposób, że:

- w okresie od sierpnia 2011 r. do września 2011 r. daty bliżej nie ustalonej przyjął korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie co najmniej 170 000 zł,

- w okresie od sierpnia 2011 r. do września 2011 r. daty bliżej nie ustalonej polecił K. B. (1) wykonanie przez firmę (...) z siedzibą w D. bilbordów z wizerunkami S. G. (1), a następnie ich umieszczenie na busach firmy (...), za łączną kwotę co najmniej 5000 zł,

- w okresie od czerwca 2012 r. do czerwca 2013 r. daty bliżej nie ustalonej polecił K. B. (1) dokonanie wykarczowania i usunięcia krzewów i wykonanie prac porządkowych na nieruchomości gruntowej o powierzchni ponad 21 hektarów - działki o numerze geodezyjnym (...) w obrębie (...), R. P.-D., obszar administracyjny K. należącej do S. L. (1) i D. J. (1), gdzie następnie wykonano pracę na łączną kwotę co najmniej 30 000 zł,

- w okresie od stycznia 2011 r. do czerwca 2013 r. daty bliżej nie ustalonej polecił K. B. (1) znalezienie wykonawcy na wybudowanie domu w K. przy ul. (...) działka numer (...), przedkładając mu jednocześnie projekt domu jednorodzinnego, a następnie przyjął od wyżej wymienionej osoby korzyść majątkową w kwocie 200 000 zł,

tj. o czyn z art. 228 § 1, 3 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

IV. w nieustalonym dniu po 26 lipca 2013 r., nie później niż do dnia 31 sierpnia 2013 r. w nieustalonym miejscu na terenie województwa (...), jako funkcjonariusz publiczny Sekretarz S. w Ministerstwie Środowiska wbrew przepisom ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U.2018.412 – j.t.) ujawnił K. B. (1) oraz R. S. (1) informację niejawną o klauzuli zastrzeżone, zawartą w treści pisma z dnia 25 lipca 2013 roku o sygnaturze E-Z- (...), skierowanego przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do Ministra (...), po to, aby K. B. (1) oraz R. S. (1) przekazali ją T. P. (1), pełniącemu funkcję dyrektora (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., a której to nieuprawnione udostępnienie naruszyło prawidłowe wykonywanie zadań Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw i mogło narazić na szkodę prawnie chroniony interes, tj. o czyn z art. 266 § 2 k.k.

V. w nieustalonym dokładnie okresie czasu, od lipca 2010 r. do końca czerwca 2012 r., w nieustalonym miejscu na terenie województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w związku z pełnieniem funkcji publicznej Sekretarza S. w Ministerstwie (...), w zamian za przychylność i poparcie dla B. K. (1) oraz pomoc w kontaktach w zakresie prowadzonej przez tę osobę działalności gospodarczej w tym w kontaktach z przedstawicielami (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. w zakresie organizowanych przetargów, a przez to naruszenie przepisów prawa, zawartych w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2017.1579 - j.t.), wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o zamówienie publiczne, przyjął od B. K. (1) korzyść majątkową znacznej wartości w łącznej kwocie co najmniej 302 445,76 zł, w ten sposób, że:

- na przełomie miesięcy sierpień 2011 r. - wrzesień 2011 r. na terenie województwa (...) przyjął korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 100 000 zł,

- w okresie od lipca 2010 r. do końca czerwca 2012 r. na terenie na terenie województwa (...) oraz w C., przyjął korzyść majątkową znacznej wartości w postaci nieruchomości położonej w miejscowości B. (C.), stanowiącej (...) części całkowitej nieruchomości oznaczonej jako parcela (...), numer księgi hipotecznej (...), zapis nr (...), obręb katastralny B., ul. (...) domobrana 61 o wartości 48 432 euro (nie mniej niż 202 445,76 zł),

tj. o czyn z art. 228 § 1, 3 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

VI. w miesiącu wrześniu 2014 r., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, na terenie województwa (...), w tym w K., K. działając wspólnie i w porozumieniu z H. K. (1), P. K. (1), B. K. (1) i R. G. (1), podjął czynności mające na celu udaremnienie lub znaczne utrudnienie stwierdzenia pochodzenia przyjętej uprzednio korzyści majątkowej związanej z popełnieniem czynów zabronionych, w ten sposób, że po uprzednim uzgodnieniu z B. K. (1) wszystkich istotnych okoliczności w zakresie ustalenia ceny nabycia nieruchomości, osób które staną do umowy nabycia oraz innych istotnych okoliczności związanych z ukryciem otrzymanej uprzednio w okresie od lipca 2010r. do końca 2012r. od B. K. (1) korzyści majątkowej znacznej wartości w postaci nieruchomości położonej w miejscowości B. (C.) stanowiącej (...) części całkowitej nieruchomości oznaczonej jako parcela (...), numer księgi hipotecznej (...), zapis nr (...), obręb katastralny B., ul. (...) domobrana (...) o wartości 48 432 euro (nie mniej niż 202 445,76 zł), celem ukrycia faktycznego właściciela tej nieruchomości, którym był S. G. (1) – w oparciu o nierzetelne dokumenty – zorganizował wraz z innymi ustalonymi osobami zawarcie umowy kupna – sprzedaży w/w nieruchomości poświadczającą nieprawdę w zakresie stron transakcji małżeństwu P. i H. K. (1), które to czynności miały udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępnego pochodzenia przyjętej uprzednio od B. K. (1) nieruchomości położonej w miejscowości B. (C.) oraz wykrycie powyższego przestępczego przyjęcia nieruchomości, jej zajęcie albo orzeczenie jej przepadku, osiągając znaczną korzyść majątkową,

tj. o czyn z art. 299 § 1, 5 i 6 k.k. w zw. z art. 12 §1k.k.

VII. w okresie od co najmniej 16 lutego 2011 roku do dnia 4 czerwca 2012 roku
w Ł., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru przywłaszczył sobie autorstwo oraz wprowadził w błąd co do autorstwa części cudzych utworów poprzez wykorzystanie w przygotowanej przez siebie w (...) Wyższej Szkole (...) w Ł. rozprawie doktorskiej pt. (...) rozwojem obszarów wiejskich przy wykorzystaniu rent strukturalnych w rolnictwie”, jak również poprzez wykorzystanie w przygotowanej przez siebie publikacji pt. (...) rozwojem obszarów wiejskich przy wykorzystaniu rent strukturalnych w rolnictwie”, opublikowanej
w Wydawnictwie (...) w Ł., Studia i (...) nr 32 z 2012 roku obszernych fragmentów opracowań innych twórców, nie wskazując ich faktycznych autorów albo wskazując na własne autorstwo wykorzystanych fragmentów lub źródło
ich pochodzenia inne aniżeli rzeczywiste, czym naruszył prawa autorskie A. W. (1), B. K. (2), P. L. (1), J. W. (1) i P. M. (1), przy czym:

wykorzystując w rozprawie doktorskiej oraz w przygotowanej przez siebie publikacji książkę autorstwa B. K. (2) pt. (...) publiczne w teorii i praktyce polskich organizacji” (Wyd. (...) 2004) wprowadził w błąd co do autorstwa fragmentów tego utworu, zawartych w rozdziale 1.3 „P. zarządzania publicznego w Polsce” od słów „ W dorobku” do słów „ zarządzania publicznego”, w rozdziale 2.3 „Zakres zarządzania publicznego” od słów „ Istotę zarządzania publicznego” do słów „czy też gmina”, od słów (...) do słów „ wiarygodność założeń”, od słów „ Państwo oddziałuje” do słów „ towarów i usług”, od słów „I nspirowanie regionalnych” do słów „ administrację rządową”, w rozdziale 2.4 „Modele zarządzania publicznego” od słów „ zwracanie większej uwagi” do słów „ wobec obywateli”, od słów (...) publiczne” do słów „ za ich realizację”, w całości w Tabeli 2.4 „ Charakterystyka modeli zarządzania publicznego”, w rozdziale 3.4 „Podmioty zarządzania publicznego” od słów „ Podmiotami zarządzania publicznego” do słów „ narzędziami zarządzania publicznego”, oraz przywłaszczył sobie autorstwo fragmentów tego utworu zawartych w rozdziale 2.3 „Zakres zarządzania publicznego” od słów „ Jak wiadomo” do słów „ regulacji prawnych”, od słów „ Stosunkowo mało” do słów „ na danym terenie”, od słów „ Omawiając zakres” do słów „ służby publiczne”, od słów (...) do słów „ charakter zatrudnienia”, od słów „ Analiza specyfiki” do słów „ usług publicznych”, w rozdziale 2.4 „Modele zarządzania publicznego” od słów: „ Współczesne zarządzanie” do słów „ zasobami ludzkimi”, w rozdziale 4.4 „Wykorzystanie instrumentów zarządzania publicznego w praktyce polskich organizacji” od słów (...) procesowe” do słów „ celu organizacji”, od słów „ Wyniki badań” do słów „ doświadczenie”,

wykorzystując w rozprawie doktorskiej oraz w przygotowanej przez siebie publikacji książkę autorstwa A. W. (1) pt. (...) publiczne w teorii i praktyce ochrony zdrowia” (Wyd. (...), W. 2009) przywłaszczył sobie autorstwo fragmentu tego utworu zawartego w rozdziale 2, podrozdziale „Proces: podejmowanie decyzji w organizacji publicznej w sektorze ochrony zdrowia” od słów „ Menadżerowie organizacji” do słów „ interakcji organizacyjnych”,

wykorzystując w rozprawie doktorskiej oraz w przygotowanej przez siebie publikacji pracę autorstwa A. W. (1) pt. (...) publiczne, światło w tunelu czy następna ściana dla sektora publicznego” (Zeszyty (...) nr 11 (...) Wyższej Szkoły (...), W. 2008), wprowadził w błąd co do autorstwa fragmentów tego utworu zawartych w rozdziale 4 „Reformy sektora publicznego i ich główne zasady” od słów (...) powstało” do słów „ asymetrie informacji”, od słów „ Kluczowe dla (...) do słów „efektywną alokację”, od słów „ Warunki jakie przyśpieszyły” do słów „ w polityce publicznej”, od słów „ K. i inni wskazują na” do słów „ pomiar wyników”, od słów (...) do słów „ w naukach o zarządzaniu”, od słów „ W szczególności wskazuje się” do słów „ oraz satysfakcji klientów”,

wykorzystując w rozprawie doktorskiej oraz w przygotowanej przez siebie publikacji pracę autorstwa A. W. (1) pt. „(...) problemy zarządzania organizacjami publicznymi” (Praca zbiorowa pod red. R. K. (1), Wyższa Szkoła Zarządzania i Przedsiębiorczości, W.2008), wprowadził w błąd co do autorstwa fragmentu tego utworu zawartego w rozdziale 2. „Otoczenie organizacji publicznej”, z modyfikacjami od słów: „ Organizacje, które są obszarem zainteresowania zarządzania publicznego” do słów „ ich hierarchizację” oraz przywłaszczył sobie autorstwo fragmentów tego utworu zawartego w rozdziale 1 (...) publiczne – nowy nurt w teorii i praktyce nauk o zarządzaniu” od słów „ D. zarządzanie publiczne” do słów „ potrzeby społeczne”,

wykorzystując w rozprawie doktorskiej oraz w przygotowanej przez siebie publikacji pracę autorstwa P. L. (1) pt. „(...) zadaniowy jako narzędzie Nowego (...) (Zeszyty (...) nr 15 (...) Wyższej Szkoły (...), W. 2011) wprowadził w błąd co do autorstwa fragmentów tego utworu zawartych w rozdziale (...) publiczne a jego współczesny nurt ekonomizujący - N. (...) ( (...)) od słów „ W organizacjach decyzję” do słów „ umiejętności”, od słów „ Reformy przeprowadzone” do słów „ za świadczenie usług”,

wykorzystując w rozprawie doktorskiej oraz w przygotowanej przez siebie publikacji książkę autorstwa J. W. (1) pt. „(...) wyboru publicznego” (Wyd. (...), W. 2005), wprowadził w błąd co do autorstwa fragmentów tego utworu zawartych w podrozdziale 1.2. „Teoria wyboru publicznego na tle innych nurtów nauk społecznych”, od słów „ Teoria wyboru publicznego” do słów „syntezy nauk społecznych”, z modyfikacjami od słów „ Oprócz teorii wyboru publicznego” do słów „ aspekty instytucjonalne i systemowe”, w podrozdziale 1.3. „Podstawy teorii racjonalnego wyboru”, od słów „ Zarówno ekonomiści, jak socjologowie” do słów „zakorzenionego instytucjonalnie”, podrozdziale 1.4 „Główne szkoły w teorii wyboru publicznego” od słów „ Proces transformacji” do słów „ jest trwała” oraz przywłaszczył sobie autorstwo fragmentów tego utworu, zawartych w rozdziale 1 „Teoria wyboru publicznego – homo oeconomicus w sferze polityki” od słów „ Zasadniczą cechą ludzkiej egzystencji” do słów „ w sferze gospodarowania”, od słów „ że człowiek ustawicznie” do słów „ przedkładają na inne”, w podrozdziale 1.3. „Podstawy teorii racjonalnego wyboru”, od słów (...) do słów „(mają systemowe skutki)”, od słów „ Koncepcja optimum społecznego” do słów „ podniesienia poziomu użyteczności”, od słów „ Kwestia zaufania” do słów „ i nie tylko”, od słów „ Kolejnym elementem” do słów „ a zwłaszcza mikroekonomii”, od słów „ z powyższych rozważań” do słów „ struktury instytucjonalnej społeczeństwa”, w podrozdziale 1.4 „Główne szkoły w teorii wyboru publicznego”, od słów „ Trzecią z głównych szkół” do słów „ sfery politycznej Stanów Zjednoczonych”, w podrozdziale 1.5 „Zasadnicze nurty badań w teorii wyboru publicznego”, od słów „ Teoria wyboru publicznego” do słów „ mechanizm równoważący, itd.”, od słów „ Ekonomiści potrafią uzasadnić” do słów „r ozwój dziedziny finansów publicznych”, od słów „ Rosnący zakres badań” do słów „ zaangażowanie w tej sferze”, w podrozdziale 1.6 „Klasyfikacja obszaru zainteresowań teorii wyboru publicznego”, od słów „ Teoria wyboru publicznego” do słów „ funkcjonowania tych systemów”, od słów „ Znaczna część” do słów „ zainteresowań tej dziedziny nauk społecznych”,

wykorzystując w rozprawie doktorskiej oraz w przygotowanej przez siebie publikacji pracę autorstwa B. K. (2) pt. „(...) kierunki zmian w zarządzaniu administracją publiczną” ((...) Studia (...)/2008), wprowadził w błąd co do autorstwa fragmentu tego utworu zawartego w rozdziale 5 „Innowacyjność – główny kierunek zmian w zarządzaniu w administracji publicznej” od słów „ Fundamentalne założenia” do słów „ grupami interesów”,

wykorzystując w rozprawie doktorskiej oraz w przygotowanej przez siebie publikacji pracę autorstwa A. W. (1) pt. „(...)efektywności organizacji jako obszar konwergencji metod, narzędzi i instrumentów zarządzania między sektorami biznesowym a publicznym” (Kwartalnik Naukowy nr 4(12) Organizacja i (...), Wydawnictwo Politechniki (...), G. 2010), przywłaszczył sobie autorstwo fragmentów tego utworu od słów „ Istotną kwestią” do słów „ interesu publicznego”, od słów „ Ważne jest zatem” do słów „ zamierzone cele”,

wykorzystując w rozprawie doktorskiej oraz w przygotowanej przez siebie publikacji pracę swojego autorstwa i P. M. (1) pt. „(...) w programie rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013” (O. 8 (3) 2009), przywłaszczył sobie autorstwo fragmentów tego utworu od słów „ Program Rozwoju Obszarów Wiejskich” do słów „ ( (...) 2007)”,

tj. o czyn z art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U.2017.880 j.t.) w zw. z art. 12§1 k.k.,

2)R. G. (1), córki Z. i T. z domu R., urodzonej (...) w D.,

oskarżonej o to, że:

VIII. w miesiącu wrześniu 2014 roku, na terenie województwa (...) w tym w K., K., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu z H. K. (1), P. K. (1), B. K. (1) i S. G. (1),

podjęła wobec nieruchomości położonej w miejscowości B. (C.) stanowiącej (...) części całkowitej nieruchomości oznaczonej jako parcela (...), numer księgi hipotecznej (...), zapis nr (...), obręb katastralny B., ul. (...) domobrana (...) o wartości 48.432 Euro (nie mniej niż 202.445,76 zł), pochodzącej z korzyści związanej z popełnieniem czynu zabronionego polegającego na przyjęciu w okresie od lipca 2010 r. do końca czerwca 2012 r. wskazanej powyżej nieruchomości przez S. G. (1) w związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej Sekretarza S. w Ministerstwie (...), w zamian za przychylność i poparcie dla B. K. (1) oraz pomoc w kontaktach w zakresie prowadzonej przez tę osobę działalności gospodarczej w tym w kontaktach z przedstawicielami (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. w zakresie organizowanych przetargów, a przez to naruszenie przepisów prawa, zawartych w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2017.1579 - j.t.), wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o zamówienie publiczne,

czynności polegające na udzieleniu pomocy do przeniesienia własności przedmiotowej nieruchomości, a także inne czynności, które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępnego jej pochodzenia, wykrycie, zajęcie albo orzeczenie przepadku,

w ten sposób, że po uprzednim uzgodnieniu przez S. G. (1) z B. K. (1) wszystkich istotnych okoliczności w zakresie ustalenia ceny nabycia przedmiotowej nieruchomości, osób będących stronami umowy kupna- sprzedaży i innych istotnych okoliczności związanych z ukryciem otrzymanej uprzednio przez S. G. (1) od B. K. (1) korzyści majątkowej o znacznej wartości w postaci ww. nieruchomości, celem ukrycia faktycznego jej właściciela którym był S. G. (1) – w oparciu o nierzetelne dokumenty – zorganizowała wraz z innymi ustalonymi osobami zawarcie umowy kupna sprzedaży w/w nieruchomości poświadczającej nieprawdę w zakresie stron transakcji małżeństwu P. i H. K. (1) w ten sposób, że przekazała B. K. (1) paszporty wyżej wymienionych jako niezbędne dokumenty do sporządzenia umowy kupna sprzedaży, a następnie przejęła od B. K. (1) powyższą umowę i przekazała ją P. i H. K. (1) celem jej podpisania, po czym w umówionym przez B. K. (1) i S. G. (1) czasie i miejscu przybyła wraz z małżeństwem K. celem przekazania B. K. (1) powyższej umowy kupna- sprzedaży, co następnie umożliwiło ujawnienie małżonków K. jako właścicieli tej nieruchomości, w związku z czym osiągnięto znaczną korzyść majątkową

tj. o czyn z art. 299 § 1, 5 i 6 k.k. w zw. z art. 12 §1k.k.,

3) P. K. (1), syna J. i M. z domu P., urodzonego (...) w S.

oraz

4)H. K. (1) , córki R. i W. z domu F., urodzonej (...) w S.

oskarżonych o to, że:

IX. w okresie od lipca 2014 roku do września 2014 roku na terenie województwa (...) w tym w S., K. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą, a także innymi osobami, podjęli wobec środków płatniczych pochodzących z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego polegającego na przyjęciu w okresie od stycznia 2011 r. do czerwca 2013 r. korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie co najmniej 370 000 zł, przez S. G. (1) w związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej Sekretarza S. w Ministerstwie (...), w zamian za przychylność i poparcie dla K. B. (1) oraz pomoc w kontaktach w zakresie prowadzonej przez tę osobę działalności gospodarczej w tym w kontaktach z przedstawicielami (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. w zakresie organizowanych przetargów, a przez to naruszenie przepisów prawa, zawartych w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2017.1579 - j.t.), wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o zamówienie publiczne,

czynności polegające na przyjęciu ww. środków płatniczych, ich posiadaniu a następnie ich przekazaniu innej ustalonej osobie, a także inne czynności, które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępnego jej pochodzenia, wykrycie, zajęcie albo orzeczenie przepadku, w ten sposób, że:

- przyjęli w lipcu, sierpniu, wrześniu 2014 r. gotówkę w łącznej kwocie nie niższej niż 200.000 zł, by następnie wpłacić ją na swoje konto o numerze (...) w formie gotówkowej po 50.000 zł w dniach: 15.07.2014 r., 19.08.2014 r., 26.09.2014 r. i 30.09.2014 r., w dalszej kolejności środki te wykorzystali zakładając lokaty terminowe, a ostatecznie w dniu 18.11.2014 r. przekazali te środki pieniężne dalej – K. L. (1) w formie darowizny w kwocie 200.000 zł,

- przyjęli w sierpniu 2014 r. pieniądze w kwocie 15.000 zł na zakup koszarki o numerze rejestracyjnym (...)-004, fikcyjnie nabywając ją na siebie w dniu 21.08.2014 roku, a następnie zawyżając jej wartość do kwoty 55.000 zł, sprzedali ją w dniu 27.12.2014 r. na rzecz (...) Sp. z o.o., gdzie prezesem zarządu był M. L. (1),

w związku z czym osiągnięto znaczną korzyść majątkową,

tj. o czyn z art. 299 § 1, 5 i 6 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k.

X. w miesiącu wrześniu 2014 roku, na terenie województwa (...) w tym w S., K., K. oraz w C., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz B. K. (1), S. G. (1), R. G. (1),

podjęli wobec nieruchomości położonej w miejscowości B. (C.) stanowiącej (...) części całkowitej nieruchomości oznaczonej jako parcela (...), numer księgi hipotecznej (...), zapis nr (...), obręb katastralny B., ul. (...) domobrana (...) o wartości 48.432 Euro (nie mniej niż 202.445,76 zł), pochodzącej z korzyści związanej z popełnieniem czynu zabronionego polegającego na przyjęciu w okresie od lipca 2010 r. do końca czerwca 2012 r. wskazanej powyżej nieruchomości przez S. G. (1) w związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej Sekretarza S. w Ministerstwie (...), w zamian za przychylność i poparcie dla B. K. (1) oraz pomoc w kontaktach w zakresie prowadzonej przez tę osobę działalności gospodarczej w tym w kontaktach z przedstawicielami (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. w zakresie organizowanych przetargów, a przez to naruszenie przepisów prawa, zawartych w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2017.1579 - j.t.), wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o zamówienie publiczne,

w ten sposób, że po uprzednim uzgodnieniu przez S. G. (1) z B. K. (1) wszystkich istotnych okoliczności w zakresie ustalenia ceny nabycia przedmiotowej nieruchomości, osób będących stronami umowy kupna- sprzedaży i innych istotnych okoliczności związanych z ukryciem otrzymanej uprzednio przez S. G. (1) od B. K. (1) korzyści majątkowej o znacznej wartości w postaci ww. nieruchomości, celem ukrycia faktycznego jej właściciela którym był S. G. (1) – w oparciu o nierzetelne dokumenty, przekazali R. G. (1) niezbędne dokumenty do sporządzenia umowy -kupna sprzedaży ww. nieruchomości, a następnie w umówionym uprzednio przez B. K. (1) i S. G. (1) czasie i miejscu przybyli wraz z H. K. (1) i R. G. (1), gdzie podpisali umowę kupna sprzedaży ww. nieruchomości poświadczającej nieprawdę w zakresie stron transakcji, oraz przekazał podpisaną umowę B. K. (1), co umożliwiło ujawnienie P. i H. K. (1) jako właścicieli tej nieruchomości, w związku z czym osiągnięto znaczną korzyść majątkową

tj. o czyn z art. 299 § 1, 5 i 6 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k.

XI. w okresie od kwietnia do lipca 2016 roku na terenie województwa (...) w tym w S., K. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą, a także innymi osobami, podjęli wobec środków płatniczych pochodzących z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego polegającego na przyjęciu w okresie od stycznia 2011 r. do czerwca 2013 r. korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie co najmniej 370 000 zł, przez S. G. (1) w związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej Sekretarza S. w Ministerstwie (...), w zamian za przychylność i poparcie dla K. B. (1) oraz pomoc w kontaktach w zakresie prowadzonej przez tę osobę działalności gospodarczej w tym w kontaktach z przedstawicielami (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. w zakresie organizowanych przetargów, a przez to naruszenie przepisów prawa, zawartych w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2017.1579 - j.t.), wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o zamówienie publiczne,

w ten sposób, że przyjęli w kwietniu i lipcu 2016 r. gotówkę w łącznej kwocie nie niższej niż 52.000 zł, by następnie w dniach: 25.04.2016 r. -kwotę 32.000 zł oraz 28.07.2016 r. -kwotę 20.000 zł przekazać jako pożyczki celem dofinansowania (...) Sp. z o.o. z siedzibą w D. ul. (...), której prezesem zarządu był S. L. (1), zaś wiceprezesem zarządu M. L. (1),

tj. o czyn z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k.

5) M. O. (1), syna S. i W. z domu N., urodzonego (...) w S.

oskarżonego o to, że:

XII. w okresie od co najmniej grudnia 2010 r. do końca czerwca 2011 roku w W. oraz G. w S., pełniąc funkcję dyrektora Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej Państwowy Instytut (...) w W., chcąc aby Ł. L. (1) będący zastępcą dyrektora ds. Administracji, (...), Marketingu i (...) z Z. w tym Instytucie udzielił S. G. (1) w związku z pełnioną przez niego funkcją Sekretarza S. w Ministerstwie (...) korzyści majątkowej w postaci dwóch zegarków marki T. (...) w zamian za zapewnienie sobie i Ł. L. (1) przychylności w przyszłości to jest możliwości zachowania stanowisk dla siebie i dla Ł. L. (1) w związku ze sprawowanym przez tego Sekretarza S. bezpośrednim nadzorem nad Instytutem Meteorologii i Gospodarki Wodnej - Państwowym Instytutem (...) w W. jak również uzyskaniem jego poparcia w wyborach które odbyły się w maju 2011 roku na stanowisko Wiceprezydenta Światowej Organizacji Meteorologicznej - (...), podżegał Ł. L. (1) do przekazania S. G. (1) korzyści majątkowej w ten sposób, że w grudniu 2010 roku poinformował Ł. L. (1), że S. G. (1) jest osobą która lubi otrzymywać prezenty i że w terminie późniejszym otrzyma w tym zakresie dalsze instrukcje, a następnie podczas pobytu wraz z Ł. L. (1) w maju 2011 roku w G. poinformował go, że w niedługim czasie otrzyma wiadomość przesłaną pocztą elektroniczną w której będzie wskazane czego konkretnie S. G. (1) oczekuje od Ł. L. (1), a następnie po otrzymaniu przez Ł. L. (1) od nieustalonej dotychczas osoby wiadomości email zawierającej zdjęcie i model zegarka firmy (...) z dopiskiem x2 poinformował Ł. L. (1), że powyższa wiadomość dotyczy dwóch zegarków wskazanej firmy, jak również określił kolory pasków tych zegarków oraz stwierdził aby Ł. L. (1) tę sprawę załatwił niezwłocznie po powrocie z G. do W., po czym po nabyciu przez Ł. L. (1) tych zegarków w dniu 31 maja 2011 roku za łączną kwotę 25961 zł poinformował Ł. L. (1) o sposobie ich zapakowania i przekazania celem ominięcia rejestracji przesyłki do Ministerstwa (...) poprzez kierowcę Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej Państwowy Instytut (...) w W.

tj. o czyn z art. 18§2k.k. w zw. z art. 229§1k.k.

6 ) R. S. (1), syna G. i J. z domu F., urodzonego (...) w S.

oraz

7)B. K. (1) , syna M. i T. z domu K., urodzonego (...) w K.

oskarżonych o to, że:

XIII. w nieustalonych dokładnie dniach, w drugiej połowie 2009 roku, w S., K. i w K., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą, obiecali udzielić T. P. (1) w związku z pełnioną przez niego funkcją publiczną Dyrektora (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., korzyść majątkową znacznej wartości, w wysokości 3% wartości inwestycji, to jest około 874.421 złotych, realizowanej przez (...) w S. pod nazwą „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe doliny rzeki P. poniżej m. O., w tym miasta K., K. i B.” o wartości 29.147.368,14 złotych, w zamian za naruszenie przez T. P. (1) przepisów prawa, zawartych miedzy innymi w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2017.1579 - j.t.), wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców, przejrzystości oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego i pomoc w wygraniu przetargu na realizację wymienionej inwestycji przez firmę (...) sp. z o. o. z siedzibą w K.,

to jest o czyn z art. 229 § 1, 3 i 4 k.k.

nadto R. S. (1), oskarżonego o to, że:

XIV. w okresie od daty bliżej nie ustalonej roku 2010 do dnia 29 kwietnia 2010 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej i osobistej, nakłaniał T. P. (1) pełniącego funkcję dyrektora (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. do przekroczenia swoich uprawnień i nie dopełnienia obowiązków odnośnie podjęcia czynności pozwalających na zatrudnienie jego córki K. W. na stanowisku Referenta w Zespole (...)- Melioracyjnych ( (...)), w wyniku czego T. P. (1) udostępnił przygotowane uprzednio przez siebie pytania jakie miały być zadane podczas naboru na wyżej wymienione stanowisko pracy, w konsekwencji czego umożliwił K. W. przygotowanie sie do konkursu na powyższe stanowisko pracy z naruszeniem art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 roku o pracownikach samorządowych, z uwagi na niezachowanie między innymi wymogu konkurencyjności przy naborze na powyższe stanowisko, w konsekwencji czego przekazane pytania zostały zadane, a K. W. będąca jednym z sześciu kandydatów ubiegających się na powyższe stanowisko pracy została zatrudniona, czym działał na szkodę interesu prywatnego i publicznego,

tj. o czyn z art. 18§2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 12§1k.k.

nadto B. K. (1), oskarżonego o to, że :

XV. w nieustalonym dokładnie okresie czasu, w nieustalonym miejscu na terenie województwa (...) oraz w C. od lipca 2010 roku do końca czerwca 2012 roku, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, udzielił korzyści majątkowej znacznej wartości S. G. (1) w związku z pełnioną przez niego funkcją publiczną Sekretarza S. w Ministerstwie (...), w zamian za przychylność i poparcie oraz pomoc w kontaktach w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej w tym w kontaktach z przedstawicielami (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. w zakresie organizowanych przetargów, a przez to naruszenie przepisów prawa, zawartych w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2017.1579 - j.t.), wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o zamówienie publiczne, w ten sposób, że:

- na przełomie miesięcy sierpień 2011– wrzesień 2011 roku na terenie województwa (...) udzielił korzyść majątkową w kwocie 100.000 zł,

- w okresie od lipca 2010 roku do końca czerwca 2012 roku na terenie na terenie województwa (...) oraz w C., udzielił korzyść majątkową w postaci nieruchomości położonej w miejscowości B. (C.) stanowiącej (...) części całkowitej nieruchomości oznaczonej jako parcela (...), numer księgi hipotecznej (...), zapis nr (...), obręb katastralny B., ul. (...) domobrana (...) o wartości 48.432 Euro (nie mniej niż 202.445,76 zł), to jest udzielił korzyść majątkową znacznej wartości w łącznej kwocie co najmniej 302.445,76 zł

tj. o czyn z art. 229 § 1, 3 i 4 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

XVI. w miesiącu wrześniu 2014 roku, na terenie województwa (...), w tym w K., K. działając wspólnie i w porozumieniu z S. G. (1), R. G. (1), H. K. (1), P. K. (1), działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, podjął czynności mające na celu udaremnienie lub znaczne utrudnienie stwierdzenia pochodzenia przyjętej uprzednio korzyści majątkowej związanej z popełnieniem czynów zabronionych, w ten sposób, że po uprzednim uzgodnieniu z S. G. (1) wszystkich istotnych okoliczności w zakresie ustalenia ceny nabycia nieruchomości, osób które staną do umowy nabycia oraz innych istotnych okoliczności związanych z ukryciem przekazanej uprzednio S. G. (1) korzyści majątkowej znacznej wartości w postaci nieruchomości położonej w miejscowości B. (C.) stanowiącej (...) części całkowitej nieruchomości oznaczonej jako parcela (...), numer księgi hipotecznej (...), zapis nr (...), obręb katastralny B., ul. (...) domobrana (...) o wartości 48.432 Euro (nie mniej niż 202.445,76 zł), celem ukrycia faktycznego właściciela tej nieruchomości, którym był S. G. (1)– w oparciu o nierzetelne dokumenty – zorganizował wraz z innymi ustalonymi osobami fikcyjną umowę sprzedaży w/w nieruchomości małżeństwu P. i H. K. (1) które to czynności miały udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępnego pochodzenia przyjętej uprzednio przez S. G. (1) korzyści majątkowej w postaci nieruchomości położonej w miejscowości B. (C.) oraz wykrycie powyższego przestępczego przyjęcia nieruchomości, jej zajęcie albo orzeczenie jej przepadku, osiągając znaczną korzyść majątkową;

tj. o czyn z art. 299 § 1, 5 i 6 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

8) T. P. (1), syna A. i Z. z domu D., urodzonego (...) w O.,

oskarżonego o to, że:

XVII. w okresie od 13 września 2012 roku do 26 października 2012 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z P. P. (3) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr XXII/247/08 Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16, 17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- kierowania, koordynowania i nadzorowania całokształtu pracy Zarządu określonego statutem Zarządu, w ramach pełnomocnictw udzielonych przez Zarząd Województwa (...) i upoważnień Marszałka Województwa (...),

- wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...),

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne, jak również

naruszył przepisy prawa, zawarte miedzy innymi w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2017.1579 - j.t.), wyznaczające standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców, przejrzystości oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, w ten sposób, że wszedł w porozumienie z P. P. (3) celem utrudnienia przetargu ogłoszonego przez (...) Zarząd Melioracji i (...) na „Dostawę fabrycznie nowego samochodu terenowo- osobowego dla (...) w S. w ramach realizowanego projektu L.+ pn. "Budowa niebieskiego korytarza ekologicznego wzdłuż doliny rzeki R. i jej dopływów" wartości 151.900,00 złotych w ten sposób, że jako dyrektor (...) Zarządu Melioracji i (...) uzgodnił istotne szczegóły przetargu publicznego przed jego ogłoszeniem, w zakresie miedzy innymi wartości zamówienia publicznego, modelu pojazdu, danych pojazdu, które to okoliczności zostały ujęte w sporządzonej w dniu 3 października 2012 roku Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia (...), ujawniając informacje, które uzyskał w związku z wykonywaniem czynności służbowych, a której ujawnienie mogło narazić na szkodę prawnie chroniony interes, a następnie uzgodnił z ww. takie warunki przetargu publicznego, aby wygrała firma (...) Spółka Jawna w S. B.”, co też w rzeczywistości nastąpiło w dniu 23 października 2012 roku kiedy wybrano ofertę ww. firmy, a następnie w konsekwencji powyższego wyboru doprowadziło w dniu 26 października 2012 roku do zawarcia umowy nr (...) pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a A. M. (1) reprezentującą (...) Spółka Jawna w S. B.”, przy czym w ramach opisanej procedury przetargowej, jako kierownik zamawiającego, uprzedzony o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, na podstawie art. 17 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku Prawo zamówień publicznych złożył w dniu 18 października 2012 roku fałszywe oświadczenie, iż nie pozostaje z żadnym wykonawcą w takim stosunku prawnym lub faktycznym, który mógłby budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności, podczas gdy jego kontakty prywatne: osobiste i telefoniczne z P. P. (3) takie wątpliwości do jego bezstronności uzasadniały, czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządową jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa tj. o czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 266§2k.k. w zb. z art. 233§1 i 6k.k. w zb. z art. 305 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12§1k.k.

XVIII. w okresie od miesiąca lipca daty bliżej nie ustalonej 2012 roku do 8 listopada 2012 roku w S., D. oraz innych miejscowościach województwa (...) działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z K. B. (1) oraz innymi osobami, będąc funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16, 17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...),

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne, jak również

przy czym w ramach opisanej procedury przetargowej, jako kierownik zamawiającego, uprzedzony o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, na podstawie art. 17 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku Prawo zamówień publicznych złożył w dniu 19 września 2012 roku fałszywe oświadczenie, iż nie pozostaje z żadnym wykonawcą w takim stosunku prawnym lub faktycznym, który mógłby budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności, podczas gdy jego kontakty prywatne: osobiste i telefoniczne z K. B. (1) takie wątpliwości do jego bezstronności uzasadniały, czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządową jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 266§2k.k. w zb. z art. 233§1 i 6k.k. w zb. z art. 305 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12§1k.k.

XIX. w bliżej nieokreślonym okresie czasu do dnia 10 czerwca 2014 roku w P. przy ul. (...), gmina G., wbrew obowiązującym przepisom, posiadał broń palną w rozumieniu przepisów ” Ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji„ w postaci rewolweru gazowego marki (...) model Western M. (...). 9 mm o numerze (...), produkcji włoskiej, bez wymaganego pozwolenia,

tj. o czyn z art. 263§2 k.k.,

XX. w nieustalonym dokładnie dniu, na przełomie stycznia i lutego 2013 roku w miejscowości P., w związku z pełnioną funkcją publiczną dyrektora (...) Zarządu Melioracji i (...), przyjął od K. B. (1) korzyść majątkową w kwocie 200 000 złotych w zamian za naruszenie przepisów prawa, zawartych miedzy innymi w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2017.1579 - j.t.), wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców, przejrzystości oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, wyrażania zgód na przedłużenie terminów wykonania prac, odstępstwa od warunków Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia i jak również w zamian za pomoc tej osobie w zakresie składania ofert podczas przetargów i w wygrywania przetargów ogłaszanych przez (...) Zarząd Melioracji i (...), w tym między innymi w zakresie przetargu na realizację inwestycji „Etap I - Modernizacja i odbudowa brzegów morskich, ochrona mierzei j. - wrota sztormowe” (gmina M., powiat (...)) o wartości 20.605.324,65 złotych

tj. o czyn z art. 228 § 1 i 3 k.k.,

XXI. w okresie od co najmniej 25.09.2012 roku do dnia 19.12.2012 roku w S., D. i innych miejscowościach na terenie województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu z K. B. (1) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16, 17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...),

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne, jak również

naruszył przepisy prawa, zawarte miedzy innymi w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2017.1579 - j.t.), wyznaczające standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców, przejrzystości oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, w ten sposób, że wszedł w porozumienie z K. B. (1), celem utrudnienia przetargu ogłoszonego przez (...) Zarząd Melioracji i (...), w ten sposób, że jeszcze przed oficjalnym ogłoszeniem wyników przetargu realizowanego przez (...) Zarząd Melioracji i (...) na realizację inwestycji " (...), eksploatacja, naprawy bieżące i konserwacje 119 sztuk przepompowni melioracyjnych na terenie województwa (...)", uzgodnił z K. B. (1) istotne szczegóły przetargu publicznego przed jego ogłoszeniem, w zakresie miedzy innymi wartości zamówienia publicznego na zadania numer 1,4,6,7,8 i 11 które to okoliczności zostały ujęte w sporządzonej w dniu 26 września 2012 roku Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia (...) i załączonych do niej dokumentów, ujawniając informacje, które uzyskał w związku z wykonywaniem czynności służbowych, a której ujawnienie mogło narazić na szkodę prawnie chroniony interes, a następnie uzgodnił z ww. takie warunki przetargu publicznego tak aby wygrało konsorcjum firm K. B. (1), (...)-(...) D., (...), Przedsiębiorstwa Budowlano- Usługowego (...).H.P (...) T. B. (1), a następnie w dniu 21 listopada 2012 roku uzgodnił z K. B. (1) przyjęcie korzyści majątkowej, po czym w dniu 22 listopada 2012 roku przyjął od W. B. (1), któremu uprzednio powyższe polecił K. B. (1), przyjął korzyść majątkową w postaci co najmniej 4 łososi o wartości co najmniej 500 zł, w związku z pełnieniem funkcji publicznej dyrektora (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. w związku z pełnioną przez niego funkcją w toku postępowania w trybie przetargu nieograniczonego mającego za przedmiot ww. przetarg publiczny, w zamian za naruszenie przez T. P. (1) przepisów prawa, zawartych miedzy innymi w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2017.1579 - j.t.), wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców, przejrzystości oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego i pomoc w wygraniu przetargu na realizację wymienionej inwestycji, gdzie T. P. (1) zatwierdził SIWZ oraz protokół postępowania oraz inne istotne dokumenty w zakresie powyższego przetargu publicznego, przy czym w dacie wręczenia ww. korzyści majątkowej miało miejsce rozstrzygnięcie przedmiotowego przetargu publicznego, między innymi na korzyść K. B. (1) w zakresie zadania numer 7 K. o wartości zamówienia 91.987,74 zł brutto i nr 11 S. o wartości zamówienia 201.878,82zł brutto, przy czym w ramach opisanej procedury przetargowej, jako kierownik zamawiającego, uprzedzony o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, na podstawie art. 17 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku Prawo zamówień publicznych złożył w dniu 22 listopada 2012 roku fałszywe oświadczenie, iż nie pozostaje z żadnym wykonawcą w takim stosunku prawnym lub faktycznym, który mógłby budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności, podczas gdy jego kontakty prywatne: osobiste i telefoniczne z K. B. (1) takie wątpliwości do jego bezstronności uzasadniały, czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządową jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa;

tj. o czyn z art. 228§1 i 3 k.k. w zb. z art. 266§2k.k. w zb. z art. 233§1 i 6k.k. w zb. z art. 305§ 1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art.12§1k.k.,

XXII. w okresie od co najmniej 14 czerwca 2013 roku do dnia 16 sierpnia 2013 roku w S. i na terenie województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1), będąc funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16, 17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...),

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne, jak również

naruszył przepisy prawa, zawarte miedzy innymi w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2017.1579 - j.t.), wyznaczające standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców, przejrzystości oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, w ten sposób, że wszedł w porozumienie z M. S. (1) prowadzącym firmę P. P.H.U. (...), celem utrudnienia przetargu ogłoszonego przez (...) Zarząd Melioracji i (...), w ten sposób, że jeszcze przed oficjalnym ogłoszeniem wyników przetargu realizowanego przez (...) Zarząd Melioracji i (...) na realizację inwestycji „Konserwacja cieków naturalnych oraz kanałów stanowiących urządzenia melioracji wodnych podstawowych na terenie województwa (...)" o wartości 778 537,87 zł, wielokrotnie kontaktował się osobiście oraz telefonicznie z M. S. (1), przekazując mu kwotę wartości zamówienia, to jest kwotę jaką należy podać w ofercie przetargowej w zakresie powyższej inwestycji, ujawniając informacje, które uzyskał w związku z wykonywaniem czynności służbowych, a której ujawnienie mogło narazić na szkodę prawnie chroniony interes, w konsekwencji powyższego zachowania M. S. (1) uzyskał pełną wiedzę w zakresie procedury przetargowej, przygotowania oferty, istotnych warunków przetargu, czym wraz z ww. utrudnił ogłoszony ww. przetarg publiczny, doprowadzając do jego wygrania w zakresie zadania numer 13 i 18, a następnie zawarcia w dniu 10 lipca 2013 roku umów nr (...) pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a M. S. (1) (...). P.H.U. (...) M. S. (1) w zakresie zadania numer 13 to jest konserwacji rzeki klasztornej w km 0+000-2+422 gmina P. powiat S. i konserwacja rzeki G. w km 0+000-2+100 gmina P. powiat S. oraz zadania numer 18 to jest rzeki Z.- rozmiar 7,22km, w km 0+000-7+220 konserwacja koryta rzeki obręb K., gmina W., rzeka C. rozmiar 7,94 km, w km 2+300-10+240 konserwacja koryta rzeki obręb P. T., gmina C., rzeka C. rozmiar 4,265km, w km 8+980-13+245 konserwacja koryta rzeki obręb C. P., Miasto C., gmina C. i rzeka Ż. rozmiar 1,05 km w km 4+300-5+350 konserwacja koryta rzeki obręb Miasto W., przy czym w ramach opisanej procedury przetargowej, jako kierownik zamawiającego, uprzedzony o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, na podstawie art. 17 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku Prawo zamówień publicznych złożył w dniu 27 czerwca 2013 roku fałszywe oświadczenie, iż nie pozostaje z żadnym wykonawcą w takim stosunku prawnym lub faktycznym, który mógłby budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności, podczas gdy jego kontakty prywatne: osobiste i telefoniczne z M. S. (1) takie wątpliwości do jego bezstronności uzasadniały, czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządową jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 266§2k.k. w zb. z art. 233§1 i 6k.k. w zb. z art. 305 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

XXIII. w okresie od co najmniej 13 sierpnia 2013 roku do dnia 3 grudnia 2013 roku w S. i na terenie województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z K. B. (1), będąc funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8,16,17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...),

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne, jak również

tj. o czyn z art. 231§2 k.k. w zb. z art. 266§2 k.k. w zb. z art. 233§1 i 6 k.k. w zb. z art. 305§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

XXIV. w okresie od daty bliżej nie ustalonej co najmniej od 29 maja 2013 roku do dnia 09 lipca 2013 roku w S., działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z K. B. (1), będąc funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16, 17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...),

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne, jak również

tj. o czyn z art. 231§ 2 k.k. w zb. z art. 266§2k.k. w zb. z art. 233§1 i 6k.k. w zb. z art. 305§ 1 k.k. w zw. z art. 11§ 2 k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

XXV. w okresie dnia 05.12.2012 roku do dnia co najmniej 27.12.2012 roku w S. i na terenie województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innej osoby, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, będąc funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16, 17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne,

jednocześnie nie dopełnił obowiązków, nie wdrażając procedury naliczenia kary umownej w kwocie 0,2% wartości ceny brutto, określonej w treści umowy za każdy dzień opóźnienia,

mając wiedzę i świadomość, iż roboty wynikające z umowy nr (...) zawartej w dniu 23.08.2012 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a J. K. (1) reprezentującym Przedsiębiorstwo (...) J. K. (1) dotyczącą realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn. : " Zabezpieczenie przeciwpowodziowe, zlewni jeziora J. wraz z rewitalizacją rzeki D.. Etap II - Zabezpieczenie północno-zachodniego brzegu jeziora J. przed zalaniem terenów zabudowanych m. M. i U.” nie zostały wykonane

zatwierdził do realizacji poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne dokumenty to jest protokół odbioru wykonanych robót częściowych z dnia 05.12.2012 roku oraz protokół końcowy odbioru robót z dnia 05.12.2012 roku, które to dokumenty dotyczyły okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały uprzednio przedłożone przez J. K. (1), a następnie jako dyrektor (...) w S. zatwierdził do wypłaty wystawioną w dniu 05.12.2012 roku fakturę VAT nr (...) na kwotę 2 584 181,46 zł za realizację opisanego części przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 27.12.2012 roku na rzecz Przedsiębiorstwa (...) J. K. (1), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa;

tj. o czyn z art. 231§2 k.k. w zb. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1 k.k.

XXVI. w okresie dnia 27.09.2013 roku do dnia co najmniej 21.10.2013 roku w S. i na terenie województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innej osoby, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, będąc funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16, 17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne,

jednocześnie nie dopełnił obowiązków, nie wdrażając procedury naliczenia kary umownej w kwocie 0,2% wartości ceny brutto, określonej w treści umowy za każdy dzień opóźnienia,

mając wiedzę i świadomość, iż roboty wynikające z umowy nr (...) zawartej w dniu 15.06.2012 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a B. K. (3) reprezentującym Przedsiębiorstwo (...) J. K. (1) dotyczącej realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn. : "Zbiornik retencyjny na rzece D.” nie zostały wykonane

zatwierdził do realizacji poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne dokumenty to jest protokół odbioru wykonanych robót częściowych z dnia 27.09.2013 roku oraz protokół końcowy odbioru robót z dnia 27.09.2013 roku, które to dokumenty dotyczyły okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały uprzednio przedłożone przez J. K. (1), a następnie jako dyrektor (...) w S. zatwierdził do wypłaty wystawioną w dniu 30.09.2013 roku fakturę VAT nr (...) na kwotę 379 422.18 zł za realizację opisanego końcowego etapu przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 21.10.2013 roku na rzecz Przedsiębiorstwa (...) J. K. (1), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa;

tj. o czyn z art. 231§2 k.k. w zb. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

XXVII. w okresie dnia 30.09.2013 roku do dnia co najmniej 21.11.2013 roku w S. i na terenie województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, będąc funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16, 17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...),

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne,

jednocześnie nie dopełnił obowiązków, nie wdrażając procedury naliczenia kary umownej w kwocie 0,2% wartości ceny brutto, określonej w treści umowy za każdy dzień opóźnienia,

mając wiedzę i świadomość, iż roboty wynikające z umowy nr (...) zawartej w dniu 08.11.2012 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) reprezentującym konsorcjum (...), (...), (...)-(...) D.- lider i Przedsiębiorstwo (...) i (...) Sp. z o.o. w S.- partner dotyczących realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Etap I - Modernizacja i odbudowa brzegów morskich, ochrona mierzei j. - wrota sztormowe” nie zostały wykonane w terminie, zatwierdził do realizacji poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne dokumenty to jest protokół rzeczowo- finansowym odbioru etapu robót z dnia 30.09.2013 roku oraz protokół końcowy odbioru robót z dnia 30.09.2013 roku, które to dokumenty dotyczyły okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały uprzednio przedłożone przez K. B. (1), a następnie jako dyrektor (...) w S. zatwierdził do wypłaty wystawioną w dniu 30.09.2013 roku fakturę VAT nr (...) na kwotę 2 581 781,88 zł za realizację ostatniego etapu przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 21.11.2013 roku na rzecz firmy (...), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa;

tj. o czyn z art. 231§2k.k. w zb. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

XXVIII. w okresie od co najmniej dnia 10 grudnia 2009 roku do dnia co najmniej dnia 31 grudnia 2009 roku w S., oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innej osoby, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, będąc funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16, 17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...),

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne,

jednocześnie nie dopełnił obowiązków, nie wdrażając procedury naliczenia kary umownej w kwocie 0,2% wartości ceny brutto, określonej w treści umowy za każdy dzień opóźnienia,

mając wiedzę i świadomość, iż roboty wynikające z umowy nr (...) zawartej w dniu 02.09.2009 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a M. M. (3) reprezentującą Konsorcjum (...) w zakresie dotyczącej realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn. : "Odbudowa (modernizacja) koryta rzeki Ł. w km 11+550 do 15+500 oraz rurociągu Ø600 mm L-250m" nie zostały wykonane w terminie, zatwierdził do realizacji poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne dokumenty to jest protokół częściowego odbioru wykonanych robót oraz protokół końcowy odbioru robót z dnia 22 grudnia 2009 roku, które to dokumenty dotyczyły okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały uprzednio przedłożone przez za pośrednictwem M. M. (3) lub innej osoby działającej w jej imieniu, a następnie jako dyrektor (...) w S. zatwierdził do wypłaty wystawioną w dniu 10 grudnia 2009 roku fakturę VAT nr (...) na kwotę 284.181,90 zł za realizację końcowego etapu ww. przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona na rzecz Przedsiębiorstwa Usługowo- Handlowego (...) w S., czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa;

tj. o czyn z art. 231§2k.k. w zb. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

XXIX. w okresie od co najmniej dnia 30 listopada 2011 roku do dnia 20 grudnia 2011 roku w S., oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innej osoby, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, będąc funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16, 17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...),

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne,

jednocześnie nie dopełnił obowiązków, nie wdrażając procedury naliczenia kary umownej w kwocie 0,2% wartości ceny brutto, określonej w treści umowy za każdy dzień opóźnienia,

mając wiedzę i świadomość, iż roboty wynikające z umowy nr (...) zawartej w dniu 06.07.2011 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a A. S. (1) przedstawicielem firmy Zakład Usług (...) dotyczącej realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Odbudowa kanału pompowego na rzece D. w km 5+890, rzece B. w km 4+130, rzece S. w km 0+025 - przebudowa syfonów kanał E" nie zostały wykonane w terminie, zatwierdził do realizacji poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne dokumenty to jest protokół częściowego odbioru wykonanych robót oraz protokół końcowy odbioru robót z dnia 30 listopada 2009 roku, które to dokumenty dotyczyły okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały uprzednio przedłożone przez A. S. (1), a następnie jako dyrektor (...) w S. zatwierdził do wypłaty wystawioną w dniu 30.11.2011 roku fakturę VAT nr (...) na kwotę 274 011,49 zł za realizację opisanego części przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 20.12.2011 roku na rzecz Zakład Usług (...), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa;

tj. o czyn z art. 231§2 k.k. w zb. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

XXX. w okresie od co najmniej dnia 28 listopada 2013 roku do dnia 13 grudnia 2013 roku w S., oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innej osoby, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, będąc funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16, 17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...),

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne,

jednocześnie nie dopełnił obowiązków, nie wdrażając procedury naliczenia kary umownej w kwocie 0,2% wartości ceny brutto, określonej w treści umowy za każdy dzień opóźnienia,

mając wiedzę i świadomość, iż roboty wynikające z umowy nr (...) zawartej w dniu 27.05.2013 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a W. H. (1) prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. (...) dotyczącej realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn. : „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. - W. M. – S.”, nie zostały wykonane zgodnie z umową, projektem budowlanym i specyfikacją techniczną, zatwierdził do realizacji poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne dokumenty w tym między innymi protokół końcowy odbioru robót z dnia 28 listopada 2013 roku, które to dokumenty dotyczyły okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały uprzednio przedłożone przez W. H. (1), a następnie jako dyrektor (...) w S. zatwierdził do wypłaty wystawioną w dniu 03.12.2013 roku fakturę końcową VAT nr 1/12/2013 na kwotę 1.480.073,58 zł za realizację opisanego przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 13.12.2013 roku na rzecz P.P.H.U. (...), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa;

tj. o czyn z art. 231§2k.k. w zb. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

XXXI. w okresie od co najmniej dnia 5 grudnia 2012 roku do dnia 31 grudnia 2012 roku w S., oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innej osoby, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, będąc funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16, 17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...),

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne,

jednocześnie nie dopełnił obowiązków, nie wdrażając procedury naliczenia kary umownej w kwocie 0,2% wartości ceny brutto, określonej w treści umowy za każdy dzień opóźnienia,

mając wiedzę i świadomość, iż roboty wynikające z umowy nr (...) zawartej w dniu 08.05.2012 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a W. H. (1) prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. (...) dotyczące realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn. :"Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S.- wał W.", nie zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i Specyfikacją Techniczną wykonania i odbioru robót albowiem nie wbudowano w zakresie powyższej inwestycji siatki przeciwko bobrom w łącznej ilości 1500 m², w wyniku czego doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 24 705,00 zł netto, to jest kwota brutto 30.390,84 zł, gdzie następnie wprowadził w błąd pracowników (...) w S. odpowiedzialnych za właściwe rozliczenie inwestycji, zatwierdził do realizacji poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne dokumenty w tym między innymi protokół częściowy odbioru robót z dnia 3.12.2012 roku oraz końcowy odbioru robót z dnia 6 grudnia 2012 roku, które to dokumenty dotyczyły okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały uprzednio przedłożone przez W. H. (1), a następnie jako dyrektor (...) w S. zatwierdził do wypłaty wystawioną dniu 5.12.2012 roku fakturę VAT nr (...) na kwotę 606 715,77 zł, jak wszystkie wystawione uprzednio faktury, albowiem sporządzone w takich okolicznościach dokumenty stanowiły podstawę do pełnej realizacji na rzecz P.P.H.U. (...) wszystkich faktur VAT na łączną kwotę 2 409 790,65 zł która to kwota została następnie w całości wypłacona na rzecz jego firmy, czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa;

tj. o czyn z art. 231§2k.k. w zb. z art. 286§1k.k. w zb. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

XXXII. w okresie od co najmniej dnia 23 sierpnia 2012 roku do dnia 19 grudnia 2012 roku w S., oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innej osoby, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, będąc funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia wynikające i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16, 17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...),

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne,

jednocześnie nie dopełnił obowiązków, nie wdrażając procedury naliczenia kary umownej w kwocie 0,2% wartości ceny brutto, określonej w treści umowy za każdy dzień opóźnienia,

mając wiedzę i świadomość, iż roboty wynikające z umowy nr (...) w dniu 21.06.2011 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) liderem konsorcjum (...) (...)-(...) D. i P.P.H.U. (...) ul. (...) (...)-(...) G. dotyczącej realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do jeziora D. i Zalewu S. - wał nad rzeką K. i Kanałem K." nie zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i Specyfikacją Techniczną wykonania i odbioru robót albowiem nie dokonano umocnienia wału w postaci ułożenia geokraty na geowłókninie gr 400 w koronie wału to jest łącznie 9096,00 m² geowłokniny o wartości 58.802,78 zł oraz geokraty łącznie 9096,00 m² o wartości 244.201,71 zł w wyniku czego doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 303.004,49 zł to jest mienia znacznej wartości, gdzie następnie wprowadził w błąd pracowników (...) w S. odpowiedzialnych za właściwe rozliczenie inwestycji, zatwierdził do realizacji poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne dokumenty w tym między innymi protokoły częściowego odbioru robót z dnia 23.08.2011 roku, 1.12.2011 roku oraz 1.10.2012 roku oraz protokół końcowego odbioru robót z dnia 30.11.2012 roku, które to dokumenty dotyczyły okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały uprzednio przedłożone przez K. B. (1) w (...) w S., a następnie jako dyrektor (...) w S. zatwierdził do wypłaty wystawione faktury VAT o nr (...) z dnia 14.10.2011 roku na kwotę 500.000,00 zł, nr (...) z dnia 01.12.2011 roku na kwotę 780 862,04 zł, nr (...) z dnia 08.10.2012 roku na kwotę 1 282 465,12 zł, nr (...) z dnia 5.12.2012 roku na kwotę 1 279 258,96 zł za realizację ww. przedsięwzięcia, zaś sporządzone w takich okolicznościach dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji na rzecz K. B. (1) wyżej wymienionych faktur VAT, które to kwoty z nich wynikające zostały następnie w całości wypłacone na rzecz firmy (...), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa;

tj. o czyn z art. 231§2k.k. w zb. z art. 286§1k.k. w zw. z art. 294§1k.k. w zb. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

XXXIII. w okresie od co najmniej dnia 3 września 2013 roku do dnia 27 grudnia 2013 roku w S., oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innej osoby, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, będąc funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia wynikające i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16, 17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...),

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne,

jednocześnie nie dopełnił obowiązków, nie wdrażając procedury naliczenia kary umownej w kwocie 0,2% wartości ceny brutto, określonej w treści umowy za każdy dzień opóźnienia,

mając wiedzę i świadomość, iż roboty wynikające z umowy nr (...) zawartej w dniu 23.04.2013 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą K. B. (1), (...) dotyczącą realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do jeziora D. i Zalewu S.- W. w km 5 + 420- 8+ 420", nie zostały wykonane w terminie, podżegał T. D. inspektora nadzoru i Kierownika (...) Oddziału w P. (...) w S. do poświadczenia nieprawdy w zakresie sporządzenia protokołu częściowego odbioru wykonanych robót w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji w ten sposób, iż mając wiedzę i świadomość nie wykonania wszystkich przewidzianych prac w zakresie ilości wykonania wału, polecił sporządzić taki protokół celem złożenia faktury częściowej, w wyniku czego sporządzono wyżej wymieniony protokół częściowy z datą 2 września 2013 roku, a następnie zatwierdził do realizacji poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne dokumenty w tym między innymi protokół częściowego odbioru robót gdzie wskazano datę 2.09.2013 roku oraz protokół częściowy i końcowy odbioru robót z dnia 29 listopada 2013 roku, które to dokumenty dotyczyły okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały uprzednio przedłożone przez K. B. (1), a następnie jako dyrektor (...) w S. zatwierdził do wypłaty faktury VAT wystawione w dniu 03.09.2013 roku nr (...) na kwotę 1 492 533,55 oraz w dniu 06.12.2013 roku nr (...) na kwotę 1 615 026,84 zł za realizację opisanego przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 27.12.2013 roku na rzecz firmy (...), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa;

tj. o czyn z art. 231§2k.k. w zb. z art. 18§2k.k. w zw. z art. 231§2k.k. w zb. z art. 18§2k.k. w zw. z art. 271§3k.k. w zb. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

XXXIV. w okresie od co najmniej listopada daty bliżej nie ustalonej 2013 roku do dnia 3 grudnia 2013 roku w S., oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innej osoby, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, będąc funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia wynikające i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16,17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...),

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne,

jednocześnie nie dopełnił obowiązków, nie wdrażając procedury naliczenia kary umownej w kwocie 0,2% wartości ceny brutto, określonej w treści umowy za każdy dzień opóźnienia,

mając wiedzę i świadomość, iż roboty wynikające z umowy nr (...) w dniu 29.10.2013 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) (...), (...), (...)-(...) D.” w zakresie realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn. : "Poprawa warunków przepływu wody w obrębie m. D. wraz z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym m. i gm. D. - wał poprzeczny dolinowy", o wartości zamówienia 1 990 806,80 zł, podżegał S. B. Kierownika (...) Oddziału w S. (...) do poświadczenia nieprawdy w protokołach odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, jak również protokole końcowym odbioru wykonanych robót, poprzez stwierdzenie wykonania całego zakresu robót wynikających w tej umowy oraz ich zgodności z projektem budowlanym i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały w całości wykonane, a następnie zatwierdził do realizacji poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne wyżej wymienione dokumenty, które to dokumenty dotyczyły okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, które zostały przedłożone przez K. B. (1), a następnie jako dyrektor (...) w S. zatwierdził do wypłaty wystawioną w dniu 02.12.2013 roku fakturę VAT nr (...) na kwotę 1 990 806,80 zł, za realizację opisanego przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 3.12.2013 roku na rzecz firmy (...), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa;

tj. o czyn z art. 231§2k.k. w zb. z art. 18§2k.k. w zw. z art. 231§2k.k. w zb. z art. 18§2k.k. w zw. z art. 271§3k.k. w zb. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

XXXV. w okresie od daty bliżej nie ustalonej roku 2010 do dnia 5 maja 2010 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej i osobistej dla innej osoby, będąc funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16, 17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...),

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne,

w ten sposób, że jako dyrektor (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. – w konsekwencji uprzedniej prośby R. S. (1) o podjęcie czynności pozwalających na zatrudnienie jego córki K. W. na stanowisku Referenta w Zespole (...)- Melioracyjnych ( (...)) udostępnił przygotowane uprzednio przez siebie pytania jakie miały być zadane podczas naboru na wyżej wymienione stanowisko pracy, w konsekwencji czego umożliwił K. W. przygotowanie się do konkursu na powyższe stanowisko pracy z naruszeniem art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 roku o pracownikach samorządowych, z uwagi na niezachowanie między innymi wymogu konkurencyjności przy naborze na powyższe stanowisko, w konsekwencji czego przekazane pytania zostały zadane, a K. W. będąca jednym z sześciu kandydatów

ubiegających się na powyższe stanowisko pracy została zatrudniona, czym działał na szkodę interesu prywatnego i publicznego,

tj. o czyn z art. 231§ 2 k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

9) K. B. (1), syna W. i W. z domu M., urodzonego (...) w S.,

oskarżonego o to, że:

XXXVI. w okresie co najmniej miesiąca lipca daty bliżej nie ustalonej 2012 roku do dnia 8 listopada 2012 roku w S., D. oraz innych miejscowościach województwa (...) działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, działając w celu osiągniecia korzyści majątkowej, podżegał T. P. (1) będącego funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. do przekroczenia swoich uprawnień jak również do ujawnienia przez ww. osobę tajemnicy służbowej w ten sposób, aby przed oficjalnym ogłoszeniem wyników przetargu ogłoszonego przez (...) Zarząd Melioracji i (...) na realizację inwestycji "Etap 1 - Modernizacja i odbudowa brzegów morskich, ochrona mierzei j. - wrota sztormowe" (gmina M., powiat (...)) o wartości 20 605 324,65 zł wielokrotnie kontaktował się osobiście oraz telefonicznie z T. P. (1), celem uzyskania kwoty wartości zamówienia, to jest kwoty jaką należy podać w ofercie przetargowej w zakresie powyższej inwestycji, w konsekwencji powyższego zachowania uzyskał pełną wiedze w zakresie procedury przetargowej, przygotowania oferty, istotnych warunków przetargu, czym utrudnił ww. ogłoszony przetarg publiczny, doprowadzając do jego wygrania przez konsorcjum (...), w (...), (...)-(...) D.- lider i Przedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o. w S.- partner, co nastąpiło w dniu 5 października 2012 roku kiedy wybrano ofertę ww. firm, co konsekwencji powyższego wyboru doprowadziło w dniu 8 listopada 2012 roku do zawarcia umowy nr (...) pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1), a K. B. (1) liderem konsorcjum, czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządową jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 18§2k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 18§2k.k. w zw. z art. 266§2k.k. w zb. z art. 305 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12§1k.k.

XXXVII. w nieustalonym dokładnie dniu, na przełomie stycznia i lutego 2013 roku w miejscowości P., udzielił korzyści majątkowej T. P. (1) w związku z pełnioną przez niego funkcją publiczną dyrektora (...) Zarządu Melioracji i (...), w ten sposób, że przekazał mu pieniądze w kwocie 200 000 złotych w zamian za naruszenie przez T. P. (1) przepisów prawa, zawartych miedzy innymi w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2017.1579 - j.t.), wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców, przejrzystości oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, wyrażania zgód na przedłużenie terminów wykonania prac, odstępstwa od warunków Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia i jak również udzielana pomoc w zakresie składania ofert podczas przetargów, pomoc w zakresie składania ofert podczas przetargów i w wygrywania przetargów ogłaszanych przez (...) Zarząd Melioracji i (...), w tym między innymi w zakresie przetargu na realizację inwestycji „Etap I - Modernizacja i odbudowa brzegów morskich, ochrona mierzei j. - wrota sztormowe” (gmina M., powiat (...)) o wartości 20.605.324,65 złotych oraz w celu zapewnienia sobie w przyszłości przychylności T. P. (1) przy realizacji przez firmę (...) inwestycji na rzecz (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.,

tj. o czyn z art. 229 § 1 i 3 k.k.,

XXXVIII. w okresie od co najmniej 23 sierpnia 2011 roku do 19 grudnia 2012 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, działając w celu osiągniecia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w trakcie realizacji inwestycji, gdzie zawarto umowę nr (...) w dniu 21.06.2011 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) liderem konsorcjum (...) (...)-(...) D. i P.P.H.U. (...) ul. (...) (...)-(...) G. dotyczącej realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do jeziora D. i Zalewu S. - wał nad rzeką K. i Kanałem K.", wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wiedząc o okoliczności prawnej stanowiącej znamię czynu zabronionego z art. 271§1 k.k., poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dniach 23.08.2011 roku, 1.12.2011 roku oraz 1.10.2012 roku w protokołach częściowego odbioru wykonanych robót w zakresie potwierdzenia zakresu wykonanych robót objętych protokołem zgodnie z umową, dokumentacja projektową i Specyfikacją Techniczną Wykonania i Odbioru Robót oraz poświadczył nieprawdę w dniu 30.11.2012 roku protokole odbioru końcowego robót, iż roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót, jak również w protokole odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały wykonane w powyższym terminie i trwały co najmniej do dnia 07 grudnia 2012 roku, przy czym wbrew pisemnym stwierdzeniom zawartym w ww. protokołach nie dokonano umocnienia wału w postaci ułożenia geokraty na geowłókninie gr 400 w koronie wału to jest łącznie 9096,00 m² geowłokniny o wartości 58.802,78 zł oraz geokraty łącznie 9096,00 m² o wartości 244.201,71 zł w wyniku czego doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 303.004,49 zł to jest mienia znacznej wartości, a tym samym mając wiedzę i świadomość, że roboty te nie zostały wykonane w tym zakresie i terminie, wprowadził w błąd pracowników (...) w S. odpowiedzialnych za właściwe rozliczenie inwestycji w zakresie okoliczności leżących u podstaw wystawienia i złożenia w (...) w S. faktur o nr (...) z dnia 14.10.2011 roku na kwotę 500.000,00 zł, nr (...) z dnia 01.12.2011 roku na kwotę 780 862,04 zł, nr (...) z dnia 08.10.2012 roku na kwotę 1 282 465,12 zł, nr (...) z dnia 5.12.2012 roku na kwotę 1 279 258,96 zł za realizację ww. przedsięwzięcia, jak i również okoliczności dotyczących kompleksowego rozliczenia tych faktur, w tym między innymi że wykonano roboty zgodnie z umową i projektem budowlanym, albowiem sporządzone w takich okolicznościach dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji ww. faktur VAT na rzecz jego firmy, czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 271§3k.k. zw. z art. 21§2 k.k. w zb. z art. 286§1k.k. w zw. z art. 294§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

XXXIX. w okresie daty bliżej nie ustalonej w czerwcu 2012 roku do co najmniej końca października 2012 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem, działając w celu osiągniecia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w trakcie realizacji inwestycji, gdzie zawarto umowę nr (...) w dniu 29.06.2011 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) liderem konsorcjum (...) (...)-(...) D. i P.P.H.U. (...) ul. (...) (...)-(...) G. dotyczącej realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe- odbudowa wałów przeciwpowodziowych na wyspie C.", wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wiedząc o okoliczności prawnej stanowiącej znamię czynu zabronionego z art. 271§1k.k., poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dniu 11.06.2012 roku w protokole odbioru robót częściowych mając wiedze i świadomość, iż roboty te nie zostały wykonane w powyższym terminie i zakresie oraz poświadczył nieprawdę w protokole końcowego odbioru robót, protokole odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, protokole odbioru robót branżowych pod względem technicznym w zakresie dat sporządzenia tych protokołów, gdzie wpisano nieprawdziwą datę zakończenia robót, to jest dzień 1.10.2012 roku, po czym następnie przedłożył poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne dokumenty dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji faktury VAT nr (...) na kwotę 479 211.32 zł za realizację etapu II robót w zakresie ww. inwestycji, która to faktura został w całości zrealizowana, czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 271§3k.k. zw. z art. 21§2 k.k. w zb. z art. 297§1k.k. zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

XL. w okresie od co najmniej dnia 2 września 2013 roku do dnia 27 grudnia 2013 roku, w S. oraz na terenie województwa (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej, w trakcie realizacji inwestycji, gdzie zawarto umowę nr (...) zawartej w dniu 23.04.2013 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą K. B. (1), (...) dotyczącą realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do jeziora D. i Zalewu S.- W. w km 5 + 420- 8+ 420", wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wiedząc o okoliczności prawnej stanowiącej znamię czynu zabronionego z art. 271§1k.k., poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dniu 3 września 2013 roku w zakresie daty sporządzenia protokołu częściowego odbioru robót wskazując nieprawdziwą datę jego sporządzenia tj. dzień 2.09.2013 roku, jak również stwierdził niezgodnie z prawdą, w zakresie częściowego wykonania prac, iż wykonano je w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót, podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały wykonane w powyższym terminie i zakresie i trwały w dalszym ciągu, jak również poświadczył nieprawdę w dniu 29.11.2013 roku w protokole częściowego odbioru robót i protokole końcowego odbioru robót iż roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały wykonane w powyższym terminie i trwały w dalszym ciągu, po czym następnie przedłożył poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne dokumenty dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji faktur VAT wystawionych w dniu 03.09.2013 roku nr (...) na kwotę 1 492 533,55 oraz w dniu 06.12.2013 roku nr (...) na kwotę 1 615 026,84 zł za realizację opisanego przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 27.12.2013 roku na rzecz jego firmy, czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 271§3k.k. zw. z art. 21§2 k.k. w zb. z art. 297§1 k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

XLI. w okresie od co najmniej dnia 22 listopada 2013 roku do co najmniej dnia 3 grudnia 2013 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w trakcie realizacji inwestycji, gdzie zawarto umowę nr (...) w dniu 29.10.2013 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) (...), (...), (...)-(...) D.” w zakresie realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn. : "Poprawa warunków przepływu wody w obrębie m. D. wraz z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym m. i gm. D. - wał poprzeczny dolinowy", o wartości zamówienia 1 990 806,80 zł, gdzie mając wiedze i świadomość, że inne ustalone osoby wystawiły wspólnie i w porozumieniu poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w tym poświadczyły nieprawdę w dniu 22.11.2013 roku w dzienniku budowy nr (...) wydanym w dniu 30.10.2013 roku stwierdzając niezgodnie z prawdą, że wykonano roboty zgodnie z projektem i pozwoleniem na budowę, teren budowy uporządkowano i zgłaszając obiekt do odbioru końcowego, a nadto, że poświadczyły nieprawdę w dniu 29.11.2013 roku w protokole rzeczowo finansowym nr 1 odbioru robót, protokołach odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, jak również protokole końcowym odbioru wykonanych robót w zakresie realizacji wszystkich prac wynikających w umowy oraz ich zgodności z projektem budowlanym i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały w całości wykonane i trwały w dalszym ciągu, po czym następnie przedłożył poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne dokumenty dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji faktur wystawionej w dniu 02.12.2013 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 1 990 806,80 zł, za realizację opisanego przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 3.12.2013 roku na rzecz jego firmy, czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 297§1k.k.,

XLII. w okresie od daty bliżej nie ustalonej co najmniej od 29 maja 2013 roku do dnia 09 lipca 2013 roku w S., działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, działając w celu osiągniecia korzyści majątkowej, podżegał T. P. (1), będącego funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. do przekroczenia swoich uprawnień jak również do ujawnienia przez ww. osobę tajemnicy służbowej w ten sposób, aby przed oficjalnym ogłoszeniem wyników przetargu ogłoszonego przez (...) Zarząd Melioracji i (...) na realizację inwestycji "Zwiększenie retencji wodnej w dorzeczu rzeki G. - przebudowa istniejących zbiorników wodnych w P.", wszedł w porozumienie z T. P. (1), celem doprowadzenia do wygrania ww. przetargu, kontaktując się osobiście oraz telefonicznie, przedkładając mu przygotowane przez siebie 4 oferty na realizację ww. inwestycji, a następnie uzyskał informacje w zakresie procedury przetargowej, przygotowania oferty, warunków przetargu a których to ujawnienie mogło narazić na szkodę prawnie chroniony interes, które to informacje posłużyły mu na złożenie najtańszej oferty, czym utrudniał ww. ogłoszony przetarg publiczny, co w konsekwencji doprowadziło do wygrania przez niego tego przetargu, a następnie zawarcia w dniu 1 lipca 2013 roku umowy nr (...) pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą K. B. (1), (...), (...)-(...) D., czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządową jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 18§2k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 18§2k.k. w zw. z art. 266§2k.k. w zb. z art. 305 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

XLIII. w okresie od co najmniej 13 sierpnia 2013 roku do dnia 3 grudnia 2013 roku w S. działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej, podżegał T. P. (1) będącego funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. do przekroczenia swoich obowiązków oraz do ujawnienia tajemnicy służbowej, albowiem wszedł w porozumienie z T. P. (1), celem doprowadzenia do wygrania przetargu realizowanego przez (...) Zarząd Melioracji i (...) na realizację inwestycji "Poprawa warunków przepływu wody w obrębie m. D. wraz z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym m. i gm. D. - rzeka W. w km 1+973-2+945", w ten sposób, iż kontaktował się z ww. osobiście oraz telefonicznie, gdzie obaj czynili wspólne ustalenia i uzgodnienia, celem złożenia najkorzystniejszej oferty przez K. B. (1), gdzie nadto uzyskał informacje w zakresie szczegółowej procedury przetargowej, przygotowania oferty, warunków przetargu a których to ujawnienie mogło narazić na szkodę prawnie chroniony interes, gdzie następnie na jego prośbę T. P. (1) ujawnił mu istotne dane w zakresie złożenia najkorzystniejszej oferty tj. istotne informacje dotyczące postępowania przetargowego, kwoty jaka winna być złożona celem wygrania ww. przetargu publicznego, jednak zamierzonego celu wygrania ww. przetargu publicznego nie zrealizował z uwagi złożenie najkorzystniejszej oferty przez A. R. (1) reprezentującego Budownictwo (...) Sp. z o.o., czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządową jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 18§2 k.k. w zw. z art. 231§2k.k. w zw. z art. 18§2k.k. w zw. z art. 266§2k.k. w zw. z art. 305 § 1 k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

XLIV. w okresie od co najmniej 25.09.2012 roku do dnia 19.12.2012 roku w S., D. i innych miejscowościach na terenie województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu z T. P. (1) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej utrudnił przetarg publiczny ogłoszony przez (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. na " (...), eksploatacja, naprawy bieżące i konserwacje 119 sztuk przepompowni melioracyjnych na terenie województwa (...)", wchodząc w porozumienie uzgodnił z T. P. (1) jako dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. istotne szczegóły przetargu publicznego przed jego ogłoszeniem, w zakresie miedzy innymi wartości zamówienia publicznego na zadania numer 1,4,6,7,8 i 11 które to okoliczności zostały ujęte w sporządzonej w dniu 26 września 2012 roku Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia (...) i załączonych do niej dokumentów, a następnie uzgodnił z ww. takie warunki przetargu publicznego tak aby wygrało konsorcjum firm K. B. (1), (...)-(...) D., (...), Przedsiębiorstwa Budowlano- Usługowego (...).H.P (...) T. B. (1), a następnie w dniu 21 listopada 2012 roku polecił udzielenie korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji w ten sposób, że polecił W. B. (1) nabycie za kwotę co najmniej 500 zł co najmniej 4 łososi, wręczenie przedmiotowej korzyści majątkowej T. P. (1) pełniącemu funkcję publiczną dyrektora (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. w związku z pełnioną przez niego funkcją w toku postępowania w trybie przetargu nieograniczonego mającego za przedmiot ww. przetarg publiczny, w zamian za naruszenie przez T. P. (1) przepisów prawa, zawartych miedzy innymi w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2017.1579 - j.t.), wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców, przejrzystości oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego i pomoc w wygraniu przetargu na realizację wymienionej inwestycji, gdzie T. P. (1) zatwierdził SIWZ oraz protokół postępowania oraz inne istotne dokumenty w zakresie powyższego przetargu publicznego, przy czym w dacie wręczenia ww. korzyści majątkowej miało miejsce rozstrzygnięcie przedmiotowego przetargu publicznego, między innymi na korzyść K. B. (1) w zakresie zadania numer 7 K. o wartości zamówienia 91.987,74 zł brutto i nr 11 S. o wartości zamówienia 201.878,82zł brutto, czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządową jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa;

tj. o czyn z art. 305§ 1 k.k. w zb. z art. 18§1k.k. w zw. z art. 229 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art.12§1k.k.

XLV. w okresie od dnia 30.09.2013 roku do co najmniej dnia 21.11.2013 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wiedząc o okoliczności prawnej stanowiącej znamię czynu zabronionego z art. 271§1 k.k., poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dniu 30.09.2013 roku w protokołach rzeczowo- finansowym odbioru etapu robót, odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, jak również protokole końcowym odbioru wykonanych robót wskazując wykonanie wszystkich robót w zakresie realizacji prac wynikających w umowy nr (...) zawartej w dniu 08.11.2012 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) reprezentującym konsorcjum (...), (...), (...)-(...) D.- lider i Przedsiębiorstwo (...) i (...) Sp. z o.o. w S.- partner dotyczących realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Etap I - Modernizacja i odbudowa brzegów morskich, ochrona mierzei j. - wrota sztormowe” o wartości zamówienia 20 605 324,65 zł oraz ich zgodności z projektem budowlanym i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały w całości wykonane i trwały co najmniej do dnia 7 grudnia 2013 roku, po czym następnie przedłożył poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne dokumenty dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji wystawionej w dniu 30.09.2013 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 2 581 781,88 zł za realizację ostatniego etapu przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 21.11.2013 roku na rzecz firmy (...) czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zw. z art. 21§2 k.k. w zb. z art. 297§1k.k. zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

10) K. K. (3), syna Z. i T. z domu F., urodzonego
(...) w C.,

oskarżonego o to, że:

XLVI. w okresie od co najmniej dnia 22 listopada 2013 roku do co najmniej dnia 3 grudnia 2013 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innych osób, pełniąc funkcję kierownika budowy wynikającą z umowy nr (...) zawartej w dniu 29.10.2013 roku pomiędzy Z. Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) (...), (...), (...)-(...) D. dotyczącą realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Poprawa warunków przepływu wody w obrębie m. D. wraz z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym m. i gm. D. - wał poprzeczny dolinowy", o wartości zamówienia 1 990 806,80 zł, oraz będąc na podstawie tej umowy ustanowionym przez wykonawcę kierownikiem budowy, a tym samym będąc zobowiązanym do rzetelnego i zgodnego z prawdą prowadzenia dziennika budowy poprzez złożenie oświadczenia o zakończeniu budowy oraz będąc zobowiązanym na podstawie art. 22 ustawy prawo budowlane do prowadzenia dziennika budowy oraz zgłoszenia robót budowlanych do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy,

wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dniu 22.11.2013 roku w dzienniku budowy nr (...) wydanym w dniu 30.10.2013 roku stwierdzając niezgodnie z prawdą, że wykonano roboty zgodnie z projektem i pozwoleniem na budowę, teren budowy uporządkowano i zgłasza obiekt do odbioru końcowego, a następnie ponownie poświadczył nieprawdę w dniu 29.11.2013 roku w protokole rzeczowo finansowym nr 1 odbioru robót, protokołach odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, jak również protokole końcowym odbioru wykonanych robót w zakresie realizacji wszystkich prac wynikających w umowy oraz ich zgodności z projektem budowlanym i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały w całości wykonane i trwały w dalszym ciągu, czym udzielił pomocy K. B. (1) do przedłożenia poświadczających nieprawdę oraz nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji wystawionej w dniu 02.12.2013 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 1 990 806,80 zł, za realizację opisanego przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 3.12.2013 roku na rzecz (...), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. w zw. z art. 297§1k.k. w zw. z art.11§2k.k. zw. z art.12§1k.k.

XLVII. w okresie od dnia 30.09.2013 roku do co najmniej dnia 21.11.2013 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innych osób, wiedząc o okoliczności prawnej stanowiącej znamię czynu zabronionego z art. 271§1k.k., będąc przedstawicielem wykonawcy wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że w dniu 30.09.2013 roku poświadczył nieprawdę w protokołach odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, jak również protokole końcowym odbioru wykonanych robót wskazując wykonanie wszystkich robót w zakresie realizacji prac wynikających w umowy nr (...) zawartej w dniu 08.11.2012 roku pomiędzy Z. Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) reprezentującym konsorcjum (...), (...), (...)-(...) D.- lider i Przedsiębiorstwo (...) i (...) Sp. z o.o. w S.- partner dotyczących realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Etap I - Modernizacja i odbudowa brzegów morskich, ochrona mierzei j. - wrota sztormowe” o wartości zamówienia 20 605 324,65 zł oraz ich zgodności z projektem budowlanym i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały w całości wykonane i trwały co najmniej do dnia 7 grudnia 2013 roku, czym udzielił pomocy K. B. (1) do przedłożenia poświadczających nieprawdę oraz nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone, a następnie stanowiły podstawę do pełnej realizacji wystawionej w dniu 30.09.2012 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 2 581 781,88 zł za realizację ostatniego etapu przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 21.11.2013 roku na rzecz firmy (...) czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zw. z art. 21§2 k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. zw. z art. 12§1k.k.,

11) S. L. (1), syna R. i D. z domu G., urodzonego (...) w B.,

oskarżonego o to, że:

XLVIII. w okresie od co najmniej dnia 29 listopada 2013 roku do co najmniej dnia 3 grudnia 2013 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innych osób, będąc na podstawie umowy nr (...) zawartej w dniu 29.10.2013 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) (...), (...), (...)-(...) D.” w zakresie realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn. : "Poprawa warunków przepływu wody w obrębie m. D. wraz z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym m. i gm. D. - wał poprzeczny dolinowy", o wartości zamówienia 1 990 806,80 zł, przedstawicielem wykonawcy w sprawach związanych z realizacją ww. umowy, w tym uprawnionym do podpisywania protokołów odbioru robót,

wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wiedząc o okoliczności prawnej stanowiącej znamię czynu zabronionego z art. 271§1 k.k., poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dniu 29.11.2013 roku w protokole rzeczowo finansowym nr 1 odbioru robót, protokołach odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, jak również protokole końcowym odbioru wykonanych robót w zakresie realizacji wszystkich prac wynikających w umowy oraz ich zgodności z projektem budowlanym i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały w całości wykonane i trwały w dalszym ciągu, czym udzielił pomocy K. B. (1) do przedłożenia poświadczających nieprawdę oraz nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji wystawionej w dniu 02.12.2013 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 1 990 806,80 zł, za realizację opisanego przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 3.12.2013 roku na rzecz „K. J. 8, (...)-(...) D.”, czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zw. z art. 21§2k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. zw. z art. 12§1k.k.,

12) K. K. (4), syna K. i M. z domu F., urodzonego
(...) w K.,

oskarżonego o to, że:

XLIX. w okresie od co najmniej dnia 14 października 2013 roku do dnia 27 grudnia 2013 roku, w S. oraz na terenie województwa (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innych osób, pełniąc funkcję kierownika budowy wynikającą z umowy nr (...) zawartej w dniu 23.04.2013 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą K. B. (1), (...) dotyczącą realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do jeziora D. i Zalewu S.- W. w km 5 + 420- 8+ 420" oraz będąc na podstawie tej umowy ustanowionym przez wykonawcę kierownikiem budowy, a tym samym będąc zobowiązanym do rzetelnego i zgodnego z prawdą prowadzenia dziennika budowy poprzez złożenie oświadczenia o zakończeniu budowy oraz będąc zobowiązanym na podstawie art. 22 ustawy prawo budowlane do prowadzenia dziennika budowy oraz zgłoszenia robót budowlanych do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dzienniku budowy numer (...) dokonując wpisów z poprzez antydatowanie stwierdzając wykonanie prac jak również poświadczył nieprawdę w wyżej wymienionym dzienniku budowy w dniu 22.11.2013 roku stwierdzając niezgodnie z prawdą zakończenie robót i ich zgłoszenie do odbioru, podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały wykonane w powyższym terminie i trwały w dalszym ciągu, czym udzielił pomocy K. B. (1) do przedłożenia poświadczających nieprawdę oraz nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone, a następnie stanowiły podstawę do pełnej realizacji wystawionej w dniu 06.12.2013 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 1 615 026,84 zł za realizację opisanego przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 27.12.2013 roku na rzecz (...), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 297§1 k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.

L. w okresie od dnia 28.09.2013 roku do co najmniej dnia 21.11.2013 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej, pełniąc funkcję kierownika budowy wynikającą z umowy nr (...) zawartej w dniu 08.11.2012 roku pomiędzy Z. Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) reprezentującym konsorcjum (...), (...), (...)-(...) D.- lider i Przedsiębiorstwo (...) i (...) Sp. z o.o. w S.- partner dotyczących realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Etap I - Modernizacja i odbudowa brzegów morskich, ochrona mierzei j. - wrota sztormowe” o wartości zamówienia 20 605 324,65 zł oraz będąc na podstawie tej umowy ustanowionym przez wykonawcę kierownikiem budowy, a tym samym będąc zobowiązanym do rzetelnego i zgodnego z prawdą prowadzenia dziennika budowy poprzez złożenie oświadczenia o zakończeniu budowy oraz będąc zobowiązanym na podstawie art. 22 ustawy prawo budowlane do prowadzenia dziennika budowy oraz zgłoszenia robót budowlanych do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dzienniku budowy nr (...) w dniu 28.09.2013 roku stwierdzając niezgodnie z prawdą zakończenie robót i ich zgłoszenie do odbioru oraz poświadczył nieprawdę w dniu 30.09.2013 roku w protokołach rzeczowo- finansowym odbioru etapu robót, odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, jak również protokole końcowym odbioru wykonanych robót wskazując wykonanie wszystkich robót w zakresie realizacji prac wynikających w umowy oraz ich zgodności z projektem budowlanym i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały w całości wykonane i trwały co najmniej do dnia 7 grudnia 2013 roku, czym udzielił pomocy K. B. (1) do przedłożenia poświadczających nieprawdę oraz nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone, a następnie stanowiły podstawę do pełnej realizacji wystawionej w dniu 30.09.2012 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 2 581 781,88 zł za realizację ostatniego etapu przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 21.11.2013 roku na rzecz firmy (...) czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 297§1 k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

LI. (zarzut wyłączony do odrębnego rozpoznania)

13) M. S. (1), syna P. i K. z domu C., urodzonego (...) w S.,

oskarżonego o to, że:

LII. w okresie od co najmniej 14 czerwca 2013 roku do dnia 16 sierpnia 2013 roku w S. i na terenie województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, działając w celu osiągniecia korzyści majątkowej, podżegał T. P. (1) będącego funkcjonariuszem publicznym- tj. dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. do przekroczenia swoich obowiązków oraz do ujawnienia tajemnicy służbowej, w ten sposób że przed oficjalnym ogłoszeniem wyników przetargu ogłoszonego przez (...) Zarząd Melioracji i (...) na realizację inwestycji „Konserwacja cieków naturalnych oraz kanałów stanowiących urządzenia melioracji wodnych podstawowych na terenie województwa (...)” wszedł w porozumienie z T. P. (1), celem doprowadzenia do wygrania ww. przetargu, kontaktując się osobiście oraz telefonicznie, jak również uzyskał pełną informację w zakresie procedury przetargowej, przygotowania ofert, warunków przetargu a których to ujawnienie mogło narazić na szkodę prawnie chroniony interes, czym utrudniał ww. przetarg publiczny, w konsekwencji co doprowadziło do wygrania ww. przetargu w zakresie zadania numer 13 i 18, a następnie zawarcia w dniu 10 lipca 2013 roku umów nr (...) pomiędzy Z. Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a M. S. (1) (...). P.H.U. (...) M. S. (1) w zakresie zadania numer 13 to jest konserwacji rzeki klasztornej w km 0+000-2+422 gmina P. powiat S. i konserwacja rzeki G. w km 0+000-2+100 gmina P. powiat S. oraz zadania numer 18 to jest rzeki Z.- rozmiar 7,22km, w km 0+000-7+220 konserwacja koryta rzeki obręb K., gmina W., rzeka C. rozmiar 7,94 km, w km 2+300-10+240 konserwacja koryta rzeki obręb P. T., gmina C., rzeka C. rozmiar 4,265km, w km 8+980-13+245 konserwacja koryta rzeki obręb C. P., Miasto C., gmina C. i rzeka Ż. rozmiar 1,05 km w km 4+300-5+350 konserwacja koryta rzeki obręb Miasto W., czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządową jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 18§2k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 18§2k.k. w zw. z art. 266§2k.k. w zb. z art. 305 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

LIII. w okresie od daty bliżej nie ustalonej co najmniej od dnia 27 czerwca 2013 do dnia co najmniej 31 grudnia 2013 roku w S., usiłował udzielić T. P. (1) w związku z pełnioną przez niego funkcją dyrektora (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. korzyść majątkową w nieustalonej kwocie, w zamian za ułatwienia związane z realizacją inwestycji „Konserwacja cieków naturalnych oraz kanałów stanowiących urządzenia melioracji wodnych podstawowych na terenie województwa (...)” to jest wygraniem ww. przetargu w zakresie zadania numer 13 to jest konserwacji rzeki klasztornej w km 0+000-2+422 gmina P. powiat S. i konserwacja rzeki G. w km 0+000-2+100 gmina P. powiat S. oraz zadania numer 18 to jest rzeki Z.- rozmiar 7,22km, w km 0+000-7+220 konserwacja koryta rzeki obręb K., gmina W., rzeka C. rozmiar 7,94 km, w km 2+300-10+240 konserwacja koryta rzeki obręb P. T., gmina C., rzeka C. rozmiar 4,265km, w km 8+980-13+245 konserwacja koryta rzeki obręb C. P., Miasto C., gmina C. i rzeka Ż. rozmiar 1,05 km w km 4+300-5+350 konserwacja koryta rzeki obręb Miasto W. w tym odnośnie pomocy w przygotowaniu oferty oraz podaniu warunków przetargu, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowę przyjęcia przez T. P. (1) powyższej korzyści majątkowej,

tj. o czyn z art.13§1k.k. w zw. z art. 229§ 1 k.k.,

LIV (zarzut wyłączony do odrębnego rozpoznania)

14) G. B. (1), córki E. i W. z domu R., urodzonej (...) w K.,

oskarżonej o to, że:

LV. w okresie od dnia 03.12.2012 roku do dnia 27.12.2012 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla innej osoby, wystawiła wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wiedząc o okoliczności prawnej stanowiącej znamię czynu zabronionego z art. 271§1k.k., poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, ustawą z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości, ustawą z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług, w ten sposób, że poświadczyła nieprawdę w dniu 3.12.2012 roku poprzez stwierdzenie zgłoszenia zakończenia budowy- realizacji inwestycji oraz w protokołach z dnia 5.12.2012 roku odbioru robót branżowych pod względem technicznym, terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, jak również końcowym odbioru wskazała wykonanie wszystkich robót w zakresie realizacji prac wynikających w umowy nr (...) zawartej w dniu 23.08.2012 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a J. K. (1) reprezentującym Przedsiębiorstwo (...) J. K. (1) dotyczących realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: " Zabezpieczenie przeciwpowodziowe, zlewni jeziora J. wraz z rewitalizacją rzeki D.. Etap II - Zabezpieczenie północno-zachodniego brzegu jeziora J. przed zalaniem terenów zabudowanych m. M. i U.” oraz ich zgodności z projektem budowlanym i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały w całości wykonane i trwały co najmniej do dnia 08.04.2013 roku, a następnie w dniu 05.12.2012 roku wystawiła fakturę VAT nr (...) na kwotę 2 584 181,46 zł za realizację opisanego przedsięwzięcia, czym udzieliła pomocy J. K. (1) do przedłożenia poświadczających nieprawdę oraz nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty, bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego zostały przedłożone, a następnie stanowiły podstawę do pełnej realizacji powyższej faktury, która to kwota z niej wynikająca została zapłacona w dniu 27.12.2012 roku na rzecz Przedsiębiorstwa (...) J. K. (1), czym działała na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zw. z art. 21§2k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.

LVI – LX (zarzuty wyłączone do odrębnego rozpoznania)

15) S. K. (1), syna J. i Z. z domu K., urodzonego (...) w K.,

oskarżonego o to, że:

LXI. w okresie od co najmniej dnia 02 lipca 2012 roku do dnia co najmniej dnia 31 grudnia 2012 roku w S. i na terenie województwa (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innych osób, pełniąc funkcję kierownika budowy w związku z realizacją umowy nr (...) zawartej w dniu 08.05.2012 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a W. H. (1) prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. (...) dotyczącą realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S.- wał W.” oraz będąc ustanowionym przez wykonawcę kierownikiem budowy, a tym samym będąc zobowiązanym do rzetelnego i zgodnego z prawdą prowadzenia dziennika budowy poprzez złożenie oświadczenia o zakończeniu budowy oraz będąc zobowiązanym na podstawie art. 22 ustawy prawo budowlane do prowadzenia dziennika budowy oraz zgłoszenia robót budowlanych do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dniu 21.11.2012 roku w dzienniku budowy nr (...) poprzez stwierdzenie zgłoszenia zakończenia wszelkich robót związanych z odbudową wałów, jak również poświadczył nieprawdę w oświadczeniu z dnia 30.11.2012 roku wskazując wykonanie robót zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami, które to dokumenty były podstawą do sporządzenia w dniu 06.12.2012 roku protokołu końcowego odbioru robót gdzie wskazano, że roboty budowlane objęte przedmiotem umowy zostały wykonane zgodnie z umową, dokumentacją projektową i Specyfikacją Techniczną wykonania i odbioru robót, gdy w rzeczywistości tak nie było, albowiem nie wbudowano w zakresie powyższej inwestycji siatki przeciwko bobrom w łącznej ilości 1500 m², w wyniku czego doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 24 705,00 zł netto, to jest kwocie brutto 30.390,84 zł, a tym samym udzielił pomocy W. H. (1) do wprowadzenia w błąd pracowników (...) w S. odpowiedzialnych za właściwe rozliczenie inwestycji w zakresie okoliczności leżących u podstaw wystawienia i złożenia przez W. H. (1) w dniach faktury VAT nr (...) na kwotę 593 613,12 zł, 5.10.2012 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 615 848,64 zł, 2.11.2012 roku faktury VAT numer (...) na kwotę 593 613,12 zł, oraz w dniu 5.12.2012 roku fakturę VAT nr (...) na kwotę 606 715,77 zł to jest faktur VAT na łączną kwotę 2 409 790,65 zł, jak i również okoliczności dotyczących kompleksowego rozliczenia tych faktur, w tym między innymi że wykonano roboty zgodnie z umową i projektem budowlanym, albowiem sporządzone w takich okolicznościach dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji ww. faktur VAT na rzecz P.P.H.U. (...) które to kwoty zostały następnie w całości wypłacona na rzecz ww. firmy, czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zb. z art. 18§3k.k. w zw. z art. 286§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

16) J. K. (1), syna J. i M. z domu I., urodzonego (...) w T.,

oskarżonego o to, że:

LXII. w okresie od dnia 29.11.2012 roku do dnia 27.12.2012 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, pełniąc funkcję kierownika budowy wynikającą z umowy nr (...) zawartej w dniu 23.08.2012 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a J. K. (1) reprezentującym Przedsiębiorstwo (...) J. K. (1) dotyczącą realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe, zlewni jeziora J. wraz z rewitalizacją rzeki D.. Etap II - Zabezpieczenie północno-zachodniego brzegu jeziora J. przed zalaniem terenów zabudowanych m. M. i U.” oraz będąc na podstawie tej umowy ustanowionym kierownikiem budowy, a tym samym będąc zobowiązanym do rzetelnego i zgodnego z prawdą prowadzenia dziennika budowy poprzez złożenie oświadczenia o zakończeniu budowy oraz będąc zobowiązanym na podstawie art. 22 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane do prowadzenia dokumentacji budowy- dziennika budowy oraz zgłoszenia robót budowlanych do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty, w ten sposób, że w dzienniku budowy nr (...) w dniu 29.11.2012 roku stwierdził zakończenie całego zakresu robót i zgłosił roboty do odbioru końcowego, w oświadczeniu kierownika budowy z dnia 29.11.2012 roku wskazał wykonanie inwestycji zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę, a nadto w protokołach z dnia 05.12.2012 roku odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, jak również protokole końcowym odbioru wykonanych robót w zakresie realizacji wszystkich prac wynikających wyżej wymienionej umowy, wskazał że zostały te roboty wykonane zgodnie z umową, dokumentacją projektową i Specyfikacją Techniczną wykonania i odbioru robót, gdy w rzeczywistości tak nie było, albowiem prace te nie zostały w całości wykonane i trwały co najmniej do dnia 08.04.2013 roku, po czym następnie przedłożył poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne dokumenty dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji wystawionej w dniu 05.12.2012 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 2 584 181,46 zł za realizację opisanego przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 27.12.2012 roku na rzecz Przedsiębiorstwa (...) J. K. (1), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa;

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zb. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

LXIII. w okresie od dnia 23.09.2013 roku do co najmniej dnia 21.10.2013 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, pełniąc funkcję kierownika budowy wynikającą z umowy nr (...) zawartej w dniu 15.06.2012 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a B. K. (3) reprezentującym Przedsiębiorstwo (...) J. K. (1) dotyczącej realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn. : "Zbiornik retencyjny na rzece D.” oraz będąc na podstawie tej umowy ustanowionym kierownikiem budowy, a tym samym będąc zobowiązanym do rzetelnego i zgodnego z prawdą prowadzenia dziennika budowy poprzez złożenie oświadczenia o zakończeniu budowy oraz będąc zobowiązanym na podstawie art. 22 ustawy prawo budowlane do prowadzenia dziennika budowy oraz zgłoszenia robót budowlanych do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty, w ten sposób, że w dniu 23.09.2013 roku poświadczył nieprawdę w dzienniku budowy numer (...) wskazując zakończenie roboty i stwierdzając wykonanie jej zgodnie z umową i projektem technicznym, zgłaszając obiekt do odbioru końcowego, po czym podał nieprawdziwe dane w piśnie z dnia 23 września 2013 roku skierowanym do (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. wskazując zakończenie realizacji inwestycji, a następnie w dniu 27.09.2013 roku ponownie poświadczył nieprawdę w protokole częściowego odbioru wykonanych robót, protokole końcowym odbioru robót oraz protokołach odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, w zakresie realizacji wszystkich prac wynikających z realizacji wyżej wymienionej umowy , wskazując że zostały te roboty wykonane zgodnie z powyższą umową, dokumentacją projektową i Specyfikacją Techniczną wykonania i odbioru robót, gdy w rzeczywistości tak nie było, albowiem prace te nie zostały w całości wykonane i trwały w dalszym ciągu co najmniej do dnia 14.10.2013 roku, po czym następnie przedłożył poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne dokumenty dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji wystawionej w dniu 30.09.2013 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 379 422.18 zł za realizację opisanego końcowego etapu przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 21.10.2013 roku na rzecz Przedsiębiorstwa (...) J. K. (1), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa;

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zb. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

LXIV – LXXI (zarzuty wyłączone do odrębnego rozpoznania)

17) A. S. (1), syna E. i S. z domu K., urodzonego (...) w W.,

oskarżonego o to, że:

LXXII. w okresie od dnia 23 listopada 2011 roku do dnia 20 grudnia 2011 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, pełniąc funkcję kierownika budowy wynikającą z umowy nr (...) zawartej w dniu 06.07.2011 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a A. S. (1) przedstawicielem firmy Zakład Usług (...) dotyczącej realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Odbudowa kanału pompowego na rzece D. w km 5+890, rzece B. w km 4+130, rzece S. w km 0+025 - przebudowa syfonów kanał E" oraz będąc na podstawie tej umowy ustanowionym przez wykonawcę kierownikiem budowy, a tym samym będąc zobowiązanym do rzetelnego i zgodnego z prawdą prowadzenia dziennika budowy poprzez złożenie oświadczenia o zakończeniu budowy oraz będąc zobowiązanym na podstawie art. 22 ustawy prawo budowlane do prowadzenia dziennika budowy oraz zgłoszenia robót budowlanych do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty, mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że w dniu 23.11.2011 roku poświadczył nieprawdę w dzienniku budowy poprzez stwierdzenie zakończenia robót na zadaniu, jednocześnie zgłaszając zakończenie robót na całości zadania, w dniu 30.11.2011 roku poświadczył nieprawdę w protokole częściowego odbioru robót oraz protokole końcowego odbioru robót, w zakresie realizacji wszystkich prac wynikających w tej umowy oraz ich zgodności z projektem budowlanym i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały w całości wykonane i trwały w dalszym ciągu, co najmniej do dnia 30.04.2012 roku, po czym następnie przedłożył poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne dokumenty dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji wystawionej w dniu 30.11.2011 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 274 011,49 zł za realizację opisanego części przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 20.12.2011 roku na rzecz Zakład Usług (...), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa;

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zb. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

18) Z. S. (1), syna W. i L. z domu K., urodzonego (...) w G.,

oskarżonego o to, że:

LXXIII. w okresie od co najmniej 23 sierpnia 2011 roku do 19 grudnia 2012 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, działając w celu osiągniecia korzyści majątkowej, pełniąc funkcję kierownika budowy wynikającą z umowy nr (...) zawartej w dniu 21.06.2011 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) liderem konsorcjum (...) (...)-(...) D. i P.P.H.U. (...) ul. (...) (...)-(...) G. dotyczącą realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do jeziora D. i Zalewu S. - wał nad rzeką K. i Kanałem K." oraz będąc na podstawie tej umowy ustanowionym kierownikiem budowy, a tym samym będąc zobowiązanym między innymi do rzetelnego i zgodnego z prawdą prowadzenia dziennika budowy poprzez złożenie oświadczenia o zakończeniu poszczególnych etapów budowy oraz będąc zobowiązanym na podstawie art. 22 ustawy prawo budowlane do prowadzenia dziennika budowy oraz zgłoszenia poszczególnych robót budowlanych do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dniach:

- 23.08.2011 roku, 1.12.2011 roku oraz 1.10.2012 roku w protokołach częściowego odbioru wykonanych robót w zakresie potwierdzenia zakresu wykonanych robót objętych protokołem zgodnie z umową, dokumentacja projektową i Specyfikacją Techniczną Wykonania i Odbioru Robót,

- w dniu 19.04.2012 roku w dzienniku budowy (...) wydanym w dniu 20.06.2011 roku, poprzez sporządzenie zapisu o układaniu geokraty oraz w dniu 15.11.2012 roku, iż dokonano uporządkowania terenu i wskazując, że roboty zostały zakończone i zgłaszając obiekt do odbioru końcowego podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały wykonane w powyższym terminie i trwały co najmniej do dnia 07 grudnia 2012 roku, przy czym wbrew pisemnym stwierdzeniom zawartym w ww. protokołach nie dokonano umocnienia wału w postaci ułożenia geokraty na geowłókninie gr 400 w koronie wału to jest łącznie 9096,00 m² geowłokniny o wartości 58.802,78 zł oraz geokraty łącznie 9096,00 m² o wartości 244.201,71 zł w wyniku czego doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 303.004,49 zł to jest mienia znacznej wartości, a tym samym mając wiedzę i świadomość, że roboty te nie zostały wykonane w tym zakresie i terminie udzielił pomocy K. B. (1) do wprowadzenia w błąd pracowników (...) w S. odpowiedzialnych za właściwe rozliczenie inwestycji w zakresie okoliczności leżących u podstaw wystawienia i złożenia przez ww. w (...) w S. faktur o nr (...) z dnia 14.10.2011 roku na kwotę 500.000,00 zł, nr (...) z dnia 01.12.2011 roku na kwotę 780 862,04 zł, nr (...) z dnia 08.10.2012 roku na kwotę 1 282 465,12 zł, nr (...) z dnia 5.12.2012 roku na kwotę 1 279 258,96 zł za realizację ww. przedsięwzięcia, jak i również okoliczności dotyczących kompleksowego rozliczenia tych faktur, w tym między innymi że wykonano roboty zgodnie z umową i projektem budowlanym, albowiem sporządzone w takich okolicznościach dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji ww. faktur VAT na rzecz firmy (...), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zb. z art. 18§3k.k. w zw. z art. 286§1k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

LXXIV. w okresie daty bliżej nie ustalonej w czerwcu 2012 roku do co najmniej końca października 2012 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem, działając w celu osiągniecia korzyści majątkowej, pełniąc funkcję kierownika budowy wynikającą z umowy nr (...) zawartej w dniu 29.06.2011 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) liderem konsorcjum (...) (...)-(...) D. i P.P.H.U. (...) ul. (...) (...)-(...) G. dotyczącej realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe- odbudowa wałów przeciwpowodziowych na wyspie C." oraz będąc na podstawie tej umowy ustanowionym kierownikiem budowy, a tym samym będąc zobowiązanym między innymi do rzetelnego i zgodnego z prawdą prowadzenia dziennika budowy poprzez złożenie oświadczenia o zakończeniu poszczególnych etapów budowy oraz będąc zobowiązanym na podstawie art. 22 ustawy prawo budowlane do prowadzenia dziennika budowy oraz zgłoszenia poszczególnych robót budowlanych do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dniu 11.06.2012 roku w protokole odbioru robót częściowych mając wiedze i świadomość, iż roboty te nie zostały wykonane w powyższym terminie i zakresie oraz poświadczył nieprawdę w protokole końcowego odbioru robót, protokole odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, protokole odbioru robót branżowych pod względem technicznym w zakresie dat sporządzenia tych protokołów, gdzie wpisano nieprawdziwą datę zakończenia robót, to jest dzień 1.10.2012 roku, czym udzielił pomocy K. B. (1) do przedłożenia poświadczających nieprawdę oraz nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji faktury VAT nr (...) na kwotę 479 211.32 zł za realizację etapu II robót w zakresie ww. inwestycji, która to faktura został w całości zrealizowana, czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 297§1k.k. zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

LXXV. w okresie od dnia 28 sierpnia 2013 roku do dnia 8 października 2013 roku, w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, działając w celu osiągniecia korzyści majątkowej, pełniąc funkcję kierownika budowy wynikającą z umowy nr (...) zawartej w dniu 19.07.2013 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a A. Z. (1) prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą Zakład (...)- Melioracyjnych Z. A. i będącego liderem konsorcjum wraz z P.P.H.U. (...) Z. S. (1) dotyczącą realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Zwiększenie retencji wodnej w dorzeczu rzeki M. - przebudowa istniejących zbiorników w P." oraz będąc na podstawie tej umowy ustanowionym kierownikiem budowy, a tym samym będąc zobowiązanym między innymi do rzetelnego i zgodnego z prawdą prowadzenia dziennika budowy poprzez złożenie oświadczenia o zakończeniu poszczególnych etapów budowy oraz będąc zobowiązanym na podstawie art. 22 ustawy prawo budowlane do prowadzenia dziennika budowy oraz zgłoszenia poszczególnych robót budowlanych do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy,

wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dzienniku budowy nr (...) wydanym w dniu 06.08.2013 roku stwierdzając, że zakończono roboty przy posadowieniu przepławki dla ryb i koryt żelbetowych oraz poświadczył nieprawdę w sporządzonym w dniu 30.08.2013 roku protokole odbioru częściowego etapu robót określonych w harmonogramie realizacji projektu, iż roboty przy realizacji odcinka II w km 13+060: 13+171 zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót, podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały wykonane w powyższym terminie i trwały co najmniej do dnia 09 września 2013 roku, czym udzielił pomocy A. Z. (1) do przedłożenia poświadczających nieprawdę oraz nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone, a następnie stanowiły podstawę do pełnej realizacji wystawionej w dniu 06.09.2013 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 223 774,03 zł za realizację opisanego odcinka przedsięwzięcia jak również pełnej realizacji w.wym. faktury, która to kwota została zapłacona w dniu 08.10.2013 roku na rzecz „ Zakładu (...)-Melioracyjnych Z. A.”, czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.

LXXVI. w okresie od dnia 17 czerwca 2013 roku do dnia co najmniej 12 lipca 2013 roku, w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, działając w celu osiągniecia korzyści majątkowej, pełniąc funkcję kierownika budowy wynikającą z umowy nr (...) zawartej w dniu 03.01.2013 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a A. Z. (1) prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą Zakład (...)- Melioracyjnych Z. A. i będącego liderem konsorcjum wraz z P.P.H.U. (...) Z. S. (1) dotyczącej realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Odbudowa wału przeciwpowodziowego nad rzeką G. - wał lewy w km 0+000 - 4+055, wał prawy w km 0+000 - 4+680" oraz będąc na podstawie tej umowy ustanowionym kierownikiem budowy, a tym samym będąc zobowiązanym między innymi do rzetelnego i zgodnego z prawdą prowadzenia dziennika budowy poprzez złożenie oświadczenia o zakończeniu poszczególnych etapów budowy oraz będąc zobowiązanym na podstawie art. 22 ustawy prawo budowlane do prowadzenia dziennika budowy oraz zgłoszenia poszczególnych robót budowlanych do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dniu 17.06.2013 roku w dzienniku budowy nr (...) wydanym w dniu 02.01.2013roku zgłaszając zakończenie robót na obiekcie, poświadczył nieprawdę w oświadczeniu kierownika budowy złożonym w dniu 21.06.2013 roku, wskazując że przedmiotowa inwestycja została wykonana zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami oraz poświadczył nieprawdę w dniu 28.06.2013 roku w sporządzonym protokole odbioru robót branżowych pod względem technicznym, protokole odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, protokole częściowego odbioru wykonanych robót oraz protokole odbioru końcowego robót, iż roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót, podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały wykonane w powyższym terminie i trwały co najmniej do dnia 17 lipca 2013 roku, jak również wbrew pisemnym stwierdzeniom w ramach realizacji ww. inwestycji nie wykonano ścianki szczelnej wbudowanej na obiekcie w pełnym zakresie jak i nie wbudowano siatki przeciwko bobrom w ilości 2766 m² na wale prawym oraz 740 m² na wale lewym, w wyniku czego doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie co najmniej 73 889,53 zł, tym samym mając wiedzę i świadomość, że roboty te nie zostały wykonane w tym zakresie i terminie udzielił pomocy A. Z. (1) do wprowadzenia w błąd pracowników (...) w S. odpowiedzialnych za właściwe rozliczenie inwestycji w zakresie okoliczności leżących u podstaw wystawienia i złożenia przez ww. w (...) w S. w dniu 1.07. 2013 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 943 739,95 zł za realizację opisanego odcinka przedsięwzięcia, jak i również okoliczności dotyczących kompleksowego rozliczenia tej faktury, w tym między innymi że wykonano roboty zgodnie z umową i projektem budowlanym, albowiem sporządzone w takich okolicznościach dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji ww. faktury VAT na rzecz firmy (...), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zb. z art. 18§3k.k. w zw. z art. 286§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

LXXVII. w okresie od co najmniej dnia 18.10.2012 roku do dnia co najmniej 31.12.2012 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pełniąc funkcję kierownika budowy wynikającą z umowy (...) zawartej w dniu 3.10.2012 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a A. Z. (1) liderem konsorcjum Zakład (...)- Melioracyjnych - A. Z. (1) w K. oraz P.P.H.U. (...) w G. na realizację inwestycji "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. - W. D. I. w km 16+600 - 22+608 " o wartości 4 609 843,29 zł, oraz będąc na podstawie tej umowy ustanowionym przez wykonawcę kierownikiem budowy, a tym samym będąc zobowiązanym do rzetelnego i zgodnego z prawdą prowadzenia dziennika budowy poprzez złożenie oświadczenia o zakończeniu budowy oraz będąc zobowiązanym na podstawie art. 22 ustawy prawo budowlane do prowadzenia dziennika budowy oraz zgłoszenia robót budowlanych do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dniu 18.10.2012 roku w protokole częściowego odbioru wykonanych robót w zakresie potwierdzenia zakresu wykonanych robót objętych protokołem zgodnie z umową, dokumentacja projektową i Specyfikacją Techniczną Wykonania i Odbioru Robót, następnie poświadczył nieprawdę w dniu 23.11.2012 roku w dzienniku budowy nr (...) wydanym w dniu 24.09.2012 roku poprzez stwierdzenie zakończenia robót i zgłoszenia obiektu do odbioru końcowego, poświadczył nieprawdę w dniu 30.11.2012 roku w oświadczeniu kierownika budowy oraz poświadczył nieprawdę w dniu 30.11.2012 roku w protokole częściowego odbioru wykonanych robót, protokole odbioru robót branżowych pod względem technicznym, odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, protokole końcowego odbioru robót w zakresie potwierdzenia zakresu wykonanych robót objętych protokołem zgodnie z umową, dokumentacja projektową i Specyfikacją Techniczną Wykonania i Odbioru Robót przy czym te roboty nie zostały w powyższym terminie wykonane i trwały nadal, jak również wbrew pisemnym stwierdzeniom nie wbudowano siatki przeciwko bobrom na całej długości skarpy odwodnej o wartości 184 503,89 zł netto, nie wbudowano 775m ² geokraty o wartości 13 957,75 zł netto, nie wbudowano 930 m² geowłokniny o wartości 4343,10 zł netto oraz nie wbudowano 96 m³ narzutu kamiennego z geowłókniną o wartości 28 986 zł netto, w wyniku czego doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 231 790,87 zł netto to jest kwocie 285 102,77 zł brutto, to jest mienia znacznej wartości, a tym samym mając wiedzę i świadomość, że roboty te nie zostały wykonane w tym zakresie i terminie udzielił pomocy A. Z. (1) do wprowadzenia w błąd pracowników (...) w S. odpowiedzialnych za właściwe rozliczenie inwestycji w zakresie okoliczności leżących u podstaw wystawienia i złożenia przez ww. w (...) w S.

w dniu 19.10.2012 roku faktury VAT nr (...) roku na kwotę 3 017 870,17 zł i w dniu 05.12.2012 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 1 591 973,12 zł, za realizację ww. przedsięwzięcia, jak i również w zakresie okoliczności dotyczących kompleksowego rozliczenia ww. faktur poprzez wskazanie wykonania wszystkich robót zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót, albowiem sporządzone w takich okolicznościach dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji ww. faktur VAT na rzecz firmy (...), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zb. z art. 18§3k.k. w zw. z art. 286§1k.k. w zw. z art. 294§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

LXXVIII (zarzut wyłączony do odrębnego rozpoznania)

19) Z. S. (2), syna J. i M. z domu M., urodzonego (...) w D.,

oskarżonego o to, że:

LXXIX. w okresie od co najmniej dnia 22 listopada 2013 roku do co najmniej dnia 13 grudnia 2013 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), jako funkcjonariusz publiczny– specjalista w Oddziale Terenowym w S. w (...) Zarządzie Melioracji i (...) w S., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innych osób, nie dopełnił swoich obowiązków wynikających z zakresu czynności z dnia 25 stycznia 2012 roku, wskazanych w punkcie I. ppkt 1 i 6, II, II 1 ppkt 8.1 i 8.4 w szczególności w zakresie:

- rzetelnego, sprawnego, terminowego i zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa wykonywania powierzonych zadań,

- dbania o dobro (...) w S. i ochronę jego mienia oraz racjonalne gospodarowanie powierzonymi środkami publicznymi,

- nadzorze i organizacji robót na terenie gminy D., miasta i Gminy S.,

- prawidłowego prowadzenia dokumentów i dokumentacji na terenie obsługiwanych (...),

- prowadzenia spraw dotyczących inwestycji realizowanych przez (...) w S. na terenie T. S.

pełniąc funkcję inspektora nadzoru inwestorskiego wynikającą z umowy nr (...) zawartej w dniu 27.05.2013 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a W. H. (1) prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. (...) dotyczącą realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn. : „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. - W. M. – S.” oraz będąc na podstawie tej umowy ustanowionym przez (...) w S. inspektorem nadzoru inwestorskiego, a tym samym będąc zobowiązanym do rzetelnego i zgodnego z prawdą potwierdzenia gotowości robót do odbioru oraz będąc zobowiązanym na podstawie art. 25 ustawy prawo budowlane do sprawowania kontroli zgodności realizacji inwestycji z projektem przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz zobowiązanym do udziału w czynnościach odbioru gotowych obiektów budowanych i przekazywanie ich użytkownikom oraz potwierdzaniu faktycznie wykonanych robót,

wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę sporządzając w dniu 22.11.2013 roku wpis w dzienniku budowy nr (...) potwierdzając gotowość obiektu do odbioru końcowego, a następnie w dniu 28.11.2013 roku poświadczył nieprawdę w protokole końcowym odbioru robót oraz protokołach odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, w zakresie realizacji wszystkich prac wynikających w tej umowy oraz ich zgodności z projektem budowlanym i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały w całości wykonane i trwały w dalszym ciągu, czym udzielił pomocy W. H. (1)

do przedłożenia poświadczających nieprawdę oraz nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji wystawionej w dniu 03.12.2013 roku faktury końcowej VAT nr (...) na kwotę 1.480.073,58 zł za realizację opisanego przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 13.12.2013 roku na rzecz P.P.H.U. (...), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa;

tj. o czyn z art. 231§2k.k. w zb. z art. 271§3k.k. w zb. z art. 18§3k.k. w zw. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

LXXX – LXXXI (zarzuty wyłączone do odrębnego rozpoznania)

20) H. S. (1), syna W. i D. z domu T., urodzonego (...) w B.,

oskarżonego o to, że:

LXXXII. w okresie od dnia 27.09.2013 roku do dnia co najmniej dnia 21.10.2013 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla innej osoby, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wiedząc o okoliczności prawnej stanowiącej znamię czynu zabronionego z art.271§1 k.k., poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że pełniąc funkcję kierownika robót w zakresie realizacji umowy nr (...) zawartej w dniu 15.06.2012 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a B. K. (3) reprezentującym Przedsiębiorstwo (...) J. K. (1) dotyczącej realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn. : „"Zbiornik retencyjny na rzece D.”, poświadczył nieprawdę w dniu 27.09.2013 roku w protokole końcowym odbioru robót oraz protokołach odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, w zakresie realizacji wszystkich prac wynikających z realizacji powyższej umowy oraz ich zgodności z projektem budowlanym i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały w całości wykonane i trwały w dalszym ciągu, co najmniej do dnia 14.10.2013 roku, czym udzielił pomocy J. K. (1) do przedłożenia poświadczających nieprawdę oraz nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji wystawionej w dniu 30.09.2013 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 379 422.18 zł za realizację opisanego końcowego etapu przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 21.10.2013 roku na rzecz Przedsiębiorstwa (...) J. K. (1), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zw. z art. 21§2k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

21) D. L. (1), syna W. i I. z domu S., urodzonego (...) w K.,

oskarżonego o to, że:

LXXXIII. w okresie od dnia 05.12.2012 roku do co najmniej dnia 27.12.2012 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), jako funkcjonariusz publiczny– kierownik (...) Oddziału w K. Zarządu Melioracji i (...) w S., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innych osób, nie dopełnił swoich obowiązków wynikających z zakresu czynności z dnia 6 lutego 2012 roku, wskazanych w punkcie I ppkt 1, 6, punkcie I A. ppkt 3, 6, punkcie 1 G., punkcie III ppkt 1, 2, punkcie IV ppunt 1, 2, 3, 4 w szczególności w zakresie :

- rzetelnego i bezstronnego, sprawnego i terminowego oraz zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa wykonywania czynności określonych dla powierzonego stanowiska pracy,

- dbania o dobro (...) w S. i ochrony jego mienia oraz racjonalne gospodarowanie powierzonymi środkami publicznymi,

- ustalaniu kolejności wykonywania robót i szacowania szkód wynikłych w czasie robót inwestycyjnych,

- zgłaszaniu wykonawcom stwierdzonych wad do ich usunięcia,

- nadzorze nad prawidłowym prowadzeniem dokumentów i dokumentacji w TO K.,

- dokonywania czynności kontrolnych i nadzorczych w zakresie wynikającym z obowiązków,

- kontroli obiektów inwestycyjnych i zgłaszanie wniosków w zakresie wykonawstwa do (...) w S.,

- prawidłowego funkcjonowania OT w K., ze szczególnym uwzględnieniem jakości i terminowości dokumentów wychodzących z Oddziału Terenowego,

- terminowego i prawidłowego rozliczania nadzorowanych robót,

- przestrzegania regulaminu pracy oraz powierzonego mienia,

wiedząc o okoliczności prawnej stanowiącej znamię czynu zabronionego z art. 271§1 k.k., wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że w dniu 05.12.2012 roku poświadczył nieprawdę w protokołach odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, jak również protokole końcowym odbioru wykonanych robót wskazując wykonanie wszystkich robót w zakresie realizacji prac wynikających w umowy nr (...) zawartej w dniu 23.08.2012 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a J. K. (1) reprezentującym Przedsiębiorstwo (...) J. K. (1) dotyczących realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe, zlewni jeziora J. wraz z rewitalizacją rzeki D.. Etap II - Zabezpieczenie północno-zachodniego brzegu jeziora J. przed zalaniem terenów zabudowanych m. M. i U.” oraz ich zgodności z projektem budowlanym i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały w całości wykonane i trwały co najmniej do dnia 08.04.2013 roku, czym udzielił pomocy J. K. (1) do przedłożenia poświadczających nieprawdę oraz nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone, a następnie stanowiły podstawę do pełnej realizacji wystawionej w dniu 05.12.2012 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 2 584 181,46 zł za realizację opisanego przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 27.12.2012 roku na rzecz Przedsiębiorstwa (...) J. K. (1), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa tj. o czyn z art. 231§2 k.k. w zb. z art. 271§3k.k. w zw. z art. 21§2 k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. zw. z art. 12§1k.k.

LXXXIV. w okresie od daty 28 czerwca 2013 roku do co najmniej dnia 12 lipca 2013 roku, w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), jako funkcjonariusz publiczny– kierownik Rejonowego Oddziału w K. oraz kierownik Oddziału Terenowego w K. Zarządu Melioracji i (...) w S., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innych osób, nie dopełnił swoich obowiązków wynikających z zakresu czynności z dnia 1 marca 2013 roku, wskazanych w punkcie I ppkt 1, 6, punkcie II ppkt 1, punkcie II A. ppkt 3, 6, punkcie II G. ppkt 1, punkcie III ppkt 1 i 2, punkcie V ppkt 8, 10, 11 w szczególności w zakresie:

- rzetelnego i bezstronnego, sprawnego i terminowego oraz zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa wykonywania czynności określonych dla powierzonego stanowiska pracy,

- dbania o dobro (...) w S. i ochrony jego mienia oraz racjonalne gospodarowanie powierzonymi środkami publicznymi,

- organizacji i nadzorowania prawidłowej pracy (...) Rejonowego Oddziału w K. i (...) Oddziału w K.

- ustalaniu kolejności wykonywania robót i szacowania szkód wynikłych w czasie robót inwestycyjnych,

- zgłaszaniu wykonawcom stwierdzonych wad do ich usunięcia,

- nadzorze nad prawidłowym prowadzeniem dokumentów i dokumentacji w TO K.,

- dokonywania czynności kontrolnych i nadzorczych w zakresie wynikającym z obowiązków,

- kontroli obiektów inwestycyjnych i zgłaszanie wniosków w zakresie wykonawstwa do (...) w S.,

- prawidłowego funkcjonowania Rejonowego Oddziału w K. i OT w K., ze szczególnym uwzględnieniem jakości i terminowości dokumentów wychodzących z Oddziału Terenowego i terminowego i prawidłowego rozliczania nadzorowanych robót,

- przestrzegania regulaminu pracy oraz powierzonego mienia,

wiedząc o okoliczności prawnej stanowiącej znamię czynu zabronionego z art. 271§1 k.k., wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że w dniu 28.06.2013 roku poświadczył nieprawdę w protokołach odbioru robót branżowych pod względem technicznym, odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy oraz końcowego odbioru robót, wskazując iż wykonanie wszystkich robót w zakresie realizacji prac wynikających w umowy nr (...) zawartej w dniu 6.07.2012 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a A. Z. (1) właścicielem Zakładu (...)- Melioracyjnych Z. A. dotyczącej realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Odbudowa wału przeciwpowodziowego nad J. L. w km 0+000 - 2+550", oraz ich zgodności z projektem budowlanym i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały w całości wykonane i trwały co najmniej do dnia 15 lipca 2013 roku, czym udzielił pomocy A. Z. (1) do przedłożenia poświadczających nieprawdę oraz nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone, a następnie stanowiły podstawę do pełnej realizacji wystawionej w dniu 1 lipca 2013 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 738 637,78 zł, za realizację etapu II wału odcinka A umowy, która to kwota została zapłacona w dniu 12 lipca 2013 roku na rzecz Zakładu (...)- Melioracyjnych Z. A., czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa tj. o czyn z art. 231§2 k.k. w zb. z art. 271§3k.k. w zw. z art. 21§2 k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. zw. z art. 12§1k.k.,

LXXXV. w okresie od dnia 30.09.2013 roku do co najmniej dnia 21.11.2013 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), jako funkcjonariusz publiczny– kierownik (...) Oddziału w K. Zarządu Melioracji i (...) w S., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innych osób, nie dopełnił swoich obowiązków wynikających z zakresu czynności z dnia 6 lutego 2012 roku, wskazanych w punkcie I ppkt 1, 6, punkcie I A. ppkt 3, 6, punkcie 1 G., punkcie III ppkt 1, 2, punkcie IV ppunt 1, 2, 3, 4 w szczególności w zakresie :

- rzetelnego i bezstronnego, sprawnego i terminowego oraz zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa wykonywania czynności określonych dla powierzonego stanowiska pracy,

- dbania o dobro (...) w S. i ochrony jego mienia oraz racjonalne gospodarowanie powierzonymi środkami publicznymi,

- ustalaniu kolejności wykonywania robót i szacowania szkód wynikłych w czasie robót inwestycyjnych,

- zgłaszaniu wykonawcom stwierdzonych wad do ich usunięcia,

- nadzorze nad prawidłowym prowadzeniem dokumentów i dokumentacji w TO K.,

- dokonywania czynności kontrolnych i nadzorczych w zakresie wynikającym z obowiązków,

- kontroli obiektów inwestycyjnych i zgłaszanie wniosków w zakresie wykonawstwa do (...) w S.,

- prawidłowego funkcjonowania OT w K., ze szczególnym uwzględnieniem jakości i terminowości dokumentów wychodzących z Oddziału Terenowego,

- terminowego i prawidłowego rozliczania nadzorowanych robót,

- przestrzegania regulaminu pracy oraz powierzonego mienia,

wiedząc o okoliczności prawnej stanowiącej znamię czynu zabronionego z art. 271§1 k.k., wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że w dniu 30.09.2013 roku poświadczył nieprawdę w protokołach rzeczowo- finansowym odbioru etapu robót, odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, jak również protokole końcowym odbioru wykonanych robót wskazując wykonanie wszystkich robót w zakresie realizacji prac wynikających w umowy nr (...) zawartej w dniu 08.11.2012 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) reprezentującym konsorcjum (...), (...), (...)-(...) D.- lider i Przedsiębiorstwo (...) i (...) Sp. z o.o. w S.- partner dotyczących realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Etap I - Modernizacja i odbudowa brzegów morskich, ochrona mierzei j. - wrota sztormowe” o wartości zamówienia 20 605 324,65 zł oraz ich zgodności z projektem budowlanym i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały w całości wykonane i trwały co najmniej do dnia 7 grudnia 2013 roku, czym udzielił pomocy K. B. (1) do przedłożenia poświadczających nieprawdę oraz nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone, a następnie stanowiły podstawę do pełnej realizacji wystawionej w dniu 30.09.2013 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 2 581 781,88 zł za realizację ostatniego etapu przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 21.11.2013 roku na rzecz firmy (...) czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa

tj. o czyn z art. 231§2 k.k. w zb. z art. 271§3k.k. w zw. z art. 21§2 k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. zw. z art. 12§1k.k.

22) W. H. (1), syna R. i M. z domu J., urodzonego (...) w S.,

oskarżonego o to, że:

LXXXVI. w okresie od co najmniej dnia 28 listopada 2013 roku do co najmniej dnia 13 grudnia 2013 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, będąc przedstawicielem P.P.H.U. (...) w sprawach związanych z realizacją umowy nr (...) zawartej w dniu 27.05.2013 roku pomiędzy Z. Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a W. H. (1) prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. (...) dotyczącej realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn. : „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. - W. M. – S.”, w tym uprawnionym do podpisania protokołu odbioru częściowego, protokołu rzeczowo- finansowego i końcowego robót, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wiedząc o okoliczności prawnej stanowiącej znamię czynu zabronionego z art. 271§1k.k., poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dniu 28 listopada 2013 roku w protokole końcowym odbioru robót oraz protokołach odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, w zakresie realizacji wszystkich prac wynikających w tej umowy oraz ich zgodności z projektem budowlanym i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały w całości wykonane i trwały w dalszym ciągu, po czym następnie przedłożył poświadczające nieprawdę oraz nierzetelne dokumenty dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji wystawionej w dniu 03.12.2013 roku faktury końcowej VAT nr (...) na kwotę 1.480.073,58 zł za realizację opisanego przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 13.12.2013 roku na rzecz P.P.H.U. (...), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa;

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zw. z art. 21§2 k.k. w zb. z art. 297§1k.k. zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

LXXXVII. w okresie od co najmniej dnia 02 lipca 2012 roku do co najmniej dnia 31 grudnia 2012 roku w S. i na terenie województwa (...), w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wiedząc o okoliczności prawnej stanowiącej znamię czynu zabronionego z art. 271§1 k.k., poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dniu 06.12.2012 roku w protokole końcowym odbioru robót wskazując, że roboty budowlane objęte przedmiotem umowy nr (...) zawartej w dniu 08.05.2012 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a W. H. (1) prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. (...) dotyczące realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn. : " Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S.- wał W.", zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i Specyfikacją Techniczną wykonania i odbioru robót, gdy w rzeczywistości tak nie było albowiem nie wbudowano w zakresie powyższej inwestycji siatki przeciwko bobrom w łącznej ilości 1500 m², w wyniku czego doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 24 705,00 zł netto, to jest kwota brutto 30.390,84 zł, a następnie mając wiedzę i świadomość o powyższych nieprawidłowościach wprowadził w błąd pracowników (...) w S. odpowiedzialnych za właściwe rozliczenie inwestycji w zakresie okoliczności leżących u podstaw wystawienia i złożenia w dniu: 2.09.2012 roku fakturę VAT nr (...) na kwotę 593 613,12 zł, w dniu 5.10.2012 roku fakturę VAT nr (...) na kwotę 615 848,64 zł, 2.11.2012 roku fakturę VAT numer (...) na kwotę 593 613,12 zł, oraz w dniu 5.12.2012 roku fakturę VAT nr (...) na kwotę 606 715,77 zł, jak i również okoliczności dotyczących kompleksowego rozliczenia tych faktur, w tym między innymi że wykonano roboty zgodnie z umową i projektem budowlanym, albowiem sporządzone w takich okolicznościach dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji na rzecz P.P.H.U. (...) faktur VAT na łączną kwotę 2 409 790,65 zł która to kwota została następnie w całości wypłacona na rzecz jego firmy, czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zw. z art. 21§2k.k. w zb. z art. 286§1k.k. w zb. z art. 297§1 k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

23) A. N. (1), syna H. i M. z domu A., urodzonego (...) w R.,

oskarżonego o to, że:

LXXXVIII. w okresie od co najmniej dnia 02 lipca 2012 roku do co najmniej dnia 31 grudnia 2012 roku w S. i na terenie województwa (...), w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innej osoby, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wiedząc o okoliczności prawnej stanowiącej znamię czynu zabronionego z art. 271§1 kk, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dniu 06.12.2012 roku w protokole odbioru robót branżowych pod względem technicznym, protokole odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy oraz protokole końcowym odbioru robót wskazując, że roboty budowlane objęte przedmiotem umowy nr (...) zawartej w dniu 08.05.2012 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a W. H. (1) prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. (...) dotyczące realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn. : "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S.- wał W.", zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i Specyfikacją Techniczną wykonania i odbioru robót, podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały w całości wykonane i trwały w dalszym ciągu, a nadto nie wbudowano w zakresie powyższej inwestycji siatki przeciwko bobrom w łącznej ilości 1500 m², w wyniku czego doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 24 705,00 zł netto, to jest kwocie brutto 30.390,84 zł, a następnie mając wiedzę i świadomość o powyższych nieprawidłowościach, a tym samym udzielił pomocy W. H. (1) do wprowadzenia w błąd pracowników (...) w S. odpowiedzialnych za właściwe rozliczenie inwestycji w zakresie okoliczności leżących u podstaw wystawienia i złożenia przez W. H. (1) w dniu: 2.09.2012 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 593 613,12 zł, w dniu 5.10.2012 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 615 848,64 zł, 2.11.2012 roku faktury VAT numer (...) na kwotę 593 613,12 zł, oraz w dniu 5.12.2012 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 606 715,77 zł, jak i również okoliczności dotyczących kompleksowego rozliczenia tych faktur, w tym między innymi że wykonano roboty zgodnie z umową i projektem budowlanym, albowiem sporządzone w takich okolicznościach dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji na rzecz P.P.H.U. (...) faktur VAT na łączną kwotę 2 409 790,65 zł która to kwota została następnie w całości wypłacona na rzecz firmy P. P.H.U. (...), czym działał na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 271§3k.k. w zw. z art. 21§2k.k. w zb. z art. 18§3k.k. w zw. z art. 286§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12§1k.k.,

24) J. M. (1), córki A. i I. z domu C., urodzonej (...) w B. k. P.,

oskarżonej o to, że:

LXXXIX. w okresie od dnia 23 listopada 2012 roku do dnia 20 grudnia 2012 roku, w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągniecia korzyści majątkowej dla innych osób, chcąc aby M. U. pełniący funkcję kierownika budowy wynikającą z umowy nr (...) zawartej w dniu 27.08.2012 roku pomiędzy Z. Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a J. K. (2) prezesem zarządu Przedsiębiorstwa (...) S.A. z siedzibą w K. dotyczącej realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Stabilizacja przepływu wód cieku M-15 w km 4+424 do km 7+700", poświadczył nieprawdę, nakłaniała go do wystawienia poświadczających nieprawdę dokumentów mających znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że wskazała aby M. U. poświadczył nieprawdę w dzienniku budowy nr (...) wydanym w dniu 27.08.2012 roku, poprzez sporządzenie w dniu 23.11.2012 roku zapisu, iż zakończono roboty na obiekcie, a tym samym, iż zgłosił zakończenie robót i gotowość obiektu do odbioru, a następnie aby poświadczył nieprawdę w dniu 30.11.2012 roku w sporządzonych protokołach odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz w protokole końcowym odbioru robót przy realizacji ww. inwestycji, iż roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót, podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały wykonane w powyższym terminie i trwały co najmniej do drugiej połowy grudnia 2012 roku, czym udzieliła pomocy J. K. (2) do przedłożenia poświadczających nieprawdę oraz nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania świadczenia pieniężnego od (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. to jest instytucji dysponującej środkami publicznymi z uprzedniego zamówienia publicznego, albowiem sporządzone w takich okolicznościach ww. dokumenty bez których w ogóle nie byłoby możliwe uzyskanie świadczenia pieniężnego, zostały przedłożone i stanowiły podstawę do pełnej realizacji wystawionej w dniu 04.12.2012 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 467 374,94 zł brutto za realizację ww. przedsięwzięcia, która to kwota została zapłacona w dniu 20.12.2012 roku na rzecz Przedsiębiorstwa (...) S.A. z siedzibą w K., czym działała na szkodę interesu publicznego, instytucji na rzecz której zamówienie publiczne było realizowane, jednostki samorządu terytorialnego- Województwa (...) reprezentowanego przez samorządowa jednostkę budżetową (...) Zarząd Melioracji i (...) w S. oraz Skarbu Państwa,

tj. o czyn z art. 18§2k.k. w zw. z art. 271§3k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 297§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. zw. z art. 12§1k.k.

w stosunku do wszystkich oskarżonych i względem wszystkich przestępstw stosuje przepisy Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r. – w zw. z art. 4 § 1 k.k.

1. S. G. (1) uniewinnia od popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie I.

2. S. G. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie II, kwalifikowanego z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 229 § 1 i 3 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza mu kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny po 300 (trzysta) złotych każda.

3. S. G. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie III z tą korektą, iż w opisie czynu w miejsce zwrotu „bilbordów” przyjmuje zwrot „materiałów reklamowych (folii)”, kwalifikowanego z art. 228 § 1, 3 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 228 § 5 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza mu kary 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny po 300 (trzysta) złotych każda.

4. Na podstawie art. 45 § 1 k.k., w związku z przestępstwem opisanym w punkcie 3, orzeka przepadek równowartości korzyści majątkowej w kwocie 405.000 (czterysta pięć tysięcy) złotych.

5. S. G. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie IV, kwalifikowanego z art. 266 § 2 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 266 § 2 k.k., wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności.

6. S. G. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie V z tym, że w zakresie tiret drugiego precyzuje, iż przyjął korzyść majątkową o wartości 142.445,76 złotych w postaci nieruchomości położonej w B. (C.) ul. (...), stanowiącej (...) części całkowitej nieruchomości oznaczonej jako parcela nr (...), nr księgi hipotecznej (...), zapis nr (...), obręb katastralny B., połączonej z – osobną częścią nieruchomości – mieszkaniem na drugim piętrze na planie oznaczonym jako (...), składającym się z kuchni i salonu o pow. 35,03 m^{(

2)}, łazienki o pow. 5,33 m^{(

2)}, łącznie 40,36 m^{(

2)} oraz częścią wyodrębnioną – przynależnym balkonem oznaczonym jako B10 o pow. 1,65 m^{(

2)} włącznie z odpowiednią częścią wspólnych części i urządzeń budynku, proporcjonalną do powierzchni użytkowej mieszkania w stosunku do powierzchni użytkowej pozostałych mieszkań i pomieszczeń, o wartości 48.432 euro (202.445,76 złotych), stanowiącą jednocześnie rozliczenie z udzielonej wcześniej B. K. (1) pożyczki w wysokości 60.000 złotych, to jest przestępstwa kwalifikowanego z art. 228 § 1, 3 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 228 § 5 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierza mu kary 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny po 300 (trzysta) złotych każda.

7. Na podstawie art. 45 § 1 i 3 k.k. oraz art. 299 § 7 k.k., w związku z przestępstwami opisanymi w punktach 6 i 8, orzeka przepadek równowartości korzyści majątkowej w kwocie 242.445,76 (dwustu czterdziestu dwóch tysięcy czterystu czterdziestu pięciu i 76/100) złotych.

8. S. G. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie VI z tym, że precyzuje, iż ukrycie korzyści majątkowej o wartości 142.445.,76 złotych, nie mającej znamienia znacznej wartości, dotyczyło nieruchomości położonej w B. (C.) ul. (...), stanowiącej (...) części całkowitej nieruchomości oznaczonej jako parcela nr (...), nr księgi hipotecznej (...), zapis nr (...), obręb katastralny B., połączonej z – osobną częścią nieruchomości – mieszkaniem na drugim piętrze na planie oznaczonym jako (...), składającym się z kuchni i salonu o pow. 35,03 m^{(

2)}, łazienki o pow. 5,33 m^{(

2)}, łącznie 40,36 m^{(

2)} oraz częścią wyodrębnioną – przynależnym balkonem oznaczonym jako B10 o pow. 1,65 m^{(

2)} włącznie z odpowiednią częścią wspólnych części i urządzeń budynku, proporcjonalną do powierzchni użytkowej mieszkania w stosunku do powierzchni użytkowej pozostałych mieszkań i pomieszczeń, o wartości 48.432 euro (202.445,76 złotych), stanowiącej jednocześnie rozliczenie uprzednio udzielonej B. K. (1) pożyczki w kwocie 60.000 złotych, to jest przestępstwa z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 299 § 5 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza mu kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny po 300 (trzysta) złotych każda.

9. S. G. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie VII, kwalifikowanego z art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

10. Na podstawie art. 85 i 86 § 1 k.k. łączy orzeczone kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny i wymierza S. G. (1) kary łączne: 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności i 600 (sześciuset) stawek dziennych grzywny po 300 (trzysta) złotych każda.

11. Na podstawie art. 41 § 1 k.k. i art. 43 § 1 k.k., w związku z przestępstwami opisanymi w punktach 2, 3, 5, 6 i 8 orzeka wobec S. G. (1) zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych w organach i instytucjach państwowych i samorządu terytorialnego, a także w spółkach prawa handlowego, w których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego posiadają bezpośrednio lub pośrednio przez inne podmioty co najmniej 10 % akcji lub udziałów - na okres 10 (dziesięciu) lat.

12. R. G. (1) uznaje za winną popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie VIII z tym, że precyzuje, iż działania podjęła względem korzyści majątkowej o wartości 142.445,76 złotych, nie mającej znamienia znacznej wartości, w postaci nieruchomości położonej w B. (C.) ul. (...), stanowiącej (...) części całkowitej nieruchomości oznaczonej jako parcela nr (...), nr księgi hipotecznej (...), zapis nr (...), obręb katastralny B., połączonej z – osobną częścią nieruchomości – mieszkaniem na drugim piętrze na planie oznaczonym jako (...), składającym się z kuchni i salonu o pow. 35,03 m^{(

2)}, łazienki o pow. 5,33 m^{(

2)}, łącznie 40,36 m^{(

2)} oraz częścią wyodrębnioną – przynależnym balkonem oznaczonym jako B10 o pow. 1,65 m^{(

2)} włącznie z odpowiednią częścią wspólnych części i urządzeń budynku, proporcjonalną do powierzchni użytkowej mieszkania w stosunku do powierzchni użytkowej pozostałych mieszkań i pomieszczeń, o wartości 48.432 euro (202.445,76 złotych), stanowiącej jednocześnie rozliczenie uprzednio udzielonej B. K. (1) pożyczki w kwocie 60.000 złotych, to jest przestępstwa z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 299 § 5 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza jej kary 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych każda.

13. Na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności w stosunku do R. G. (1) warunkowo zawiesza na okres próby 2 (dwóch) lat.

14. P. K. (1) i H. K. (1) uniewinnia od popełnienia przestępstw opisanych w punktach IX i XI.

15. P. K. (1) i H. K. (1) uznaje za winnych popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie X z tym, że precyzuje, iż działania podjęli względem korzyści majątkowej o wartości 142.445,76 złotych, nie mającej znamienia znacznej wartości, w postaci nieruchomości położonej w B. (C.) ul. (...), stanowiącej (...) części całkowitej nieruchomości oznaczonej jako parcela nr (...), nr księgi hipotecznej (...), zapis nr(...), obręb katastralny B., połączonej z – osobną częścią nieruchomości – mieszkaniem na drugim piętrze na planie oznaczonym jako (...), składającym się z kuchni i salonu o pow. 35,03 m^{(

2)}, łazienki o pow. 5,33 m^{(

2)}, łącznie 40,36 m^{(

2)} oraz częścią wyodrębnioną – przynależnym balkonem oznaczonym jako B10 o pow. 1,65 m^{(

2)} włącznie z odpowiednią częścią wspólnych części i urządzeń budynku, proporcjonalną do powierzchni użytkowej mieszkania w stosunku do powierzchni użytkowej pozostałych mieszkań i pomieszczeń, o wartości 48.432 euro (202.445,76 złotych), stanowiącej jednocześnie rozliczenie uprzednio udzielonej B. K. (1) pożyczki w kwocie 60.000 złotych, to jest przestępstwa z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 299 § 5 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza im kary po 1 (jednym) roku pozbawienia wolności i po 100 (sto) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych każda.

16. Na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kar pozbawienia wolności w stosunku do P. K. (1) i H. K. (1) warunkowo zawiesza na okresy próby 2 (dwóch) lat.

17. M. O. (1) uznaje za winnego tego, że w okresie od grudnia 2010 r. do końca czerwca 2011 roku w W. oraz w G. (Szwajcaria), pełniąc funkcję dyrektora Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej Państwowy Instytut (...) w W., chcąc aby Ł. L. (1) będący zastępcą dyrektora ds. Administracji, (...), Marketingu i (...) z Z. w tym Instytucie udzielił S. G. (1) w związku z pełnioną przez niego funkcją Sekretarza S. w Ministerstwie (...) korzyści majątkowej w postaci dwóch zegarków marki T. (...) w zamian za zapewnienie Ł. L. (1) przychylności w przyszłości, a w szczególności możliwości zachowania stanowiska w związku ze sprawowanym przez S. G. (1) bezpośrednim nadzorem nad Instytutem Meteorologii i Gospodarki Wodnej - Państwowym Instytutem (...) w W., podżegał Ł. L. (1) do przekazania S. G. (1) korzyści majątkowej w ten sposób, że w grudniu 2010 roku poinformował Ł. L. (1), że S. G. (1) jest osobą, która lubi otrzymywać prezenty i nakłaniał do przekazania korzyści w postaci zegarka, a następnie w maju 2011 roku w G. poinformował go, że w niedługim czasie otrzyma wiadomość przesłaną pocztą elektroniczną, w której będzie wskazane, czego konkretnie S. G. (1) oczekuje od Ł. L. (1), a następnie po otrzymaniu przez Ł. L. (1) od nieustalonej osoby wiadomości email zawierającej zdjęcie i model zegarka firmy (...) z dopiskiem x2, poinformował Ł. L. (1), że powyższa wiadomość dotyczy dwóch zegarków wskazanej firmy, po czym po nabyciu przez Ł. L. (1) tych zegarków w dniu 31 maja 2011 roku za łączną kwotę 25.961 złotych poinstruował Ł. L. (1) o sposobie ich zapakowania i przekazania, celem ominięcia rejestracji przesyłki, do Ministerstwa Środowiska, to jest przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 229 § 1 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 1 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza mu kary 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 150 (sto pięćdziesiąt) złotych każda.

18. Na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności w stosunku do M. O. (1) warunkowo zawiesza na okres próby 3 (trzech) lat.

19. Na podstawie art. 41 § 1 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzeka wobec M. O. (1) zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych w organach i instytucjach państwowych i samorządu terytorialnego, a także w spółkach prawa handlowego, w których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego posiadają bezpośrednio lub pośrednio przez inne podmioty co najmniej 10 % akcji lub udziałów - na okres 5 (pięciu) lat.

20. R. S. (1) uznaje za winnego popełnienia tego, że w nieustalonym dokładnie czasie, w drugiej połowie 2009 roku, w S. i w K., nakłaniał B. K. (1) do udzielenia T. P. (1), w związku z pełnioną przez niego funkcją publiczną Dyrektora (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., korzyści majątkowej znacznej wartości, w wysokości 3% wartości inwestycji, to jest około 874.421 złotych, realizowanej przez (...) w S. pod nazwą „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe doliny rzeki P. poniżej m. O., w tym miasta K., K. i B.” o wartości 29.147.368,14 złotych, w zamian za naruszenie przez T. P. (1) przepisów prawa, zawartych między innymi w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych, wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców, przejrzystości oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego i pomoc w wygraniu przetargu na realizację wymienionej inwestycji przez firmę (...) sp. z o. o. z siedzibą w K., to jest przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 229 § 1, 3 i 4 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 229 § 4 k.k., przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 22 § 2 w zw. z art. 60 § 1 i 6 pkt 3 k.k. oraz na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza mu kary: 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności i 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 150 (sto pięćdziesiąt) złotych każda.

21. R. S. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XIV z tym, że z opisu czynu eliminuje zwrot: „majątkowej i” ograniczając działanie do działania „w celu osiągnięcia korzyści osobistej dla innej osoby”, przy czym kwalifikowanego z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 12 kk i za to przestępstwo, na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k., wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.

22. Na podstawie art. 85 i 86 § 1 k.k. łączy orzeczone kary pozbawienia wolności i wymierza R. S. (1) karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

23. Na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności w stosunku do R. S. (1) warunkowo zawiesza na okres próby 3 (trzech) lat.

24. Na podstawie art. 41 § 1 k.k. i art. 43 § 1 k.k., w związku z przestępstwami opisanymi w punktach 20 i 21, orzeka wobec R. S. (1) zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych w organach i instytucjach państwowych i samorządu terytorialnego, a także w spółkach prawa handlowego, w których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego posiadają bezpośrednio lub pośrednio przez inne podmioty co najmniej 10 % akcji lub udziałów - na okres 4 (czterech) lat.

25. B. K. (1) uznaje za winnego popełnienia tego, że w nieustalonym dokładnie czasie, w drugiej połowie 2009 roku, w K., obiecał udzielić T. P. (1), w związku z pełnioną przez niego funkcją publiczną Dyrektora (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., korzyść majątkową znacznej wartości w wysokości 3% wartości inwestycji, to jest około 874.421 złotych, realizowanej przez (...) w S. pod nazwą „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe doliny rzeki P. poniżej m. O., w tym miasta K., K. i B.” o wartości 29.147.368,14 złotych, w zamian za naruszenie przez T. P. (1) przepisów prawa, zawartych miedzy innymi w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2017.1579 - j.t.), wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców, przejrzystości oraz bezstronności i obiektywizmu podczas przygotowywania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego i pomoc w wygraniu przetargu na realizację wymienionej inwestycji przez firmę (...) sp. z o. o. z siedzibą w K., to jest przestępstwa z art. 229 § 1, 3 i 4 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 229 § 4 k.k., przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 60 § 2 i 6 pkt 3 k.k. oraz na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza mu kary: 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny po 300 (trzysta) złotych każda.

26. B. K. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XV z tym, że w zakresie tiret drugiego precyzuje, iż udzielił korzyści majątkowej o wartości 142.445,76 złotych w postaci nieruchomości położonej w B. (C.) ul. (...), stanowiącej (...) części całkowitej nieruchomości oznaczonej jako parcela nr (...), nr księgi hipotecznej (...), zapis nr (...), obręb katastralny B., połączonej z – osobną częścią nieruchomości – mieszkaniem na drugim piętrze na planie oznaczonym jako (...), składającym się z kuchni i salonu o pow. 35,03 m^{(

2)}, łazienki o pow. 5,33 m^{(

2)}, łącznie 40,36 m^{(

2)} oraz częścią wyodrębnioną – przynależnym balkonem oznaczonym jako B10 o pow. 1,65 m^{(

2)} włącznie z odpowiednią częścią wspólnych części i urządzeń budynku, proporcjonalną do powierzchni użytkowej mieszkania w stosunku do powierzchni użytkowej pozostałych mieszkań i pomieszczeń, o wartości 48.432 euro (202.445,76 złotych), stanowiącej jednocześnie rozliczenie z udzielonej wcześniej B. K. (1) pożyczki w wysokości 60.000 złotych, to jest przestępstwa kwalifikowanego z art. 229 § 1, 3 i 4 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 229 § 4 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza mu kary 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny po 300 (trzysta) złotych każda.

27. B. K. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XVI z tym, że precyzuje, iż działania podjął względem korzyści majątkowej o wartości 142.445,76 złotych, nie mającej znamienia znacznej wartości, w postaci nieruchomości położonej w B. (C.) ul. (...), stanowiącej (...) części całkowitej nieruchomości oznaczonej jako parcela nr (...), nr księgi hipotecznej (...), zapis nr (...), obręb katastralny B., połączonej z – osobną częścią nieruchomości – mieszkaniem na drugim piętrze na planie oznaczonym jako (...), składającym się z kuchni i salonu o pow. 35,03 m^{(

2)}, łazienki o pow. 5,33 m^{(

2)}, łącznie 40,36 m^{(

2)} oraz częścią wyodrębnioną – przynależnym balkonem oznaczonym jako B10 o pow. 1,65 m^{(

2)} włącznie z odpowiednią częścią wspólnych części i urządzeń budynku, proporcjonalną do powierzchni użytkowej mieszkania w stosunku do powierzchni użytkowej pozostałych mieszkań i pomieszczeń, o wartości 48.432 euro (202.445,76 złotych), stanowiącej jednocześnie rozliczenie uprzednio udzielonej B. K. (1) pożyczki w kwocie 60.000 złotych, to jest przestępstwa z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 299 § 5 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza mu kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny po 300 (trzysta) złotych każda.

28. Na podstawie art. 85 i 86 § 1 k.k. łączy orzeczone kary pozbawienia wolności i grzywny i wymierza B. K. (1) kary łączne: 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 400 (czterystu) stawek dziennych grzywny po 300 (trzysta) złotych każda.

29. T. P. (1) uznaje za winnego popełnienia ciągu przestępstw, obejmującego czyny zabronione opisane w punktach XVII, XVIII, XXII, XXIII i XXIV, kwalifikowane jednakże z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 266 § 2 k.k. w zb. z art. 233 § 1 i 6 k.k. w zb. z art. 305 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. i za ten ciąg przestępstw, na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., wymierza mu kary 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności oraz 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny po 200 (dwieście) złotych każda.

30. T. P. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XIX i za to przestępstwo, na podstawie art. 263 § 2 k.k., wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

31. Na podstawie art. 44 § 6 k.k., w związku z czynem opisanym w punkcie 30, orzeka przepadek dowodu rzeczowego w postaci rewolweru gazowego marki (...) model Western M. (...). 9 mm o numerze (...).

32. T. P. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XX i za to przestępstwo, na podstawie art. 228 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza mu kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny po 200 (dwieście) złotych każda.

33. Na podstawie art. 45 § 1 k.k., w związku z przestępstwem opisanym w punkcie 32, orzeka przepadek równowartości korzyści majątkowej w kwocie 200.000 (dwustu tysięcy) złotych.

34. T. P. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XXI, kwalifikowanego z art. 228 § 1 i 3 k.k. w z. z art. 266 § 2 k.k. w zb. z art. 233 § 1 i 6 k.k. w zb. z art. 305 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art.12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza mu kary 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 200 (dwieście) złotych każda.

35. Na podstawie art. 45 § 1 k.k., w związku z przestępstwem opisanym w punkcie 34, orzeka przepadek równowartości korzyści majątkowej w kwocie 500 (pięciuset) złotych.

36. T. P. (1) uznaje za winnego popełnienia ciągu przestępstw, obejmującego czyny zabronione opisane w punktach XXV – XXX, a także czynu, polegającego na tym, że (zarzut XXXII): w okresie od 30 listopada 2012 roku do dnia 19 grudnia 2012 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, będąc funkcjonariuszem publicznym - dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia wynikające i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16, 17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...),

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne,

jednocześnie nie dopełnił obowiązków, nie wdrażając procedury naliczenia kary umownej w kwocie 0,2% wartości ceny brutto, określonej w treści umowy za każdy dzień opóźnienia,

to jest czynów kwalifikowanych z art. 231 § 2 k.k. zw. z art. 12 k.k. i za ten ciąg przestępstw, na podstawie art. 231 § 2 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. i art. 60 § 3 i 6 pkt 3 k.k., wymierza mu kary 11 (jedenastu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny po 200 (dwieście) złotych każda.

37. Na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k. umarza postępowanie karne względem T. P. (1) o czyn polegający na tym, że (zarzut XXXI):

w okresie od co najmniej dnia 5 grudnia 2012 roku do dnia 31 grudnia 2012 roku w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, będąc funkcjonariuszem publicznym - dyrektorem (...) Zarządu Melioracji i (...) w S., przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków wynikających m.in. z §5, §6 statutu (...) Zarządu Melioracji i (...) w S. będącego załącznikiem do Uchwały nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia 23 września 2008 roku oraz § 14 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 ppkt 3, 7, 8, 16, 17 i 19 „Regulaminu Organizacyjnego (...) Zarządu Melioracji i (...) w S.” w szczególności w zakresie:

- wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...),

- nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym,

- stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń,

- koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych,

- wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych,

- nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych,

- zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podległe komórki organizacyjne,

38. T. P. (1) uznaje za winnego popełnienia ciągu przestępstw opisanych w punktach XXXIII- XXXIV z tym, że kwalifikowanych z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. i za ten ciąg przestępstw, na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. i art. 60 § 3 i 6 pkt 3 k.k., wymierza mu kary 11 (jedenastu) miesięcy pozbawienia wolności i 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 200 (dwieście) złotych każda.

39. T. P. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XXXV z tym, że z opisu czynu eliminuje zwrot: „majątkowej i” ograniczając działanie do działania „w celu osiągnięcia korzyści osobistej dla innej osoby”, przy czym czynu kwalifikowanego z art. 231 § 2 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 231 § 2 k.k., wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.

40. Na podstawie art. 85 i 91 § 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone kary pozbawienia wolności, a także kary grzywny i wymierza T. P. (1) kary łączne: 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 600 (sześciuset) stawek dziennych grzywny po 200 (dwieście) złotych każda.

41. Na podstawie art. 60 § 5 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności względem T. P. (1) warunkowo zawiesza na okres próby 7 (siedmiu) lat.

42. Na podstawie art. 41 § 1 k.k. i art. 43 § 1 k.k., w związku ze skazaniem za przestępstwa, z wyjątkiem czynu opisanego w punkcie 30, orzeka wobec T. P. (1) zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych w organach i instytucjach państwowych i samorządu terytorialnego a także w spółkach prawa handlowego, w których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego posiadają bezpośrednio lub pośrednio przez inne podmioty co najmniej 10 % akcji lub udziałów na okres 10 (dziesięciu) lat.

43. K. B. (1) uznaje za winnego popełnienia ciągu przestępstw, obejmującego czyny zabronione opisane w punktach XXXVI, XLII i XLIII, kwalifikowane jednakże z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zb. z art. 305 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. i za ten ciąg przestępstw, na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., wymierza mu kary 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz 180 (stu osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 200 (dwieście) złotych każda.

44. K. B. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XXXVII i za to przestępstwo, na podstawie art. 229 § 1 i 3 k.k. oraz art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza mu kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny po 200 (dwieście) złotych każda.

45. K. B. (1) uznaje za winnego popełnienia ciągu przestępstw, obejmującego czyny zabronione opisane w punktach XXXIX, XL, XLV a nadto czyn polegający na tym, że (zarzut XXXVIII):

w dniu 30 listopada 2012 roku w S., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w trakcie realizacji inwestycji w ramach umowy nr (...) z dnia 21.06.2011 roku, zawartej pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) liderem konsorcjum (...) (...)-(...) D. i P.P.H.U. (...) ul. (...) (...)-(...) G., dotyczącej realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do jeziora D. i Zalewu S. - wał nad rzeką K. i Kanałem K.", wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wiedząc o okoliczności prawnej stanowiącej znamię czynu zabronionego z art. 271§1 k.k., poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane - protokół odbioru końcowego robót stwierdzający, iż roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót, jak również protokół odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały wykonane w powyższym terminie i trwały co najmniej do dnia 7 grudnia 2012 roku, które to protokoły stanowiły podstawę do wystawienia i realizacji faktury nr (...) z dnia 5 grudnia 2012 r. na kwotę 1.279.258,96 złotych i nienaliczania kar za opóźnienie,

które to czyny kwalifikowane są z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. i za ten ciąg przestępstw, na podstawie art. 271 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. i art. 60 § 3 i 6 pkt 4 k.k., wymierza mu kary 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności i 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 200 (dwieście) złotych każda.

46. K. B. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XLI z tym, że kwalifikowanego z art. 273 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 273 k.k., przy zastosowaniu art. 60 § 3 i 6 pkt 4 k.k., wymierza mu karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 200 (dwieście) złotych każda.

47. K. B. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XLIV z tym, że kwalifikowanego z art. 305 § 1 k.k. w zb. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., przy zastosowaniu art. 60 § 3 i 6 pkt 3 k.k., wymierza mu kary 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 200 (dwieście) złotych każda.

48. Na podstawie art. 85 i 91 § 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone kary pozbawienia wolności, a także kary grzywny i wymierza K. B. (1) kary łączne: 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i 500 (pięciuset) stawek dziennych grzywny po 200 (dwieście) złotych każda.

49. Na podstawie art. 60 § 5 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności względem K. B. (1) warunkowo zawiesza na okres próby 5 (pięciu) lat.

50. K. K. (3) uznaje za winnego popełnienia ciągu przestępstw, obejmującego czyn opisany w punkcie XLVI, jednakże kwalifikowany z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i czyn opisany w punkcie XLVII z tym, że kwalifikowany z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za ten ciąg przestępstw, na podstawie art. 271 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., wymierza mu kary 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych każda.

51. Na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności względem K. K. (3) warunkowo zawiesza na okres próby 2 (dwóch) lat.

52. S. L. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie XLVIII z tym, że kwalifikowanego z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 271 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza mu kary 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych.

53. Na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności wobec S. L. (1) warunkowo zawiesza na okres próby 2 (dwóch) lat.

54. K. K. (4) uznaje za winnego popełnienia ciągu przestępstw, obejmującego czyny opisane w punktach XLIX i L, jednakże kwalifikowane z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za ten ciąg przestępstw, na podstawie art. 271 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., wymierza mu kary 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych każda.

55. Na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności względem K. K. (4) warunkowo zawiesza na okres próby 2 (dwóch) lat.

56. M. S. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie LII, jednakże kwalifikowanego z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zb. z art. 305 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierza mu kary 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny po 200 (dwieście) złotych każda.

57. M. S. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie LIII i za to przestępstwo, na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 1 k.k., wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

58. Na podstawie art. 85 i 86 § 1 k.k. łączy orzeczone względem M. S. (1) kary pozbawienia wolności i wymierza karę łączną 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności.

59. Na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności względem M. S. (1) warunkowo zawiesza na okres próby 3 (trzech) lat.

60. G. B. (1) uznaje za winną popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie LV z tym, że ustala, iż przestępstwa dopuściła się w dniu 5 grudnia 2012 r. oraz eliminuje z opisu czynu zapis „w dniu 3.12.2012 roku poprzez stwierdzenie zgłoszenia zakończenia budowy – realizacji inwestycji oraz” to jest przestępstwa kwalifikowanego z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 271 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza jej kary 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych każda.

61. Na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności względem G. B. (1) warunkowo zawiesza na okres próby 2 (dwóch) lat.

62. S. K. (1) uniewinnia od popełnienia przestępstwa zarzuconego mu w punkcie LXI.

63. Na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k. postępowanie karne w stosunku do J. K. (1) , o czyny opisane w punktach LXII i LXIII, umarza.

64. Na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k. postępowanie karne względem A. S. (1) o czyn opisany w punkcie LXXII z tym, że kwalifikowany z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k., umarza.

65. Z. S. (1) uznaje za winnego popełnienia ciągu przestępstw, obejmującego czyny opisane w punktach LXXIV i LXXV, a także czyn polegający na tym, że (zarzut LXXIII):

w okresie 15 do 30 listopada 2012 roku w S., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem, pełniąc funkcję kierownika budowy wynikającej z umowy nr (...) zawartej w dniu 21.06.2011 roku, pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a K. B. (1) liderem konsorcjum (...) (...)-(...) D. i P.P.H.U. (...) ul. (...) (...)-(...) G., dotyczącą realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do jeziora D. i Zalewu S. - wał nad rzeką K. i Kanałem K." oraz będąc na tej podstawie zobowiązanym między innymi do rzetelnego i zgodnego z prawdą prowadzenia dziennika budowy poprzez złożenie oświadczenia o zakończeniu poszczególnych etapów budowy oraz będąc zobowiązanym na podstawie art. 22 ustawy prawo budowlane do prowadzenia dziennika budowy oraz zgłoszenia poszczególnych robót budowlanych do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w dniach:

- w dniu 15 listopada 2012 r., w dzienniku budowy (...) wydanym w dniu 20.06.2011 roku, iż dokonano uporządkowania terenu i wskazując, że roboty zostały zakończone oraz zgłaszając obiekt do odbioru końcowego,

- w dniu 30 listopada 2012 r. w protokołach: odbioru terenu wykorzystywanego pod budowę i zaplecze budowy, odbioru robót branżowych pod względem technicznym i odbioru końcowego robót, iż roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót,

podczas, gdy w rzeczywistości prace te nie zostały wykonane w powyższym terminie i trwały co najmniej do dnia 7 grudnia 2012 roku, które to protokoły stanowiły podstawę do wystawienia i realizacji faktury nr (...) z dnia 5 grudnia 2012 r. na kwotę 1.279.258,96 złotych i nienaliczania kar za opóźnienie,

jak również czyn polegający na tym, że (zarzut LXXVI):

w okresie od dnia 17 czerwca 2013 roku do dnia co najmniej 12 lipca 2013 roku, w S. oraz innych miejscowościach województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, działając w celu osiągniecia korzyści majątkowej, pełniąc funkcję kierownika budowy wynikającej z umowy nr (...) zawartej w dniu 03.01.2013 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a A. Z. (1) prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą Zakład (...)- Melioracyjnych Z. A. i będącego liderem konsorcjum wraz z P.P.H.U. (...) Z. S. (1) dotyczącej realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn.: "Odbudowa wału przeciwpowodziowego nad rzeką G. - wał lewy w km 0+000 - 4+055, wał prawy w km 0+000 - 4+680" oraz będąc na tej podstawie zobowiązanym między innymi do rzetelnego i zgodnego z prawdą prowadzenia dziennika budowy poprzez złożenie oświadczenia o zakończeniu poszczególnych etapów budowy oraz będąc zobowiązanym na podstawie art. 22 ustawy prawo budowlane do prowadzenia dziennika budowy oraz zgłoszenia poszczególnych robót budowlanych do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w ten sposób, że:

- w dniu 17.06.2013 r., w dzienniku budowy nr (...) wydanym w dniu 02.01.2013 roku dokonał wpisu o zgłoszeniu zakończenia robót na obiekcie,

- w dniu 21.06.2013 r., w oświadczeniu kierownika budowy wskazał, że przedmiotowa inwestycja została wykonana zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami,

- w dniu 28.06.2013 roku w protokole odbioru robót branżowych pod względem technicznym, protokole odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, protokole częściowego odbioru wykonanych robót oraz protokole odbioru końcowego robót, poświadczył iż roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót,

podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały wykonane w powyższym terminie i trwały co najmniej do dnia 17 lipca 2013 roku, jak również wbrew pisemnym stwierdzeniom w ramach realizacji ww. inwestycji nie wykonano ścianki szczelnej wbudowanej na obiekcie w pełnym zakresie, jak i nie wbudowano siatki przeciwko bobrom w ilości 2766 m² na wale prawym oraz 740 m² na wale lewym,

które to dokumenty stanowiły podstawę do wystawienia i realizacji faktury nr (...) z dnia 1 lipca 2013 r. na kwotę 943.739,95 złotych i nienaliczania kar za opóźnienie,

to jest czynów kwalifikowanych z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za ten ciąg przestępstw, na podstawie art. 271 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., wymierza mu kary: 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (stu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych każda.

66. Z. S. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie LXXVII z tym, że kwalifikowanego z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza mu kary 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych każda.

67. Na podstawie art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone kary pozbawienia wolności i kary grzywny i wymierza Z. S. (1) kary łączne: 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych każda.

68. Na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności względem Z. S. (1) warunkowo zawiesza na okres próby 3 (trzech) lat.

69. Z. S. (2) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie LXXIX z tym, że kwalifikowanego z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza mu kary 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych.

70. Na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności względem Z. S. (2) warunkowo zawiesza na okres próby 3 (trzech) lat.

71. H. S. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie LXXXII z tym, że kwalifikowanego z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 271 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza mu kary 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych.

72. Na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności wobec H. S. (1) warunkowo zawiesza na okres próby 2 (dwóch) lat.

73. D. L. (1) uznaje za winnego popełnienia ciągu przestępstw obejmujących czyny opisane w punktach LXXXIII-LXXXV z tym, że kwalifikowanych z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. i za ten ciąg przestępstw, na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., wymierza mu kary 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności i 70 (siedemdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych.

74. Na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności względem D. L. (1) warunkowo zawiesza na okres próby 3 (trzech) lat.

75. W. H. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie LXXXVI, jednakże kwalifikowanego z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 271 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza mu kary 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 200 (dwieście) złotych każda.

76. Na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności względem W. H. (1) warunkowo zawiesza na okres próby 2 (dwóch) lat.

77. W. H. (1) uniewinnia od popełnienia przestępstwa zarzuconego mu w punkcie LXXXVII.

78. Na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k. postępowanie karne wobec A. N. (1) , o czyn polegający na tym, że (zarzut LXXXVIII):

w dniu 6 grudnia 2012 roku, na terenie województwa (...), w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, wystawił wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wiedząc o okoliczności prawnej stanowiącej znamię czynu zabronionego z art. 271§1 kk, poświadczające nieprawdę dokumenty mające znaczenie prawne zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w ten sposób, że w protokole odbioru robót branżowych pod względem technicznym, protokole odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy oraz protokole końcowym odbioru robót potwierdził, że roboty budowlane objęte przedmiotem umowy nr (...) zawartej w dniu 08.05.2012 roku pomiędzy (...) Zarządem Melioracji i (...) w S. reprezentowanym przez T. P. (1) a W. H. (1) prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. (...), dotyczące realizacji robót budowlanych, polegających na wykonaniu zadania pn. : "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S.- wał W.", zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i Specyfikacją Techniczną wykonania i odbioru robót, podczas gdy w rzeczywistości prace te nie zostały w całości wykonane, gdyż nie wbudowano w zakresie powyższej inwestycji siatki przeciwko bobrom w łącznej ilości 1500 m², wykonując w zamian prace zastępcze, które to protokoły stanowiły podstawę do rozliczenia inwestycji w oparciu o wystawioną przez W. H. (1) w dniu 5.12.2012 roku końcową fakturę VAT nr (...) na kwotę 606 715,77 zł, to jest o czyn z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. – umarza.

79. J. M. (1) uznaje za winną popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie LXXXIX, jednakże kwalifikowanego z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to przestępstwo, na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k., wymierza jej kary 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności i 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych każda.

80. Na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności wobec J. M. (1) warunkowo zawiesza na okres próby 2 (dwóch) lat.

81. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności:

a) na poczet kar pozbawienia wolności:

- S. G. (1) – od dnia 13 kwietnia 2018 r. godz. 11:25 do dnia 12 lipca 2018 r. godz. 16:20,

- B. K. (1) – od dnia 13 kwietnia 2018 r. godz. 6:00 do dnia 12 lipca 2018 r. godz. 16:40,

b) na poczet kar grzywien:

- T. P. (1) – od dnia 10 czerwca 2014 r. godz. 6:10 do dnia 21 października 2014 r.,

- K. B. (1) – dzień 10 czerwca 2014 r. godz. 6:35 – 20:25 i od dnia 13 października 2014 r. godz. 9:55 do dnia 11 lutego 2015 r.

82. W części wywołanej sprawami: S. K. (1), J. K. (1), A. S. (1) i A. N. (1) kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

Zasądza na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania w częściach wywołanych sprawą każdego z oskarżonych od:

- S. G. (1) – w 6/7 częściach przypadających na niego wydatków łącznych i bez wydatków odnoszących się wyłącznie do czynu wskazanego w punkcie 1;

- P. K. (1) i H. K. (2) – w 1/3 częściach przypadających na nich wydatków łącznych i bez wydatków odnoszących się wyłącznie do dwóch czynów wskazanych w punkcie 14;

- T. P. (1) – w 18/19 częściach przypadających na niego wydatków łącznych i bez wydatków odnoszących się wyłącznie do czynu wskazanego w punkcie 37;

- W. H. (1) – w 1/2 części przypadających na niego wydatków łącznych i bez wydatków odnoszących się wyłącznie do czynu wskazanego w punkcie 77;

- R. G. (1), M. O. (1), R. S. (1), B. K. (1), K. B. (1), K. K. (3), S. L. (1), K. K. (4), M. S. (1), G. B. (1), Z. S. (1), Z. S. (2), H. S. (1), D. L. (1) i J. M. (1).

83. Zasądza na rzecz Skarbu Państwa opłaty od:

- S. G. (1) w kwocie 36.400 (trzydzieści sześć tysięcy czterysta) złotych;

- R. G. (1), P. K. (1), H. K. (2) w kwotach po 2.180 (dwa tysiące sto osiemdziesiąt) złotych;

- M. O. (1) w kwocie 4.800 (cztery tysiące osiemset) złotych;

- R. S. (1) w kwocie 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych;

- B. K. (1) i T. P. (1) w kwotach po 24.400 (dwadzieścia cztery tysiące czterysta) złotych;

- K. B. (1) w kwocie 20.300 (dwadzieścia tysięcy trzysta) złotych;

- K. K. (3), S. L. (1), K. K. (4), G. B. (1), Z. S. (2), H. S. (1) w kwotach po 1.120 (tysiąc sto dwadzieścia) złotych;

- M. S. (1) w kwocie 4.300 (cztery tysiące trzysta) złotych;

- Z. S. (1) w kwocie 5.300 (pięć tysięcy trzysta) złotych;

- D. L. (1) w kwocie 1.700 (tysiąc siedemset) złotych;

- W. H. (1) w kwocie 2.120 (dwa tysiące sto dwadzieścia) złotych;

- J. M. (1) w kwocie 1.380 (tysiąc trzysta osiemdziesiąt) złotych.

UZASADNIENIE
Formularz UK 1			Sygnatura akt		III K 211/19
Je żeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niekt órych czynów lub niektórych oskar żonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
· USTALENIE FAKTÓW
· Fakty uznane za udowodnione
Lp.	O. żony	Czyn przypisany oskar ż onemu (ewentualnie zarzucany, je żeli czynu nie przypisano)
1.1.1.	S. G. (1), R. G. (1), P. K. (1), H. K. (1), M. O. (1), T. P. (1), K. B. (1), B. K. (1), R. S. (1), K. K. (3), S. L. (1), K. K. (4) , M. S. (1) , G. B. (1), S. K. (1), J. K. (1), A. S. (1), Z. S. (1), Z. S. (2), H. S. (1), D. L. (1), W. H. (1), A. N. (1), J. M. (1)	wszystkie
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
Struktura zarządzania gospodarką wodną, w okresie objętym zarzutami, była bardzo skomplikowana. Kompetencje rozdzielone były pomiędzy Ministerstwo Środowiska, Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz organy jednostek samorządowych, w szczególności Marszałków Województw. W okresie objętym zarzutami obowiązywała ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (uchylona z dniem 1 stycznia 2018 r. przez ustawę z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne). Zgodnie z art. 4 ust. 1 ówcześnie obowiązującego Prawa wodnego organami zarządzającymi w sprawach gospodarowania wodami były: 1) minister właściwy do spraw gospodarki wodnej (Minister Środowiska), 2) Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej ( (...)), 3) dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki wodnej ( (...)), 4) wojewodowie, 5) organy jednostek samorządu terytorialnego. Prezes (...) pełnił funkcję organu odwoławczego w ramach k.p.a. w stosunku do marszałków województw i dyrektorów (...) (art. 4 ust. 3 dawnego prawa wodnego). Prezes (...) był powoływany i odwoływany przez Premiera na wniosek Ministra Środowiska (art. 89 ust. 2 dawnego prawa wodnego). Do kompetencji Prezesa (...) należało, m.in. w zakresie melioracji – programowanie, planowanie i nadzorowanie realizacji zadań związanych z utrzymywaniem wód i urządzeń wodnych oraz inwestycjami w gospodarce wodnej (art. 90 ust. 1 pkt 7a dawnego prawa wodnego). W zakresie melioracji wodnych zadania jako zadania z zakresu administracji rządowej realizował marszałek województwa (art. 75 ust. 2 dawnego prawa wodnego). Do jego kompetencji należało: programowanie, planowanie, nadzorowanie wykonywania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych i podstawowych oraz utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych podstawowych (art. 75 ust. 1 dawnego prawa wodnego). Zadania te marszałek województwa wykonywał przy pomocy wojewódzkiego zarządu melioracji i urządzeń wodnych. Zarząd taki był samorządową jednostką budżetową województwa, powołaną na podstawie uchwały właściwego sejmiku wojewódzkiego w trybie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie wojewódzkim (jako wojewódzka samorządowa jednostka organizacyjna powołana w celu wykonywania określonych zadań) z nadanym przez tenże sejmik wojewódzki statutem. Dyrektora wojewódzkiego zarządu melioracji i urządzeń wodnych powoływał i odwoływał marszałek województwa. Nadzorowanie wykonywania zadań w tym zakresie przez marszałka województwa, jak również finansowanie tych zadań, należało do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.				notoria sądowa
(...) Zarząd Melioracji i (...) w S. (dalej (...)) funkcjonował do 31 grudnia 2017 r. jako samorządowa jednostka budżetowa, finansowana przez Samorząd Województwa (...) i nadzorowana przez Marszałka Województwa. Do zadań (...) należało m.in. utrzymywanie w sprawności technicznej budowli hydrotechnicznych zapewniających swobodny spływ wód powodziowych oraz lodów i urządzeń melioracji wodnych podstawowych (kanały, wały przeciwpowodziowe, przepompownie melioracyjne), a także prowadzenie inwestycji dotyczących takich budowli i urządzeń. Z dniem 1 stycznia 2018 r. kompetencje (...) przejęło nowoutworzone Państwowe Gospodarstwo (...).				statut (...)		akta główne: 112-119,
				regulamin organizacyjny (...)		akta główne: 120-153,
				program inwestycyjny (...) za lata 2008-2010		akta główne: 154-232
W dniu 10 lipca 2008 r. funkcję Dyrektora (...) objął T. P. (1). Wcześniej był zastępcą dyrektora w Oddziale K.. Funkcję Dyrektora (...) w S. T. P. (1) objął przy poparciu R. S. (1) - w tamtym czasie starosty (...) i S. G. (1). Na przełomie 2007/2008 r. R. S. (1), który w tym czasie był Starostą (...), poinformował T. P. (1), że zrobi wszystko, by ten został Dyrektorem (...) w S.. W styczniu/lutym 2008 r. R. S. (1) poinformował T. P. (1), że będzie „rozmawiał ze S., żebym poszedł do S.. I tak właśnie znalazłem się w S.” (k. 854v). W krótkim czasie po objęciu stanowiska T. P. (1) poznał S. G. (1): przedstawił go R. S. (1) słowami "to jest twój dyrektor". W tym czasie T. P. (1), również przez R. S. (1), poznał B. K. (1). T. P. (1) i S. G. (1) spotykali się w pierwszym okresie 2008-2009, najczęściej w weekendy, w Hotelu (...) w K.. W spotkaniach tych z reguły uczestniczył B. K. (1) (którego firma była właścicielem (...)) i R. S. (1). Spożywano wówczas alkohol. Spotkania między T. P. (1) a S. G. (1), także w późniejszym okresie, odbywały się też w biurze poselskim S. G. (1) w K. i w siedzibie (...) w S.. W czasie tych spotkań T. P. (1) omawiał kwestie związane z bezpieczeństwem powodziowym, gospodarką wodną i inwestycjami (...), którymi to sprawami był zainteresowany S. G. (1), w tamtym czasie wiceminister środowiska odpowiedzialny za gospodarkę wodną. Po pewnym czasie S. G. (1) zaproponował T. P. (1) przejście "na ty".				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 854-858, (...)- (...), (...)- (...), akta A: 5130- (...), 6820, (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				zeznania świadka A. M. (2)		akta sądowe: 21012v- (...)
T. P. (1), sprawując funkcję Dyrektora (...), wśród pracowników (...) oraz niektórych przedsiębiorców wykonujących prace dla (...), był uważany za osobę wspieraną przez S. G. (1). W późniejszym czasie, w 2012 r., S. G. (1) zaproponował T. P. (1) kandydowanie na stanowisko Prezesa (...), podległe Ministerstwu (...), a w szczególności wiceministrowi odpowiedzialnemu za gospodarkę wodną (Minister (...) wnioskował do premiera o powołanie i odwołanie Prezesa (...)).				wyjaśnienia K. B. (1)		akta główne: (...) akta sądowe: (...)
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 854-858, (...)- (...), akta A: 5130- (...), 6820, (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
S. G. (1) był zainteresowany inwestycjami prowadzonymi w (...) w okresie sprawowania funkcji dyrektora przez T. P. (1). W toku przeszukań mieszkań będących w jego dyspozycji, po oświadczeniach S. G. (1) iż nie posiada żadnej dokumentacji z (...), ujawniono szereg dokumentów dotyczących tych inwestycji, np.: a) w mieszkaniu w W. przy ul. (...) - odpowiedź prokuratora na pismo S. C. (1) (p.o. dyrektora (...)) dotyczące inwestycji :Zabezpieczenie przeciwpowodziowe doliny rzeki P. poniżej m. O. w tym miasta K., K. i B.”, - stanowisko dotyczące aspektu historycznego rewitalizacji wrót sztormowych na Kanale J., b) w domu przy ul. (...) w K. - wydruk zawierający wykaz 10 inwestycji realizowanych przez K. B. (1), - kopię postanowienia o żądaniu wydania rzeczy i przeszukaniu z dnia 4 czerwca 2014 r. dotyczącego K. B. (1), 0 - wydruki ze stron internetowych – artykuły z Gazeta.pl (...) dotyczące T. P. (1) z odręcznymi dopiskami numerów telefonów oraz artykuł z 24Kurier.pl dotyczący wrót sztormowych, - skoroszyt z pismem z 8.1.2012, dotyczącym inwestycji: „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe zlewni jeziora J. wraz z rewitalizacją rz. D. – zabezpieczenie terenów zabudowanych m. K.”, - kopię pisma z 9.1.2012 r. skierowanego przez T. P. do Wojewody (...) w sprawie wniosku o dofinansowanie inwestycji: „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe zlewni jeziora J. wraz z rewitalizacją rz. D. – zabezpieczenie terenów zabudowanych m. K.”, - teczkę z dokumentacją projektową Biura (...) (cztery mapy rzutów poziomych i przekrojów konstrukcyjnych kanału jamneńskiego), - dokumentację dotyczącą możliwych miejsc do wykorzystania odnośnie przepławek, (...) Elektrownie (...), c) w biurze poselskim położonym w K. przy ul. (...) - mapkę – projekt zagospodarowania J., - dokumentację (...) s.c. W. B. (2), E. B., w tym pomiary batymetryczne jeziora J., złożoną w (...) w dniu 2.8.2013 r., - kopie decyzji Wojewody (...) dotyczących inwestycji związanych z jeziorem J., - dokumentację wykonaną przez P. B. (1) dla (...) dotyczącą Kanału J., - projekt inwestycji przygotowany przez Biuro (...) związanych z jeziorem J., - mapkę z odręczną adnotacją T. P. (1), - protokół ze spotkania z 6.6.2013 r. w (...) Oddział Terenowy w S., mającego na celu uzgodnienie prac konserwacyjnych przewidzianych do wykonania w roku 2013 przez (...) na terenie O. S.. Dokumenty te nie były S. G. (1) przekazywane przez T. P. (1) (ówczesnego dyrektora (...)), S. C. (1) (późniejszego p.o. dyrektora (...)) czy M. H. (1) (ówczesnego zastępcę dyrektora (...) ds. Inwestycji), a zatem osoby uprawnione do obrotu dokumentami inwestycyjnymi w imieniu (...).				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 854-858, (...)- (...), (...)- (...), akta A: 5130- (...), 6820, (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				zeznania świadka B. W. (1)		akta A: (...)- (...) akta sądowe: 21068v- (...)
				zeznania świadka R. K. (1)		akta A: 9790- (...) akta sądowe: (...)
				zeznania świadka I. Z. (1)		akta główne: 3100- (...) akta sądowe: 20902v- (...)
				protokół przeszukania mieszkania w W. przy ul. (...)		akta A: (...)- (...)
				protokół oględzin dokumentów zabezpieczonych podczas przeszukania mieszkania w W. przy ul. (...)		akta A: (...)- (...)
				kopie pism ujawnionych podczas przeszukania mieszkania w W. przy ul. (...)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...)
				pismo (...) z 27.1.2016 r., będące podstawa odpowiedzi zabezpieczonej podczas przeszukania mieszkania w W. przy ul. (...)		akta główne: (...)- (...)
				protokół przeszukania domu przy ul. (...) w K.		akta A: (...)- (...)
				oględziny dokumentów zabezpieczonych podczas przeszukania domu przy ul. (...) w K.		akta A: (...)- (...)
				protokół przeszukania biura poselskiego – K. ul. (...)		akta A: (...)- (...)
				oględziny dokumentów ujawnionych w czasie przeszukania biura poselskiego – K. ul. (...)		akta A: 7070- (...)
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta A: (...)- (...), (...)-6820, (...)- (...) akta (...): 90-91, akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...)- (...) akta A: (...)- (...)
				zeznania świadka S. C. (2)		akta A: (...)- (...), (...)- (...), 8990- (...)
				zeznania świadka A. M. (2)		akta sądowe: 21012v- (...)
W dniu 16 listopada 2007 r. S. G. (1) został sekretarzem stanu (wiceministrem) w Ministerstwie (...), odpowiedzialnym za gospodarkę wodną i zajmował to stanowisko do 10 czerwca 2015 r. W ramach tych obowiązków sprawował nadzór nad działalnością Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (nadzorującego z kolei działalność (...) Dyrektora (...) Wodnej w S.), a także działalnością Generalnego Dyrektora Ochrony (...) (nadzorującego z kolei działalność (...) Dyrektora Ochrony (...) w S.). W okresie 5 grudnia 2007 r. - 13 stycznia 2012 r. pełnił równocześnie funkcję przewodniczącego Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu Ochrony (...).				dokumentacja (...)		akta A: (...)-7908n, (...)- (...)
				akta osobowe S. G. (1) i dokumentacja dotycząca zatrudnienia, pozyskane z Ministerstwa (...)		akta S. G. (1): 7-57, 204-334
				wyjaśnienia S. G. (1)		akta S. G. (1): 680-681, 1364v, akta sądowe: 20262- (...)
W dniu 23 września 2008 r. T. P. (1) doprowadził do zmiany statutu (...), w tym § 9 pozwalającego na pozyskiwanie środków finansowych na realizację zadań statutowych z wielu źródeł: samorządowych, krajowych oraz środków UE, jak również montażu tych źródeł, co umożliwiło znacznie większe pozyskiwanie tych środków.				statut (...)		akta główne: 112-119
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 854-858, (...)- (...), (...)- (...), akta A: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
(...), na finansowanie swojej działalności statutowej, w tym na realizację inwestycji, pozyskiwał środki finansowe z następujących źródeł (od 2008 r.): - budżet Państwa, - budżet Wojewody (...) - w zakresie środków inwestycyjnych przeznaczonych na ponoszenie kosztów opracowania dokumentacji technicznych, kosztów nadzorów inwestorskich, podziałów geodezyjnych, wykupów gruntów, realizacji drobnych robót budowlano - montażowych; - rezerwa celowa budżetu Państwa, zarządzana przez Wojewodę (...) i Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji - w zakresie usuwania skutków klęsk żywiołowych; - rezerwa celowa budżetu Państwa przeznaczona na realizację programu dla O. 2006 r., zarządzana przez pełnomocnika tego programu i Wojewodę (...); - rezerwa celowa Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, przeznaczona na realizację zadań związanych z utrzymaniem melioracji wodnych podstawowych; - środki Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (dalej (...)) - w zakresie usuwania skutków klęsk żywiołowych; - środki Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (dalej (...)) - w zakresie realizacji zadań związanych z ochroną przeciwpowodziową (wykonanie dokumentacji technicznych i realizacja robót budowlano - montażowych) lub ochrony zasobów wodnych, a także zachowania bioróżnorodności (wykonanie dokumentacji technicznych i realizacja robót budowlano - montażowych); - środki na wyprzedzające finansowanie Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013, zarządzane przez Wojewodę (...), refinansowane ze środków UE - na realizację zadań mających na celu poprawę gospodarowania wodą na cele rolnicze; - środki Programu Operacyjnego " (...) 2007-2013 z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ( (...))- na realizację zadań związanych z przywróceniem ciągłości biologicznej cieków poprzez budowę przepławek; - środki (...) z Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko - działania 3.1 - na ochronę przeciwpowodziową; - środki (...) z Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko - działania 2.2 - na ochronę brzegów morskich (mierzei Jamneńskiej i zabezpieczenie p.pow. terenów przyległych do mierzei); - środki Komisji Europejskiej i (...) Instrumentu Finansowania L.+ - na realizację zadań związanych z poprawą ekosystemów zależnych od wody, zwłaszcza przywrócenie ciągłości biologicznej cieków poprzez budowę przepławek. Głównym źródłem finansowania były budżet Państwa i (...). Pozyskiwanie środków przez (...) uzależnione było zwłaszcza od współpracy z: - Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w S. (którym kierował A. K. (1)); - Regionalną Dyrekcją Ochrony (...) w S. (którą kierował P. Ł.); - (...) Urzędem Wojewódzkim; - Zarządem Województwa i Urzędem Marszałkowskim w S..				statut (...)		akta główne: 112-119
				regulamin organizacyjny (...)		akta główne: 120-153
				program inwestycyjny (...) za lata 2008-2030		akta główne: 154-232
				wykaz inwestycji (...) ze źródłami ich finansowania		akta główne: 969-971
				dokumentacja (...) w zakresie realizowanych inwestycji		akta główne: (...)- (...), (...)-4400
				informacja (...) dotycząca finansowania inwestycji		akta główne: 3185- (...)
				wykaz inwestycji z nieprawidłowościami potwierdzonymi przez (...)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...), 8800- (...),
				zestawienie dotyczące źródeł finansowania inwestycji		akta główne: (...)- (...),
				lista beneficjentów w 2013 r. z (...)		akta główne: (...)- (...)
				statut (...) w S.		akta S. G. (1): (...)- (...)
				regulamin Rady Nadzorczej (...)		akta S. G. (1): (...)- (...)
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 854-858, (...)- (...), (...)- (...), akta A: (...)-6820, (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
W wieloletnim Programie Inwestycyjnym (...) na lata 2008-2030, który jest podstawą ubiegania się o środki pieniężne, w szczególności unijne, zaplanowano realizację głównych i najkosztowniejszych inwestycji: - Zabezpieczenie przeciwpowodziowe doliny rzeki P. poniżej m. O., w tym miast K., K. i B. (ponad 29 mln zł); - Zabezpieczenie przeciwpowodziowe doliny rzeki R. ze szczególnym uwzględnieniem miasta T. (ponad 27 mln zł); - Zabezpieczenie przeciwpowodziowe zlewni jeziora J. wraz z rewitalizacją rzeki D. - zabezpieczenie przeciwpowodziowe terenów zabudowanych m. K. (ponad 64 mln zł); - Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do jeziora D. i Zalewu S. (ponad 62 mln zł); - Poprawa warunków przepływu wód w obrębie m. D. wraz z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym (42 mln zł). Projekty te zostały zgłoszone przez (...) w ramach O. Priorytetowej " (...) zasobami i przeciwdziałanie zagrożeniom środowiska" Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko i trzy pierwsze uzyskały pozytywną decyzję (...).				program inwestycyjny (...) za lata 2008-2030		akta główne: 154-232,
				wykaz inwestycji (...) ze źródłami ich finansowania		akta główne: 969-971
				dokumentacja (...) w zakresie realizowanych inwestycji		akta główne: (...)- (...), (...)-4400
				informacja (...) dotycząca finansowania inwestycji		akta główne: (...)- (...)
				wykaz inwestycji z nieprawidłowościami potwierdzonymi przez (...)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...), 8800- (...),
				zestawienie dotyczące źródeł finansowania inwestycji		akta główne: (...)- (...)
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 854-858, (...)- (...), (...)- (...), akta A: (...)-6820, (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
T. P. (1) jako dyrektor (...) był zobowiązany m. in. do: - kierowania, koordynowania i nadzorowania całokształtu pracy (...) określonego statutem, w ramach pełnomocnictw udzielonych przez Zarząd Województwa (...) i upoważnień Marszałka Województwa (...); - wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach określonych upoważnieniami Marszałka Województwa (...); - nadzorowania działalności komórek organizacyjnych wymienionych w Regulaminie Organizacyjnym; - stanowienia przepisów wewnętrznych, wydawania zarządzeń i poleceń; - koordynowania spraw związanych z ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych; - wydawania decyzji i innych aktów administracyjnych; - nadzoru nad prawidłowym przebiegiem procedur administracyjnych; - zapewnienia i egzekwowania stosowania przepisów: prawa zamówień publicznych oraz ustawy o finansach publicznych przez podlegle komórki organizacyjne. W zakresie postępowań o udzielenie zamówienia publicznego na podstawie prawa zamówień publicznych był zobowiązany z mocy ustawy do respektowania zasad wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców, przejrzystości, bezstronności i obiektywizmu.				akta osobowe T. P. (1)		akta główne: 763-818, akta sądowe: (...)- (...)
				dokumentacja dotycząca ukarania T. P. (1) przez (...)		akta główne: 1260- (...)
T. P. (1) kontrolował wszystkie inwestycje, sprawował bezpośrednią kontrolę. Każda notatka czy informacja pisemna musiała przejść przez jego ręce. Miał przy tym pełną wiedzę o przebiegu poszczególnych inwestycji od inspektorów nadzoru, M. H. (1) a niekiedy i wykonawców. Inspektorzy nadzoru co tydzień raportowali postęp prac. Stosował presję na inspektorów nadzoru, by odbierali roboty w terminach umownych. Podobną presję wywierał na kierownikach Oddziałów Terenowych (...), sprawujących nadzór właścicielski nad poszczególnymi inwestycjami. T. P. (1) wymuszał na wykonawcach inwestycji terminowe zakończenie prac. W przypadkach opóźnień domagał się podpisywania protokołów odbioru świadczących o zakończeniu prac w terminie i kończenia prac po tym terminie, w wyznaczonym nieformalnie kolejnym terminie (bez podpisywania aneksów umów). Było to związane z faktem, iż w przypadku niezakończenia prac w terminie zagrożone było finansowanie z tytułu dotacji, zwłaszcza unijnych, zaś stosowne organy mogły wzywać (...) do zwrotu środków (które były już wydatkowane na rzecz wykonawców).				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 854-858 akta sądowe: (...)- (...),
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...)
				wyjaśnienia D. L. (1)		akta (...): 97-100, 375-376, akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. B. (2)		akta T. B. (2): 68-70, 122, 214, 343, 355-356
				zeznania (wyjaśnienia) świadka T. B. (3)		akta główne: 3018- (...), (...)- (...),
				zeznania (wyjaśnienia) A. K. (2)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka A. B. (1)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)
				zeznania świadka P. M. (2)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka T. R. (1)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka J. I.		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka J. C. (1)		akta główne: 17627v akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka B. C.		akta główne: (...)-3050 akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. K. (1)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: 21010v
T. P. (1) i A. K. (2) wydawali podległym pracownikom zajmującym się zamówieniami publicznymi polecenia tego rodzaju, iż wpływali na wyniki przetargów.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 854-858, 861-864, 876-884, 885-892, 972-980, (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				zeznania świadka A. B. (1)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)
				zeznania świadka P. M. (2)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)-2096
				zeznania świadka T. R. (1)		akta główne: 2940- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka B. C.		akta główne: (...)-3050 akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka A. D. (1) (uprzednio M.)		akta główne: 726-728, (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
T. P. (1), w czasie zajmowania stanowiska Dyrektora (...), często zachowywał się nieodpowiednio w stosunku do podwładnych, podnosił głos, niekiedy używał wyzwisk, często sięgał po kary dyscyplinarne, groził wyrzuceniem z pracy, był despotyczny i trudny we współpracy. Niektóre zachowania T. P. (1) oceniane były przez podwładnych jako mające charakter mobbingu.				wyjaśnienia D. L. (1)		akta (...): 97-100, 375-376 akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka A. K. (2)		akta główne: 1146- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka P. B. (2)		akta główne: 702-704, (...),
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...),
				zeznania świadka A. D. (1) (uprzednio M.)		akta główne: 620-621, 627-628, akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka A. B. (1)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)
				zeznania świadka P. M. (2)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka R. K. (1)		akta A: 9790- (...) akta sądowe: (...)
				zeznania świadka B. C.		akta główne: (...)-3050 akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka T. B. (3)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...),
				zeznania (wyjaśnienia) świadka J. I.		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka J. C. (1)		akta główne: 17627v akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka T. R. (1)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka R. K. (1)		akta A: 9790- (...), akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. K. (1)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: 21010v
T. P. (1), poza wątkami objętymi niniejszą sprawą, przyznał się do wpływania na wiele innych przetargów w (...) oraz do przyjęcia korzyści majątkowych także od A. Z. (1) w łącznej kwocie ok. 100.000 złotych oraz A. K. (2) w łącznej kwocie ok. 500.000 złotych. Wątki te są przedmiotem innego postępowania karnego, obecnie – wedle oświadczenia prokuratora (k. 22939) – na etapie końcowym postępowania przygotowawczego.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 857-858, 859-860, 862v akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
1.1.2.	T. P. (1)	opisane w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 36 (XXVIII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
K. Ś. był kierownikiem Oddziału Terenowego (...) w N. i z tego tytułu był zobowiązany m.in. do: - rzetelnego, sprawnego, terminowego i zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa wykonywania czynności, - udziału w odbiorach robót i zgłaszaniu wykonawcom stwierdzonych wad do ich usunięcia, - nadzoru nad prawidłowym prowadzeniem dokumentów i dokumentacji Oddziału Terenowego (...) w N., - dokonywania czynności kontrolnych i nadzorczych w zakresie wynikającym z obowiązków, - kontroli obiektów inwestycyjnych i zgłaszania wniosków w zakresie wykonawstwa do (...) w S..				akta osobowe K. Ś. wraz z zakresem obowiązków		załącznik: „akta osobowe K. Ś.”
W 2009 r. (...) przystąpił do realizacji inwestycji o nazwie: „Odbudowa (modernizacja) koryta rzeki Ł. w km 11+550 do 15+500 oraz rurociągu Ø 600 mm L-250m”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Przetarg wygrało konsorcjum P.U.H. (...) M. M. (3) jako lider i (...) jako partner. W dniu 2 września 2009 r. doszło do podpisania umowy nr (...) między (...) reprezentowanym przez T. P. (1) a wskazanym konsorcjum, reprezentowanym przez M. M. (3), dotyczącej realizacji wyżej wskazanej inwestycji. Realizacja inwestycji miała zakończyć się w grudniu 2009 r. W przypadku opóźnienia przewidziana była kara umowna w wysokości 0,2 % wartości ceny brutto za każdy dzień opóźnienia. Funkcję kierownika budowy tej inwestycji pełnił A. M. (3) (ojciec M. M. (3)). Inspektorem nadzoru był Z. Ż..				dokumentacja inwestycji „Odbudowa (modernizacja) koryta rzeki Ł. w km 11+550 do 15+500 oraz rurociągu Ø 600 mm L-250m”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 975, akta sądowe: (...)- (...),
				zeznania (wyjaśnienia) A. M. (3)		akta A. M. (3): 95-96, 417-418, 518-519, 523-524
				zeznania (wyjaśnienia) K. Ś.		akta K. Ś.: 61-63, 136-137, 145
				zeznania (wyjaśnienia) świadka Z. Ż.		akta główne: 17737v- (...), (...), akta sądowe: (...)
				zeznania świadka T. B. (3)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...)
				zeznania świadka M. M. (3)		akta sądowe: 21329
W dniu 9 grudnia 2009 r. A. M. (3) jako kierownik budowy złożył oświadczenie o zakończeniu budowy, dokonał odpowiedniego wpisu do dziennika budowy, poświadczając nieprawdę w zakresie zakończenia robót i stwierdzając ich wykonanie zgodnie z umową i projektem oraz zgłosił obiekt do odbioru końcowego, zaś w dniu 10 grudnia 2009 r. poświadczył nieprawdę co do wykonanych robót w protokole częściowego odbioru wykonanych robót. Z. Ż., jako inspektor nadzoru inwestorskiego, w dniu 10 grudnia 2009 r. dokonał wpisu w dzienniku budowy poświadczając nieprawdę co do zakończenia robót. A. M. (3) jako przedstawiciel wykonawcy i kierownik budowy, Z. Ż. jako inspektor nadzoru inwestorskiego, K. Ś. jako kierownik Oddziału Terenowego (...) w N. (przedstawiciel inwestora) oraz T. B. (3), jako kierownik Zespołu ds. Nadzoru, (...) i Rozliczeń Inwestycji Wodno-Melioracyjnych w (...) (reprezentant inwestora) w dniu 22 grudnia 2009 r., poświadczyli nieprawdę w protokole odbioru terenu wykorzystywanego pod budowę i zaplecze budowy oraz w protokole końcowym odbioru robót potwierdzając, że zostały wykonane wszystkie prace zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót.				dokumentacja inwestycji „Odbudowa (modernizacja) koryta rzeki Ł. w km 11+550 do 15+500 oraz rurociągu Ø 600 mm L-250m”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 975, akta sądowe: (...)- (...),
				zeznania (wyjaśnienia) A. M. (3)		akta A. M. (3): 95-96, 417-418, 518-519, 523-524
				zeznania (wyjaśnienia) K. Ś.		akta K. Ś.: 61-63, 136-137, 145
				zeznania (wyjaśnienia) świadka Z. Ż.		akta główne: 17737v- (...), (...), akta sądowe: (...)
				zeznania świadka T. B. (3)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...)
W rzeczywistości prace nie zostały wykonane w dniach podpisania wyżej wskazanych protokołów (wpisów do dziennika budowy) w związku z nadejściem zimy i niekorzystnych warunków i trwały w dalszym ciągu co najmniej do maja 2010 r. Ostatecznie zostały jednak wykonane w całości.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 975, akta sądowe: (...)- (...),
				zeznania (wyjaśnienia) A. M. (3)		akta A. M. (3): 95-96, 417-418, 518-519, 523-524
				zeznania (wyjaśnienia) K. Ś.		akta K. Ś.: 61-63, 136-137, 145
				zeznania świadka T. B. (3)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...)
				zeznania świadka M. M. (3)		akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka Z. Ż.		akta główne: 17737v- (...), (...) akta sądowe: (...)
T. P. (1) miał świadomość, że roboty nie zostały wykonane w całości we wskazanym terminie. Mimo to zatwierdził do realizacji protokół końcowy odbioru robót, który został przedłożony w (...) przez M. M. (3). Na tej podstawie firma (...) wystawiła fakturę VAT o nr (...) z dnia 10 grudnia 2009 r. na kwotę 284.181,90 złotych za realizację wyżej wskazanej inwestycji. T. P. (1), jako Dyrektor (...), zatwierdził tę fakturę i polecił wypłatę zawartej w niej kwoty na rzecz firmy (...). Wypłata ta nastąpiła przed zakończeniem robót. Nie wszczęto też procedury dotyczącej naliczenia kar umownych za opóźnienie.				dokumentacja inwestycji „Odbudowa (modernizacja) koryta rzeki Ł. w km 11+550 do 15+500 oraz rurociągu Ø 600 mm L-250m”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 975, akta sądowe: (...)- (...),
				zeznania (wyjaśnienia) A. M. (3)		akta A. M. (3): 95-96, 417-418, 518-519, 523-524
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...),
				zeznania świadka T. B. (3)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...)
				zeznania świadka M. M. (3)		akta główne: 527-528 akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka Z. Ż.		akta główne: 17743 akta sądowe: (...)
A. M. (3), wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 18 lutego 2021 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze. K. Ś., wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 18 lutego 2021 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Rejonowego S. w S.		akta sądowe: (...)- (...)
Z. Ż., wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 18 lutego 2022 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Rejonowego S. w S.		akta sądowe: (...)- (...)
1.1.3.	T. P. (1), A. S. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 36 (XXIX), 64 (LXXII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
W 2011 r. (...) przystąpił do realizacji inwestycji o nazwie: „Odbudowa kanału pompowego na rzece D. w km 5 + 890, rzece B. w km 4+130, rzece S. w km 0+025 – przebudowa syfonów kanał E”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Przetarg wygrała firma Zakład Usług (...). W dniu 6 lipca 2011 r. doszło do podpisania umowy nr (...) między (...) reprezentowanym przez T. P. (1) a firmą (...), reprezentowaną przez A. S. (1) dotyczącej realizacji wyżej wskazanej inwestycji. Realizacja inwestycji miała zakończyć się w dniu 30 listopada 2011 r. W przypadku opóźnienia przewidziana była kara umowna w wysokości 0,2 % wartości ceny brutto za każdy dzień opóźnienia. Funkcję kierownika budowy tej inwestycji pełnił A. S. (1). Inspektorem nadzoru był Z. Ż..				dokumentacja inwestycji „Odbudowa kanału pompowego na rzece D. w km 5 + 890, rzece B. w km 4+130, rzece S. w km 0+025 – przebudowa syfonów kanał E”.		akta inwestycji, załącznik
				dokumentacja projektowa i przetargowa		akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 975, akta sądowe: (...)- (...),
				wyjaśnienia A. S. (1)		akta A. S. (1): 75-76, 261, akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka Z. Ż.		akta główne: 17737v, akta sądowe: (...)
				zeznania świadka T. B. (3)		akta główne: (...)
				zeznania świadka C. M.		akta główne: (...)- (...)
W dniu 23 listopada 2011 r. A. S. (1), jako kierownik budowy, dokonał nieprawdziwego wpisu do dziennika budowy stwierdzając, że zakończono roboty i zgłaszając obiekt do odbioru końcowego. W tym czasie złożył też oświadczenie o zakończeniu budowy. Nieprawdziwy wpis do dziennika budowy złożył też w tym czasie inspektor nadzoru Z. Ż.. Następnie, w dniu 30 listopada 2011 r., A. S. (1) jako kierownik budowy i przedstawiciel wykonawcy, a także T. B. (3) (jako przedstawiciel (...)), C. M. (jako kierownik Oddziału Terenowego (...) w K.) i Z. Ż. (jako inspektor nadzoru inwestorskiego), dokonali nieprawdziwych wpisów w protokole częściowego odbioru robót oraz w protokole końcowego odbioru robót, stwierdzając iż roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót.				dokumentacja inwestycji „Odbudowa kanału pompowego na rzece D. w km 5 + 890, rzece B. w km 4+130, rzece S. w km 0+025 – przebudowa syfonów kanał E”.		akta inwestycji, załącznik
				protokół końcowy odbioru robót		akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 975, akta sądowe: (...)- (...),
				wyjaśnienia A. S. (1)		akta A. S. (1): 75-76, 261, akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka Z. Ż.		akta główne: 17737v, (...), akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. B. (3)		akta główne: (...),
				zeznania świadka C. M.		akta główne: (...)- (...)
				notatka służbowa z 30.11.2011		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)
W rzeczywistości prace nie zostały wykonane w dniach podpisania wyżej wskazanych protokołów (wpisów do dziennika budowy) i trwały w dalszym ciągu co najmniej do 30 kwietnia 2012 r. W szczególności na dzień 30 listopada 2011 r. nie wykonano: a) w ramach odbudowy kanału pompowego na rzece D.: - brak wylotu, - brak ubezpieczeń wlotu i wylotu, - roboty wykończeniowe (plantowanie i obsiew), b) w ramach odbudowy kanału pompowego na rzece B.: - uformowanie wału i likwidacja kolein w koronie, - brak ubezpieczeń wlotu i wylotu, - roboty wykończeniowe (plantowanie i obsiew), c) w ramach odbudowy kanału pompowego na rzece S.: - brak wlotu, - brak umocnień wlotu i wylotu, - roboty wykończeniowe (plantowanie i obsiew). Wartość robót niewykonanych wyniosła 48.772,48 zł brutto, w tym wartość robót wykończeniowych ok. 9.000 zł brutto. Z uwagi na stanowisko T. P. (1) nie wpisano do protokołu końcowego jakichkolwiek usterek czy prac koniecznych do wykonania w przyszłości. W sprawie niezakończonych prac, w dniu odbioru 30 listopada 2011 r., Z. Ż., C. M. i A. S. (1) sporządzili notatkę służbową. Zgodnie z nią wykonawca zobowiązał się do wykonania prac podstawowych (z wyjątkiem wykończeniowych) do 21 grudnia 2011 r. Z uwagi na niecelowość prowadzenia robót wykończeniowych (ziemnych i obsiewu trawą) w miesiącu listopadzie A. S. (1) i T. P. (1) uzgodnili ich wykonanie na wiosnę 2012 r. (w notatce wskazano ostateczny termin 30 kwietnia 2012 r.) Prace te zostały wykonane w czasie wskazanym w notatce.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 975, akta sądowe: (...)- (...),
				wyjaśnienia A. S. (1)		akta A. S. (1): 75-76, 261, akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka Z. Ż.		akta główne: 17737v, (...) akta sądowe: (...)
				zeznania świadka C. M.		akta główne: (...)- (...)
				notatka służbowa z 30.11.2011		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)
				wycena prac niewykonanych z 18.2.2020		akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
T. P. (1) miał świadomość, że roboty nie zostały wykonane w całości we wskazanym terminie. Mimo to zatwierdził do realizacji protokół częściowego odbioru robót i protokół końcowy odbioru robót, który został przedłożony w (...) przez A. S. (1). Na tej podstawie firma (...) wystawiła fakturę VAT o nr (...) z dnia 30 listopada 2011 r. na kwotę 274.011,49 złotych za realizację wyżej wskazanej inwestycji. T. P. (1), jako Dyrektor (...), zatwierdził tę fakturę i polecił wypłatę zawartej w niej kwoty na rzecz firmy (...), która to kwota została zapłacona w dniu 20 grudnia 2011 r., tj. po wykonaniu części zadań opisanych w notatce dotyczącej prac niewykonanych (z wyjątkiem prac ziemnych i obsiewu traw, co do których uzgodniono wiosenny termin wykonania). Nie wszczęto procedury dotyczącej naliczenia kar umownych za opóźnienie.				dokumentacja inwestycji „Odbudowa kanału pompowego na rzece D. w km 5 + 890, rzece B. w km 4+130, rzece S. w km 0+025 – przebudowa syfonów kanał E”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 975, akta sądowe: (...)- (...),
				wyjaśnienia A. S. (1)		akta A. S. (1): 75-76, 261, akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...),
				zeznania (wyjaśnienia) świadka Z. Ż.		akta główne: (...), akta sądowe: (...)
Z. Ż., wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 18 lutego 2022 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Rejonowego S. w S.		akta sądowe: (...)- (...)
1.1.4.	T. P. (1), K. B. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 29 (XVIII), XXXVI (43)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
W 2012 r. (...) zamierzał przystąpić do realizacji inwestycji o nazwie: „Etap I – Modernizacja i odbudowa brzegów morskich, ochrona mierzei j.– wrota sztormowe”. Inwestycja budziła znaczne zainteresowanie opinii publicznej. Ponadto, pod względem nakładów, była to jedna z największych inwestycji (...). W celu realizacji inwestycji (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Z uwagi na intratność kontraktu na realizację tej inwestycji wykonawstwem był zainteresowany K. B. (1). Od lipca 2012 r. T. P. (1), jego zastępca A. K. (2) i K. B. (1) wielokrotnie kontaktowali się ze sobą osobiście, w tym T. P. (1) i K. B. (1) w czasie spotkania w restauracji (...) w S. przy ul. (...), albo też telefonicznie. W trakcie tych kontaktów, jeszcze przed upływem terminu do składania ofert: - T. P. (1) przekazał K. B. (1) kwotę wartości zamówienia, jaką K. B. (1) winien podać w składanej ofercie i inne informacje istotne dla przygotowania oferty; - K. B. (1) pozyskał informację o oszczędnościach, które pozwoliły mu na zaoferowanie najniższej ceny ofertowej; - T. P. (1) przekazał K. B. (1) informację o zmianie SIWZ i warunków udziału oferentów w postępowaniu przetargowym; - T. P. (1) szczegółowo instruował K. B. (1) w zakresie składanych referencji i wyjaśnień co do spornych treści oferty. Nadto, po złożeniu odwołania do Krajowej Izby Odwoławczej przez jednego z oferentów, T. P. (1) informował K. B. (1) o przebiegu tej sprawy. To zachowanie T. P. (1) wynikało z tego, że T. P. (1) uważał K. B. (1) za osobę bliską S. G. (1), spotykającą się z nim na gruncie prywatnym. K. B. zresztą wielokrotnie powoływał się na znajomość ze S. G. (1), a w tym wypadku dawał do zrozumienia, że „ktoś z góry” będzie zadowolony jak on wygra przetarg. T. P. (1) rozumiał w ten sposób, że chodzi o S. G. (1). T. P. (1) miał też świadomość, że w firmie (...) zatrudniony jest S. L. (1) – siostrzeniec S. G. (1).				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 856v-858, 1070- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				wyjaśnienia K. B. (1)		akta główne: (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), akta A: 6461v, akta K. B. (1): (...), (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				treści utrwalonych rozmów		akta główne: 4515v- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...), (...), (...)-5084v, (...), (...)- 5147v, 5184v, 6624v- (...), (...)-6537v, (...)- (...), (...)- (...), (...), (...), (...), akta K. B. (1): (...)- (...)
				dokumentacja inwestycji „Etap I – Modernizacja i odbudowa brzegów morskich, ochrona mierzei j. – wrota sztormowe”		akta inwestycji, załącznik
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: 1337- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka A. K. (2)		akta główne: (...)-2890, akta sądowe: (...)- (...)
Procedurą przetargową w zakresie tej inwestycji interesował się S. G. (1). W późniejszym czasie S. G. (1) był zadowolony, że przetarg wygrała firma (...) informując T. P. (1) przez telefon: „to super, fajnie że ten człowiek wygrał” (k. 1215). W toku przeszukań mieszkań będących w jego dyspozycji, po oświadczeniach S. G. (1) iż nie posiada żadnej dokumentacji z (...), ujawniono szereg dokumentów dotyczących tej inwestycji: a) w mieszkaniu w W. przy ul. (...) - stanowisko dotyczące aspektu historycznego rewitalizacji wrót sztormowych na Kanale J., b) w domu przy ul. (...) w K. - wydruk zawierający wykaz 10 inwestycji realizowanych przez K. B. (1), - kopię postanowienia o żądaniu wydania rzeczy i przeszukaniu z dnia 4 czerwca 2014 r. dotyczącego K. B. (1), - wydruki ze stron internetowych – artykuły z Gazeta.pl (...) dotyczące T. P. (1) z odręcznymi dopiskami numerów telefonów oraz artykuł z 24Kurier.pl dotyczący wrót sztormowych, - teczkę z dokumentacją projektową Biura (...) (cztery mapy rzutów poziomych i przekrojów konstrukcyjnych kanału j.).				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 858, 1070- (...), (...), (...)- (...), (...), (...) akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				wyjaśnienia K. B. (1)		akta główne: (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), akta K. B. (1): (...)- (...), akta S. G. (1): 845-857 akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				protokół przeszukania mieszkania w W. przy ul. (...)		akta A: (...)- (...)
				protokół oględzin dokumentów zabezpieczonych podczas przeszukania mieszkania w W. przy ul. (...)		akta A: (...)- (...)
				protokół przeszukania domu przy ul. (...) w K.		akta A: (...)- (...)
				oględziny dokumentów zabezpieczonych podczas przeszukania domu przy ul. (...) w K.		akta A: (...)- (...)
W tym samym czasie K. B. (1) poinformował T. P. (1) o planach inwestorów z Norwegii dotyczących położenia rurociągu na terenie inwestycji i zaproponował T. P. (1) wykonanie prac projektowych dla tych inwestorów. Prace projektowe miała wykonać firma (...) należąca do A. S. (2) – konkubiny T. P. (1), zaś w rzeczywistości, fizycznie, T. P. (1).				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...) akta A: (...)- (...), (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				wyjaśnienia K. B. (1)		akta K. B. (1): (...), (...)- (...) akta sądowe: 20324v- (...)
				treści utrwalonych rozmów		akta główne: (...)- (...), (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), 6828v- (...), 8240v- (...), 8250,
W dniu 19 września 2012 r. T. P. (1), w ramach procedury przetargowej, jako kierownik zamawiającego, złożył fałszywe oświadczenie, że nie pozostaje z żadnym wykonawcą w takim stosunku prawnym lub faktycznym, który mógłby budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności.				oświadczenie T. P. (1) akta inwestycji, załącznik, k. 34
W konsekwencji powyższych działań K. B. (1) przygotował ofertę przetargową w ramach konsorcjum (...), (...) – lider i Przedsiębiorstwo (...) i (...) sp. z o.o. w S. – partner (zwane niekiedy (...) S.), którego prezesem zarządu był Z. W.. Komisja przetargowa miała wątpliwości co do referencji przedłożonych przez K. B. (1), jednakże wówczas A. M. (4) (członek komisji) dostała polecenie od A. K. (2) dotyczące wycofania zapytania o referencje. W dniu 5 października 2012 r. komisja przetargowa wybrała ofertę ww. firm. W dniu 8 listopada 2012 r. doszło do zawarcia umowy nr (...) pomiędzy (...) reprezentowanym przez T. P. (1) a wskazanym konsorcjum, reprezentowanym przez lidera – K. B. (1) o wartości zamówienia 20.605.324,65 złotych.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 856v-858, 1070- (...), (...)- (...), (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				wyjaśnienia K. B. (1)		akta główne: (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), akta K. B. (1): (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				dokumentacja inwestycji „Etap I – Modernizacja i odbudowa brzegów morskich, ochrona mierzei j. – wrota sztormowe”		akta inwestycji, załącznik
				zeznania świadka Z. W.		akta główne: 575-581, 2350- (...), (...)- (...), (...)- (...)
				zeznania świadka M. R. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)
				zeznania świadka A. D. (1) (uprzednio M.)		akta główne: (...)-3200 akta A: (...)-7200 akta sądowe: (...)- (...)
1.1.5.	T. P. (1), K. B. (1), K. K. (3), K. K. (4) , D. L. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 36 (XXVII), 45 (XLV), 50 (XLVII), 54 (L), 73 (LXXXV)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
D. L. (1) był kierownikiem Oddziału Terenowego w K. i z tego tytułu był zobowiązany m.in. do: - rzetelnego, bezstronnego, sprawnego i terminowego oraz zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa wykonywania czynności określonych dla powierzonego stanowiska pracy, - dbania o dobro (...) w S. i ochrony jego mienia oraz racjonalnego gospodarowania powierzonymi środkami publicznymi, - ustalania kolejności wykonywania robót i szacowania szkód wynikłych w czasie robót inwestycyjnych, - zgłaszania wykonawcom stwierdzonych wad do ich usunięcia, - nadzoru nad prawidłowym prowadzeniem dokumentów i dokumentacji Oddziału Terenowego (...) w K., - dokonywania czynności kontrolnych i nadzorczych w zakresie wynikającym z obowiązków, - kontroli obiektów inwestycyjnych i zgłaszania wniosków w zakresie wykonawstwa do (...) w S., - prawidłowego funkcjonowania Rejonowego Oddziału w K. i Oddziału Terenowego w K. ze szczególnym uwzględnieniem jakości i terminowości dokumentów wychodzących z Oddziału Terenowego i terminowego i prawidłowego rozliczania nadzorowanych robót, - terminowego i prawidłowego rozliczania nadzorowanych robót, - przestrzegania regulaminu pracy oraz powierzonego mienia, - organizacji i nadzorowania prawidłowej pracy Rejonowego Oddziału (...) w K. i Oddziału Terenowego (...) w K..				akta osobowe D. L. (1) wraz z zakresem obowiązków		załącznik: „akta osobowe D. L. (1)”

Inwestycja o której była mowa w części 1.1.4 była realizowana w 2013 r. Z racji tego, że realizowana była na terenie Oddziału Terenowego (...) w K. ogólny nadzór właścicielski nad nią miał D. L. (1) – kierownik Oddziału Terenowego w K.. Z racji zakresu obowiązków i polecenia przełożonego - T. P. (1), pełnił on przy tej inwestycji rolę przedstawiciela inwestora. Inspektorem nadzoru inwestorskiego był Z. Ż. (do 5 września 2013 r.) i A. R. (2) (po 5 września 2013 r.), kierownikiem budowy – K. K. (4), zaś przedstawicielem wykonawcy – K. K. (3). Robotami, jako przedstawiciel firmy (...), zarządzał S. L. (1) (siostrzeniec S. G. (1)). Inwestycja nie została zakończona w terminie wynikającym z umowy, tj. w dniu 30 września 2013 r. i prace trwały co najmniej do 7 grudnia 2013 r. A. K. (2) i M. H. (1) sporządzili nawet notatkę służbową, jakie jeszcze prace są do wykonania. Zgodnie z umową za każdy dzień opóźnienia (...) winien naliczyć karę umowną w kwocie 0,2% wartości ceny brutto.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 856v-858, 1070- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				wyjaśnienia K. B. (1)		akta główne: (...)- (...), akta K. B. (1): (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				zeznania świadka T. P. (3)		akta główne: 3330- (...) akta A: (...)- (...) akta sądowe: (...)
				dokumentacja inwestycji „Etap I – Modernizacja i odbudowa brzegów morskich, ochrona mierzei j. – wrota sztormowe”		akta inwestycji, załącznik
				zeznania świadka H. B.		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)-
				zeznania świadka P. J.		akta główne: (...)- (...), akta A: (...)- (...) akta sądowe: 20.865v- (...)
				zeznania świadka W. R.		akta główne: (...)- (...)
				zeznania świadka R. G. (2)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)
				zeznania świadka P. M. (3)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: 20981v- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka A. K. (2)		akta główne: (...)-2890 akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka M. P. (1)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)
				zeznania świadka E. W.		akta główne: (...)- (...)
				zeznania świadka M. R. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)
				zeznania świadka C. Bary		akta główne: 2820- (...),
				zeznania świadka M. B. (1)		akta główne: 3410- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka A. R. (2)		akta główne: (...)- (...),
				zeznania świadka D. K. (1)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: 20940v- (...)
				protokół z 5.9.2013 r. w sprawie przekazania nadzoru inwestorskiego ze wskazaniem stanu zaawansowania prac		akta główne: (...),
				notatka służbowa Z. Ż. z 26.7.2013 r. o stanie zaawansowania prac		akta główne: (...)
W dniu 28 września 2013 r. K. K. (4), jako kierownik budowy, dokonał wpisu w dzienniku budowy nr (...) stwierdzając niezgodnie z prawdą zakończenie robót i ich zgłoszenie do odbioru. Następnie w dniu 30 września 2013 r. A. R. (2), jako inspektor nadzoru inwestorskiego, dokonał wpisu w tymże dzienniku budowy stwierdzając niezgodnie z prawdą zakończenie robót na obiekcie zgodnie z projektem technicznym i pozwoleniem na budowę. Następnie, również w dniu 30 września 2013 r., zostały wystawione stwierdzające nieprawdę dokumenty – protokół rzeczowo – finansowy odbioru etapu robót, protokoły odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, protokół końcowy odbioru wykonanych robót przez: K. B. (1) jako wykonawcę, K. K. (4) jako kierownika budowy, K. K. (3) jako przedstawiciela wykonawcy, D. L. (1) jako kierownika OT K. wykonującego prawa inwestora i A. R. (2) jako inspektora nadzoru inwestorskiego. W protokołach tych stwierdzono nieprawdziwie wykonanie wszystkich robót wynikających z umowy oraz ich zgodności z projektem budowlanym i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót. W rzeczywistości prace w ramach tej inwestycji nie zostały w całości wykonane i trwały co najmniej aż do 7 grudnia 2013 r. O nieprawidłowościach tych wiedział T. P. (1), jednakże zatwierdził do realizacji protokół rzeczowo – finansowy odbioru etapu robót i protokół końcowy odbioru robót z dnia 30 września 2013 r.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 856v-858, 1070- (...), (...)- (...), (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				wyjaśnienia K. B. (1)		akta główne: (...)- (...), akta K. B. (1): (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				treści utrwalonych rozmów		akta główne: przepławk 6954v- (...), (...)-7949v, 8272v, (...)- (...), (...), (...)-8329v, (...)- (...), (...)- (...), (...), 13577v- (...), 16575v-16577v, 16581v-16582v, 16773v-16777v, (...)- (...), (...)- (...),
				wyjaśnienia K. K. (3)		akta K. K. (3): 242-243 akta sądowe: (...)
				wyjaśnienia K. K. (4)		akta K. K. (4): 311-312, 322 akta sądowe: (...)
				wyjaśnienia D. L. (1) (w części)		akta D. L. (1): 375-376, akta sądowe: (...)- (...)
				dokumentacja inwestycji „Etap I – Modernizacja i odbudowa brzegów morskich, ochrona mierzei j. – wrota sztormowe”		akta inwestycji, załącznik
				zeznania (wyjaśnienia) świadka A. R. (2)		akta główne: (...)- (...),
				protokół z 5.9.2013 r. w sprawie przekazania nadzoru inwestorskiego ze wskazaniem stanu zaawansowania prac		akta główne: (...)
				notatka służbowa Z. Ż. z 26.7.2013 r. o stanie zaawansowania prac		akta główne: (...)
K. B. (1) przedłożył wskazane, poświadczające nieprawdę i nierzetelne, dokumenty w (...) w S. wraz z fakturą VAT nr (...) z dnia 30 września 2013 r. na kwotę 2.581.781,88 złotych, stanowiącą ostatnią część zapłaty za zrealizowaną inwestycję. T. P. (1), jako Dyrektor (...), zatwierdził do realizacji wystawioną fakturę. Na podstawie tych dokumentów, w dniu 21 listopada 2013 r., (...) dokonał zapłaty faktury i przelał kwotę 2.581.781,88 złotych na rzecz firmy (...). Wypłata ta nastąpiła przed rzeczywistym zakończeniem robót. Nie wszczęto też procedury dotyczącej naliczenia kar umownych za opóźnienie.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 856v-858, 1070- (...), (...)- (...), (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				wyjaśnienia K. B. (1)		akta główne: (...)- (...), akta K. B. (1): (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				dokumentacja inwestycji „Etap I – Modernizacja i odbudowa brzegów morskich, ochrona mierzei j. – wrota sztormowe”		akta inwestycji, załącznik
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...),
				zeznania (wyjaśnienia) świadka Z. Ż.		akta główne: (...), akta sądowe: (...)
				protokół z 5.9.2013 r. w sprawie przekazania nadzoru inwestorskiego ze wskazaniem stanu zaawansowania prac		akta główne: (...)
				notatka służbowa Z. Ż. z 26.7.2013 r. o stanie zaawansowania prac		akta główne: (...)
1.1.6.	T. P. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 29 (XVII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
T. P. (1), w ramach realizowanego projektu L.+ „Budowa niebieskiego korytarza ekologicznego wzdłuż doliny rzeki R. i jej dopływów”, zdecydował o zakupie dla (...) fabrycznie nowego samochodu terenowo – osobowego. P. P. (3) był pracownikiem (dilerem samochodowym) firmy (...) sp. jawna w S.. Był też znajomym T. P. (1), z którym utrzymywał kontakty prywatne, osobiste i telefoniczne. W okresie od 13 września 2012 r. do 3 października 2012 r. T. P. (1) poinformował P. P. (3) o zamiarze zorganizowania przetargu publicznego w zakresie zakupu samochodu i uzgodnił z nim istotne elementy zamówienia dotyczącego wyżej wskazanego samochodu, a w szczególności wartość pojazdu, model pojazdu, dane pojazdu, jego wyposażenie. Następnie okoliczności te ujęte zostały w sporządzonej w dniu 3 października 2012 r. Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia NP./ (...), który to dokument stanowił podstawę ogłoszonego przetargu pod nazwą „Dostawa fabrycznie nowego samochodu terenowo – osobowego dla (...) w S. w ramach realizowanego projektu L.+ „Budowa niebieskiego korytarza ekologicznego wzdłuż doliny rzeki R. i jej dopływów” o wartości 151.900 złotych. Warunki przetargu zostały uzgodnione przez T. P. (1) i P. P. (3) w taki sposób, by firma (...) sp. jawna w S. wygrała ten przetarg. W dniu 18 października 2012 r. T. P. (1), jako kierownik zamawiającego, złożył nieprawdziwe oświadczenie, iż nie pozostaje z żadnym wykonawcą w takim stosunku prawnym lub faktycznym, który mógłby budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności. W dniu 23 października 2012 r. komisja przetargowa wybrała ofertę wyżej wskazanej firmy. W konsekwencji tego, w dniu 26 października 2012 r., została zawarta umowa pomiędzy (...) reprezentowanym przez T. P. (1) a A. M. (1), reprezentującą (...) M. KM sp. j. w S..				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 861v-862, 863v, 1230- (...), (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				wyjaśnienia P. P. (3)		akta P. P. (3): 37-40, 86-89, 103-106, 149-152, 228
				zeznania świadka S. K. (2)		akta główne: 433-436, (...)- (...) akta sądowe: (...)
				dokumentacja zamówienia publicznego		akta główne: 437-458
				zeznania świadka P. K. (2)		akta główne: 459-463
				zeznania świadka A. D. (1) (uprzednio M.)		akta główne: 627, 1250, akta sądowe: (...)- (...)
				oględziny poczty elektronicznej (...)		akta główne: 6100-6110, (...)- (...)
				zeznania świadka J. R.		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: 20983
				stenogramy utrwalonych rozmów		akta główne: 5120, 5158v, (...), 5181v, (...)- (...), (...), (...)- (...), (...)- (...),
				zeznania świadka A. M. (1)		akta P. P. (3): 47-51
				zeznania świadka K. H.		akta P. P. (3): 97-100
				dokumentacja inwestycji „Dostawa fabrycznie nowego samochodu terenowo – osobowego dla (...) w S. w ramach realizowanego projektu L.+ „Budowa niebieskiego korytarza ekologicznego wzdłuż doliny rzeki R. i jej dopływów”		akta inwestycji, załącznik
P. P. (3), wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 18 lutego 2021 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 305 § 1 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Rejonowego S. w S.		akta sądowe: (...)- (...)
1.1.7.	T. P. (1), K. B. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 34 (XXI), 47 (XLIV)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
W 2012 r. (...) miał przystąpić do realizacji inwestycji o nazwie: (...), eksploatacja, naprawy bieżące i konserwacje 119 sztuk przepompowni melioracyjnych na terenie województwa (...)”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Przed ogłoszeniem przetargu, w okresie od 25 września 2012 r., T. P. (1) uzgodnił z K. B. (1) istotne szczegóły przetargu publicznego, a zwłaszcza w zakresie wartości zamówienia publicznego na zadania numer 1, 4, 6, 7, 8 i 11. T. P. (1) doprowadził następnie do ujęcia uzgodnionych danych w Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia i w załączonych do niej dokumentach (które zatwierdził), stanowiących podstawę przetargu publicznego, które preferowały konsorcjum (...), (...) – lider, Przedsiębiorstwo Budowlano-Usługowe (...) T. B. (1) – partnerzy. W dniu 21 listopada 2012 r. K. B. (1) i T. P. (1) uzgodnili przekazanie w zamian korzyści majątkowej w postaci ryb – łososi. W dniu 22 listopada 2012 r. W. B. (1), działając z polecenia K. B. (1), przekazał T. P. (1) co najmniej 4 łososie o wartości co najmniej 500 złotych. W dniu 22 listopada 2012 r. T. P. (1), jako kierownik zamawiającego, złożył nieprawdziwe oświadczenie, iż nie pozostaje z żadnym wykonawcą w takim stosunku prawnym lub faktycznym, który mógłby budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności. W dniu 22 listopada 2012 r. doszło do rozstrzygnięcia przetargu na korzyść wskazanego konsorcjum w zakresie zadania 7 K. o wartości zamówienia 91.987,74 złotych brutto i w zakresie zadania nr 11 S. o wartości zamówienia 201.878,82 złotych brutto. Konsekwencją powyższego było podpisanie umowy nr (...) między (...) reprezentowanym przez T. P. (1) a konsorcjum, reprezentowanym przez K. B. (1). To zachowanie T. P. (1) wynikało z tego, że T. P. (1) uważał K. B. (1) za osobę bliską S. G. (1). K. B. zresztą wielokrotnie powoływał się na znajomość ze S. G. (1). T. P. (1) miał też świadomość, że w firmie (...) zatrudniony jest S. L. (1) – siostrzeniec S. G. (1). W toku przeszukania domu S. G. (1) przy ul. (...) w K., po oświadczeniach S. G. (1) iż nie posiada żadnej dokumentacji z (...), ujawniono szereg dokumentów dotyczących przetargów w (...) i K. B. (1): - wydruk zawierający wykaz 10 inwestycji realizowanych przez K. B. (1), - kopię postanowienia o żądaniu wydania rzeczy i przeszukaniu z dnia 4 czerwca 2014 r. dotyczącego K. B. (1), - wydruki ze stron internetowych – artykuły z Gazeta.pl (...) dotyczące T. P. (1) z odręcznymi dopiskami numerów telefonów oraz artykuł z 24Kurier.pl dotyczący wrót sztormowych.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 856v, (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...),
				wyjaśnienia K. B. (1)		akta K. B. (1): (...), (...)- (...) akta sądowe: 20324v
				zeznania świadka L. K.		akta główne: 606-609,
				treści utrwalonych rozmów telefonicznych		(...)-5720, (...)- (...), (...)- (...), (...), (...), (...)- (...)
				dokumentacja inwestycji o nazwie: (...), eksploatacja, naprawy bieżące i konserwacje 119 sztuk przepompowni melioracyjnych na terenie województwa (...)”.		akta inwestycji, załącznik
				protokół przeszukania domu przy ul. (...) w K.		akta A: (...)- (...)
				oględziny dokumentów zabezpieczonych podczas przeszukania domu przy ul. (...) w K.		akta A: (...)- (...)
1.1.8.	T. P. (1), G. B. (1), J. K. (1), D. L. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 36 (XXV), 60 (LV), 63 (LXII), 73 (LXXXIII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
D. L. (1) był kierownikiem Oddziału Terenowego w K. i z tego tytułu był zobowiązany m.in. do: - rzetelnego, bezstronnego, sprawnego i terminowego oraz zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa wykonywania czynności określonych dla powierzonego stanowiska pracy, - dbania o dobro (...) w S. i ochrony jego mienia oraz racjonalnego gospodarowania powierzonymi środkami publicznymi, - ustalania kolejności wykonywania robót i szacowania szkód wynikłych w czasie robót inwestycyjnych, - zgłaszania wykonawcom stwierdzonych wad do ich usunięcia, - nadzoru nad prawidłowym prowadzeniem dokumentów i dokumentacji Oddziału Terenowego (...) w K., - dokonywania czynności kontrolnych i nadzorczych w zakresie wynikającym z obowiązków, - kontroli obiektów inwestycyjnych i zgłaszania wniosków w zakresie wykonawstwa do (...) w S., - prawidłowego funkcjonowania Rejonowego Oddziału w K. i Oddziału Terenowego w K. ze szczególnym uwzględnieniem jakości i terminowości dokumentów wychodzących z Oddziału Terenowego i terminowego i prawidłowego rozliczania nadzorowanych robót, - terminowego i prawidłowego rozliczania nadzorowanych robót, - przestrzegania regulaminu pracy oraz powierzonego mienia, - organizacji i nadzorowania prawidłowej pracy Rejonowego Oddziału (...) w K. i Oddziału Terenowego (...) w K..				akta osobowe D. L. (1) wraz z zakresem obowiązków		załącznik: „akta osobowe D. L. (1)”
W 2012 r. (...) przystąpił do realizacji inwestycji o nazwie: „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe zlewni jeziora J. wraz z rewitalizacją rzeki D.. Etap II – Zabezpieczenie północno – zachodniego brzegu jeziora J. przed zalaniem terenów zabudowanych m. M. i U.”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Przetarg wygrała firma: Przedsiębiorstwo (...). W dniu 23 sierpnia 2012 r. zawarto pomiędzy (...), reprezentowanym przez T. P. (1) a firmą (...) reprezentowaną przez J. K. (1) umowę nr (...) na realizację wyżej wskazanej inwestycji za kwotę 2.584.181,46 złotych. Funkcję kierownika budowy pełnił J. K. (1), zaś Z. Ż. pełnił funkcję inspektora nadzoru inwestorskiego. Realizacja inwestycji miała zakończyć się 5 grudnia 2012 r. W przypadku opóźnienia przewidziana była kara umowna w wysokości 0,2 % wartości ceny brutto za każdy dzień opóźnienia.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...),
				dokumentacja Urzędu Morskiego w S.		akta główne: (...)- (...)
				dokumentacja inwestycji o nazwie: „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe zlewni jeziora J. wraz z rewitalizacją rzeki D.. Etap II – Zabezpieczenie północno – zachodniego brzegu jeziora J. przed zalaniem terenów zabudowanych w m. M. i U.”		akta inwestycji, załącznik
				zeznania (wyjaśnienia) świadka A. K. (2)		akta główne: 2880-2890, (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka T. B. (3)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...),
				wyjaśnienia J. K. (1)		akta J. K. (1): 221-224, akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...)- (...), (...),
				zeznania świadka A. D. (1) (uprzednio M.)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) Z. Ż.		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)
W toku prac wykonawczych doszło do znaczących opóźnień w realizacji tej inwestycji. W dniach 1 i 2 października 2012 r., inspektor nadzoru inwestorskiego Z. Ż. poinformował telefonicznie A. Z. (2) Dyrektora (...) o niewykonaniu robót w określonej części, który jednak nakłaniał go do poświadczenia wykonania robót. Następnie Z. Ż. otrzymał polecenie od przełożonego T. B. (3) (kierownika Zespołu ds. Nadzoru, (...) i Rozliczeń Inwestycji Wodno-Melioracyjnych w (...)), by dokonać częściowego odbioru robót mimo ich niewykonania. Na tę okoliczność Z. Ż. sporządził notatkę służbową, datowaną na 4.10.2012 r. Inspektor nadzoru Z. Ż. w dzienniku budowy nr (...) dokonał nieprawdziwego wpisu o wykonaniu robót przygotowawczych i o wykonaniu w dniu 6 listopada 2012 r. kolejnego zakresu robót. Nieprawdę stwierdził również w protokole odbioru wykonanych robót częściowych z dnia 13 listopada 2012 r.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...), akta sądowe: (...)- (...),
				treść utrwalonej rozmowy telefonicznej		akta główne: (...)- (...),
				dokumentacja inwestycji o nazwie: „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe zlewni jeziora J. wraz z rewitalizacją rzeki D.. Etap II – Zabezpieczenie północno – zachodniego brzegu jeziora J. przed zalaniem terenów zabudowanych m. M. i U.”.		akta inwestycji, załącznik
				zeznania (wyjaśnienia) świadka T. B. (3)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...),
				zeznania (wyjaśnienia) Z. Ż.		akta główne: (...)- (...), (...) akta sądowe: (...)
				notatka służbowa z 4.10.2012		akta główne: (...),
Prace w dalszym ciągu przebiegały ze znacznym opóźnieniem przez co nie było możliwe ich ukończenie w zakreślonym umową terminie (5 grudnia 2012 r.). W rzeczywistości te prace trwały znacznie dłużej - do co najmniej 8 kwietnia 2013 r. Zakres prac wykonanych na 5 grudnia 2012 r. to zaledwie 40-50%. Inspektor nadzoru Z. Ż. informował stale A. K. (2) o stanie zaawansowania prac, który jednak domagał się odbioru robót, w tym odbioru końcowego. Z. Ż. ponownie otrzymał polecenie od T. B. (3) odbioru tych robót mimo ich niezakończenia. Na te okoliczności związane z nakłanianiem go do podpisania protokołu odbioru robót została sporządzona przez Z. Ż. notatka służbowa z 5.12.2012. W związku z powyższym Z. Ż. poświadczył w dniu 29 listopada 2012 r. w dzienniku budowy nr (...) nieprawdę o wykonaniu całego zakresu robót. Nadto Z. Ż., wraz z D. L. (1) (kierownikiem OT K. i z tego tytułu reprezentantem inwestora) i J. K. (1) (wykonawcą), sporządził notatkę z dnia 5.12.2012, wskazującą zakres pozostałych do wykonania prac. Z notatki tej wynika, że została sporządzona w obecności Z. Ż., D. L. (1) i J. K. (1) oraz że do zakończenia budowy pozostały: - wykonanie korpusu opaski 2800 mb, - wykonanie umocnień: ścianka szczelna, opaska, darń, obsiew, - roboty konstrukcyjne: zjazdy, przepusty, pomosty, narzut kamienny, poręcze, - drenaż. Z notatki tej wynika również, że wykonawca zobowiązuje się zakończyć prace do 30 kwietnia 2013 r. Notatka została podpisana przez Z. Ż., D. L. (1) i J. K. (1). Na zabezpieczenie nieukończonych robót J. K. (1) wpłacił 500.000 złotych – przelewem z dnia 4 stycznia 2013 r. tytułem „dodatkowe zabezpieczenie należytego wykonania umowy”. Kaucja ta została zwrócona w dniu 7 marca 2013 r. w związku z wykonaniem robót przewidzianych umową. W kolejnych notatkach służbowych Z. Ż. informował o zaawansowaniu prac.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 1218, akta sądowe: (...)- (...),
				treści utrwalonych rozmów telefonicznych		akta główne: 5410- (...), (...)-5660, (...)- (...), 6777v- (...), 6779v-6780
				wyjaśnienia J. K. (1) (w części)		akta J. K. (1): 221-224, 475-476 akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia D. L. (1) (w części)		akta D. L. (1): 97-100 akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka T. B. (3)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...),
				zeznania świadka A. D. (1) (uprzednio M.)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka Z. Ż.		akta główne: (...)- (...), (...), akta sądowe: (...)
				potwierdzenie przelewu z dnia 4.1.2013 r. na kwotę 500.000 złotych.		akta sądowe: (...)
				potwierdzenie przelewu z dnia 7.3.2013 r. na kwotę 503.740,75 złotych (500.000 złotych + odsetki 3.740,75 zł)		akta sądowe: (...)
				notatka służbowa z 5.12.2012		akta główne: (...)
				notatka z 5.12.2012 o pozostałych do wykonania pracach		akta główne: (...)
				notatki służbowe z 18.1.2013, 31.1.2013, 7.2.2013, 14.2.2013, 11.4.2013		akta główne: 17707- (...)
W dniu 29 listopada 2012 r. J. K. (1), pełniący funkcję kierownika budowy, złożył w dzienniku budowy nr (...) nieprawdziwe oświadczenie o zakończeniu budowy i zgłoszeniu robót do odbioru końcowego. Wskazał, iż inwestycja została zrealizowana zgodnie z projektem budowalnym i warunkami pozwolenia na budowę. W dniu 3 grudnia 2012 r. G. B. (1), jako pracownik firmy (...), złożyła nieprawdziwe oświadczenie o zgłoszeniu zakończenia budowy – realizacji inwestycji. Pismo to miało charakter administracyjny i nie było realizacją obowiązku wynikającego z prawa budowlanego. W dniu 5 grudnia 2012 r. J. K. (1) jako kierownik budowy, G. B. (1) jako przedstawiciel wykonawcy, Z. Ż. jako inspektor nadzoru, D. L. (1) jako Kierownik (...) w K. (reprezentant inwestora) i T. B. (3) jako kierownik Zespołu ds. Nadzoru, (...) i Rozliczeń Inwestycji Wodno-Melioracyjnych w (...) (reprezentant inwestora) poświadczyli nieprawdę w protokołach odbioru robót branżowych pod względem technicznym, odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy oraz w protokole końcowym wykonanych robót oświadczając o wykonaniu wszystkich robót w realizacji prac wynikających z umowy oraz ich zgodności z projektem budowlanym i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...), akta sądowe: (...)- (...),
				treści utrwalonych rozmów telefonicznych		akta główne: (...)- (...),5410- (...), (...)-5660, (...)- (...), 6777v- (...), 6779v-6780, (...),
				dokumentacja inwestycji o nazwie: „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe zlewni jeziora J. wraz z rewitalizacją rzeki D.. Etap II – Zabezpieczenie północno – zachodniego brzegu jeziora J. przed zalaniem terenów zabudowanych m. M. i U.”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia J. K. (1) (w części)		akta J. K. (1): 221-224, akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia D. L. (1) (w części)		akta D. L. (1): 97-100, akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia G. B. (1) (w części)		akta G. B. (1): 36-37, 124 akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) Z. Ż.		akta główne: (...)- (...), (...) akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka T. B. (3)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...),
Na tej podstawie, w dniu 5 grudnia 2012 r., G. B. (1), jako upoważniony przedstawiciel firmy (...), wystawiła fakturę VAT nr (...) na kwotę 2.584.181,46 złotych za realizację wyżej wskazanej inwestycji, którą to fakturę J. K. (1) przedłożył następnie w (...).				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...), akta sądowe: (...)- (...),
				dokumentacja inwestycji o nazwie: „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe zlewni jeziora J. wraz z rewitalizacją rzeki D.. Etap II – Zabezpieczenie północno – zachodniego brzegu jeziora J. przed zalaniem terenów zabudowanych m. M. i U.”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia J. K. (1)		akta J. K. (1): 221-224, akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia G. B. (1) (w części)		akta G. B. (1): 36-37, 124 akta sądowe: (...)
T. P. (1) miał świadomość, że roboty wynikające z wyżej opisanej umowy nie zostały wykonane w całości. Mimo to zatwierdził protokół odbioru wykonanych robót częściowych z dnia 5 grudnia 2012 r. oraz protokół końcowy odbioru robót również z dnia 5 grudnia 2012 r., jak również wystawioną przez (...) fakturę VAT. W konsekwencji tego faktura VAT została opłacona przez (...) w całości w dniu 27 grudnia 2012 r. Wypłata ta nastąpiła przed zakończeniem robót. Nie wszczęto też procedury dotyczącej naliczenia kar umownych za opóźnienie.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...), akta sądowe: (...)- (...),
				dokumentacja inwestycji o nazwie: „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe zlewni jeziora J. wraz z rewitalizacją rzeki D.. Etap II – Zabezpieczenie północno – zachodniego brzegu jeziora J. przed zalaniem terenów zabudowanych m. M. i U.”.		akta inwestycji, załącznik
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...),
				zeznania (wyjaśnienia) świadka Z. Ż.		akta główne: (...)- (...), (...) akta sądowe: (...)
				przelew z dnia 27.12.2012 dotyczący kwoty 2.584.181,46 zł		akta sądowe: (...)
Z. Ż., wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 18 lutego 2022 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Rejonowego S. w S.		akta sądowe: (...)- (...)
1.1.9.	T. P. (1), S. K. (1), W. H. (1), A. N. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o., o ile następuje odwołanie do niego): 37, 69 (LXI), 77 (LXXXVII), 78 (LXXXVIII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
W 2012 r. (...) przystąpił do realizacji inwestycji o nazwie: „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. – wał W.”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Przetarg wygrała firma P. P.H.U. (...). W dniu 8 maja 2012 r. doszło do podpisania umowy nr (...) między (...) reprezentowanym przez T. P. (1) a firmą (...), reprezentowaną przez W. H. (1), dotyczącej realizacji wyżej wskazanej inwestycji za kwotę 2.409.790,65 złotych. Realizacja inwestycji miała zakończyć się w grudniu 2012 r. W przypadku opóźnienia przewidziana była kara umowna w wysokości 0,2 % wartości ceny brutto za każdy dzień opóźnienia. Funkcję kierownika budowy tej inwestycji pełnił S. K. (1). Inspektorem nadzoru był J. C. (1). Przedstawicielem firmy (...) koordynującym prace firmy na tej inwestycji był A. N. (1), on wydawał polecenia pracownikom. W. H. (1), z racji innych obowiązków służbowych, na terenie budowy był tylko raz, na początku budowy, dokumenty do podpisu otrzymywał do biura. Już po podpisaniu umowy Urząd Miejski w P. nie wyraził zgody na przejazd pojazdów nienormatywnych po moście przez rzekę Ł. (z obniżeniem nośności do 7,5 t.), co spowodowało dodatkowe koszty po stronie wykonawcy – zorganizowanie przeprawy pontonowej.				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. – wał W.”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia A. N. (1)		akta A. N. (1): 126-129, akta sądowe: 20627v- (...)
				wyjaśnienia W. H. (1)		akta W. H. (1): 228-229, akta sądowe: (...)
				wyjaśnienia S. K. (1)		akta S. K. (1): 64-65, akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka J. C. (1)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka W. Ś. (1)		akta W. H. (1): 331-333 akta sądowe: 21471v
				pismo UM w P. z 11.5.2012		akta sądowe: (...)
				umowa najmu pontonów z 16.7.2012 wraz z fakturami i kosztorysem z zaznaczonymi pozycjami dotyczącymi nośności samochodów		akta sądowe: (...)- (...)
W dniu 21 listopada 2012 r. S. K. (1), jako kierownik budowy, dokonał wpisu do dziennika budowy nr (...) zgłaszając zakończenie wszelkich robót związanych z odbudową wałów. Złożył też w dniu 30 listopada 2012 r. oświadczenie o wykonaniu robót zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. Wpis do dziennika budowy złożył też w tym samym czasie inspektor nadzoru J. C. (1), potwierdzając gotowość obiektu do odbioru końcowego. Następnie, w dniu 6 grudnia 2012 r., W. H. (1) jako wykonawca, a także A. N. (1) (jako przedstawiciel wykonawcy) i J. C. (1) (jako inspektor nadzoru) podpisali protokół odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, protokół odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz protokół końcowego odbioru robót, stwierdzając iż roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót.				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. – wał W.”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia A. N. (1)		akta A. N. (1): 126-129, akta sądowe: 20627v- (...)
				wyjaśnienia W. H. (1)		akta W. H. (1): 228-229, akta sądowe: (...)
				wyjaśnienia S. K. (1)		akta S. K. (1): 64-65, akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka J. C. (1)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka W. Ś. (1)		akta W. H. (1): 331-333 akta sądowe: 21471v
W rzeczywistości, w ramach prac wyżej wskazanych, nie została wbudowana siatka przeciwko bobrom w łącznej ilości 1.500 m²o wartości 24.705 złotych netto i 30.390,84 złotych brutto. W projekcie budowlanym nie przewidziano w ogóle wbudowania siatki przeciwko bobrom. Taką siatkę przewidziano w dokumentacji technicznej (przedmiar robót) i kosztorysowej (kosztorys inwestorski) dołączonej do umowy z tym, że ilość przewidzianej siatki mogła wystarczyć wyłącznie na ¼ wału. S. K. (1) jako kierownik budowy dysponował wyłącznie projektem budowlanym. Nie miał on dostępu do umowy, jak również załączonych do umowy dokumentów. W niniejszym przypadku przedmiar robót i kosztorys inwestorski były dołączone jako załączniki do umowy. Wobec braku tego elementu (siatki przeciwko bobrom) w projekcie A. N. (1) zwrócił się do przedstawicieli (...) o wskazanie miejsca, w którym ma być wbudowana siatka. Tyle, że w miejscu inwestycji nie było żadnych śladów bobrów. J. C. (1) (jako inspektor nadzoru inwestorskiego) i A. K. (2) (zastępca dyrektora (...)) uzgodnili wówczas z A. N. (1), że siatka nie zostanie w ogóle wbudowana, zaś wykonawca wykona roboty zamienne bez dodatkowego wynagrodzenia – przeniesienie słupów oświetleniowych poza wał od strony wody, gdyż takich prac nie przewidziano w projekcie ani w umowie a były one niezbędne. Takie prace (...) wykonał. Wartość tych prac wyniosła 16.399,45 złotych. O niewbudowaniu siatki na bobry nie był informowany W. H. (1). W 2017 r., w związku z niniejszym postępowaniem w fazie przygotowawczej, W. H. (1) dowiedział się o niewykonaniu tej siatki, wysłał swoich pracowników i siatka w odpowiedniej ilości została zamontowana w miejscu wskazanym przez przedstawicieli (...). Powyższe zostało potwierdzone protokołem kontroli z 21 grudnia 2017 r. przeprowadzonej przez pracowników (...)				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia A. N. (1)		akta sądowe: 20627v- (...)
				wyjaśnienia S. K. (1)		akta S. K. (1): 64-65, akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia W. H. (1)		akta W. H. (1): 228-229, akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka J. C. (1)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				faktura z 19.12.2013 dotycząca przebudowy oświetlenia		akta sądowe: (...)
				pisemna opinia biegłych		akta sądowe: (...),
				ustna opinia biegłych		akta sądowe: (...)- (...),
				dokumentacja projektowa i ogłoszenie o zamówieniu publicznym		akta sądowe: (...)- (...)
				notatka służbowa – protokół kontroli z 21.12.2017		akta sądowe: (...)- (...)
T. P. (1) miał świadomość, że roboty nie zostały wykonane w całości (brak siatki przeciwko bobrom). Mimo to zatwierdził do realizacji protokół częściowy odbioru robót z dnia 3 grudnia 2012 r. i protokół końcowy odbioru robót z dnia 6 grudnia 2012 r., który został przedłożony w (...) przez W. H. (1). Na tej podstawie firma (...) wystawiła faktury VAT, w tym końcową o nr (...) z dnia 5 grudnia 2012 r. na łączną kwotę 2.409.790,65 złotych za realizację wyżej wskazanej inwestycji. T. P. (1), jako Dyrektor (...), zatwierdził tę fakturę i polecił wypłatę zawartej w niej kwoty na rzecz firmy (...), co nastąpiło w grudniu 2012 r.				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. – wał W.”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka M. H. (1)		akta główne: (...),
J. C. (1), wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 3 listopada 2022 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Okręgowego		akta sądowe: (...)- (...)
1.1.10	T. P. (1), K. B. (1), Z. S. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o., o ile następuje odwołanie do niego): 36 (XXXII), 45, 65
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
T. B. (2) był kierownikiem Oddziału Terenowego (...) w G. i w ramach swoich obowiązków służbowych był zobowiązany m.in. do: - dbania o dobro (...) w S. i ochrony jego mienia oraz racjonalne gospodarowanie powierzonymi środkami publicznymi; - organizacji i nadzorowania prawidłowej pracy Oddziału Terenowego (...) w G. w zakresie m.in. inwestycji wodnych; - nadzoru nad prawidłowym prowadzeniem dokumentów i dokumentacji Oddziału Terenowego (...) w G..				akta osobowe T. B. (2) wraz z zakresem obowiązków		załącznik „akta osobowe T. B. (2)”
W 2011 r. (...) przystąpił do realizacji inwestycji o nazwie: „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do jeziora D. i Zalewu S. – wał nad rzeką K. i Kanałem K.”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Przetarg wygrało konsorcjum (...), (...) jako lider i P.P.H.U. (...), G. jako partner. W dniu 21 czerwca 2011 r. doszło do podpisania umowy nr (...) między (...) reprezentowanym przez T. P. (1) a konsorcjum, reprezentowanym przez K. B. (1) dotyczącej realizacji wyżej wskazanej inwestycji. Zgodnie z umową należało m.in. dokonać umocnienia wałów w postaci ułożenia geokraty na geowłókninie gr 400 – łącznie 9.096 m² geowłókniny o wartości 58.802,78 złotych i 9.096 m²geokraty o wartości 244.201,71 złotych (łączna wartość umocnienia w ten sposób wału 303.004,49 złotych). Projekt budowlany (przekrój poprzeczny wałów) przewidywał ułożenie geokraty na geowłókninie zarówno w koronie wałów, jak i w podstawie wałów (z uwagi na osiadanie wałów z powodu niestabliności gruntu). Jednakże wskazana w projekcie budowlanym, w kosztorysie oraz w SIWZ ilość geokraty (i geowłókniny) wystarczała wyłącznie na jednokrotne jej ułożenie w pasie o szerokości 2,2 – 3,0 m. Realizacja inwestycji miała zakończyć się 15 listopada 2012 r. W przypadku opóźnienia przewidziana była kara umowna w wysokości 0,2 % wartości ceny brutto za każdy dzień opóźnienia. Funkcję kierownika budowy tej inwestycji pełnił Z. S. (1). Inspektorem nadzoru był A. K. (2) – zastępca dyrektora (...).				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: 20431- (...)
				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do jeziora D. i Zalewu S. – wał nad rzeką K. i Kanałem K.”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia Z. S. (1)		akta Z. S. (1): 242-243, (...) akta sądowe: 20568- (...), (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka A. K. (2)		akta główne: 2880-2890, (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...)- (...)
				opinia biegłych		akta sądowe: (...), (...)- (...)
				przekrój poprzeczny wału		akta sądowe: (...)
				fragment SIWZ i kosztorysu przedłożony przez Z. S. (1)		akta sądowe: (...)- (...)
Z. S. (1) jako kierownik budowy uzgodnił z A. K. (2) jako inspektorem nadzoru i przedstawicielem inwestora, że to jednokrotne ułożenie geokraty na geowłókninie zostanie wykonane w części podstawy wału. W rzeczywistości ułożono w tym miejscu pas geokraty o szerokości ok. 5m. W dniu 19 kwietnia 2012 r. Z. S. (1) dokonał w dzienniku budowy nr (...) zapisu o układaniu geokraty. Zapis ten odpowiadał stanowi rzeczywistemu. Z. S. (1) jako kierownik budowy i K. B. (1) jako przedstawiciel wykonawcy, w dniach 23 sierpnia 2011 r., 1 grudnia 2011 r. i 1 października 2012 r., potwierdzili w protokołach częściowego odbioru robót zakres wykonanych robót objętych protokołami zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót. Poświadczenia te były zgodne ze stanem rzeczywistym.				wyjaśnienia Z. S. (1)		akta Z. S. (1): 242-243, (...) akta sądowe: 20568- (...), (...)- (...)
				zeznania świadka A. K. (2)		akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) M. H. (1)		akta główne: (...)
				opinia biegłych		akta sądowe: (...), (...)- (...)
W rzeczywistości prace na tej inwestycji nie zostały jednak zakończone w dniu 15 listopada 2012 r., tylko trwały do co najmniej 7 grudnia 2012 r.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 3130- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia Z. S. (1)		akta Z. S. (1): 242-243, (...) akta sądowe: 20568- (...), (...)- (...)
				stenogramy utrwalonych rozmów telefonicznych		akta główne: (...)- (...), (...)- (...)
W dniu 15 listopada 2012 r. Z. S. (1) jako kierownik budowy dokonał w dzienniku budowy nieprawdziwego zapisu o dokonaniu uporządkowania terenu, wskazując nadto, że roboty zostały zakończone i zgłaszając obiekt do odbioru końcowego. A. K. (2) jako inspektor nadzoru dokonał w dniu 15 listopada 2012 r. nieprawdziwego zapisu w dzienniku budowy, potwierdzając zakończenie robót. W dniu 30 listopada 2012 r. T. B. (2), jako przedstawiciel (...), P. B. (2) jako przedstawiciel (...), Z. S. (1) jako kierownik budowy, A. K. (2) jako inspektor nadzoru i K. B. (1) jako przedstawiciel wykonawcy, w protokołach z dnia 30 listopada 2012 r.: odbioru terenu wykorzystywanego pod budowę i zaplecze budowy, odbioru robót branżowych pod względem technicznym i odbioru końcowego robót, poświadczyli nieprawdę, iż roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót. Wszyscy oni mieli świadomość niezakończenia prac.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 3130- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do jeziora D. i Zalewu S. – wał nad rzeką K. i Kanałem K.”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia Z. S. (1)		akta Z. S. (1): 242-243, (...) akta sądowe: 20568- (...), (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka P. B. (2)		akta główne: (...), (...),
T. P. (1) zatwierdził do realizacji dokumenty w postaci protokołów częściowego odbioru robót z 23 sierpnia 2011 r., 1 grudnia 2011 r. i 1 października 2012 r. oraz – mając świadomość nieterminowości prac i poświadczenia nieprawdy w tym zakresie - protokół końcowego odbioru robót z dnia 30 listopada 2012 r. Na tej podstawie K. B. (1) wystawił faktury VAT o nr (...) z dnia 14 października 2011 r. na kwotę 500.000 złotych, nr (...) z dnia 1 grudnia 2011 r. na kwotę 780.862,04 złotych, nr (...) z dnia 8 października 2012 r. na kwotę 1.282.465,12 złotych, zaś mając świadomość nieukończenia prac – także fakturę nr (...) z dnia 5 grudnia 2012 r. na kwotę 1.279.258,96 złotych za realizację wyżej wskazanej inwestycji. T. P. (1), jako Dyrektor (...), zatwierdził te faktury i polecił wypłatę zawartych w nich kwot. Nie wszczęto procedury dotyczącej naliczenia kar umownych za opóźnienie.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 3130- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do jeziora D. i Zalewu S. – wał nad rzeką K. i Kanałem K.”.		akta inwestycji, załącznik
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...),
T. B. (2), wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 18 lutego 2021 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Rejonowego S. w S.		akta sądowe: (...)- (...)
1.1.11	T. P. (1), K. B. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 29 (XXIV), 43 (XLII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
W 2013 r. (...) miał przystąpić do realizacji inwestycji o nazwie: „Zwiększenie retencji wodnej w dorzeczu rzeki G. – przebudowa istniejących zbiorników wodnych w P.”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Jeszcze przed ogłoszeniem przetargu T. P. (1) kontaktował się z K. B. (1) osobiście i telefonicznie. T. P. (1) poinformował K. B. (1) o kwocie, jaką powinien podać w swojej ofercie przetargowej. K. B. (1) przybył do niego z 4 ofertami do sprawdzenia i z zapytaniem, którą ofertę ma złożyć. T. P. (1) powiedział, że najtańszą. W ten sposób K. B. (1) powziął istotną informację w zakresie warunków przetargu. W dniu 14 czerwca 2013 r. T. P. (1), jako kierownik zamawiającego, złożył nieprawdziwe oświadczenie, iż nie pozostaje z żadnym wykonawcą w takim stosunku prawnym lub faktycznym, który mógłby budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności. W konsekwencji powyższych uzgodnień firma (...) wygrała przetarg oferując najniższą cenę – 1.683.478,66 złotych. W następstwie tego (...) reprezentowany przez T. P. (1) i firma (...), (...), D., reprezentowana przez K. B. (1) zawarły w dniu 1 lipca 2013 r. umowę o nr (...) na realizację tej inwestycji. W toku przeszukania domu S. G. (1) przy ul. (...) w K., po oświadczeniach S. G. (1) iż nie posiada żadnej dokumentacji z (...), ujawniono szereg dokumentów dotyczących przetargów w (...) i K. B. (1): - wydruk zawierający wykaz 10 inwestycji realizowanych przez K. B. (1), - kopię postanowienia o żądaniu wydania rzeczy i przeszukaniu z dnia 4 czerwca 2014 r. dotyczącego K. B. (1), - wydruki ze stron internetowych – artykuły z Gazeta.pl (...) dotyczące T. P. (1) z odręcznymi dopiskami numerów telefonów oraz artykuł z 24Kurier.pl dotyczący wrót sztormowych.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 856v, (...)- (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				wyjaśnienia K. B. (1)		akta K. B. (1): (...), (...)- (...) akta sądowe: 20324v
				zeznania świadka B. P.		akta główne: (...)- (...)
				zeznania świadka A. D. (1) (uprzednio M.)		akta główne: (...), akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka J. K. (3)		akta główne: (...)-2910
				oględziny dokumentacji finansowo – księgowej oraz handlowej firmy (...), (...), D.		akta główne: 1360a-1360g
				treść utrwalonej rozmowy telefonicznej		akta główne: 6828v- (...)
				anonim dotyczący nieprawidłowości przy realizacji tej inwestycji		akta główne: (...)- (...)
				oględziny projektu budowlanego dotyczącego tej inwestycji		akta K. K. (3): 183-236
				dokumentacja inwestycji: „Zwiększenie retencji wodnej w dorzeczu rzeki G. – przebudowa istniejących zbiorników wodnych w P.”.		akta inwestycji, załącznik
				protokół przeszukania domu przy ul. (...) w K.		akta A: (...)- (...)
				oględziny dokumentów zabezpieczonych podczas przeszukania domu przy ul. (...) w K.		akta A: (...)- (...)
1.1.12	T. P. (1), M. S. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 29 (XXII), 56 (LII), 57 (LIII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
W 2013 r. (...) miał przystąpić do realizacji inwestycji o nazwie: „Konserwacja cieków naturalnych oraz kanałów stanowiących urządzenia melioracji wodnych podstawowych na terenie województwa (...)”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. M. S. (1) był właścicielem firmy PPHU (...) i był zainteresowany tym przetargiem. T. P. (1) i M. S. (1) znali się z okresu wcześniejszego, gdy T. P. (1) był inspektorem nadzoru w (...) sp. z o.o. należącej m.in. do M. S. (1). Przed ogłoszeniem przetargu, w okresie od 14 do 27 czerwca 2013 r., M. S. (1) skontaktował się z T. P. (1) i poprosił o informacje mogące mu pomóc w procedurze przetargowej. W szczególności T. P. (1) przekazał niektóre istotne szczegóły przetargu publicznego, w tym uzgodnił z M. S. (1) kwotę wartości zamówienia, czyli kwotę, na jaką opiewać miała oferta firmy PPHU (...) i inne warunki, jakim podlegać mieli oferenci. Udostępnił też M. S. (1) przedmiary robót i tzw. ślepe kosztorysy. Wiedząc o braku odpowiednich referencji przez firmę (...) skontaktował też M. S. (1) z M. K. (2), właścicielem firmy (...), która następnie udostępniła firmie (...) referencje niezbędne do tego przetargu. Następnie T. P. (1) doprowadził do ujęcia uzgodnionych danych w Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia i dokumentach do niej załączonych, które zatwierdził, które to dane preferowały PPHU (...). W dniu 27 czerwca 2013 r. T. P. (1), jako kierownik zamawiającego, złożył nieprawdziwe oświadczenie, iż nie pozostaje z żadnym wykonawcą w takim stosunku prawnym lub faktycznym, który mógłby budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności. W konsekwencji firma PPHU (...) reprezentowana przez M. S. (1) wygrała przetarg w zakresie zadania numer 13 i 18, na łączną kwotę zamówienia 778.537,87 złotych brutto. W dniu 10 lipca 2013 r. pomiędzy (...), reprezentowanym przez T. P. (1) a PPHU (...), reprezentowanym przez M. S. (1) podpisano dwie umowy: - nr (...) (...) w zakresie zadania nr 13 – konserwacji rzeki Klasztornej w km 0+000-2+422 gmina P., powiat S. i konserwacja rzeki G. w km 0+000-2+100 gmina P., powiat S.; - nr (...) (...) w zakresie zadania nr 18 – rzeka Z., rozmiar 7,22 km w km 0+000-7+220, konserwacja koryta rzeki obręb K., gmina W.; rzeka C. rozmiar 7,94 km w km 2+300-10+240, konserwacja koryta rzeki obręb P. T., gmina C.; rzeka C., rozmiar 4,265 km, w km 8+980-13+245, konserwacja koryta rzeki obręb C. P., Miasto C., gmina C. i rzeka Ż. rozmiar 1,05 km w km 4+300-5+350, konserwacja koryta rzeki obręb Miasto W.. Jeszcze przed rozstrzygnięciem przetargu M. S. (1) informował K. B. (3), że niedługo będzie miał „grubą robotę”. Krótko po tym K. B. (3) dowiedział się o zleceniu firmie (...) wykonawstwa niniejszej inwestycji.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 977-978 akta A: (...) akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				wyjaśnienia M. S. (1) (częściowo)		akta (...): k. 67-70, 137-138, 501, akta sądowe: (...)- (...), (...)
				zeznania świadka M. K. (2)		akta główne: 760-762
				zeznania świadka K. B. (3)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: 20982v- (...)
				stenogramy utrwalonych rozmów telefonicznych		(...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), 7019v-7020, (...)- (...),
				oględziny poczty elektronicznej (...)		(...)- (...)
				dokumentacja inwestycji o nazwie: „Konserwacja cieków naturalnych oraz kanałów stanowiących urządzenia melioracji wodnych podstawowych na terenie województwa (...)”.		akta inwestycji, załącznik
W okresie trwania procedury przetargowej i realizacji inwestycji, w 2 pol. 2013 r., doszło do spotkania T. P. (1) z M. S. (1) w gabinecie Dyrektora (...), w trakcie którego M. S. (1) posiadał przy sobie kalendarz, rozchylił jego karty i pokazał T. P. (1) kopertę, sugerując zamiar wręczenia korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w zamian za ułatwienia związane z realizacją wskazanej w poprzednim akapicie inwestycji. T. P. (1) odmówił przyjęcia tej korzyści majątkowej i wyprosił M. S. (1) z gabinetu.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 978, akta sądowe: (...)- (...),
W późniejszym okresie, na skutek decyzji Urzędu Skarbowego, M. S. (1) został zobowiązany do zapłacenia różnicy dotyczącej zastosowanej stawki VAT (23 % zamiast 8 %), choć w specyfikacji istotnych warunków zamówienia wskazana była stawka 8 % dotycząca prac na „terenach zielonych”.				wyjaśnienia M. S. (1)		akta sądowe: (...)- (...), (...)
				zaświadczenie z Urzędu Skarbowego z dnia 15.7.2024		akta sądowe: (...)
				decyzja Dyrektora I. Administracji Skarbowej z 9.12.2019		akta sądowe: (...)- (...)
1.1.13	T. P. (1), K. B. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o): 29 (XXIII), 43 (XLIII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
W 2013 r. (...) miał przystąpić do realizacji inwestycji o nazwie: „Poprawa warunków przepływu wody w obrębie m. D. wraz z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym m. i gm. D. – rzeka W. w km 1+973-2+945”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Jeszcze przed ogłoszeniem przetargu T. P. (1) kontaktował się z K. B. (1) osobiście i telefonicznie. T. P. (1) poinformował K. B. (1) o kwocie, jaką powinien podać w swojej ofercie przetargowej. K. B. (1) przybył do niego z 4 ofertami z zapytaniem, którą ofertę ma złożyć. T. P. (1) powiedział, że najtańszą. W ten sposób K. B. (1) powziął istotną informację w zakresie warunków przetargu. W dniu 4 listopada 2013 r. T. P. (1), jako kierownik zamawiającego, złożył nieprawdziwe oświadczenie, iż nie pozostaje z żadnym wykonawcą w takim stosunku prawnym lub faktycznym, który mógłby budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności. W dniu 3 grudnia 2013 r. rozstrzygnięto przetarg, którego jednak nie wygrała firma (...). Najkorzystniejszą cenę – 1.493.907,63 złotych zaproponowała bowiem firma Budownictwo (...) sp. z o.o. reprezentowana przez A. R. (1). W toku przeszukania domu S. G. (1) przy ul. (...) w K., po oświadczeniach S. G. (1) iż nie posiada żadnej dokumentacji z (...), ujawniono szereg dokumentów dotyczących przetargów w (...) i K. B. (1): - wydruk zawierający wykaz 10 inwestycji realizowanych przez K. B. (1), - kopię postanowienia o żądaniu wydania rzeczy i przeszukaniu z dnia 4 czerwca 2014 r. dotyczącego K. B. (1), - wydruki ze stron internetowych – artykuły z Gazeta.pl (...) dotyczące T. P. (1) z odręcznymi dopiskami numerów telefonów oraz artykuł z 24Kurier.pl dotyczący wrót sztormowych.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 856v, akta sądowe: (...)- (...),
				wyjaśnienia K. B. (1)		akta K. B. (1): (...), (...)- (...) akta sądowe: 20324v
				zeznania świadka A. R. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: 21011v- (...)
				treści utrwalonych rozmów telefonicznych		akta główne: (...), 6891v- (...), 6909v-6910, (...), 8387v, (...), (...), (...), 16267v,
				dokumentacja inwestycji o nazwie: „Poprawa warunków przepływu wody w obrębie m. D. wraz z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym m. i gm. D. – rzeka W. w km 1+973-2+945”.		akta inwestycji, załącznik
				protokół przeszukania domu przy ul. (...) w K.		akta A: (...)- (...)
				oględziny dokumentów zabezpieczonych podczas przeszukania domu przy ul. (...) w K.		akta A: (...)- (...)
1.1.14	T. P. (1), K. B. (1), K. K. (4)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 38 (XXXIII), 45 (XL), 54 (XLIX)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
T. D. był kierownikiem (...) Oddziału (...) w P.. W ramach swojego zakresu obowiązków był zobowiązany m.in. do: - rzetelnego i bezstronnego, sprawnego i terminowego oraz zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa wykonywania czynności, - dbania o dobro (...) w S. i ochrony mienia oraz racjonalnego gospodarowania powierzonymi środkami publicznymi; - organizowania i nadzorowania prawidłowej pracy Oddziału Terenowego (...) w P., w tym między innymi w zakresie udziału w komisjach odbioru robót; - nadzoru nad prawidłowym prowadzeniem dokumentów i dokumentacji Oddziału Terenowego (...) w P..				akta osobowe T. D. wraz zakresem obowiązków		załącznik „akta osobowe T. D.”
W 2013 r. (...) przystąpił do realizacji inwestycji o nazwie: „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. – W. w km 5+420 – 8+420”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Przetarg wygrała firma (...), (...). W dniu 23 kwietnia 2013 r. doszło do podpisania umowy nr (...) między (...) reprezentowanym przez T. P. (1) a firmą (...), (...), reprezentowaną przez K. B. (1), dotyczącej realizacji wyżej wskazanej inwestycji. Realizacja inwestycji miała zakończyć się w dniu 30 listopada 2013 r. W przypadku opóźnienia przewidziana była kara umowna w wysokości 0,2 % wartości ceny brutto za każdy dzień opóźnienia. W rzeczywistości prace w zakresie tej inwestycji prowadził w całości podwykonawca – firma (...). Funkcję kierownika budowy tej inwestycji pełnił K. K. (4). Inspektorem nadzoru był T. D..				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. – W. w km 5+420 – 8+420”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...), (...)-2780, (...)- (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				wizja lokalna		akta główne: 9165- (...)
				wyjaśnienia K. K. (4)		akta K. K. (4): 61-63, 304, 311-312, 322 akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. D.		akta T. D.: 34-36, 172
				wyjaśnienia K. B. (1)		akta główne: 8747v- (...), akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...)- (...),
Przed dniem 3 września 2013 r. T. P. (1) polecił T. D. sporządzenie protokołu częściowego odbioru wykonanych robót mimo, iż miał świadomość, iż nie wszystkie takie roboty zostały wykonane, w celu umożliwienia złożenia faktury częściowej. W dniu 3 września 2013 r., K. B. (1) jako wykonawca, a także T. B. (2) (jako przedstawiciel (...)), T. D. (jako inspektor nadzoru) i M. H. (1) (jako p.o. kierownika Zespołu ds. Inwestycji, kierownik techniczny projektu L.+ I. oraz kierownik techniczny projektu L.+ R.), poświadczyli nieprawdę w protokole częściowego odbioru robót wskazując nieprawdziwą datę jego sporządzenia tj. 2 września 2013 r. oraz stwierdzając, iż wykonano wskazane w tym protokole prace zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót. K. K. (4), jako kierownik budowy, po 14 października 2013 r., dokonał odpowiednich wpisów w dzienniku budowy nr (...) antydatując je, stwierdzając wykonanie określonych prac.				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. – W. w km 5+420 – 8+420”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia K. K. (4)		akta K. K. (4): 61-63, 304, 311-312, 322 akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. D.		akta T. D.: 34-36, 172 akta sądowe:
				zeznania (wyjaśnienia) T. B. (2)		akta T. B. (2): 68-70, 122, 214, 343, 355-356
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...)- (...),
W rzeczywistości prace wskazane tym protokołem częściowym nie zostały wykonane w pełni na dzień 3 września 2013 r. i trwały w dalszym ciągu.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia K. K. (4)		akta K. K. (4): 61-63, 304, 311-312, 322 akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. D.		akta T. D.: 34-36, 172 akta sądowe:
				zeznania (wyjaśnienia) T. B. (2)		akta T. B. (2): 68-70, 122, 214, 343, 355-356
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...)- (...),
T. P. (1) miał świadomość, że roboty nie zostały wykonane we wskazanym w protokole częściowym zakresie. Mimo to zatwierdził do realizacji protokół częściowego odbioru robót, który został przedłożony w (...) przez K. B. (1). Na tej podstawie K. B. (1) wystawił częściową fakturę VAT o nr (...) z dnia 3 września 2013 r. na kwotę 1.492.533,55 złotych za częściową realizację wyżej wskazanej inwestycji. T. P. (1), jako Dyrektor (...), zatwierdził tę fakturę i polecił wypłatę zawartej w niej kwoty na rzecz firmy (...).				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. - W. w km 5+420 – 8+420”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...), (...)- (...),
W dniu 22 listopada 2013 r. K. K. (4), jako kierownik budowy, dokonał nieprawdziwego wpisu do dziennika budowy nr (...) stwierdzając, że zakończono roboty oraz zgłaszając obiekt do odbioru końcowego. Nieprawdziwy wpis do dziennika budowy złożył też w tym samym dniu inspektor nadzoru T. D., potwierdzając gotowość obiektu do odbioru końcowego. Następnie, w dniu 29 listopada 2013 r., K. B. (1) jako wykonawca, a także T. B. (2) (jako przedstawiciel (...)), T. D. (jako inspektor nadzoru) i M. H. (1) (jako p.o. kierownika Zespołu ds. Inwestycji, kierownik techniczny projektu L.+ I. oraz kierownik techniczny projektu L.+ R.), poświadczyli nieprawdę w protokole częściowego odbioru robót oraz w protokole końcowego odbioru robót, stwierdzając iż roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót.				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. – W. w km 5+420 – 8+420”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia K. K. (4)		akta K. K. (4): 61-63, 304, 311-312, 322 akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. B. (2)		akta T. B. (2): 68-70, 122, 214, 343, 355-356
				zeznania (wyjaśnienia) T. D.		akta T. D.: 34-36, 172
W rzeczywistości prace nie zostały wykonane w dniach podpisania wyżej wskazanych protokołów (wpisów do dziennika budowy) i trwały w dalszym ciągu do końca grudnia 2013 r.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia K. K. (4)		akta K. K. (4): 61-63, 304, 311-312, 322 akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. B. (2)		akta T. B. (2): 68-70, 122, 214, 343, 355-356
				zeznania (wyjaśnienia) T. D.		akta T. D.: 34-36, 172
T. P. (1) miał świadomość, że roboty nie zostały wykonane w całości we wskazanym terminie. Mimo to zatwierdził do realizacji protokół końcowy odbioru robót, który został przedłożony w (...) przez K. B. (1). Na tej podstawie K. B. (1) wystawił fakturę VAT o nr (...) z dnia 6 grudnia 2013 r. na kwotę 1.615.026,84 złotych za realizację wyżej wskazanej inwestycji. T. P. (1), jako Dyrektor (...), zatwierdził tę fakturę i polecił wypłatę zawartej w niej kwoty na rzecz firmy (...), co nastąpiło w dniu 27 grudnia 2013 r. Nie wszczęto procedury dotyczącej naliczenia kar umownych za opóźnienie.				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. - W. w km 5+420 – 8+420”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...),
T. D. i T. B. (2), wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 18 lutego 2021 r., za wyżej opisane zachowania, zostali skazani prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosków o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Rejonowego S. w S.		akta sądowe: 21557- (...)
1.1.15	T. P. (1), J. K. (1), H. S. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 36 (XXVI), 63 (LXIII), 71 (LXXXII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
W 2012 r. (...) przystąpił do realizacji inwestycji o nazwie: „Zbiornik retencyjny na rzece D.”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Przetarg wygrała firma Przedsiębiorstwo (...) (dalej (...)). W dniu 15 czerwca 2012 r. doszło do podpisania umowy nr (...) między (...) reprezentowanym przez T. P. (1) a firmą (...), reprezentowaną przez B. K. (3) dotyczącej realizacji wyżej wskazanej inwestycji, o wartości 3.606.360 złotych, Realizacja inwestycji miała zakończyć się 30 września 2013 r. W przypadku opóźnienia przewidziana była kara umowna w wysokości 0,2 % wartości ceny brutto za każdy dzień opóźnienia. Funkcję kierownika budowy tej inwestycji pełnił J. K. (1). Inspektorem nadzoru był B. P.. Funkcję kierownika robót pełnił H. S. (1), będący pracownikiem firmy (...). Nie pełnił on żadnych samodzielnych funkcji na budowie, zwłaszcza wymaganych przez prawo budowlane. Nie posiadał uprawnień hydrotechnicznych czy melioracyjnych.				dokumentacja inwestycji „Zbiornik retencyjny na rzece D.”		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 1234- (...) akta sądowe: (...)- (...),
				wyjaśnienia J. K. (1)		akta J. K. (1): 221-224, 475-476 akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia H. S. (1)		akta sądowe: 20629v- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka B. P.		akta główne: (...)- (...), (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka A. K. (2)		akta główne: 726-729, (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka A. D. (1) (uprzednio M.)		akta główne: 1286- (...), akta sądowe: (...)- (...)
W dniu 23 września 2013 r. J. K. (1) dokonał nieprawdziwego wpisu do dziennika budowy nr (...) stwierdzając, że zakończono roboty i zgłaszając obiekt do odbioru końcowego. Tego rodzaju nieprawdziwe oświadczenie o zakończeniu robót, jako kierownik budowy, złożył nadto w dniu 23 września 2013 r. Nieprawdziwy wpis do dziennika budowy złożył też w tym czasie inspektor nadzoru B. P.. Następnie, w dniu 27 września 2013 r., J. K. (1) jako kierownik budowy, a także H. S. (1) (jako kierownik robót i przedstawiciel wykonawcy), M. H. (1) (jako przedstawiciel (...) p.o. kierownika Zespołu ds. Inwestycji, kierownik techniczny projektu L. + I. oraz kierownik techniczny projektu L.+ R.) i B. P. (jako inspektor nadzoru), poświadczyli nieprawdę w protokołach odbioru częściowego wykonanych robót, w protokole odbioru robót branżowych pod względem technicznym, w protokole odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy oraz w protokole końcowego odbioru robót, stwierdzając iż roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót. Protokoły zostały przygotowane przez przedstawicieli inwestora.				dokumentacja inwestycji „Zbiornik retencyjny na rzece D.”		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 1234- (...) akta sądowe: (...)- (...),
				wyjaśnienia J. K. (1) (w części)		akta J. K. (1): 221-224, 475-476 akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia H. S. (1) (w części)		akta H. S. (1): 50-51, akta sądowe: 20629v- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka B. P.		akta główne: (...)- (...), (...)- (...)
W rzeczywistości prace nie zostały wykonane w dniach podpisania wyżej wskazanych protokołów (wpisów do dziennika budowy) i trwały w dalszym ciągu co najmniej do dnia 14 października 2013 r.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 1234- (...) akta sądowe: (...)- (...),
				stenogramy utrwalonych rozmów telefonicznych		akta główne: (...)- (...), 6980, (...)- (...), (...), (...)- (...), (...), (...), (...)- (...), (...)- (...),
T. P. (1) miał świadomość, że roboty nie zostały wykonane w całości we wskazanym terminie. Mimo to zatwierdził do realizacji powyższe dokumenty (protokół odbioru wykonanych robót częściowych oraz protokół końcowy odbioru robót), które zostały przedłożone w (...) przez J. K. (1). Na tej podstawie J. K. (1) wystawił fakturę VAT o nr (...) z dnia 30 września 2013 r. na kwotę 379.422,18 złotych za realizację wyżej wskazanej inwestycji. T. P. (1), jako Dyrektor (...), zatwierdził tę fakturę i polecił wypłatę zawartej w niej kwoty na rzecz firmy (...). Wypłata ta nastąpiła przed rzeczywistym zakończeniem robót. Nie wszczęto też procedury dotyczącej naliczenia kar umownych za opóźnienie.				dokumentacja inwestycji „Zbiornik retencyjny na rzece D.”		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 1234- (...) akta sądowe: (...)- (...),
				wyjaśnienia J. K. (1) (w części)		akta J. K. (1): 221-224, 475-476 akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...),
1.1.16	T. P. (1), K. B. (1), K. K. (3), S. L. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 38 (XXXIV), 46 (XLI), 50 (XLVI), 52 (XLVIII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
W 2013 r. (...) przystąpił do realizacji inwestycji o nazwie: „Poprawa warunków przepływu wody w obrębie m. D. wraz z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym m. i gm. D. – wał poprzeczny dolinowy”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Przetarg wygrała firma (...), (...). W dniu 23 października 2013 r. doszło do podpisania umowy nr (...) między (...) reprezentowanym przez T. P. (1) a firmą (...), (...), reprezentowaną przez K. B. (1), dotyczącej realizacji wyżej wskazanej inwestycji. Realizacja inwestycji miała zakończyć się w dniu 30 listopada 2013 r. W przypadku opóźnienia przewidziana była kara umowna w wysokości 0,2 % wartości ceny brutto za każdy dzień opóźnienia. Funkcję kierownika budowy tej inwestycji pełnił K. K. (3). Inspektorem nadzoru był B. P.. Kierownikiem robót był S. L. (1).				dokumentacja inwestycji „Poprawa warunków przepływu wody w obrębie m. D. wraz z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym m. i gm. D. – wał poprzeczny dolinowy”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				wyjaśnienia K. K. (3)		akta K. K. (3): 71-72, 180, akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka B. P.		akta główne: (...)- (...), (...)- (...)
W okresie przed 29 listopada 2013 r. T. P. (1) pozyskał informację o opóźnieniach robót. W trakcie rozmowy telefonicznej B. P. z T. P. (1) ten ostatni powziął wiadomość, że S. B. odmawia podpisania protokołu odbioru robót z uwagi na nieskończenie prac. T. P. (1) poprosił wtedy o przekazanie telefonu S. B., któremu polecił poświadczenie nieprawdy (podpisanie) w protokole odbioru robót branżowych pod względem technicznym, w protokole odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy oraz w protokole końcowym odbioru robót poprzez stwierdzenie wykonania całości robót. T. P. (1) uzasadnił to słowami: „no jest taka potrzeba i tyle”.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka B. P.		akta główne: (...)- (...), (...)- (...)
				zeznania świadka S. B.		akta główne: (...)- (...)
				stenogramy utrwalonych rozmów telefonicznych		akta główne: (...), 6980
W dniu 22 listopada 2013 r. K. K. (3), jako kierownik budowy, dokonał nieprawdziwego wpisu do dziennika budowy nr (...) stwierdzając, że wykonano roboty zgodnie z projektem i pozwoleniem na budowę i że uporządkowano teren budowy oraz zgłaszając obiekt do odbioru końcowego. Nieprawdziwy wpis do dziennika budowy złożył też w tym samym dniu inspektor nadzoru B. P., potwierdzając gotowość obiektu do odbioru końcowego. Następnie, w dniu 29 listopada 2013 r., K. K. (3) jako kierownik budowy, a także S. L. (1) jako przedstawiciel wykonawcy i kierownik robót, S. B. (jako przedstawiciel (...)), B. P. (jako inspektor nadzoru) i M. H. (1) (jako p.o. kierownika Zespołu ds. Inwestycji, kierownik techniczny projektu L.+ I. oraz kierownik techniczny projektu L.+ R.), poświadczyli nieprawdę w protokole rzeczowo – finansowym nr 1 odbioru robót, w protokole odbioru robót branżowych pod względem technicznym, w protokole odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy oraz w protokole końcowym odbioru robót, stwierdzając iż roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót.				dokumentacja inwestycji „Poprawa warunków przepływu wody w obrębie m. D. wraz z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym m. i gm. D. – wał poprzeczny dolinowy”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia K. K. (3)		akta K. K. (3): 71-72, 180, akta sądowe: (...)
				wyjaśnienia S. L. (1) (w części)		akta S. L. (1): 71-74, 250, 283 akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka S. B.		akta główne: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka B. P.		akta główne: (...)- (...), (...)- (...)
				stenogram utrwalonej rozmowy telefonicznej		akta główne: 6980
W rzeczywistości prace nie zostały wykonane w dniach podpisania wyżej wskazanych protokołów (wpisów do dziennika budowy) i trwały w dalszym ciągu przez co najmniej tydzień.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia K. K. (3)		akta K. K. (3): 71-72, 180, akta sądowe: (...)
				zeznania świadka S. B.		akta główne: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka B. P.		akta główne: (...)- (...), (...)- (...)
				stenogramy utrwalonych rozmów telefonicznych		akta główne: (...), 6980
T. P. (1) miał świadomość, że roboty nie zostały wykonane w całości we wskazanym terminie. Mimo to zatwierdził do realizacji wyżej wskazane protokoły, które zostały przedłożone w (...) przez K. B. (1). Na tej podstawie K. B. (1) wystawił fakturę VAT o nr (...) z dnia 2 grudnia 2013 r. na kwotę 1.990.806,80 złotych za realizację wyżej wskazanej inwestycji. T. P. (1), jako Dyrektor (...), zatwierdził tę fakturę i polecił wypłatę zawartej w niej kwoty na rzecz firmy (...), co nastąpiło w dniu 3 grudnia 2013 r. Wypłata ta nastąpiła przed rzeczywistym zakończeniem robót. Nie wszczęto też procedury dotyczącej naliczenia kar umownych za opóźnienie.				dokumentacja inwestycji „Poprawa warunków przepływu wody w obrębie m. D. wraz z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym m. i gm. D. – wał poprzeczny dolinowy”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...),
				stenogramy utrwalonych rozmów telefonicznych		akta główne: (...), 6980
1.1.17	T. P. (1), Z. S. (2), W. H. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 36 (XXX), 69 (LXXIX), 75 (LXXXVI)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
Z. S. (2) był specjalistą w Oddziale Terenowym (...) w S. i w ramach swoich obowiązków służbowych był zobowiązany m.in. do: - rzetelnego, sprawnego, terminowego i zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa wykonywania powierzonych zadań, - dbania o dobro (...) w S. i ochronę jego mienia oraz racjonalne gospodarowanie powierzonymi środkami publicznymi, - nadzoru i organizacji robót na terenie gminy D., Miasta i Gminy S., - prawidłowego prowadzenia dokumentów i dokumentacji na terenie obsługiwanych gmin, - prowadzenia spraw dotyczących inwestycji realizowanych przez (...) w S. na terenie Oddziału Terenowego w S.				akta osobowe Z. S. (2) wraz zakresem obowiązków		załącznik: „akta osobowe Z. S. (2)”
W 2013 r. (...) przystąpił do realizacji inwestycji o nazwie: „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. – W. M. – S.”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Przetarg wygrała firma P. P.H.U. (...). W dniu 27 maja 2013 r. doszło do podpisania umowy nr (...) między (...) reprezentowanym przez T. P. (1) a firmą (...), reprezentowaną przez W. H. (1), dotyczącej realizacji wyżej wskazanej inwestycji. Realizacja inwestycji miała zakończyć się w dniu 30 listopada 2013 r. W przypadku opóźnienia przewidziana była kara umowna w wysokości 0,2 % wartości ceny brutto za każdy dzień opóźnienia. Funkcję kierownika budowy tej inwestycji pełnił B. W. (2). Inspektorem nadzoru był Z. S. (2). Przedstawicielem firmy (...) koordynującym prace firmy na tej inwestycji był M. Z.. W. H. (1) nigdy nie był na terenie budowy, dokumenty do podpisu otrzymywał do biura.				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. – W. M. – S.”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia Z. S. (2)		akta Z. S. (2): 278-279, 356 akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia W. H. (1)		akta W. H. (1): 228-229, akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka B. W. (2)		akta główne: (...)- (...)
W dniu 22 listopada 2013 r. B. W. (2), jako kierownik budowy, dokonał nieprawdziwego wpisu do dziennika budowy nr (...) stwierdzając, że zakończono roboty i uporządkowano teren budowy oraz zgłaszając obiekt do odbioru końcowego. Nieprawdziwy wpis do dziennika budowy złożył też w tym samym dniu inspektor nadzoru Z. S. (2), potwierdzając gotowość obiektu do odbioru końcowego. Następnie, w dniu 28 listopada 2013 r., W. H. (1) jako wykonawca, a także T. B. (2) (jako przedstawiciel (...)), Z. S. (2) (jako inspektor nadzoru) i M. H. (1) (jako p.o. kierownika Zespołu ds. Inwestycji, kierownik techniczny projektu L.+ I. oraz kierownik techniczny projektu L.+ R.), poświadczyli nieprawdę w protokole odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, protokole odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz w protokole końcowego odbioru robót, stwierdzając iż roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót.				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. – W. M. – S.”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia Z. S. (2) (w części)		akta Z. S. (2): 278-279, 356 akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia W. H. (1) (w części)		akta W. H. (1): 228-229, akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka B. W. (2)		akta główne: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. B. (2)		akta T. B. (2): 68-70, 122, 214, 343, 355-356
W rzeczywistości prace nie zostały wykonane w dniach podpisania wyżej wskazanych protokołów (wpisów do dziennika budowy) i trwały w dalszym ciągu. Były to prace wykończeniowe na tzw. bajpasie. Przełożenie terminu zakończenia robót ani aneksowanie umowy nie było możliwe z uwagi na korzystanie przez (...) ze środków unijnych. Wszystkie osoby biorące udział w tej inwestycji miały tę świadomość.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia Z. S. (2) (w części)		akta Z. S. (2): 278-279, 356 akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. B. (2)		akta T. B. (2): 68-70, 122, 214, 343, 355-356
				zeznania (wyjaśnienia) świadka B. W. (2)		akta główne: (...)- (...)
				stenogram z utrwalonej rozmowy telefonicznej		akta główne: (...)- (...)
T. P. (1) miał świadomość, że roboty nie zostały wykonane w całości we wskazanym terminie. Mimo to zatwierdził do realizacji protokół końcowy odbioru robót, który został przedłożony w (...) przez W. H. (1). Na tej podstawie firma (...) wystawiła fakturę VAT o nr (...) z dnia 3 grudnia 2013 r. na kwotę 1.480.073,58 złotych za realizację wyżej wskazanej inwestycji. T. P. (1), jako Dyrektor (...), zatwierdził tę fakturę i polecił wypłatę zawartej w niej kwoty na rzecz firmy (...), co nastąpiło w dniu 13 grudnia 2013 r.				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. – W. M. – S.”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...),
T. B. (2), wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 18 lutego 2021 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Rejonowego S. w S.		akta sądowe: (...)- (...)
1.1.18	K. B. (1), Z. S. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 45 (XXXIX), 65 (LXXIV)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
W 2011 r. (...) przystąpił do realizacji inwestycji o nazwie: „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe – odbudowa wałów przeciwpowodziowych na W. C.”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Przetarg wygrało konsorcjum (...), (...) jako lider i P.P.H.U. (...), G. jako partner. W dniu 29 czerwca 2011 r. doszło do podpisania umowy nr (...) między (...) reprezentowanym przez T. P. (1) a konsorcjum, reprezentowanym przez K. B. (1) dotyczącej realizacji wyżej wskazanej inwestycji za kwotę 2,5 mln zł. Funkcję kierownika budowy tej inwestycji pełnił Z. S. (1). Inspektorem nadzoru był Z. Ż..				wyjaśnienia K. B. (1)		akta sądowe: (...)- (...)
				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe – odbudowa wałów przeciwpowodziowych na W. C.”.		akta główne: (...)- (...) akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia Z. S. (1)		akta Z. S. (1): 243-244, (...) akta sądowe: 20568- (...), 20754v- (...)
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				zeznania świadka A. D. (1) (uprzednio M.)		akta główne: (...)-2690 akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka A. K. (2)		akta główne: 2880-2890, (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka J. I.		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) Z. Ż.		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)
Z. S. (1), jako kierownik budowy, w czerwcu 2012 r. dokonał nieprawdziwego wpisu do dziennika budowy o zakończeniu budowy. W dniu 11 czerwca 2012 r. Z. S. (1) jako kierownik budowy, K. B. (1) jako wykonawca, T. B. (3) jako przedstawiciel (...), Z. Ż. jako inspektor nadzoru i J. I. jako przedstawiciel (...) kierownik Oddziału Terenowego w K. dokonali poświadczenia nieprawdy w protokole odbioru robót częściowych, podczas gdy w rzeczywistości roboty te nie zostały wykonane w określonym terminie i zakresie. Nadto osoby te poświadczyły nieprawdę w protokole końcowego odbioru robót, w protokole odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, w protokole odbioru robót branżowych pod względem technicznym co do terminu zakończenia robót poprzez wpisanie nieprawdziwej daty 1 października 2012 r.				wyjaśnienia K. B. (1)		akta sądowe: (...)- (...)
				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe – odbudowa wałów przeciwpowodziowych na W. C.”.		akta główne: (...)- (...) akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia Z. S. (1)		akta Z. S. (1): 243-244, (...) akta sądowe: 20568- (...), 20754v- (...),
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) Z. Ż.		akta główne: (...)- (...), (...) akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. B. (3)		akta główne: 17949,
				zeznania (wyjaśnienia) świadka J. I.		akta główne: (...)- (...), (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				notatka służbowa z 11.6.2012		akta główne: 17698- (...)
A. K. (2) – zastępca dyrektora (...) i T. B. (3) – kierownik zespołu ds. nadzoru, realizacji i rozliczeń inwestycji wodno-melioracyjnych w (...) nakłaniali inspektora nadzoru Z. Ż. do poświadczenia nieprawdy w protokołach odbioru robót oraz do przerobienia dat w protokołach odbioru wykonanych robót poprzez wpisanie w nich daty 11 czerwca 2012 r. Na okoliczność polecenia odbioru etapu robót ze strony A. K. (2) i niezakończonych prac w momencie odbioru Z. Ż. sporządził notatkę służbową z dnia 11 czerwca 2012 r. Tego samego dnia, wraz ze Z. S. (1) (kierownikiem budowy) sporządzili notatkę o wykazie niezakończonych prac w tym etapie. Wykonawca zobowiązał się zakończyć je do 30 czerwca 2012 r.				zeznania (wyjaśnienia) Z. Ż.		akta główne: (...), (...), akta sądowe: (...)
				notatka służbowa z 11.6.2012		akta główne: (...), (...)
T. P. (1) zatwierdził do realizacji powyższe dokumenty, które zostały przedłożone w (...) przez K. B. (1). Na tej podstawie K. B. (1) wystawił fakturę VAT o nr (...) z dnia 12 czerwca 2012 r. na kwotę 479.211,32 złotych za realizację II etapu robót wyżej wskazanej inwestycji. T. P. (1), jako Dyrektor (...), zatwierdził tę fakturę i polecił wypłatę zawartej w niej kwoty na rzecz firmy (...). Wypłata ta nastąpiła przed rzeczywistym zakończeniem robót. Nie wszczęto też procedury dotyczącej naliczenia kar umownych za opóźnienie.				wyjaśnienia K. B. (1)		akta sądowe: (...)- (...)
				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe – odbudowa wałów przeciwpowodziowych na W. C.”.		akta główne: (...)- (...) akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...),
Z. Ż., wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 18 lutego 2022 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Rejonowego S. w S.		akta sądowe: 21569- (...)
J. I., wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 3 listopada 2022 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Okręgowego		akta sądowe: (...)- (...)
1.1.19	Z. S. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 66 (LXXVII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
T. B. (2) był kierownikiem Oddziału Terenowego (...) w G. i w ramach swoich obowiązków służbowych był zobowiązany m.in. do: - dbania o dobro (...) w S. i ochrony jego mienia oraz racjonalne gospodarowanie powierzonymi środkami publicznymi; - organizacji i nadzorowania prawidłowej pracy Oddziału Terenowego (...) w G. w zakresie m.in. inwestycji wodnych; - nadzoru nad prawidłowym prowadzeniem dokumentów i dokumentacji Oddziału Terenowego (...) w G..				akta osobowe T. B. (2) wraz z zakresem obowiązków		załącznik „akta osobowe T. B. (2)”
W 2012 r. (...) przystąpił do realizacji inwestycji o nazwie: „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. – W. D. I. w km 16+600 – 22+608”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Przetarg wygrało konsorcjum Zakład (...)-Melioracyjnych Z. A., K. jako lider i P.P.H.U. (...), G. jako partner. W dniu 3 października 2012 r. doszło do podpisania umowy nr (...) między (...) reprezentowanym przez T. P. (1) a konsorcjum, reprezentowanym przez A. Z. (1) dotyczącej realizacji wyżej wskazanej inwestycji o wartości 4.609.843,29 złotych. Funkcję kierownika budowy tej inwestycji pełnił Z. S. (1). Inspektorem nadzoru był A. W. (2).				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. – W. D. I. w km 16+600 – 22+608”		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 979, (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
				wyjaśnienia Z. S. (1)		akta Z. S. (1): 243-244, (...) akta sądowe: 20568- (...), 20757v- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka A. K. (2)		akta główne: 2880-2890, (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania świadka A. Z. (1)		akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka A. W. (2)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...)
				zeznania świadka A. D. (1) (uprzednio M.)		akta główne: 1284- (...), akta sądowe: (...)- (...)
Z. S. (1), jako kierownik budowy, w dniu 18 października 2012 r., poświadczył w protokole częściowego odbioru robót potwierdzając wykonanie robót objętych tym protokołem zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót. W dniu 23 listopada 2012 r. Z. S. (1) dokonał wpisu do dziennika budowy nr (...) stwierdzając, że zakończono roboty i zgłaszając obiekt do odbioru końcowego. Tego rodzaju oświadczenie o zakończeniu robót, jako kierownik budowy, złożył nadto w dniu 30 listopada 2012 r. Taki wpis do dziennika budowy złożył też w tym czasie inspektor nadzoru A. W. (2). Następnie, w dniu 30 listopada 2012 r., Z. S. (1) jako kierownik budowy, a także T. B. (2) (jako przedstawiciel (...)), T. B. (3) (jako przedstawiciel (...)), A. W. (2) (jako inspektor nadzoru) i A. Z. (1) (jako wykonawca), poświadczyli w protokole odbioru częściowego wykonanych robót, w protokole odbioru robót branżowych pod względem technicznym, w protokole odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy oraz w protokole końcowego odbioru robót, stwierdzając iż roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót.				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. – W. D. I. w km 16+600 – 22+608”		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia Z. S. (1)		akta Z. S. (1): 243-244, (...) akta sądowe: 20568- (...), 20757v- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. B. (2)		akta T. B. (2): 68-70, 122, 214, 343, 355-356
				zeznania (wyjaśnienia) świadka T. B. (3)		akta główne: 17942v, (...),
				zeznania (wyjaśnienia) świadka A. W. (2)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...)
W rzeczywistości prace nie zostały wykonane w dniach podpisania wyżej wskazanych protokołów (wpisów do dziennika budowy) i trwały w dalszym ciągu także po 30 listopada 2012 r.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia Z. S. (1)		akta Z. S. (1): 243-244, (...) akta sądowe: 20568- (...), 20757v- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. B. (2)		akta T. B. (2): 68-70, 122, 214, 343, 355-356
				zeznania (wyjaśnienia) świadka T. B. (3)		akta główne: 17942v, (...),
				stenogramy utrwalonych rozmów telefonicznych		akta główne: (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...),
Nadto, w ogóle nie wykonano niektórych robót przewidzianych umową, SIWZ i projektem budowlanym. W szczególności: - nie wbudowano w ogóle siatki przeciwko bobrom na całej długości skarpy odwodnej o wartości 184.503,89 złotych netto, - nie wbudowano w pewnej części - 775 m² geokraty o wartości 13.957,75 złotych netto; - nie wbudowano w pewnej części 930 m² geowłókniny o wartości 4.343,10 złotych netto; - nie wbudowano w pewnej części 96 m³ narzutu kamiennego z geowłókniną o wartości 28.986 złotych netto. Materac gabionowy nie został wydłużony w stosunku do projektu i nie został wbudowany w stopę wału.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia Z. S. (1) (w części)		akta Z. S. (1): 243-244, (...) akta sądowe: 20568- (...), 20757v- (...)
				opinia biegłych		akta sądowe: (...), (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. B. (2)		akta T. B. (2): 68-70, 122, 214, 343, 355-356
				wizja lokalna z udziałem T. P. (1)		akta główne: (...)- (...)
				pisemne wyjaśnienia dotyczące stwierdzonych nieprawidłowości		akta główne: (...)- (...)
				protokół kontroli inwestycji		akta główne: (...)- (...)
				dokumentacja dotycząca inwestycji		akta główne: (...)- (...), (...)-8650
T. P. (1) zatwierdził do realizacji powyższe dokumenty, które zostały przedłożone w (...) przez A. Z. (1). Na tej podstawie A. Z. (1) wystawił fakturę VAT o nr (...) z dnia 19 października 2012 r. na kwotę 3.017.870,17 złotych i fakturę VAT o nr (...) z dnia 5 grudnia 2012 r. na kwotę 1.591.973,12 złotych za realizację wyżej wskazanej inwestycji. T. P. (1), jako Dyrektor (...), zatwierdził te faktury i polecił wypłatę zawartych w nich kwot na rzecz firmy (...).				dokumentacja inwestycji „Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. – W. D. I. w km 16+600 – 22+608”		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...),
T. B. (2), wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 18 lutego 2021 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze. A. W. (2), wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 9 lutego 2021 r., za opisane wyżej zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Rejonowego S. w S.		akta sądowe: (...)- (...)
				odpis wyroku Sądu Okręgowego w S.		(...)- (...)
1.1.20	Z. S. (1)	opisany w wyroku w punkcie: 65
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
T. B. (2) był kierownikiem Oddziału Terenowego (...) w G. i w ramach swoich obowiązków służbowych był zobowiązany m.in. do: - dbania o dobro (...) w S. i ochrony jego mienia oraz racjonalne gospodarowanie powierzonymi środkami publicznymi; - organizacji i nadzorowania prawidłowej pracy Oddziału Terenowego (...) w G. w zakresie m.in. inwestycji wodnych; - nadzoru nad prawidłowym prowadzeniem dokumentów i dokumentacji Oddziału Terenowego (...) w G..				akta osobowe T. B. (2) wraz z zakresem obowiązków		załącznik „akta osobowe T. B. (2)”
W 2012 r. (...) przystąpił do realizacji inwestycji o nazwie: „Odbudowa wału przeciwpowodziowego nad rzeką G. – W. lewy w km 0+000 – 4+055, wał prawy w km 0+000 – 4 + 680”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Przetarg wygrało konsorcjum Zakład (...)-Melioracyjnych Z. A., K. jako lider i P.P.H.U. (...), G. jako partner. W dniu 3 stycznia 2013 r. doszło do podpisania umowy nr (...) między (...) reprezentowanym przez T. P. (1) a konsorcjum, reprezentowanym przez A. Z. (1) dotyczącej realizacji wyżej wskazanej inwestycji. Funkcję kierownika budowy tej inwestycji pełnił Z. S. (1). Inspektorem nadzoru był J. C. (1).				dokumentacja inwestycji „Odbudowa wału przeciwpowodziowego nad rzeką G. – W. lewy w km 0+000 – 4+055, wał prawy w km 0+000 – 4 + 680”.		akta T. B. (2): 775-940
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia Z. S. (1)		akta Z. S. (1): 243-244, (...) akta sądowe: 20568- (...), (...)
				zeznania świadka A. Z. (1)		akta sądowe: 20758v- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka J. C. (1)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
W dniu 17 czerwca 2013 r. Z. S. (1) dokonał nieprawdziwego wpisu do dziennika budowy nr (...) stwierdzając, że zakończono roboty i zgłaszając obiekt do odbioru końcowego. Tego rodzaju nieprawdziwe oświadczenie o zakończeniu robót, jako kierownik budowy, złożył nadto w dniu 21 czerwca 2013 r. Nieprawdziwy wpis do dziennika budowy złożył też w tym czasie inspektor nadzoru J. C. (1). Następnie, w dniu 28 czerwca 2013 r., Z. S. (1) jako kierownik budowy, a także T. B. (2) (jako przedstawiciel (...)), M. H. (1) (jako przedstawiciel (...) p.o. kierownika Zespołu ds. Inwestycji; kierownik techniczny projektu L.+ I. i kierownik techniczny projektu L.+ R.), J. C. (1) (jako inspektor nadzoru) i A. Z. (1) (jako wykonawca), poświadczyli nieprawdę w protokole odbioru robót branżowych pod względem technicznym, w protokole odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy oraz w protokole końcowego odbioru robót, stwierdzając iż roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót.				dokumentacja inwestycji „Odbudowa wału przeciwpowodziowego nad rzeką G. – W. lewy w km 0+000 – 4+055, wał prawy w km 0+000 – 4 + 680”.		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia Z. S. (1)		akta Z. S. (1): 243-244, (...) akta sądowe: 20568- (...), (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka J. C. (1)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka A. K. (2)		akta główne: 2880-2890, (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. B. (2)		akta T. B. (2): 68-70, 122, 214, 343, 355-356
W rzeczywistości prace nie zostały wykonane w dniach podpisania wyżej wskazanych protokołów (wpisów do dziennika budowy) i trwały w dalszym ciągu co najmniej do 17 lipca 2013 r.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia Z. S. (1)		akta Z. S. (1): 243-244, (...) akta sądowe: 20568- (...), (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka J. C. (1)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. B. (2)		akta T. B. (2): 68-70, 122, 214, 343, 355-356
				stenogramy utrwalonych rozmów telefonicznych		akta główne: (...)- (...), (...), (...)- (...), (...), (...), (...), (...)- (...), (...)- (...)
Nadto, nie zostały wykonane, przewidziane umową, SIWZ czy projektem, następujące roboty: - nie wykonano ścianki szczelnej wbudowanej na obiekcie w pełnym zakresie przewidzianym przez projekt; - nie wbudowano w pełnym zakresie siatki przeciwko bobrom: w ilości 2.766 m²na wale prawym i 740 m²na wale lewym. Łączna wartość niewykonanych robót to 73.889,53 złotych brutto. Ścianka szczelna, w stosunku do projektu, nie została wykonana w okolicy posesji mieszkalnej, na wniosek zamieszkałych tam osób (chodziło o nieodcinanie posesji od wody). Było to wynikiem uzgodnień A. K. (2) (Z. Dyrektora (...)) ze Z. S. (1). Nie wbudowano też w pełnym zakresie siatki przeciwko bobrom z uwagi na sprzeciw nadzoru przyrodniczego w związku z możliwym naruszeniem systemu korzennego starodrzewia dębowego. W zamian Z. S. (1) i A. K. (2) uzgodnili prace zamienne (nie wynikające z projektu), które zostały wykonane: - wykonano znacznie większą ilość ścianki szczelnej w stosunku do projektu - na lewym brzegu wykonano 210 mb ścianki w miejsce projektowanych 130 mb, zaś na prawym brzegu wykonano 148 mb ścianki w miejsce projektowanych 74 mb. - umocniono wał w okolicy posesji p. B. materacem gabionowym (narzutem kamiennym w siatce) - skarpa odpowietrzna i korona wału zostały umocnione płytami (...) o wartości ok. 6.245 zł netto. Wartość prac zamiennych co najmniej odpowiadała wartości prac niewykonanych.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. B. (2)		akta T. B. (2): 68-70, 122, 214, 343, 355-356
				wyjaśnienia Z. S. (1)		akta Z. S. (1): 243-244, (...) akta sądowe: 20568- (...), (...)
				zeznania świadka A. Z. (1)		akta sądowe: 20758v- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka J. C. (1)		akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				kosztorys zamienny z 25.9.2019 r.		akta sądowe: (...)- (...)
				opinia biegłych		akta sądowe: (...), (...)- (...)
				wizje lokalne z udziałem T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), (...)-3230 akta sądowe: (...)- (...)
				protokół kontroli inwestycji		akta główne: (...)-3500
				dokumentacja inwestycji		akta główne: (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...)
T. P. (1) zatwierdził do realizacji powyższe dokumenty, które zostały przedłożone w (...) przez A. Z. (1). Na tej podstawie A. Z. (1) wystawił fakturę VAT o nr (...) z dnia 1 lipca 2013 r. na kwotę 943.739,95 złotych za realizację wyżej wskazanej inwestycji. T. P. (1), jako Dyrektor (...), zatwierdził tę fakturę i polecił wypłatę zawartej w niej kwot na rzecz firmy (...), co nastąpiło w dniu 12 lipca 2013 r. Wypłata ta nastąpiła przed rzeczywistym zakończeniem robót. Nie wszczęto też procedury dotyczącej naliczenia kar umownych za opóźnienie.				dokumentacja inwestycji „Odbudowa wału przeciwpowodziowego nad rzeką G. – W. lewy w km 0+000 – 4+055, wał prawy w km 0+000 – 4 + 680”.		akta T. B. (2): 775-940
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...),
T. B. (2), wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 18 lutego 2021 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Rejonowego S. w S.		akta sądowe: (...)- (...)
J. C. (1), wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 3 listopada 2022 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Okręgowego w S.		akta sądowe: (...)- (...)
1.1.21	Z. S. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 65 (LXXV)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
B. S. (1) był kierownikiem Oddziału Terenowego (...) w C. i z tego tytułu był zobowiązany m.in. do: - udziału w komisyjnym przekazywaniu obiektów, komisjach odbioru robót, przeglądach obiektów będących w okresie gwarancyjnym i zgłaszaniu wykonawcom stwierdzonych wad do ich usunięcia; - zgłaszaniu w czasie realizacji uwag do wykonywanych inwestycji; - pełnienia obowiązków inspektora nadzoru na zadaniach realizowanych przez (...) zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem art. 25, 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane, postanowień zawartych umów o roboty budowlane na nadzorowanych inwestycjach, a także zasad rzetelnej wiedzy technicznej; - nadzoru nad prawidłowym prowadzeniem dokumentacji Oddziału Terenowego w C.; - dokonywania czynności kontrolnych i nadzorczych w zakresie wynikającym z obowiązków, - kontroli obiektów inwestycyjnych i zgłaszania wniosków w zakresie wykonawstwa do (...) w S.,				akta osobowe B. S. (1) wraz z zakresem obowiązków		załącznik „akta osobowe B. S. (1)”
W 2013 r. (...) przystąpił do realizacji inwestycji o nazwie: „Zwiększenie retencji wodnej w dorzeczu rzeki M. – przebudowa istniejących zbiorników w P.”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Przetarg wygrało konsorcjum Zakład (...)-Melioracyjnych Z. A. jako lider i P.P.H.U. (...), G. jako partner. W dniu 19 lipca 2013 r. doszło do podpisania umowy nr (...) między (...) reprezentowanym przez T. P. (1) a konsorcjum, reprezentowanym przez A. Z. (1) dotyczącej realizacji wyżej wskazanej inwestycji. Funkcję kierownika budowy tej inwestycji pełnił Z. S. (1). Inspektorem nadzoru był B. S. (1).				dokumentacja inwestycji „Zwiększenie retencji wodnej w dorzeczu rzeki M. – przebudowa istniejących zbiorników w P.”		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 861, 979 akta sądowe: (...)- (...),
				treść utrwalonej rozmowy telefonicznej		akta główne: (...)- (...),
				zeznania (wyjaśnienia) B. S. (1)		akta B. S. (1): 85-87, 119-120, 238, 247-248
				wyjaśnienia Z. S. (1)		akta Z. S. (1): 242v, (...) akta sądowe: 20568- (...), 20756v- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) P. B. (2)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...),
Z. S. (1), jako kierownik budowy, w dniu 28 sierpnia 2013 r. dokonał nieprawdziwego wpisu do dziennika budowy nr (...) stwierdzając, że zakończono roboty przy posadowieniu przepławki dla ryb i koryt żelbetowych. W tym czasie podobnego rodzaju poświadczenie nieprawdy w tymże dzienniku budowy dokonał B. S. (1) jako inspektor nadzoru. Następnie, w dniu 30 sierpnia 2013 r., Z. S. (1) jako kierownik budowy, a także P. B. (2) (jako przedstawiciel (...)), B. S. (1) (jako inspektor nadzoru) i A. Z. (1) (jako wykonawca), poświadczyli nieprawdę w protokole odbioru częściowego etapu robót określonych w harmonogramie realizacji projektu, stwierdzając iż roboty przy realizacji odcinka II w km 13+060: 13+171 zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót.				dokumentacja inwestycji „Zwiększenie retencji wodnej w dorzeczu rzeki M. – przebudowa istniejących zbiorników w P.”		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 861, 979 akta sądowe: (...)- (...),
				treści utrwalonych rozmów telefonicznych		akta główne: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) B. S. (1)		akta B. S. (1): 85-87, 119-120, 238, 247-248
				wyjaśnienia Z. S. (1) (w części)		akta Z. S. (1): 242v, (...) akta sądowe: 20568- (...), 20756v- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) P. B. (2)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...),
W rzeczywistości prace przy posadowieniu przepławki dla ryb i koryt żelbetowych nie zostały wykonane w dniu 28 sierpnia 2013 r. W rzeczywistości prace przy realizacji odcinka II w km 13+060: 13+171 nie zostały wykonane w całości w dniu 30 sierpnia 2013 r. i trwały nadał co najmniej do 9 września 2013 r.				dokumentacja inwestycji „Zwiększenie retencji wodnej w dorzeczu rzeki M. – przebudowa istniejących zbiorników w P.”		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 861, 979 akta sądowe: (...)- (...),
				treści utrwalonych rozmów telefonicznych		akta główne: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) B. S. (1)		akta B. S. (1): 85-87, 119-120, 238, 247-248
				wyjaśnienia Z. S. (1) (w części)		akta Z. S. (1): 242v, (...) akta sądowe: 20568- (...), 20756v- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) P. B. (2)		akta główne: (...)- (...), (...)- (...),
T. P. (1) zatwierdził do realizacji powyższe dokumenty, które zostały przedłożone w (...) przez A. Z. (1). Na tej podstawie A. Z. (1) wystawił fakturę VAT o nr (...) z dnia 6 września 2013 r. na kwotę 223.774,03 złotych za realizację odcinka II wyżej wskazanej inwestycji. T. P. (1), jako Dyrektor (...), zatwierdził tę fakturę i polecił wypłatę zawartej w niej kwoty na rzecz firmy (...), co nastąpiło w dniu 8 października 2013 r. Nie wszczęto procedury dotyczącej naliczenia kar umownych za opóźnienie.				dokumentacja inwestycji „Zwiększenie retencji wodnej w dorzeczu rzeki M. – przebudowa istniejących zbiorników w P.”		akta inwestycji, załącznik
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 861, 979 akta sądowe: (...)- (...),
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...),
B. S. (1), wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 18 lutego 2021 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Rejonowego S. w S.		akta sądowe: (...)- (...)
1.1.22	J. M. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 79 (LXXXIX)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
B. S. (2) był kierownikiem Oddziału Terenowego (...) w Ś. i z tego tytułu był zobowiązany m.in. do: - rzetelnego, bezstronnego, sprawnego i terminowego oraz zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa wykonywania czynności; - dbania o dobro (...) w S. i ochrony mienia oraz racjonalnego gospodarowania powierzonymi środkami publicznymi; - organizowania i nadzorowania prawidłowej pracy Oddziału Terenowego (...) w Ś., w tym między innymi w zakresie udziału w komisjach odbioru robót; - nadzoru nad prawidłowym prowadzeniem dokumentów i dokumentacji Oddziału Terenowego (...) w Ś..				akta osobowe B. S. (2) wraz z zakresem obowiązków		załącznik „akta osobowe B. S. (2)”
W 2012 r. (...) przystąpił do realizacji inwestycji o nazwie: „Stabilizacja przepływu wód cieku M-15 w km 4+424 do km 7+700”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Przetarg wygrała firma Przedsiębiorstwo (...) S.A. w K.. W dniu 27 sierpnia 2012 r. doszło do podpisania umowy nr (...) między (...) reprezentowanym przez T. P. (1) a firmą (...), reprezentowaną przez prezesa zarządu J. K. (2), dotyczącej realizacji wyżej wskazanej inwestycji za kwotę 467.000 zł. Realizacja inwestycji miała zakończyć się w dniu 30 listopada 2012 r. W przypadku opóźnienia przewidziana była kara umowna w wysokości 0,2 % wartości ceny brutto za każdy dzień opóźnienia. Funkcję kierownika budowy tej inwestycji pełnił M. U.. Inspektorem nadzoru był Z. Ż.. Osobą odpowiedzialną za tę inwestycję w firmie (...) była J. M. (1) - główny inżynier – prokurent.				dokumentacja inwestycji „Stabilizacja przepływu wód cieku M-15 w km 4+424 do km 7+700”.		akta J. M. (1): 89-338
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 1238, akta sądowe: (...)- (...),
				wyjaśnienia J. M. (1)		akta J. M. (1): 69-70 akta sądowe: 20628v- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) B. S. (2)		akta B. S. (2): 16-18, 135, akta sądowe:
				zeznania (wyjaśnienia) M. U.		akta M. U.: 71-73, 190, akta sądowe: 20983v- (...)
				zeznania świadka J. K. (2)		akta główne: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka A. K. (2)		akta główne: 2880-2890, (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka Z. Ż.		akta główne: 17685- (...), (...), akta sądowe: (...)
W czasie realizacji tej inwestycji, w dniu 23 listopada 2012 r., kierownik budowy M. U. był nakłaniany przez J. M. (1) i J. K. (2) do poświadczenia nieprawdy w dzienniku budowy nr (...) poprzez dokonanie wpisu, iż roboty na obiekcie zostały zakończone i zgłoszenie gotowości obiektu do odbioru. Następnie, w dniu 30 listopada 2012 r., M. U. był nakłaniany przez J. M. (1) i J. K. (2) do poświadczenia nieprawdy w protokole odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, w protokole odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz w protokole końcowym odbioru robót poprzez poświadczenie, że roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót. W czasie nakłaniania do poświadczenia nieprawdy w dokumentach J. M. (1) użyła sformułowania: „no weź podpisz, będą szybciej pieniądze”.				zeznania (wyjaśnienia) M. U.		akta M. U.: 71-73, 190, akta sądowe: 20983v- (...)
				wyjaśnienia J. M. (1) (w części)		akta J. M. (1): 69-70
Do poświadczenia nieprawdy w protokołach nakłaniał Z. Ż. A. K. (2).				zeznania (wyjaśnienia) Z. Ż.		akta główne: 17685v, akta sądowe: (...)
				stenogram utrwalonej rozmowy telefonicznej		akta główne: (...)- (...)
W dniu 23 listopada 2012 r. M. U., jako kierownik budowy oraz Z. Ż. jako inspektor nadzoru dokonali nieprawdziwych wpisów do dziennika budowy nr (...) o zakończeniu robót i zgłosili gotowość obiektu do odbioru. Następnie, w dniu 30 listopada 2012 r., J. K. (2) (jako wykonawca), M. U. jako kierownik budowy, Z. Ż. (jako inspektor nadzoru), B. S. (2) (jako przedstawiciel (...) kierownik Oddziału Terenowego (...) w Ś.), T. B. (3) (jako przedstawiciel (...)), B. S. (1) (jako przedstawiciel (...)) poświadczyli nieprawdę w protokole odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy, w protokole odbioru robót branżowych pod względem technicznym oraz w protokole końcowym odbioru robót, stwierdzając iż wszystkie roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót.				dokumentacja inwestycji „Stabilizacja przepływu wód cieku M-15 w km 4+424 do km 7+700”.		akta J. M. (1): 89-338
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: 1238, akta sądowe: (...)- (...),
				wyjaśnienia J. M. (1)		akta J. M. (1): 69-70 akta sądowe: 20628v- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) B. S. (2)		akta B. S. (2): 16-18, 135, akta sądowe:
				zeznania (wyjaśnienia) M. U.		akta M. U.: 71-73, 190, akta sądowe: 20983v- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) Z. Ż.		akta główne: (...)- (...), (...), akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. B. (3)		akta główne: 17950v,
W rzeczywistości prace nie zostały wykonane w dniach podpisania wyżej wskazanych protokołów (wpisów do dziennika budowy) i trwały w dalszym ciągu nawet do maja 2013 r. Na tę okoliczność spisana została notatka z dnia 30 listopada 2012 r. wskazująca na pozostałe do wykonania roboty. Zgodnie z tą notatką wykonawca zobowiązał się zakończyć prace do 17 grudnia 2012 r. Notatkę podpisali: B. S. (2) (jako kierownik OT w Ś.), J. K. (2) (jako prezes (...)), M. U. (jako kierownik budowy) i Z. Ż. (jako inspektor nadzoru).				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...) akta sądowe: (...)- (...),
				wyjaśnienia J. M. (1)		akta J. M. (1): 69-70 akta sądowe: 20628v- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) B. S. (2)		akta B. S. (2): 16-18, 135, akta sądowe:
				zeznania (wyjaśnienia) M. U.		akta M. U.: 71-73, 190, akta sądowe: 20983v- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) Z. Ż.		akta główne: 17685v, (...), akta sądowe: (...)
				notatka z 30.11.2012 r.		akta główne: (...)
				stenogramy utrwalonych rozmów telefonicznych		akta główne: (...)- (...), (...)- (...)
W czasie tej inwestycji doszło do wykonania robót dodatkowych o wartości 66.424,44 złotych.				notatka (bez daty) w sprawie robót dodatkowych		akta sądowe: (...)- (...)
				kosztorys (bez daty) robót dodatkowych		akta sądowe: (...)
T. P. (1) miał świadomość, że roboty nie zostały wykonane w całości we wskazanym terminie. Mimo to zatwierdził do realizacji powyżej wskazane protokoły, które zostały przedłożone w (...) przez J. K. (2). Na tej podstawie firma (...) wystawiła fakturę VAT o nr (...) z dnia 4 grudnia 2012 r. na kwotę 467.374,94 złotych za realizację tej inwestycji. T. P. (1), jako Dyrektor (...), zatwierdził tę fakturę i polecił wypłatę zawartej w niej kwoty na rzecz firmy (...), która to kwota została zapłacona w dniu 20 grudnia 2012 r. Wypłata ta nastąpiła przed rzeczywistym zakończeniem robót. Nie wszczęto też procedury dotyczącej naliczenia kar umownych za opóźnienie.				dokumentacja inwestycji „Stabilizacja przepływu wód cieku M-15 w km 4+424 do km 7+700”.		akta J. M. (1): 89-338
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...) akta sądowe: (...)- (...),
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...),
				zeznania (wyjaśnienia) świadka Z. Ż.		akta główne: 17685v, (...) akta sądowe: (...)
B. S. (2), wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 18 lutego 2021 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze. M. U., wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 18 lutego 2021 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Rejonowego S. w S.		akta sądowe: (...)- (...)
Z. Ż., wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 18 lutego 2022 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Rejonowego S. w S.		akta sądowe: (...)- (...)
1.1.23	D. L. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 73 (LXXXIV)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione				Dowód		Numer karty
D. L. (1) był kierownikiem Oddziału Terenowego w K. i z tego tytułu był zobowiązany m.in. do: - rzetelnego, bezstronnego, sprawnego i terminowego oraz zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa wykonywania czynności określonych dla powierzonego stanowiska pracy, - dbania o dobro (...) w S. i ochrony jego mienia oraz racjonalnego gospodarowania powierzonymi środkami publicznymi, - ustalania kolejności wykonywania robót i szacowania szkód wynikłych w czasie robót inwestycyjnych, - zgłaszania wykonawcom stwierdzonych wad do ich usunięcia, - nadzoru nad prawidłowym prowadzeniem dokumentów i dokumentacji Oddziału Terenowego (...) w K., - dokonywania czynności kontrolnych i nadzorczych w zakresie wynikającym z obowiązków, - kontroli obiektów inwestycyjnych i zgłaszania wniosków w zakresie wykonawstwa do (...) w S., - prawidłowego funkcjonowania Rejonowego Oddziału w K. i Oddziału Terenowego w K. ze szczególnym uwzględnieniem jakości i terminowości dokumentów wychodzących z Oddziału Terenowego i terminowego i prawidłowego rozliczania nadzorowanych robót, - terminowego i prawidłowego rozliczania nadzorowanych robót, - przestrzegania regulaminu pracy oraz powierzonego mienia, - organizacji i nadzorowania prawidłowej pracy Rejonowego Oddziału (...) w K. i Oddziału Terenowego (...) w K..				akta osobowe D. L. (1) wraz z zakresem obowiązków		załącznik: „akta osobowe D. L. (1)”
W 2012 r. (...) przystąpił do realizacji inwestycji o nazwie: „Odbudowa wału przeciwpowodziowego nad J. L. w km 0+000-2+550”. W tym celu (...) zorganizował przetarg publiczny – na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych. Przetarg wygrała firma Zakład (...)-Melioracyjnych Z. A.. W dniu 6 lipca 2012 r. doszło do podpisania umowy nr (...) między (...) reprezentowanym przez T. P. (1) a firmą (...), reprezentowaną przez A. Z. (1), dotyczącej realizacji wyżej wskazanej inwestycji. Realizacja inwestycji miała zakończyć się w dniu 30 czerwca 2013 r. W przypadku opóźnienia przewidziana była kara umowna w wysokości 0,2 % wartości ceny brutto za każdy dzień opóźnienia. Funkcję kierownika budowy tej inwestycji pełnił M. J.. Inspektorem nadzoru był Z. Ż..				dokumentacja inwestycji „Odbudowa wału przeciwpowodziowego nad J. L. w km 0+000-2+550”.		akta D. L. (1): k. 381-533, 535-537
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka A. K. (2)		akta główne: 2880-2890, (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
				protokoły kontroli		akta główne: (...)- (...), (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka Z. Ż.		akta główne: (...)- (...), (...), akta sądowe: (...)
W czasie realizacji inwestycji M. J., jako kierownik budowy oraz Z. Ż. jako inspektor nadzoru dokonywali nieprawdziwych wpisów do dziennika budowy nr (...) stwierdzając prawidłowość wykonywanych robót, a następnie w dniu 21 czerwca 2013 r. wskazali nieprawdziwie, zakończenie robót. Kierownik budowy zgłosił obiekt do odbioru Następnie, w dniu 28 czerwca 2013 r., D. L. (1) (jako przedstawiciel (...) kierownik Oddziału Terenowego (...) w K.), A. Z. (1) jako wykonawca, Z. Ż. (jako inspektor nadzoru), T. B. (3) (jako przedstawiciel (...)), M. H. (1) (jako przedstawiciel (...) p.o. kierownika Zespołu ds. Inwestycji, kierownik techniczny projektu L.+ I. i kierownik techniczny projektu L.+ R.) i M. J. jako kierownik budowy poświadczyli nieprawdę w protokole odbioru robót branżowych pod względem technicznym, w protokole odbioru terenu wykorzystywanego na budowę i zaplecze budowy oraz w protokole końcowego odbioru robót, stwierdzając iż wszystkie roboty zostały wykonane w całości zgodnie z umową, dokumentacją projektową i specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót.				dokumentacja inwestycji „Odbudowa wału przeciwpowodziowego nad J. L. w km 0+000-2+550”.		akta D. L. (1): k. 381-533, 535-537
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				wyjaśnienia D. L. (1) (w części)		akta D. L. (1): 375-376 akta sądowe: (...)- (...)
				protokoły kontroli		akta główne: (...)- (...), (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka Z. Ż.		akta główne: (...)- (...), 17737v, (...), akta sądowe: (...)
				zeznania (wyjaśnienia) T. B. (3)		akta główne: 17950v,
				notatka służbowa z 28.6.2013		akta główne: (...)
				stenogramy utrwalonych rozmów telefonicznych		akta główne: (...)- (...), (...)-6220, (...), (...), (...)- (...), (...)- (...),
W rzeczywistości prace nie zostały wykonane w dniach podpisania wyżej wskazanych protokołów (wpisów do dziennika budowy) i trwały w dalszym ciągu co najmniej do 15 lipca 2013 r. T. P. (1) polecił Z. Ż. odbiór prac twierdząc, że musi „puścić faktury do odbioru”. Na tę okoliczność, wskazując niewykonane roboty, Z. Ż. sporządził notatkę służbową z 28 czerwca 2013 r. Wcześniej, w dniu 14 września 2012 r., otrzymał polecenie od T. P. (1) dokonania odbioru częściowego.				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka Z. Ż.		akta główne: 17685v- (...), 17737v, (...), akta sądowe: (...)
				notatka służbowa z 28.6.2013		akta główne: (...)
				notatka służbowa z 14.9.2012		akta główne: (...)
				stenogramy utrwalonych rozmów telefonicznych		akta główne: (...)- (...), (...)-6220, (...), (...), (...)- (...), (...)- (...),
T. P. (1) miał świadomość, że roboty nie zostały wykonane w całości we wskazanym terminie. Mimo to zatwierdził do realizacji powyżej wskazane protokoły, które zostały przedłożone w (...) przez A. Z. (1). Na tej podstawie A. Z. (1) wystawił fakturę VAT o nr (...) z dnia 1 lipca 2013 r. na kwotę 738.637,78 złotych za realizację etapu II wału odcinka A umowy. T. P. (1), jako Dyrektor (...), zatwierdził tę fakturę i polecił wypłatę zawartej w niej kwoty na rzecz firmy (...), która to kwota została zapłacona w dniu 12 lipca 2013 r. Wypłata ta nastąpiła przed rzeczywistym zakończeniem robót. Nie wszczęto też procedury dotyczącej naliczenia kar umownych za opóźnienie.				dokumentacja inwestycji „Odbudowa wału przeciwpowodziowego nad J. L. w km 0+000-2+550”.		akta D. L. (1): k. 381-533, 535-537
				wyjaśnienia T. P. (1)		akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
				protokoły kontroli inwestycji		akta główne: (...)- (...), (...)- (...)
				zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)		akta główne: (...),
				zeznania (wyjaśnienia) świadka Z. Ż.		akta główne: 17685v- (...), (...) akta sądowe: (...)
				notatka służbowa z 28.6.2013		akta główne: (...)
Z. Ż., wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 18 lutego 2022 r., za wyżej opisane zachowanie, został skazany prawomocnie za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.				odpis wyroku Sądu Rejonowego S. w S.		akta sądowe: (...)- (...)

1.1.24	S. G. (1), R. G. (1), P. K. (1), H. K. (1), M. O. (1), R. S. (1), B. K. (1), T. P. (1), K. B. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o., o ile następuje odwołanie do niego): 1-3 (I-III), 5-6 (IV-V), 8-9 (VI-VII), 12 (VIII), 14-15 (IX-XI), 17, 20 i 21 (XIV), 25, 26-27 (XV-XVI), 30 (XIX), 32 (XX), 39 (XXXV) 44 (XXXVII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
S. G. (1) (mieszkaniec D., a następnie K.) od wielu lat zajmował się polityką, początkowo na szczeblu lokalnym (był kolejno radnym D., zastępcą Burmistrza D., radnym sejmiku (...), zastępcą Prezydenta K.). W latach 2005 - 2019 był posłem należącym do partii (...) (od 2019 r. jest senatorem). Od 2010 r. do 2018 r., do czasu aresztowania w niniejszej sprawie, był przewodniczącym (...) PO (wcześniej był wiceprzewodniczącym). W dniu (...) został sekretarzem stanu (wiceministrem) w Ministerstwie (...) odpowiedzialnym za gospodarkę wodną i zajmował to stanowisko do 15 czerwca 2015 r. W ramach tych obowiązków sprawował nadzór nad działalnością Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (nadzorującego z kolei działalność (...) Dyrektora (...) Wodnej w S., do 2012 r. A. K. (1)), a także działalnością Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (nadzorującego z kolei działalność (...) Dyrektora Ochrony Środowiska w S. - w tamtym czasie P. Ł.). Sprawował również nadzór nad Instytutem Meteorologii i Gospodarki Wodnej ( (...)). W okresie 5 grudnia 2007 r. - 13 stycznia 2012 r. pełnił równocześnie funkcję przewodniczącego Rady Nadzorczej (...). W okresie 2010-2012 posiadał pełnomocnictwo do pełnienia funkcji Urzędnika Zatwierdzającego Instytucji Pośredniczącej w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko oraz dokonywania wszelkich czynności niezbędnych dla skutecznego wdrażania osi priorytetowych I-V oraz Pomocy (...) Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko.			dokumentacja (...)	akta A: (...)-7908n, (...)- (...)
			akta osobowe S. G. (1) i dokumentacja dotycząca zatrudnienia, pozyskane z Ministerstwa (...)	akta S. G. (1): 7-57, 204-334
			informacja z Ministerstwa (...) z 11.10.2016	akta S. G. (1): 204
			regulamin organizacyjny Ministerstwa (...) + załączniki	akta S. G. (1): 205-290
			pełnomocnictwo z dnia 26.3.2010	akta S. G. (1): 291-302
			zakres czynności z dnia 14 lipca 2009 r.	akta S. G. (1): 312-333
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 680-681, 1364v, akta sądowe: (...), (...), 20267v, (...)- (...)
Pełniąc wyżej wskazane funkcje S. G. (1) miał znaczący wpływ, formalny i nieformalny (kwestie te zostały omówione w części rozważań odnoszących się do punktu 1.1.1 i 1.2.1), zarówno na obsadę personalną (...), (...) i (...), jak również na finansowanie działań (...) ze wskazanych w punkcie 1.1.1 uzasadnienia źródeł, w tym na ustalenie priorytetowych inwestycji. W przypadku dofinansowania w kwocie 46.933.639 złotych uzyskanego przez (...) z unijnego Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko na realizację inwestycji "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe rzeki P. poniżej m. O., w tym m. K., K. i B." warunkiem koniecznym było uzyskanie potwierdzenia Instytucji Pośredniczącej - Ministerstwa (...). Taka decyzja została wydana przez S. G. (1) jako wiceministra mimo krytycznej oceny merytorycznej II stopnia wniosku o płatność i stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji. W przypadku wniosków o dofinansowania z unijnego programu L.+ składanych do (...) uwzględnione zostały wyłącznie wnioski (...) złożone do stycznia 2012 r., a więc w czasie pełnienia funkcji przewodniczącego rady nadzorczej (...) przez S. G. (1).			dokumentacja (...)	akta A: (...)-7908n, (...)- (...)
			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: (...)- (...), akta A: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
			zeznania świadka T. O. (1)	akta główne: 9988v
W 2012 r. S. G. (1) zaproponował T. P. (1) objęcie funkcji prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. T. P. (1) przystąpił do tego konkursu, jednakże na późniejszym etapie – zrezygnował. S. G. (1) był niezadowolony z rezygnacji i relacje T. P. (1) ze S. G. (1) ochłodziły się. Po pewnym czasie T. P. (1) zaczął ponownie bywać w biurze poselskim S. G. (1).			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 855-856, akta A: 5130v- (...), 6140, (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
			wyjaśnienia K. B. (1)	akta A: 6461v akta sądowe: (...)
			zeznania świadka A. M. (5)	akta sądowe: (...)
			pismo Ministra Środowiska z 16.4.2012 r. do (...)	akta sądowe: (...)
Zajmujący uprzednio stanowisko (...) Dyrektora Ochrony (...) w S. P. Ł., z dniem 1 czerwca 2015 r., objął funkcję Dyrektora Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej w W. (po M. O. (1), który pozostał w (...) jako pracownik naukowy, a następnie został zastępcą dyrektora) z polecenia S. G. (1). Wcześniej, na żądanie S. G. (1), P. Ł. został zatrudniony przez M. O. (1) na nowoutworzonym stanowisku zastępcy dyrektora (...) ds. ekonomicznych (początkowo jako p.o.).			wyjaśnienia T. P. (1)	akta A: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			wyjaśnienia M. O. (1)	akta A: 3707v, (...), akta S. G. (1): (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
B. K. (1) był zarządzającym lub właścicielem Przedsiębiorstwa Budowlano – (...) sp. z o.o. w K. ( (...)), (...) B. K. (1), (...) sp. z o.o. oraz W. S. sp.k., które to podmioty przekształciły się m.in. w (...) sp. z o.o. s.k., (...) Inwestycje, (...) W. S., przy czym powstał (...) S.A. Nadto B. K. (1) był zarządzającym spółką (...) d.o.o. z siedzibą w B. (C.). W l. 2012-2014 polskie spółki z grupy (...) zaczęły mieć problemy finansowe, powstały znaczne zadłużenia.			wyjaśnienia B. K. (1)	akta B. K. (1): 931, akta sądowe: (...)
			zeznania świadka A. P.	akta B. K. (1): (...)- (...) akta sądowe: (...)
			zeznania świadka J. S. (1)	akta B. K. (1): (...)- (...), (...)- (...) akta sądowe: (...)
B. K. (1) utrzymywał przyjacielskie relacje ze S. G. (1), zaś z R. S. (1) (starostą (...)) a od 2008 r. także z T. P. (1) (Dyrektorem (...)) - relacje koleżeńskie. S. G. (1) i R. S. (1) często razem spotykali się w hotelu (...) w K., zarządzanego przez spółkę należącą do B. K. (1). Od 2008 r. zaczął tam bywać również T. P. (1). Wskazują na to także treści utrwalonych rozmów i smsów: S. G. (1) z B. K. (1): 17 listopada 2012 godz. 20.08 25 lipca 2013 r. godz. 11.55 i 12.00 29 lipca 2013 godz. 12.28 1 sierpnia 2013 godz. 19.22, 19.29 i 19.45 5 sierpnia 2013 r. godz. 20.31 T. P. (1) z R. S. (1): 25 lipca 2012 godz. 14.08 6 sierpnia 2012 godz. 15.36 22 października 2012 godz. 10.01 4 grudnia 2012 godz. 10.31 Osoby te, z reguły, przebywały w hotelu na koszt B. K. (1). B. K. (1) jeździł też do S. G. (1) do W., zdarzało się, że wraz z rodzinami wspólnie spędzali urlopy, odwiedzali się w domach, uczestniczyli w uroczystościach rodzinnych.			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: (...)- (...), akta A: 5130- (...), (...), (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
			lista gości z Hotelu (...) wraz z protokołem oględzin	akta główne: (...)- (...), 3430- (...), (...)-3680
			pismo Starostwa Powiatowego w K.	akta główne: (...)- (...)
			pismo PO z 21.12.2015	akta główne: 3900
			treści rozmów telefonicznych i smsów	akta główne: (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...), 13963v- (...), (...)- (...), (...)
			oględziny pendrive’a zawierającego informacje o pobytach S. G. (1) i R. S. (1)	akta główne: (...)- (...),
			zeznania świadka K. L. (2)	akta główne: 5089v-5090 akta sądowe: 21328a- (...)
			wyjaśnienia K. B. (1)	akta A: (...), (...), akta sądowe: (...), (...)
			zeznania świadka J. C. (2)	akta A: (...) akta sądowe: (...)- (...)
			wyjaśnienia B. K. (1)	akta B. K. (1): 931, akta sądowe: (...), (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 691, 708, 861-865, 1364v- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			zeznania świadka J. B. (1)	akta A: (...)- (...) akta B. K. (1): (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
S. G. (1) wykazywał wsparcie dla B. K. (1) w rozmowach z T. P. (1). W jednej z rozmów z T. P. (1) powiedział, żeby ten „zostawił K. w spokoju” (k. 1829). B. K. (1), w rozmowach z T. P. (1), wielokrotnie powoływał się na znajomość ze S. G. (1) i to, jak jest z nim „poukładany”. W pewnym momencie informował też T. P. (1), że wie od S. G. (1), iż jest podsłuchiwany, a w późniejszym czasie – że nie jest już podsłuchiwany. W konsekwencji B. K. (1) uzyskiwał od T. P. (1) nieformalną pomoc przy przetargach (informacje o terminach przetargów, o niezbędnych dokumentach, doradztwo w zakresie wysokości ofert) i rozliczaniu inwestycji. B. K. (1) bywał w gabinecie T. P. (1) w (...). W czasie przetargu i inwestycji związanej z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym rzeki P. (z inwestycją tą związany jest wątek 1.1.25) był kilkukrotnie.			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: (...)- (...), (...)- (...), akta A: (...), (...), (...), (...), 7041v- (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
			wyjaśnienia K. B. (1)	akta główne: (...), akta sądowe: (...)
			zeznania świadka T. R. (1)	akta główne: (...)- (...), (...)- (...), 10389v- (...), (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
			zeznania świadka A. B. (1)	akta główne: (...)- (...), 3600- (...) akta sądowe: (...)
			zeznania świadka B. C.	akta główne: (...)-3050 akta sądowe: (...)- (...)
			zeznania świadka I. Z. (1)	akta główne: (...)- (...) akta sądowe: 20902v- (...)
K. B. (1) prowadził działalność gospodarczą – firmę budowlaną pod swoim nazwiskiem. W 2006 r. startował do Rady Powiatu w D. z listy wyborczej (...). Nie otrzymał mandatu. W tych samych wyborach kandydował na stanowisko wójta gminy wiejskiej z komitetu wyborców, oświadczając iż nie należy do żadnej partii politycznej. W wyborach tych zajął ostatnie miejsce z wynikiem poniżej 3 %. W późniejszym czasie, do ok. 2014 r., był członkiem (...), znał wielu działaczy (...). Wcześniej był związany z (...). Równolegle utrzymywał dobre kontakty ze S. G. (1) i O. G. z PO (kwestia ta została bliżej opisana w wątku 1.1.30). S. G. (1) wiedział w tamtym czasie o fakcie członkostwa K. B. (1) w (...). K. B. (1) starał się mieć zawsze bardzo dobre relacje z różnego rodzaju politykami.			wyjaśnienia K. B. (1)	akta główne: 8686v, akta A: 5059v-5060, 6097v, (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), akta S. G. (1): 845-857 akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 691-693, 702, 845-857, 924-933, 1364v, akta sądowe: (...), 20264a v – (...),
			notoria sądowa	strona internetowa wybory2006.pkw.gov.pl
			zeznania świadka A. M. (2)	akta sądowe: 21012v- (...)
W dniu 12 czerwca 2014 r. członkowie i sympatycy (...) K. K. (8), K. N. (1), A. O. (1), M. S. (2) i T. W. wystosowali do posłów J. B. (2) i C. H. pismo, w którym proszą o wsparcie i wstawiennictwo za K. B. (1), „który został pomówiony i potraktowany jak zwykły przestępca”. Wskazano w tym piśmie, iż od 2005 r. jest członkiem (...), aktywnie wspiera działania (...) w powiecie (...), wskazano na jego pozytywne cechy charakteru. W piśmie tym również wskazano, że „nie dopuszczalne jest by organy ścigania kontrolowane przez obecną władzę niszczyły wizerunek człowieka prawego i narażały jego działalność na szwank. Oskarżanie w mediach naszego kolegi jest bezpodstawne.” (pisownia oryg.).			oświadczenie z 12.6.2014	akta S. G. (1): 406
K. B. (1) często, co najmniej raz w miesiącu, bywał w gabinecie T. P. (1) w (...).			wyjaśnienia K. B. (1)	akta główne: 8686v, akta A: 5059v-5060, 6097v, (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 855-856, (...)- (...), akta A: (...), (...), (...), (...), 7041v- (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
			zeznania świadka I. Z. (1)	akta główne: (...)- (...) akta sądowe: 20902v- (...)
			zeznania świadka E. D.	akta główne: (...)- (...), (...)- (...) akta sądowe: 20904v- (...)
			zeznania świadka D. G.	akta główne: (...)-3240, (...)- (...) akta sądowe: (...)
K. B. (1), wspólnie z pasierbem S. M. L. oraz z siostrzeńcem – S. L. (1), założył w 2012 r. spółkę z o.o. pod firmą (...) (w 2015 r. nastąpiła zmiana firmy na G. D. (...)) z kapitałem zakładowym 5.000 złotych. Prezesem zarządu do 10 października 2014 r. był K. B. (1), zaś po tej dacie – S. L. (1). Wiceprezesem zarządu, w całym okresie, był M. L. (1). Spółka (...) z S. L. (1) i M. L. (1) została zawiązana z inicjatywy S. G. (1), pomagał on przy niektórych działaniach spółki, m.in. uzyskanie kredytu w 2013 r.			informacja z (...)	akta A: (...)- (...)
			wyjaśnienia K. B. (1)	akta S. G. (1): 845-857 akta sądowe: 20316v
			wyjaśnienia S. G. (1) (w części)	akta S. G. (1): 691-693, 845-857, 924-933, 1364v, akta sądowe: (...),
			wyjaśnienia S. L. (1) (w części)	akta S. L. (1): 71-74, akta sądowe: (...)- (...)
			zeznania świadka M. L. (1) (w części)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
			stenogramy utrwalonych rozmów z listopada 2013r.	akta S. G. (1): 712-716
H. K. (1) i P. K. (1) są rodzicami M. K. (3) oraz K. L. (1). K. L. (1) jest żoną M. L. (1) – syna R. G. (1) i pasierba S. G. (1). W konsekwencji H. K. (1) i P. K. (1) są teściami M. L. (1) – pasierba S. G. (1).			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 1364v- (...) akta sądowe: (...)- (...)
			wyjaśnienia R. G. (1)	akta sądowe: (...)
			zeznania świadka M. L. (1)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
Ł. J., funkcjonariusz Służby Więziennej, zatrudniony w 2018 r. w Areszcie Śledczym w S., został skazany sądownie za umożliwienie nielegalnych kontaktów (poza kontrolą organu procesowego i służby więziennej) S. G. (1) z innymi osobami (w tym kancelarią adwokacką adw. R. G. (3), ówczesną posłanką M. K. (4), ówczesnym Dyrektorem Biura Poselskiego S. K. (3) J., żoną R. G. (1)) w trakcie jego tymczasowego aresztowania. Ł. J. w 2019 r. został dyscyplinarnie zwolniony ze służby.			akt oskarżenia z dnia 25 marca 2020 r.	akta sądowe: (...)- (...)
			odpis wyroku Sądu Rejonowego S. w S. z dnia 24 marca 2022 r.	akta sądowe: (...)- (...)
W okresie od 17 lipca 2019 r. do 4 grudnia 2019 r. była zarządzona wobec adw. R. G. (3), obrońcy S. G. (1) w niniejszej sprawie, kontrola operacyjna. W sprawie tej toczy się postępowanie przygotowawcze.			informacja z Prokuratury Krajowej z 28.4.2025	akta sądowe: (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta sądowe: (...)
1.1.25	R. S. (1), B. K. (1)	opisane w wyroku w punktach: 20, 25
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
W 2009 r. (...) zaplanowało inwestycję pn. "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe doliny rzeki P. poniżej m. O. w tym miasta K., K. i B.". W tym celu został zorganizowany przetarg.			dokumentacja inwestycji	akta główne: (...)- (...), akta A: (...)- (...)
W tym czasie, podczas spotkań z T. P. (1), R. S. (1) (starostwa (...)) wskazywał, że dobrze by było, by ten przetarg wygrała firma (...). Podczas jednej rozmowy w gabinecie T. P. (1), jeszcze przed przetargiem, R. S. (1) powiedział, że jak K. wygra przetarg to musi dać 3 % za tę inwestycję. Wspominał też o apartamencie w C. W okolicach czasu trwania przetargu, w 2 poł. 2009 r. R. S. (1) zaprosił T. P. (1), jak określił "w imieniu S. G. (1)", do Hotelu (...). Tam doszło do spotkania towarzyskiego (ze spożywaniem alkoholu) T. P. (1), R. S. (1) i B. K. (1), w trakcie którego omawiany był temat (...). R. S. (1) stwierdził, że jak K. wygra przetarg to ma dać 3 % wartości inwestycji. B. K. (1) wówczas przytaknął. T. P. (1) wówczas powiedział, że jak B. K. (1) da najkorzystniejszą cenę i będzie miał odpowiednie kwalifikacje to wygra przetarg. Wówczas T. P. był zapewniany, że B. K. (1) ma odpowiednie kwalifikacje, tylko nie ma kierownika budowy z uprawnieniami z zakresu budownictwa wodno-melioracyjnego. Już po wygranym przetargu przez firmę (...) ponownie poruszył ten temat w rozmowie z T. P. (1), że trzeba te 3% załatwić. W trakcie trwania inwestycji dopytywał też, czy B. K. ma zapłacone faktury, dowiadywał się o postępach inwestycji. Jednym z podwykonawców był zięć R. W. (1).			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 879, (...)- (...), (...)- (...), (...), (...), akta A: (...), (...)- (...), (...), (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
			wyjaśnienia K. B. (1)	akta główne: (...), akta S. G. (1): 845-857 akta sądowe: (...)
			wyjaśnienia B. K. (1) (w części)	akta B. K. (1): 807-809, (...), (...), 1710v- (...) akta sądowe: (...)- (...), 20312v- (...)
Również S. G. (1) wstawiał się u T. P. (1) za B. K. (1) także w czasie realizacji inwestycji. Na prośbę S. G. (1) T. P. (1) poszukiwał podwykonawców dla B. K. (1). Podczas przeszukania mieszkania w W. przy ul. (...) ujawniono m.in. kopię odpowiedzi prokuratora skierowanej do S. C. (1) (ówczesnego p.o. dyrektora (...)) dotyczącej tej inwestycji.			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 878, (...)- (...), (...)- (...) akta A: (...), (...), (...), 7041v- (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
			wyjaśnienia K. B. (1)	akta główne: (...), akta S. G. (1): 845-857 akta sądowe: (...)
			zeznania świadka J. C. (2)	akta A: 6982v, akta sądowe: (...)- (...)
			protokół przeszukania mieszkania w W. przy ul. (...)	akta A: (...)- (...)
			protokół oględzin dokumentów zabezpieczonych podczas przeszukania mieszkania w W. przy ul. (...)	akta A: (...)- (...)
			kopia pisma ujawnionego podczas przeszukania mieszkania w W. przy ul. (...)	akta główne: (...)- (...)
			pismo (...) z 27.1.2016 r., będące podstawą odpowiedzi zabezpieczonej podczas przeszukania mieszkania w W. przy ul. (...)	akta główne: (...)- (...)
W dniu 22 października 2009 r. ofertę realizacji złożyło konsorcjum (...) spółka z o.o. (lider) i (...) B. K. (1). Otwarcie ofert nastąpiło następnego dnia. Przetarg, spośród 11 oferentów, wygrało konsorcjum (...) z uwagi na najniższą cenę (29.147.368,14 złotych). Z uwagi na protesty wyrokiem (...) z 9 lutego 2010 r. i postanowieniem (...) z 23 lutego 2010 r. polecono powtórzyć czynność badania i oceny ofert. W dniu 7 kwietnia 2010 r. dokonano ponownego wyboru oferty konsorcjum (...). W dniu 7 czerwca 2010 r. została zawarta umowa nr (...) pomiędzy T. P. (1) reprezentującym (...) i B. K. (1) reprezentującym konsorcjum (...) na realizację tej inwestycji.			dokumentacja inwestycji	akta główne: (...)- (...), akta A: (...)- (...)
			dokumentacja NIK	akta główne: (...)- (...), (...)- (...), (...)
			protokół kontroli (...)	akta główne: (...)- (...), (...)-9490,
			umowa wraz z aneksem	akta A: (...)- (...)
W trakcie postępowania przetargowego członkowie komisji odczuwali presję ze strony T. P. (1) w celu wyboru oferty (...). Wątpliwości komisji budziły referencje przedstawione przez firmę (...). W szczególności SIWZ wymagał doświadczenia w pracy w zakresie budownictwa wodnego, zaś firma (...). K. przedstawiła jako taką pracę postawienie Hotelu (...) w K. na palach i zabezpieczenie fundamentów, w związku z zalewaniem wodą fundamentów. Po zakwestionowaniu referencji członek komisji i jednocześnie pełnomocnik ds. realizacji inwestycji A. B. (1) został wezwany do T. P. (1), który stwierdził, iż ma większe doświadczenie, że referencje są prawidłowe i przedstawił mu w tej sprawie pisemną opinię. A. B. (1) zdecydował się wówczas zmienić swoją decyzję i podpisać dokument nie kwestionujący referencji firmy (...). K..			zeznania świadka T. R. (1)	akta główne: (...)- (...), (...)- (...), 10389v- (...), (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
			zeznania świadka A. B. (1)	akta główne: (...)- (...), 3600- (...) akta sądowe: (...)
			zeznania świadka B. C.	akta główne: (...)-3050 akta sądowe: (...)- (...)
			oświadczenia rzeczoznawców budowlanych z 23 i 30.8.2022	akta sądowe: (...)- (...)
			ekspertyza z 10.9.2022	akta sądowe: (...)- (...)
Firma (...) sp. z o.o. odwoływała się później kwestionując referencje firmy (...). K., jednakże odwołanie nie zostało uwzględnione a referencje zostały uznane przez (...) za prawidłowe.			zeznania świadka M. L. (2)	akta główne: (...)- (...) akta sądowe: 20942v- (...)
W trakcie realizacji inwestycji B. K. (1) i T. P. (1) pozostawali w koleżeńskich stosunkach.			zeznania świadka T. R. (1)	akta główne: (...)- (...), (...)- (...), 10389v- (...), (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
			zeznania świadka A. G.	akta główne: (...)- (...), akta sądowe:
			zeznania świadka K. L. (2)	akta główne: 5089v-5090, akta sądowe: 21328a- (...)
			zeznania świadka I. Z. (1)	akta główne: 3100- (...) akta sądowe: 20902v- (...)
			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: (...)- (...), (...)- (...), akta A: (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
W czasie realizacji inwestycji B. K. (1) z reguły wykonywał prace przy pomocy podwykonawców. Często nie rozliczał się lub rozliczał się nieterminowo z podwykonawcami, mimo otrzymywania środków z (...). Nie miał dobrej opinii ani wśród podwykonawców ani wśród pracowników (...). Mimo to, w ocenie pracowników (...) T. P. (1) pobłażliwie traktował B. K. (1). W rozmowie z podwykonawcą J. O. (głównym podwykonawcą inwestycji związanej z zabezpieczeniem doliny rzeki P.) powoływał się przy tym na znajomość z ministrem S. G. (1). Także w rozmowie z M. H. (1) (pracownikiem (...)) B. K. (1) powoływał się na „wyższe wpływy”.			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: (...)- (...), (...)- (...), akta A: 5131, 6945, 7041v- (...), (...)-7050, akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
			wyjaśnienia K. B. (1)	akta A: (...), akta sądowe: (...)
			zeznania (wyjaśnienia) M. H. (1)	akta główne: (...)- (...), (...)
			zeznania świadka J. O.	akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
1.1.26	R. S. (1), T. P. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 21 (XIV), 39 (XXXV)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
(...) ogłosiło konkurs dotyczący zatrudnienia na stanowisku referenta w Zespole (...)-Melioracyjnych ( (...)), zgodnie z wymogami i w oparciu o art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych.			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: (...)- (...), akta T. P. (1): 91, akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
			pismo dotyczące ogłaszanych konkursów w sprawie zatrudnienia	akta główne: (...),
			zeznania świadka B. D.	akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)
			zeznania świadka U. N.	akta sądowe: 21088v- (...)
Na wskazany konkurs zgłosiło się 6 kandydatów, w tym K. W., córka R. S. (1) (starosty (...)). Czworo kandydatów wycofało się następnie z uwagi na fakt, iż miejscem pracy był Oddział Terenowy w K..			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 855v, 889, (...)- (...), akta T. P. (1): 91 akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
			dokumentacja dotycząca zatrudnienia K. W.	akta główne: (...)- (...)
			akta osobowe K. W.	akta A, załącznik
			zeznania świadka U. N.	akta sądowe: 21088v- (...)
			zeznania świadka M. W. (1)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: 21089v- (...)
			zeznania świadka K. S. (1)	akta A: (...)- (...) akta sądowe:
W toku spotkań o charakterze towarzyskim, w okresie od stycznia do 29 kwietnia 2010 r., R. S. (1) nakłaniał T. P. (1) do zatrudnienia w (...) jego córki K. W. na wskazanym stanowisku i do udostępnienia pytań, jakie miały być zadane podczas naboru na to stanowisko pracy.			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 855v, 889, (...)- (...), akta T. P. (1): 91 akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
Przed rozmową kwalifikacyjną z kandydatką K. W., która była jedyną kandydatką zaproszoną na rozmowę kwalifikacyjną, T. P. (1) udostępnił R. S. (1) pytania, jakie miały być zadane podczas tej rozmowy kwalifikacyjnej, co w konsekwencji umożliwiło kandydatce przygotowanie się, bez zachowania wymogu konkurencyjności, do tej rozmowy.			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 855v, 889, (...)- (...), akta T. P. (1): 91 akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
W trakcie rozmowy kwalifikacyjnej zostały zadane pytania przez A. K. (2), udostępnione wcześniej K. W. przez T. P. (1), na które odpowiedziała poprawnie. U. N. zadała jedno pytanie (które nie było wcześniej udostępnione), na które kandydatka nie odpowiedziała. T. P. (1) przyznał, że wprawdzie nie był członkiem komisji rekrutacyjnej, ale to on zdecydował o zatrudnieniu K. W.. W efekcie tego K. W. została zatrudniona na wskazanym stanowisku.			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 855v, 889, (...)- (...), akta T. P. (1): 91 akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
			dokumentacja dotycząca zatrudnienia K. W.	akta główne: (...)- (...)
			akta osobowe K. W.	akta A, załącznik
			zeznania świadka B. D.	akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...)
			zeznania świadka U. N.	akta sądowe: 21088v- (...)
1.1.27	S. G. (1), B. K. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 6 (V), 26 (XV)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
W okresie 2006 - 2012 B. K. (1) budował i wykańczał apartamenty (mieszkania wakacyjne) w miejscowości B. przy ul. (...) na wyspie B. (C.). (...) budowane były przez spółkę (...) d.o.o. B.., w której udziały mieli początkowo B. K. (1) i N. K., a potem wyłącznie B. K. (1). W celu wybudowania apartamentowca spółka otrzymała pożyczkę od B. K. (1) w kwocie 200.000 EUR. W 2010 r. wydano pozwolenie na użytkowanie budynku.			dokumentacja pozyskana z C. w ramach END	akta A: (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...)
			decyzja dewizowa z 19.9.2006	akta sądowe: (...)- (...), (...)
			umowa o pożyczce krótkoterminowej	akta sądowe: (...)- (...)
			zeznania świadka N. K.	akta A: (...)- (...) akta sądowe: 21087v- (...)
			wyjaśnienia B. K. (1)	akta B. K. (1): 810-812, (...)- (...), 1570-1570f, (...)- (...), akta sądowe: 20310v- (...), 20312v- (...)
W nieustalonym okresie, w latach 2009-2012, B. K. (1), w związku z problemami finansowymi jego spółki, zwrócił się do S. G. (1) z prośbą o pożyczenie mu pieniędzy na okres kilku miesięcy. S. G. (1) zgodził się, poinformował, że dysponuje kwotą 60.000 złotych i przekazał B. K. (1) tę kwotę gotówkowo. Pożyczka nie została udokumentowana na piśmie, jak również nie opłacono opłaty cywilnoprawnej od niej. Po pewnym czasie, w okresie kilku miesięcy od pożyczki, S. G. (1) zwrócił się o zwrot pożyczki. B. K. (1) nie dysponował w tym czasie wolną gotówką, gdyż jego firmom groziła upadłość.			wyjaśnienia B. K. (1) (w części)	akta B. K. (1): 1131v- (...), 1570-1570f, (...)- (...) akta sądowe: 20310v- (...), (...)- (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta główne: (...)- (...), akta sądowe: (...), (...)
B. K. (1) zaproponował wówczas, zamiast spłaty pożyczki, przekazanie S. G. (1) na własność jednopokojowego apartamentu w C., w budynku wybudowanym i oddanym do użytkowania w nieodległym czasie przez firmę (...) d.o.o. w miejscowości B. na wyspie B. o wartości ok. 200.000 zł. Oświadczył przy tym, że apartament ten będzie stanowił rozliczenie pożyczki, natomiast resztę S. G. (1) „odrobi w przyszłości”, m.in. prosił o pomoc w grożącym postępowaniu upadłościowym firmy (...). S. G. (1) wyraził na to zgodę. Rozmowa ta miała miejsce nie wcześniej niż w lipcu 2010 r. i nie później niż do końca czerwca 2012 r. w okresie kilku miesięcy od udzielenia pożyczki w kwocie 60.000 złotych. Zgodnie z tą umową jeden z apartamentów, oznaczony na planie jako mieszkanie na drugim piętrze S. 12, składające się z kuchni i salonu o pow. 35,03 m^{( 2)} , łazienki o pow. 5,33 m^{( 2 )}, łącznie 40,36 m^{( 2)} oraz częścią wyodrębnioną – przynależnym balkonem oznaczonym jako B10 o pow. 1,65 m^{( 2)} włącznie z odpowiednią częścią wspólnych części i urządzeń budynku, proporcjonalną do powierzchni użytkowej mieszkania w stosunku do powierzchni użytkowej pozostałych mieszkań i pomieszczeń i wraz z (...) części całkowitej nieruchomości oznaczonej jako parcela (...), numer księgi hipotecznej (...), zapis nr (...), obręb katastralny B., położonej pod adresem B. (C.) ul. (...), o wartości 48.432 Euro (nie mniej niż 202 445,76 złotych w tamtym okresie) został przez B. K. (1) przekazany na własność S. G. (1) w zamian za przychylność, wspieranie i pomoc w kontaktach w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, w tym za pomoc w kontaktach z (...) w sprawach organizowanych przez nich przetargów i prowadzonych inwestycji. S. G. (1), w celu ukrycia faktycznego właściciela, nie został ujawniony w księgach hipotecznych, nie zawarto też w tym czasie formalnej umowy.			dokumentacja pozyskana z C. w ramach END	akta A: (...)- (...) (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...)
			wyjaśnienia B. K. (1)	akta B. K. (1): 1131v- (...), 1570-1570f, (...)- (...)
			wyjaśnienia T. P. (1)	akta A: (...), (...), (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
			zeznania świadka J. C. (3)	akta A: 6134v, akta sądowe: (...)- (...) załącznik (odezwa)
			zeznania świadka J. C. (2)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
S. G. (1) powiedział wprost K. B. (1), że kupił (lub zamierza kupić) apartament w C. od (...) - B. K. (1). W późniejszym czasie kilkukrotnie informował K. B. (1), że jeździ do tego apartamentu w Chorwacji. Z kolei T. P. (1) wiedział od R. S. (1) o posiadaniu przez S. G. (1) apartamentu w C. przekazanego przez B. K. (1). R. S. (1) proponował nawet, by wziąć od B. K. po apartamencie w C., bo S. G. (1) już taki ma. Również B. K. (1) informował T. P. (1), że S. G. (1) ma apartament w C. nie wskazując jednakże przy tym, iż przekazał mu ten apartament.			wyjaśnienia K. B. (1)	akta A: 5424v- (...), (...), 9712v, akta sądowe: (...), (...)
			wyjaśnienia T. P. (1)	880, akta A: (...), (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
S. G. (1), z reguły z żoną R. G. (1), wielokrotnie przebywał w C., w tym - od czasu przyjęcia wyżej opisanej korzyści - we wskazanym apartamencie.			dokumentacja KG Straży Granicznej - informacje o przekraczaniu granicy	akta A: (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...)
			wyjaśnienia T. P. (1)	akta A: (...), (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
			wyjaśnienia K. B. (1)	akta A: 5424v- (...), 9712v, akta sądowe: (...), (...)
			zeznania świadka J. C. (3)	akta A: (...), akta sądowe: (...)- (...) załącznik (odezwa)
			zeznania świadka J. C. (2)	akta A: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
			wyjaśnienia B. K. (1) (w części)	akta B. K. (1): 810-813, 929-932, (...)- (...), 1570-1570f, (...)- (...), akta sądowe: 20310v- (...), 20312v- (...)
			zeznania świadka D. K. (2)	akta B. K. (1): (...) akta sądowe: (...),
			zeznania świadka J. B. (1)	akta sądowe: 21050v- (...)
			zeznania świadka M. Ł.	akta B. K. (1): (...)- (...) akta sądowe: (...)
			zeznania świadka K. Ł. (1)	akta B. K. (1): (...)- (...) akta sądowe: (...)
			zeznania świadka S. K. (4)	akta B. K. (1): (...) akta sądowe: 21303v- (...)
			zeznania świadka J. S. (1)	akta B. K. (1): (...)- (...) akta sądowe: (...)
Na przełomie sierpień/wrzesień 2011 r., w związku z kampanią wyborczą 2011 r., B. K. (1) udzielił S. G. (1) korzyści majątkowej w wysokości 100.000 złotych. Pieniądze przekazał w gotówce, w czasie spotkania na parkingu przy trasie S. – K.. W późniejszym czasie S. G. (1) powiedział K. B. (1), że „B. pomaga mi przy wyborach” odnosząc to do wyborów w 2011 r.			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 1830- (...), (...)- (...), akta A: (...), 6945v, (...), akta B. K. (1): 1710, akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			wyjaśnienia K. B. (1)	akta A: 5425v, 9712v akta sądowe: (...), (...)
1.1.28	S. G. (1), R. G. (1) , P. K. (1), H. K. (1), B. K. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 8 (VI), 12 (VIII), 15 (X), 27 (XVI)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
W dniu 10 czerwca 2014 r. odbyło się przeszukanie w firmie (...), związane z postępowaniem w wątkach gospodarczych, w tym w szczególności z inwestycją związaną z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym doliny rzeki P.. W tym czasie nastąpiło też zatrzymanie niektórych osób związanych z (...), w tym T. P. (1). O przeszukaniu tym i zatrzymaniu osób B. K. (1) rozmawiał ze S. G. (1). Po tym, przed wrześniem 2014 r., S. G. (1) i B. K. (1) rozmawiali o tym, że trzeba uporządkować sprawy w spółkach, w tym formalnie „przepisać” apartament, opisany w części 1.1.27, a przekazany S. G. (1) przez B. K. (1) na własność. Inicjatorem rozmowy o formalnym przeniesieniu własności był S. G. (1).			wyjaśnienia B. K. (1)	akta B. K. (1): (...)
			protokół przeszukania domu T. P. w dniu 10.6.2014	akta główne: 466-473
			protokół przeszukania mieszkania K. B. w dniu 10.6.2014	akta główne: 522-525
			protokół zatrzymania rzeczy z (...) K. w dniu 10.6.2014	akta główne: 659-664
			protokół przeszukania pomieszczeń (...) w dniu 10.6.2014	akta główne: 668-693
O koniecznych do załatwienia formalnościach B. K. (1) rozmawiał ze S. G. (1) i R. G. (1). Oboje małżonkowie G. byli w jednakowym stopniu zaangażowani w sprawę formalnego przeniesienia własności apartamentu i rozmawiali w tej sprawie z B. K. (1). To małżonkowie G. przekazali B. K. (1) informację, iż „fikcyjnym” nabywcą apartamentu będą małżonkowie K.. We wrześniu 2014 r. S. G. (1) i R. G. (1) uzgodnili z B. K. (1), a także z teściami pasierba M. H. (2) K. i P. K. (1), wszystkie istotne okoliczności, w tym ceny i personalia osób – stron, fikcyjnej umowy, związane z przeniesieniem własności apartamentu pozyskanego uprzednio przez S. G. (1) jako korzyść majątkowa (co zostało opisane w punkcie 1.1.27). W toku przeszukania domu S. G. (1), położonego w K. przy ul. (...), po oświadczeniu S. G. (1), iż nie posiada dokumentacji związanej z apartamentem w miejscowości B., ujawniono: - umowę kupna-sprzedaży z 22 września 2014 r. pomiędzy K. d.o.o. B. a H. i P. K. (1) dotyczącą zakupu mieszkania o łącznej powierzchni 40.36 m² z balkonem o pow. 1,65 m² wraz ze stosowną części nieruchomości (parceli), położonego w H. domobrana 61 za kwotę 48.432 EUR, -porozumienie trójstronne z 23.9.2014 r. pomiędzy K. d.o.o. B. jako sprzedającym, B. K. (1) jako wierzycielem oraz H. i P. K. (1) jako kupującymi dotyczące przekazania kwoty 48.432 EUR bezpośrednio wierzycielowi, - dwa rachunki wystawione przez K. d.o.o. na rzecz H. i P. K. (1) tytułem zapłaty przez H. K. (1) i P. K. (1) kwot po 184.500,76 (...) (równowartość po 24.215,99 EUR) jako ceny za nabycie powyższej nieruchomości.			wyjaśnienia B. K. (1)	akta B. K. (1): 1130- (...), 1570-1570f, (...)- (...)
			protokół przeszukania domu przy ul. (...) w K.	akta A: (...)- (...)
			oględziny dokumentów zabezpieczonych podczas przeszukania domu przy ul. (...) w K.	akta A: (...)- (...)

Wskazane w akapicie poprzedzającym dokumenty ujawniono w pokoju użytkowanym przez pasierba – M. L. (1). Będąc obecnym przy przeszukaniu złożył on oświadczenie, iż dokumenty te stanowią jego własność.			wyjaśnienia S. G. (1)	akta sądowe: (...), (...)
			wyjaśnienia R. G. (1)	akta sądowe: 20289v
			zeznania świadka M. L. (1)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
			protokół przeszukania domu przy ul. (...) w K.	akta A: (...)- (...)
			oględziny dokumentów zabezpieczonych podczas przeszukania domu przy ul. (...) w K.	akta A: (...)- (...)
W konsekwencji wyżej wskazanych uzgodnień P. K. (1) i H. K. (1) przekazali R. G. (1) swoje paszporty w celu umożliwienia sporządzenia umowy sprzedaży tego apartamentu, które ta przekazała następnie B. K. (1). Po sporządzeniu projektu umowy poświadczającej nieprawdę w zakresie strony kupującej (małżonków K.) R. G. (1) przekazała ją P. K. (1) i H. K. (1) celem podpisania i wraz z nimi przybyła w miejsce umówione przez B. K. (1) i S. G. (1) celem przekazania podpisanej umowy B. K. (1).			wyjaśnienia B. K. (1)	akta B. K. (1): 1130- (...) (w części), 1131v- (...), 1570-1570f, (...)- (...)
W efekcie tych działań została zawarta fikcyjna umowa sprzedaży apartamentu (przekazanego uprzednio S. G. (1) jako korzyść majątkowa, co zostało opisane w punkcie 1.1.27) między B. K. (1) jako sprzedającym (reprezentującym (...) d.o.o.) a P. K. (1) i H. K. (1) jako kupującymi. Umowę datowano na 22 września 2014 r., a jako miejsce zawarcia wskazano S.. Zawarcie pisemnej umowy umożliwiło ujawnienie małżonków K. jako właścicieli tej nieruchomości. Przed zawarciem tej umowy małżonkowie K. nie pytali o nic B. K. (1), nie oglądali apartamentu, nawet nie byli nigdy wcześniej w C.			dokumentacja pozyskana z C. w ramach END	akta A: (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...)
			wyjaśnienia B. K. (1)	akta B. K. (1): 1130- (...) (w części), 1570-1570f, (...)- (...),
			umowa z 22.9.2014	akta A: (...)- (...)
Z umowy wynikało, że małżonkowie K. zapłacili gotówką. W rzeczywistości nie wpłacili oni żadnej kwoty tytułem ceny nabycia tej nieruchomości.			wyjaśnienia B. K. (1)	akta B. K. (1): 1131v- (...), 1570-1570f, (...)- (...)
W czasie zawierania umowy P. K. (1) i H. K. (1) nie dysponowali środkami umożliwiającymi zakup apartamentu za gotówkę. H. K. (1) i P. K. (1),w latach 2007 - 2018, pozyskiwali dochody z wynagrodzenia za pracę oraz emerytury. W 2014 r. dokonywali też wysokich przelewów na rzecz swojej córki i innych osób - na inne cele (szczegółowo opisane to zostało w punkcie 1.1.31). H. K. (1) wykazała następujące przychody w okresie 2007-2016 (ze stosunku pracy, przy kosztach uzyskania 1.302 zł za 2007 i 1.335 zł za pozostałe lata): 2007 - 26.317,31 zł 2008 - 39.589,48 zł 2009 - 32.964,87 zł 2010 - 38.680,96 zł 2011 - 38.221,89 zł 2012 - 47.679,68 zł 2013 - 41.034,31 zł 2014 - 44.495,67 zł 2015 - 49.213,94 zł 2016 - 38.640,35 zł P. K. (1) wykazał następujące przychody w okresie 2007-2016 (ze stosunku pracy i z emerytury łącznie, przy kosztach uzyskania 1.302 zł za 2007 r., 54.760,80 zł za 2014 r. i 1.335 zł za pozostałe lata): 2007 - 39.790,65 zł 2008 - 44.104,99 zł 2009 - 46.199,52 zł 2010 - 49.301,92 zł 2011 - 50.159,05 zł 2012 - 53.296,59 zł 2013 - 54.808,16 zł 2014 - 109.480,14 zł 2015 - 55.995,24 zł 2016 - 58.565,34 zł			informacja z (...) wraz z historią rachunku	akta A: (...)- (...)
			wykaz podstaw wymiaru składek	akta A: (...)- (...)
			analiza przepływów finansowych na rachunku małż. K.	akta A: (...)- (...), (...)- (...) akta H. K. (1): 280-283, akta P. K. (1): 368-374
			historia rachunku bankowego małż. K.	Akta A: (...)- (...),
W dniu 4 listopada 2014 r. z rachunku małż. K. dokonano przelewu zagranicznego na konto nr (...) na kwotę 3.518,86 złotych tytułem " (...) 162 PP1 2-2014). Jest to zapłata rachunku za usługę prawną nr (...) w wysokości 6.175 kn, wystawionego przez M. B. (2) i G. S. L. P. vskog 4 na H. K. (1) i P. K. (1). W dniu 10 listopada 2014 r. z rachunku małż. K. dokonano przelewu zagranicznego na konto o nr (...) M. H. (3) d.o.o. V. N. 2 B. w kwocie 190,37 zł tytułem "A. P. 40,36 m². Innych wypłat z konta czy przelewów związanych z kupnem apartamentu w Chorwacji nie odnotowano. Wprawdzie w dniu 29 sierpnia 2014 r. saldo rachunku małż. K. opiewało na 107.784 złotych (w wyniku 2 wpłat po 50.000 złotych), a we wrześniu 2014 r. doszło do kolejnych dwóch wpłat gotówkowych po 50.000 złotych, jednakże środki te zostały ulokowane w lokatach bankowych na łączną kwotę przekraczającą 200.000 złotych (więcej w wątku 1.1.31). Pomijając te środki saldo na rachunku małż. K. we wrześniu 2014 r. nie przekraczało 4.076 złotych, w październiku 2014 r. nie przekraczało 19.343 złotych, w listopadzie 2014 r. - 4.389 złotych, zaś w grudniu 2014 r. - 59.102 złotych (z czego 55.000 złotych to był przelew za koszarkę z konta (...), wątek 1.1.31). Z kolei wypłaty gotówkowe w 2014 r. nie przekraczały 1.000 zł, a w rozliczeniu miesięcznym - 4.000 złotych. Na rachunku bankowym małż. K., w okresie 2014 - 2016, nigdy nie było środków pieniężnych, które mogłyby być wykorzystane na zapłatę ceny za apartament w C.(ok. 200.000 złotych).			analiza przepływów finansowych na rachunku małż. K.	akta A: (...)- (...), (...)- (...) akta H. K. (1): 280-283, akta P. K. (1): 368-374
			informacja z (...) wraz z historią rachunku	akta A: (...)- (...)
1.1.29	S. G. (1), M. O. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o., o ile następuje odwołanie do niego): 1 (I), 17
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
M. O. (1) przez dwie kadencje, w okresie 1 czerwca 2006 r. - 31 maja 2015 r. pełnił funkcję Dyrektora Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej ( (...)). W dniu (...) r. M. O. (1) został wybrany na Wiceprezydenta W. M. O. ( (...)) na czteroletnią kadencję. W dniu (...) M. O. (1) został powołany przez S. G. (1), zajmującego wówczas stanowisko wiceministra środowiska, na stanowisko profesora nadzwyczajnego w (...) (stopień dr hab. posiadał od 2012 r.). Po objęciu funkcji Dyrektora (...) przez P. Ł. w 2015 r. M. O. (1) był nadal zatrudniony w (...) na stanowisku profesora nadzwyczajnego, a z dniem 21 stycznia 2016 r. powierzono mu obowiązki zastępcy Dyrektora ds. (...) i współpracy międzynarodowej.			dokumentacja (...)	akta A: 105-128, 305, 604-615, 838-923, (...)- (...)
			informacja (...) dotycząca procedury wyboru M. O. na wiceprezydenta (...)	akta A: (...)- (...), (...)- (...)
			informacja (...) o wyborze M. O. na drugą kadencję	akta A: (...)- (...)
			kopia akt osobowych M. O. w (...)	akta A, załącznik nr 4: 1-186
			wyjaśnienia M. O. (1)	akta A: (...)- (...), (...)- (...) akta S. G. (1): (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 350-353, 680-690, 698-700, 1364v, (...)- (...), akta sądowe: (...), (...), 20267v, (...)- (...)
			zeznania świadka P. Ł.	akta A: (...)- (...) akta sądowe: 21069v- (...)
Zgłoszenie kandydatury M. O. (1) na stanowisko wiceprezydenta (...) w maju 2011 r. nastąpiło w ten sposób, iż wpierw M. O. (1) zgłosił chęć kandydowania do Ministerstwa (...), którego kierownictwo podjęło decyzję o wystawieniu jego kandydatury. Po tym nastąpiły uzgodnienia między Ministerstwem (...) a (...), które poparło kandydaturę i skierowało notę dyplomatyczną o zgłoszeniu M. O. (1) jako kandydata. M. O. (1) był jedynym kandydatem na to stanowisko, poparcia udzieliła mu jednogłośnie (...) Asocjacja Europy Środkowo – Wschodniej, która w tym konkretnym przypadku, w związku z układem geograficznym obsadzania stanowisk, dysponowała takim uprawnieniem. S. G. (1) był przewodniczącym komisji konkursowej, którem celem było powołanie dyrektora (...) po upływie pierwszej kadencji M. O. (1) (z dniem 31 maja 2011 r.). Zgłosiło się 2 kandydatów: M. O. (1) i R. K. (2). W kwietniu 2011 r. komisja przedstawiła kandydaturę M. O. (1) na drugą kadencję.			informacja z (...) wraz z załącznikami	akta A: (...)- (...), (...)- (...),
			informacje zawarte w internecie	akta A: (...)- (...)
			dokumentacja (...) dotycząca konkursu na stanowisko dyrektora (...)	akta A: (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...)
			zeznania świadka R. K. (2)	akta A: (...)- (...),
			zeznania świadka J. Z.	akta A: (...)- (...) akta sądowe: 21208v- (...)
			zeznania świadka M. M. (7)	akta A: (...)- (...)
			wyjaśnienia M. O. (1)	akta A: 3704v, akta S. G. (1): (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 350-353, 680-690, 820-827, (...)- (...), 1364v, (...)- (...) akta sądowe: (...)-20264a
Po przejęciu rządów przez (...) w listopadzie 2015 r. (premier B. S. (3)) M. O. (1) przez okres kilku miesięcy (do momentu zatrzymania w lipcu 2016) był doradcą ówczesnego Ministra (...) J. S. (2) i pojawiał się w otoczeniu ówczesnej Premier B. S. (3).			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 350-353, 680-690, 1364v, akta sądowe: 20263
			materiał poglądowy	akta sądowe: (...)- (...)
Ł. L. (1) był pracownikiem (...). Z dniem 1 kwietnia 2007 r. M. O. (1) powierzył mu funkcję kierownika Ośrodka (...). W dniu 1 czerwca 2010 r. Ł. L. (1) został powołany przez M. O. (1) na stanowisko Z. Dyrektora (...) ds. Administracji, (...), Marketingu i (...) z Z.. Pełnił tę funkcję do 31 sierpnia 2012 r, kiedy został odwołany przez M. O. (1) pod wpływem nacisków S. G. (1). Z dniem 1 września 2012 r. M. O. (1) powierzył Ł. L. (1) funkcję kierownika Centrum (...) z Z. (od 14 grudnia 2012 r. świadczoną w formie telepracy), którą pełnił do 1 maja 2013 r., gdy zrezygnował z niej, uzasadniając to zamiarem podjęcia pracy naukowej. W rzeczywistości rezygnacja ta była efektem nacisków ze strony S. G. (1).			dokumentacja (...)	akta A: 105-128, 305, 604-615, 838-923, (...)- (...)
			kopie akt sprawy (...) SR d. W. - Ż. w W.	akta A: 2684a- (...)
			dokumentacja dotycząca zakresu obowiązków Ł. L. oraz regulamin organizacyjny (...)	akta A, załącznik nr 1: 1-175
			dokumentacja dotycząca przebiegu zatrudnienia Ł. L. wraz z zakresami obowiązków	akta A, załącznik nr 2: 1-244,
			kopia akt osobowych Ł. L. z (...)	akta A, załącznik nr 5: 1-320
			wyjaśnienia M. O. (1)	akta A: (...)- (...), (...)- (...), (...)-3730, (...)- (...) akta S. G. (1): (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 350-353, 680-690, (...)- (...), 1364v, (...)-1610, (...)- (...) akta sądowe: (...)-20264a
			zeznania świadka Ł. L. (1)	akta A: 7-8, 44-46, 47-52, 564-573, (...)-1610, (...)-3830, (...)- (...), akta sądowe: 21164v- (...), 21232v- (...)
			stenogram rozmowy M. O. - Ł. L.	akta A: (...)- (...)
M. O. (1) i Ł. L. (1), przez okres ok. 5 lat m.in. w latach 2010 - 2013, utrzymywali bliskie kontakty towarzyskie.			wyjaśnienia M. O. (1)	akta A: (...), akta sądowe: (...)- (...)
			zeznania świadka Ł. L. (1)	akta A: (...), akta sądowe: 21164v- (...), 21232v- (...)
			zeznania świadka T. J.	akta A: (...)
			stenogram rozmowy Ł. L. z M. O.	akta S. G. (1): 361-398
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 350-353, 680-690, 1364v, (...)- (...), akta sądowe: (...), 20265v- (...)
W okresie 2007 - 2015 bezpośredni nadzór nad (...) sprawował S. G. (1), jako minister właściwy ds. gospodarki wodnej (w randze wiceministra (...)). Presja na zwolnienie Ł. L. (1) ze strony S. G. (1) pojawiła się w okolicach przełomu 2010/2011. Było to związane z wpływającymi do ministerstwa skargami na zachowanie Ł. L. (1) i dotyczącymi nieprawidłowości w (...). Była też wynikiem udziału Ł. L. (1) w charakterze jurora w programie (...) i pogoda”, krytycznie ocenionym przez opinię publiczną.			dokumentacja Ministerstwa Ochrony (...)	Akta A: 160, 345-357, 391, (...)- (...), (...), (...)- (...),
			akta osobowe S. G. (1) z (...)	akta S. G. (1): 7-57
			dokumentacja dotycząca zatrudnienia S. G. (1) w Ministerstwie (...)	akta S. G. (1): 204-334
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 350-353, 680-690, (...)- (...), 1364v, (...)-1610 akta sądowe: (...)-20264a
			wyjaśnienia M. O. (1)	akta A: 3703- (...), (...)- (...), (...)-3730, (...)- (...) akta S. G. (1): (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
			zeznania świadka T. J.	akta A: (...)
W tym okresie (grudzień 2010 r.) doszło do rozmowy Ł. L. (1) z M. O. (1) na temat presji S. G. (1) na zwolnienie Ł. L. (1). W czasie tej rozmowy, z inicjatywy M. O. (1), wyszła propozycja kupienia prezentu S. G. (1) w celu odstąpienia od żądania zwolnienia Ł. L. (1). M. O. (1) powiedział wówczas, że S. G. (1) lubi prezenty, zaś szczególnie lubi zegarki i zaproponował kupno zegarka. M. O. (1) miał wiedzę, że S. G. (1) „lubi dobre zegarki”. Bezpośrednio po rozmowie nie doszło do jakichkolwiek innych działań w kwestii zegarka.			zeznania świadka Ł. L. (1) (w części)	akta sądowe: 21164v- (...), 21232v- (...)
			wyjaśnienia M. O. (1) (w części)	akta A: 3703v, 3709v-3710, 3729v akta S. G. (1): (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
Na przełomie maja/czerwca 2011 r. M. O. (1) i Ł. L. (1) przebywali w G. na kongresie (...).			zeznania świadka Ł. L. (1)	akta A: 4-9, 33-40, 42-46, 47-52, 564-573, (...)-1610, (...)-3830, (...)- (...), akta sądowe: 21164v- (...)
			protokół oględzin płyt stanowiących załącznik do opinii dotyczącej poczty mailowej Ł. L.	akta A: 276
			opinie biegłego	akta A: 500-507, 509-515
			wyjaśnienia M. O. (1)	akta A: 3703- (...), (...)- (...), (...)-3730, (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
W tym czasie M. O. (1) powiadomił Ł. L. (1), że otrzyma e-mail, w którym będą wskazane oczekiwania S. G. (1). Na prywatny adres mailowy Ł. L. (1) otrzymał z nieustalonej, nieznanej mu poczty elektronicznej, wiadomość zawierającą zdjęcie zegarka T. (...) C. (...) z dopiskiem „x2”.			zeznania Ł. L. (1)	akta A: 7-8, 44-46, 47-52, 564-573, (...)-1610, (...)-3830, (...)- (...) akta sądowe: 21164v- (...), 21232v- (...)
			wyjaśnienia M. O. (1) (częściowo)	akta A: 3703- (...), (...)- (...), (...)-3730, (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
W maju 2011 r. Ł. L. (1) zatelefonował do koleżanki z pracy W. B. (3), aby ta zamówiła dwa zegarki T. (...) C. (z oznaczeniem C. 16, z charakterystycznymi trzema przyciskami i trzema wewnętrznymi tarczami). Poprosił też drugą koleżankę z pracy - W. K. o przekazanie niezbędnej sumy na zaliczkę W. B. (4). Po powrocie z G. Ł. L. (1) oddał pieniądze W. K. i odebrał zegarki ze sklepu - jeden z paskiem czarnym, drugi z paskiem brązowym. Do sklepu udał się wraz z W. B. (3), której powiedział, że "musi się komuś odwdzięczyć". Zegarki zostały zakupione w dniu 31 maja 2011 r. w salonie firmy (...). Pierwszy za kwotę 14.050 złotych, drugi (po uzyskaniu karty stałego klienta i rabatu) za kwotę 11.911 złotych.			zeznania świadka Ł. L. (1)	akta A: 4-9, 33-40, 42-46, 47-52, 564-573, (...)-1610, (...)-3830, (...)- (...), akta sądowe: 21164v- (...), 21232v- (...)
			dokumentacja bankowa	akta A: załącznik nr 7: 1-111
			dokumentacja salonu jubilerskiego	akta A: 13-16, 26-27, 31, 178-181, 271-274, 334-337, 359, 462-463, (...)- (...)
			zeznania świadka A. W. (3)	Akta A: 17-18
			dokumentacja fotograficzna	akta A: 20-21, 100-103
			kopie faktur i dokumentów WZ	akta A: 167-175
			zeznania świadka W. B. (3)	akta A: 10-11, 247-249 akta sądowe: (...)- (...)
			zeznania świadka W. K.	akta A: 54-56, 362-364
			oględziny zegarka tożsamego do zakupionych przez Ł. L.	akta A: (...)- (...)
W tym czasie Ł. L. (1) rozmawiał z M. O. (1) o tym, w jaki sposób ma przekazać zegarki S. G. (1). M. O. (1) poinformował wówczas Ł. L. (1), iż należy włożyć je do zamkniętej torby podarunkowej z logo (...) i przekazać tzw. „wysyłką wewnętrzną” poprzez kierowców jeżdżących z korespondencją do sekretariatu Ministra G.. Ł. L. (1) pokazał zegarki M. O. (1), któremu się spodobały i który jeden z nich przymierzył. Dopiero w 2016 r. Ł. L. (1) poinformował M. O. (1), że przekazał zegarki S. G. (1).			wyjaśnienia M. O. (1)	akta A: 3703v-3704v, 3710, 3730, akta sądowe: (...)- (...)
			zeznania świadka Ł. L. (1)	akta A: 7-8, 44-46, 47-52, 564-573, (...)-1610, (...)-3830, (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...), 21232v- (...)
W 2011 r. S. G. (1) dysponował podróbką zegarka B. N. W.. W tym czasie posiadał także oryginalny zegarek T. (...) C. (bez bliższych oznaczeń, z jednym przyciskiem, bez wewnętrznych tarcz na cyferblacie) o wartości ok. 7-8 tys. złotych, zakupiony przez żonę w dniu 22 listopada 2007 r. w CH G. S. jako prezent urodzinowy (który został ujawniony w jego mieszkaniu podczas przeszukania w dniu 21 grudnia 2017 r.). Zegarek ten był poddany naprawie, w trakcie której wymieniono cyferblat. Jednocześnie nie ustalono, by w tym okresie S. G. (1) dysponował innym zegarkiem T. (...) (w tym modelem C. (...)) lub oryginalnym zegarkiem B. (o wartości ok. 14 tysięcy złotych).			dokumentacja fotograficzna z internetu	akta A: 132-133, 193-194, 393-394,
			protokoły oględzin płyt i płyty CD z wizerunkami S. G. (1)	akta A: 156, 163-164, 166, 287, 340, 371, 395, 397-398, 414, 536, 7480- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...)
			oględziny rzeczy - zegarka T. (...) C. (posiadanego przez S. G.) i opakowań	akta A: (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...)
			gwarancja w związku z naprawą zegarka z 6.2.2012	akta sądowe: (...)- (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 350-353, 680-690, 698-700, (...)- (...), 1364v, (...)-1610, (...)- (...), (...)- (...) akta sądowe: (...)-20264a, 20267v, (...)- (...)
W 2013 r. M. O. (1) udał się w podróż służbową do M.. Wówczas posiadał zegarek o cechach zbliżonych do zegarka T. (...) C. (...). M. O. (1) oświadczył, że zegarek T. (...), który posiadał, był repliką i utracił go podczas wyjazdu wakacyjnego na skutek zamoczenia. M. O. (1) w czasie przeszukania w miejscu swojego zamieszkania posiadał kilkanaście replik drogich zegarków, w tym replikę zegarka B. (...).			opinia biegłego	akta A: (...)- (...), (...)
			wyjaśnienia M. O. (1)	akta A: (...)- (...) akta S. G. (1): (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 350v, 680-690, 1364v, (...)-1610, (...)- (...) akta sądowe: 20264a
W okresie 2010 - 2012, w okresach okołoświątecznych, do Ministerstwa (...) a konkretnie do S. G. (1), były przekazywane kosze prezentowe, w tym zawierające alkohol. O przekazywaniu koszy decydował M. O. (1). Były organizowane też drogie wyjazdy zagraniczne, przy czym na wyjazdy M. O. (1) zgodę podpisywał S. G. (1). S. G. (1) przyznawał M. O. (1) jako Dyrektorowi (...) nagrody sięgające trzykrotności wynagrodzenia, zazwyczaj raz w roku.			zeznania świadka M. B. (3)	akta A: 429-434, (...)-3470 akta sądowe: (...)- (...)
			zeznania świadka A. W. (4)	akta A: (...)- (...)
			zeznania świadka K. B. (4)	akta A: 589-594, 2021-2023, (...)- (...)
			dokumentacja dotycząca koszy prezentowych	akta A, załącznik nr 6: 1-212
			wyjaśnienia M. O. (1)	akta A: 3703- (...), (...)- (...), (...)-3730, (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 687, 1364v, akta sądowe: 20264v
			zeznania świadka M. S. (3)	akta A: (...)- (...)
W dniu 13 grudnia 2012 r. o godz. 21:00.52 Ł. L. (1) wysłał do M. R. (2) sms o treści: Kurwa, jeszcze nie kupiłem mu tej złotej karty a kutas chce bym dla g. załatwił zegarek za 2,5 tys. Czy on myśli że ja pracuje charytatywnie i mam studnie bez dna ? M. co ja mam robić? W odpowiedzi M. R. (2) wysłała o godz. 21:04.36 odpowiedź: C. wymyslimy. Jutro rano pogadamy. Nie martw sie (...) W kolejnej wiadomości sms Ł. L. (1) napisał: M. mozesz mi jutro przyniesc te M. R. (2) odpisała: ??? Wszystkie czy czesc? Ł. L. (1): 2,5.			zeznania świadka Ł. L. (1)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: 21164v- (...), 21232v- (...)
			zeznania świadka M. R. (2)	akta A: (...)- (...)
W 1 poł. 2013 r. odbyła się rozmowa M. O. (1) z Ł. L. (1) w pizzerii w W., nagrana przez Ł. L. bez wiedzy M. O.. W trakcie tej rozmowy M. O. informował Ł. L. o tym, iż S. G. (1) kazał go "wypierdolić z roboty". W trakcie tej rozmowy mężczyźni ustalali, jak "schować" Ł. L. (1), ustalali kwestie wynagrodzenia (a zwłaszcza ominięcia polecenia S. G. (1), by Ł. L. zarabiał nie więcej niż średnia krajowa - ok. 4,6 tys. zł, a zatem by zarobki Ł. L. oscylowały wokół dotychczasowych 18 tysięcy złotych), wypowiadali się też negatywnie o S. G. (1). W czasie tej rozmowy mężczyźni nie poruszyli tematu zegarków, które miały być (wedle twierdzeń Ł. L.) przedmiotem korzyści majątkowej dla S. G. (1). Następstwem tej rozmowy było złożenie rezygnacji przez Ł. L. z dniem 1 maja 2013 r. i zatrudnienie go, w sensie formalnym, w oddziale (...).			stenogram rozmowy	Akta A: (...)- (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 350-353, 479-480, 680-690, 1364v, akta sądowe: (...)-20264a, 20265v
			wyjaśnienia M. O. (1)	Akta A: 3731 akta sądowe: (...)- (...)
			stenogram rozmowy Ł. L. z M. O.	akta S. G. (1): 361-398
W związku z licznymi skargami, ok. 2014 r. wszczęto postępowanie prokuratorskie w sprawie nieprawidłowości w (...). Skutkiem tego było zatrzymanie i aresztowanie Ł. L. (1) a następnie skazanie za czyny związane z korupcją w (...). Podobnego rodzaju zarzuty postawiono też w późniejszym czasie M. O. (1). Ł. L. (1) został zatrzymany i tymczasowo aresztowany w październiku 2014 r. W 1 połowie 2015 r. skierowano akt oskarżenia do sądu. Następnie obrońca Ł. L. (1), w dniu 22 czerwca 2015 r., złożył wniosek o przyspieszenie rozpoznania i uchylenie tymczasowego aresztowania składając jednocześnie, uzgodniony z prokuratorem, wniosek o dobrowolne poddanie się karze, w którym wysokość kary pozbawienia wolności określono porównywalnie (nawet nieznacznie krócej) do czasu trwania tymczasowego aresztowania (6 miesięcy p.w., 2 lata ograniczenia wolności, grzywna 500 stawek dziennych po 300 złotych, zakaz zajmowania stanowiska 7 lat). Po spodziewanej negatywnej decyzji sądu został złożony przez obrońcę Ł. L. (1) skorygowany wniosek o dobrowolne poddanie się karze, uzgodniony z prokuratorem, w którym określono wysokość kary pozbawienia wolności na 1 rok i 8 miesięcy (nadto przewidziano karę grzywny 250 stawek dziennych po 200 złotych, zakaz zajmowania stanowiska na 5 lat i inne środki majątkowe: naprawienie szkody i przepadek korzyści). W dniu 12 sierpnia 2015 r. Ł. L. (1) został skazany na proponowaną karę i uchylono względem niego tymczasowe aresztowanie. Skazanie nastąpiło za czyn z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k, za czyn z art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz za ciąg przestępstw z art. 228 § 4 k.k. w zb. z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i w zw. z art. 91 § 1 k.k. Pozostałą część kary niezbędnej do warunkowego przedterminowego zwolnienia (3/4 kary) odbył w 2017 r. Po tym został warunkowo przedterminowo zwolniony.			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 350-353, 680-690, (...)- (...), 1364v, (...)-1610, (...)- (...) akta sądowe: (...)-20264a
			zeznania świadka Ł. L. (1)	akta A: 564-573, akta sądowe: 21164v- (...), 21232v- (...)
			akta sprawy XVIII K (...) Sądu Okręgowego w W.	akta A: 3100- (...)
Po wniesieniu aktu oskarżenia w jego sprawie Ł. L. (1) skierował do P. B. (3), prowadzącego postępowanie w jego sprawie list (bez daty, stempel pocztowy wskazuje na 10.6.2015 r.) z zapytaniem, czy jest on zainteresowany tematem zegarków dla G.. Ł. L. (1), składając zeznania obciążające S. G. (1), chciał uzyskać skutek w postaci niższej kary w postępowaniu karnym przeciwko sobie. W ocenie funkcjonariusza P. B. (3) "umniejszał swoją rolę i wybielał się".			notatka służbowa wraz z listem	akta A: (...)- (...)
			zeznania świadka P. B. (3)	akta A: (...)- (...)
			zeznania świadka Ł. L. (1) (w części)	akta A: 566, akta sądowe: 21164v- (...), 21232v- (...)
1.1.30	S. G. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o): 3 (III)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
K. B. (1) i S. G. (1) znali się od lat 90-tych, przez pewien okres czasu zamieszkiwali w jednej miejscowości - D.. S. G. (1) pełnił tam funkcję zastępcy Burmistrza i radnego. W tym czasie poznał K. B. (1). Bliższe kontakty nawiązali w 2005 r., kiedy S. G. (1) został posłem opozycyjnym, zaś K. B. (1) rozpoczął prowadzenie wypożyczalni skuterów wodnych w D. (ok. 2007 r.). W wyborach 2006 r. K. B. (1) kandydował do Rady Powiatu z list (...), a na stanowisko wójta gminy wiejskiej D. – z listy Komitetu Wyborczego Wyborców Szansa Gminy.			wyjaśnienia K. B. (1)	akta główne: 8686v, akta A: 5059v-5060, 6097v, (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), akta S. G. (1): 845-857 akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 691-693, 845-857, 924-933, 1364v, akta sądowe: (...)
			notoria sądowa	strona internetowa wybory 2006.pkw.gov.pl
W okresie 2007 -2013 S. G. (1) często spotykał się z K. B. (1) w relacjach prywatnych. Odwiedzał go wraz z rodziną (w tym żoną R. G. (4), pasierbem M. L. (1) i siostrzeńcem S. L. (1)) lub znajomymi w D., zwłaszcza w letnie weekendy (co najmniej kilka razy w roku), pływał z nim na motorówkach, skuterach wodnych, stołował się (wraz z osobami towarzyszącymi) w barach plażowych należących do K. B. (1). Zdarzało się, że razem spożywali alkohol. K. B. (1) bywał też wielokrotnie w domu S. G. (1) w K.. Bywał też, sporadycznie, w mieszkaniu S. G. (1) w W..			wyjaśnienia K. B. (1)	akta główne: 8686v, akta A: 5060, 6097v, 6461v, 6869v, (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), akta S. G. (1): 845-857 akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			zeznania świadka E. D.	akta A: (...)- (...) akta sądowe: 20904v- (...)
			zeznania świadka M. K. (5)	akta A: 6880- (...) akta sądowe: (...)
			zeznania świadka J. C. (4)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: 21302v- (...)
			zeznania świadka W. F.	akta A: (...)- (...)
			zeznania świadka A. O. (2)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: (...)
			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 881, akta A: (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
			zeznania świadka P. W.	akta A: (...)-6910, akta sądowe: 21053
			zeznania świadka M. K. (6)	akta A: (...)- (...)
			zeznania świadka M. L. (1) (w części)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
			wyjaśnienia S. G. (1) (w części)	akta S. G. (1): 353v, 691-693, 845-857, 1364v, akta sądowe: (...)
			wyjaśnienia B. K. (1)	akta B. K. (1): (...)
T. P. (1) określał relację S. G. (1) z K. B. (1) jako zażyłą, wręcz rodzinną. K. B. (1) był zaufanym człowiekiem S. G. (1). K. B. (1) też, zwłaszcza w 2012 r. gdy stosunki T. P. (1) ze S. G. (1) uległy chwilowemu ochłodzeniu, przekazywał informacje od S. G. (1) do T. P. (1) i na odwrót, dotyczące (...), osób zatrudnionych, inwestycji itp. O bardzo dobrej relacji między S. G. (1) a K. B. (1) wiedziała też J. J. (3), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., którą S. G. (1) prosił, by spełniała prośby K. B. (1) w zakresie prowadzonych przez niego inwestycji. W tym czasie K. B. wykonywał roboty budowlane w porcie. O bardzo dobrych relacjach świadczą też utrwalone rozmowy (lub smsy): K. B. (1) z R. G. (1) z 12 lipca 2013 r. godz. 20.50, nr sesji (...) (k. 16116v-16117) z 13 lipca 2013 r. godz. 21.02, nr sesji (...) (k. 16122) z 27 lipca 2013 r. godz. 9.51, nr sesji (...) (k.16363) z 25 sierpnia 2013 r. godz. 22.33, nr sesji (...) (k.15543-15544) z 24 października 2013 r. godz. 20.31 nr sesji (...) (k. 15789-15790) z 9 listopada 2013 r. godz. 19.58 nr sesji 8230 (k.16156v-16159) K. B. (1) ze S. G. (1) z 13 lipca 2013 r. godz. 9.55, 10.00, 10.10, 11.57, sesje nr 5950, (...), (...), (...) i 5980 (k.16118v-11119, 16120v) z 14 lipca 2013 r. godz. 13.51, nr sesji (...) (k. 16125) z 27 lipca 2013 r. godz. 14.17, nr sesji (...) (k. 15457-15458) z 24 sierpnia 2013 r. godz. 13.49, nr sesji (...) (k. 15809-15810) z 24 sierpnia 2013 r. godz. 14.47, nr sesji (...) (k. 15541) z 25 sierpnia 2013 r. godz. 12.52, nr sesji (...) (k.15811) z 8 września 2013 r. godz. 11.33 i 11.52, sesje nr 71 i 77 (k. 15800-15801) z 14 września 2013 r. godz. 15.16, sesja nr 989 (k. 15801-15802) z 22 września 2013 r. godz. 11.27, nr sesji 2017 (k. 15792) z 22 września 2013 r. godz. 12.32, nr sesji 2018 (k.15477) z 28 września 2013 r. godz. 16.25 nr sesji (...) (k. 15308-15309). O bardzo dobrych relacjach świadczy też przekazanie ostrzeżenia T. P. (1) za pośrednictwem K. B. (1) (o którym mowa w 1.1.34).			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 856-858, 863, 881, (...), akta A: 5132, 5413- (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
			zeznania świadka J. J. (3)	akta A: (...)- (...), akta sądowe: 21088v
			protokoły odtworzenia zapisów rozmów i stenogramy rozmów	(...)- (...), (...)- (...), (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)
Dobre relacje łączyły też K. B. (1) z T. P. (1) i M. K. (1) (osobą zatrudnioną w (...) na polecenie S. G. (1)). Świadczą o tym też utrwalone rozmowy (lub smsy): K. B. (1) z T. P. (1) z 29 lipca 2012 r. godz. 20.45 z 3 sierpnia 2012 r. godz. 17.38 i 17.48 z 4 sierpnia 2012 r. godz. 12.06 z 4 sierpnia 2012 r. godz. 14.59 z 5 sierpnia 2012 r. godz. 18.37 z 5 sierpnia 2012 r. godz. 12.47 z 5 sierpnia 2012 r. godz. 18.37 z 4 listopada 2013 r. godz. 17.37 T. P. (1) z M. K. (1) z 17 lipca 2012 r. godz. 8.48 z 17 lipca 2012 r. godz. 15.02 z 19 lipca 2012 r. godz. 16.50 z 22 lipca 2012 r. godz. 20.30 z 23 lipca 2012 r. godz. 7.47 i 8.52 z 23 lipca 2012 r. godz. 15.51 z 23 lipca 2012 r. godz. 21.56 z 24 lipca 2012 r. godz. 18.48 z 26 lipca 2012 r. godz. 14.52 z 31 lipca 2012 r. godz. 17.29 z 1 sierpnia 2012 r. godz. 18.15 z 8 sierpnia 2012 r. godz. 16.18 z 29 października 2012 r. godz. 7.40 z 30 października 2012 r. godz. 7.40 i 8.04 z 12 października 2013 r. godz. 16.48 T. P. (1) ze S. G. (1) z 17 lipca 2012 r. godz. 14.12			wyjaśnienia K. B. (1)	akta główne: (...), akta S. G. (1): 845-857 akta sądowe: (...)
			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 856-858, akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			stenogramy rozmów	(...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), 6530v- (...), (...)- (...), 6954v- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)-15291v, (...)- (...),
Podczas jednego ze spotkań w 2011 r. S. G. (1) powiedział K. B. (1), że jeżeli ten nie przekaże pieniędzy na kampanię wyborczą (wybory zaplanowano na 9 października 2011 r.) to nie ma szans na wygranie przetargu na planowaną inwestycję "wrota sztormowe" (opisaną w punktach 1.1.4 - 1.1.5). Potem kilkukrotnie wracał do pomocy ze strony K. B. (1) w finansowaniu kampanii wyborczej, łącząc to z możliwością realizowania inwestycji prowadzonych przez (...). Mówił też, że K. B. (1) w krótkim czasie odrobi te pieniądze realizując inwestycje przetargowe. S. G. (1) mówił też, że kieruje tymi inwestycjami i dofinansowaniami i że T. P. (1) musi być mu posłuszny bo on kieruje tym województwem i obsadza posady państwowe oraz że go on nominował.			wyjaśnienia K. B. (1)	akta główne: (...), akta A: (...), 9711v, (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), akta S. G. (1): 845-857 akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
W wyniku tych rozmów, w sierpniu - wrześniu 2011 r., K. B. (1) przekazał S. G. (1) pieniądze w kwocie pomiędzy 170.000 a 190.000 złotych na kampanię wyborczą. Pieniądze przekazał w gotówce w domu S. G. (1) w K.. K. B. (1) uznał za konieczne przekazanie tej korzyści, by mógł brać skutecznie udział w inwestycjach organizowanych przez (...). W późniejszych rozmowach z T. P. (1) K. B. (1) określał tego rodzaju korzyści jako "kanapki wyborcze". Pieniądze pochodziły z rachunku bankowego K. B. (1) i wypłacone zostały w trzech transzach: 100.000, 50.000 i 80.000 złotych w okresie 9-12 sierpnia 2011 r. O przekazywaniu pieniędzy S. G. (1) jako odwdzięczenie się "za przychylność" K. B. (1) mówił też P. W..			wyjaśnienia K. B. (1)	akta główne: (...)- (...), (...)- (...), (...), (...), akta A: (...)- (...), (...), (...)- (...), 9711v- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), akta S. G. (1): 845-857 akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			zeznania świadka P. W.	akta A: (...)- (...), akta sądowe: (...)
			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 882, akta A: (...), (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
			historia rachunku K. B.	akta główne: (...),
Nadto, w tym samym czasie (sierpień - wrzesień 2011 r.), w związku z przytoczonymi wyżej wypowiedziami S. G. (1) o pomocy w finansowaniu kampanii, K. B. (1) zlecił firmie (...) w D. wykonanie materiałów reklamowych (folii) z wizerunkiem S. G. (1), a następnie ich umieszczenie na ok. 10 busach firmy (...), które zamówił w tym celu. Za usługę wykonania tych materiałów i umieszczenia ich na busach K. B. (1) zapłacił ok. 5.000 złotych.			wyjaśnienia K. B. (1)	akta A: (...), (...), (...), (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), akta S. G. (1): 845-857 akta sądowe: 20316- (...), (...)- (...)
			dokumentacja firmy (...) w D.	akta A: (...)- (...), 6907a
			zeznania świadka R. B. (1)	akta A: 6900- (...), akta sądowe: 21052v- (...)
			zeznania świadka Z. K.	akta A: (...)- (...) akta sądowe: 22102v- (...)
			oględziny email (...)	akta A: (...)- (...)
			zeznania świadka M. W. (2)	akta A: 9050- (...), akta sądowe: (...)
			wydruk email od R. B. do (...)	akta A: (...)
Działka nr (...), położona w K. przy ul. (...), o powierzchni 805 m ²stanowi wyłączną własność S. G. (1). W czasie bliżej nieustalonym, w okresie pomiędzy 2011 a 2013 r., S. G. (1) przekazał K. B. (1) projekt domu położonego w K. przy ul. (...) z poleceniem wybudowania dla niego domu "tanim kosztem". W późniejszym czasie S. G. (1) kilkukrotnie nagabywał K. B. (1) w sprawie budowy tego domu. Ostatecznie, w 2013 r., K. B. (1), nie chcąc stracić "przychylności" S. G. (1) w kwestiach przetargów w (...) stwierdził, że nie będzie budował tego domu osobiście i w czasie pobytu S. G. (1) w D. na plaży, w przyczepie kampingowej stojącej obok baru należącego do K. B., przekazał mu reklamówkę z kwotą 200.000 złotych w gotówce tytułem "pożyczki". K. B. (1) początkowo traktował te pieniądze jako pożyczkę. Nie spisali umowy. K. B. przez pewien okres czasu nie domagał się zwrotu tych pieniędzy. Potem mówił o zwrocie pożyczki kilkukrotnie S. L. (1) (siostrzeńcowi S. G. (1)), z którym współpracował. Ze S. G. (1) w tym czasie nie miał kontaktu. Do dnia dzisiejszego S. G. (1) nie zwrócił K. B. (1) tych pieniędzy. Projekt budowlany (z marca 2012 r.) został zatwierdzony decyzją z dnia 9 maja 2012 r. i udzielono pozwolenia na budowę dla inwestora: S. G. (1). W 2014 r. z propozycją wybudowania tego domu zwrócił się do C. Z. S. L. (1).			wyjaśnienia K. B. (1)	akta A; (...), (...), 7826v- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), akta S. G. (1): 845-857 akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			dokumentacja UM w K. dotycząca domu jednorodzinnego przy ul. (...)	akta A: (...)- (...), (...)- (...),
			wypis z KRS	akta S. G. (1): 90-103
			zeznania świadka C. Z.	akta A: (...)- (...)
K. B. (1), przed 24 sierpnia 2013 r., rozmawiał w sprawie wybudowania wyżej wskazanego domu z właścicielem firmy budowlanej (...). W dniu 24 sierpnia 2013 r. S. L. (1) przesłał pocztą elektroniczną do K. B. (1) projekt umowy pomiędzy (...) spółką z o.o. jako zamawiającą a Przedsiębiorstwem Budowlanym (...)/H H. Ś. (jako wykonawcą, przy czym jako adres wskazano firmę (...)) na wybudowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem dwustanowiskowym na nieruchomości - działce nr (...) przy ul. (...) w K..			wyjaśnienia K. B. (1)	akta A: (...), akta S. G. (1): 845-857 akta sądowe: (...)
			oględziny poczty elektronicznej (...)	akta A: (...)- (...)
			zeznania świadka R. S. (2)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: (...)
W okresie czerwiec 2012 - czerwiec 2013 r., czasu bliżej nieustalonego, bezpośrednio przed wykonywaniem inwestycji "wrota sztormowe", S. G. (1) polecił K. B. (1) wykarczowanie krzewów na działce należącej do S. L. (1) i D. J. (1). S. G. (1) oświadczył przy tym, że K. B. (1) poodrabia sobie na innych pracach. Działka formalnie należała do S. L. (1) (siostrzeńca S. G. (1)) i D. J. (1) (osoby związanej z R. S. (1)) i została zakupiona za stosunkowo niewielką cenę. W odbiorze zewnętrznym (postrzegania przez inne osoby) działka ta stanowiła współwłasność R. S. i S. G., tylko formalnie należącą do osób im bliskich. Za prace na działce K. B. (1) nie otrzymał żadnego wynagrodzenia. Koszt trwających ok. miesiąca prac (zatrudnienie pracowników i ich wynagrodzenie, użytkowanie sprzętu, paliwo) K. B. (1) wyceniał na ok. 30.000 - 40.000 złotych. Wynagrodzenie pracowników opłacił K. B. (1). Pracownikami zarządzał S. L. (1).			wyjaśnienia K. B. (1)	akta A: 5063v- (...), (...), 9713v- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), akta S. G. (1): 845-857 akta sądowe: (...), (...)- (...)
			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: (...) akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			zeznania świadka K. C.	akta główne: (...)- (...) akta A: (...)- (...), akta sądowe: (...)
			zeznania świadka K. F.	akta główne: (...)- (...) akta A: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...)
			zeznania świadka D. K. (1)	akta główne: (...)- (...) akta A: (...)- (...), akta sądowe: 20940v- (...)
			zeznania świadka T. P. (3)	akta główne: 3330- (...) akta A: (...)- (...), akta sądowe: (...)
			zeznania świadka L. P.	akta główne: (...)- (...) akta A: (...)-6010 akta sądowe: 20941v- (...)
			zeznania świadka W. S.	akta główne: (...)- (...) akta A: (...)- (...), akta sądowe: (...)
			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
1.1.31	P. K. (1), H. K. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o): 14 (IX)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
H. K. (1) i P. K. (1),w latach 2007 - 2018, pozyskiwali dochody z wynagrodzenia za pracę oraz emerytury. H. K. (1) wykazała następujące przychody w okresie 2007-2016 (ze stosunku pracy, przy kosztach uzyskania 1.302 zł za 2007 i 1.335 zł za pozostałe lata): 2007 - 26.317,31 zł 2008 - 39.589,48 zł 2009 - 32.964,87 zł 2010 - 38.680,96 zł 2011 - 38.221,89 zł 2012 - 47.679,68 zł 2013 - 41.034,31 zł 2014 - 44.495,67 zł 2015 - 49.213,94 zł 2016 - 38.640,35 zł P. K. (1) wykazał następujące przychody w okresie 2007-2016 (ze stosunku pracy i z emerytury łącznie, przy kosztach uzyskania 1.302 zł za 2007 r., 54.760,80 zł za 2014 r. i 1.335 zł za pozostałe lata): 2007 - 39.790,65 zł 2008 - 44.104,99 zł 2009 - 46.199,52 zł 2010 - 49.301,92 zł 2011 - 50.159,05 zł 2012 - 53.296,59 zł 2013 - 54.808,16 zł 2014 - 109.480,14 zł 2015 - 55.995,24 zł 2016 - 58.565,34 zł			informacja z (...) w tym historia rachunku	akta A: (...)- (...)
			wykaz podstaw wymiaru składek	akta A: (...)- (...)
			analiza przepływów finansowych małż. K.	akta A: (...)- (...), (...)- (...) akta H. K. (1): 280-283, akta P. K. (1): 368-374
W okresie lipiec - wrzesień 2014 r. małżonkowie H. K. (1) i P. K. (1) pozyskali z nieustalonego źródła gotówkę w łącznej kwocie 200.000 złotych i wpłacili ją na swoje konto o nr (...) w kwotach po 50.000 złotych w dniach: 15 lipca 2014 r., 19 sierpnia 2014 r., 26 września 2014 r. i 30 września 2014 r. (przed wpłatą 15 lipca 2014 r. saldo rachunku wynosiło 18.042 złotych). Następnie, z wykorzystaniem tych środków, założyli lokaty terminowe na kwoty 127.931,61 złotych i 80.000 złotych. W dniu 18 listopada 2014 r. z pierwszej lokaty wypłacono 120.000 złotych, drugą lokatę na 80.000 złotych zerwano. W tym samym dniu pieniądze te, w kwocie 200.000 złotych, zostały przelane na konto córki K. L. (1). Jako powód podano "darowizna na rzecz córki".			materiały ZUS	akta A: 5860- (...)
			dane z rachunków bankowych	akta A: (...)- (...)
			informacja z (...) w tym historia rachunku	akta A: (...)- (...)
			analiza przepływów finansowych małż. K.	akta A: (...)- (...), (...)- (...) akta H. K. (1): 280-283, akta P. K. (1): 368-374
			wyjaśnienia P. K. (1)	akta sądowe: 20295v- (...)
			wyjaśnienia H. K. (1)	akta sądowe: (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 1364v- (...) akta sądowe: (...)
			zeznania świadka M. L. (1)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
Również w dniu 18 listopada 2014 r. K. L. (1) dokonała przelewu własnego w kwocie 200.000 złotych na konto oszczędnościowe o numerze (...), którego była współwłaścicielem wraz z mężem M. L. (1). W dniu 3 grudnia 2014 r. kwota 200.000 złotych została przelana na konto (...) sp. z o.o. w K. (dalej (...)) o numerze (...) tytułem "wkłady na podwyższenie kapitału zakładowego spółki: 20.000 K. L. (1), 180.000 M. L. (1)".			dane z rachunków bankowych	akta A: (...)- (...)
			informacja z (...) w tym historia rachunku	akta A: (...)- (...)
			zeznania świadka M. L. (1)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
(...) to spółka z o.o. powstała w 2008 r. z kapitałem zakładowym 50.000 złotych (R. G. (1) 450 udziałów o wartości 45.000 złotych; M. L. (1) 50 udziałów o wartości 5.000 złotych). Prezesem spółki była R. G. (1). W dniu 30 marca 2009 r. doszło do sprzedaży udziałów przez R. G. (1) na rzecz M. L. (1) i K. K. (11) (później L.). M. L. posiadał 450 udziałów o wartości 45.000 złotych, zaś K. K. (11) - 50 udziałów o wartości 5.000 złotych. Po tym M. L. (1) został prezesem zarządu do sierpnia 2010 r., kiedy stanowisko to objął A. B. (2). W lipcu 2012 r. podwyższono kapitał do 170.000 złotych, przy czym K. L. (1) objęła 170 udziałów o wartości 17.000 złotych. W marcu 2013 r. M. L. (1) ponownie został prezesem zarządu. W styczniu 2015 r. dokonano zmian w wysokościach udziałów: M. L. (1) objął 3330 udziałów o wartości 333.000 złotych, zaś K. L. (1) - 370 udziałów o wartości 37.000 złotych. Formalnie kapitał zakładowy do 370.000 złotych podniesiono w 2019 r.			umowy sprzedaży udziałów z 30.3.2009	akta A: 6420, (...)
			umowa spółki (...)	akta A: (...)- (...)
			dane z KRS	notoria sądowa
W sierpniu 2014 r. małżonkowie H. K. (1) i P. K. (1) pozyskali z nieustalonego źródła gotówkę w kwocie 15.000 złotych i dokonali wpłat na swoje konto bankowe. Kwotę tę przeznaczyli na zakup koszarki (barki pływającej mieszkalnej) o nr rej.(...)			dane z rachunku bankowego	akta A: (...)- (...)
			informacja z (...)	akta A: (...)- (...)
			analiza przepływów finansowych małż. K.	akta A: (...)- (...), (...)- (...), akta H. K. (1): 280-283, akta P. K. (1): 368-374
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta sądowe: (...)
K. E. była własnością (...) sp. z o.o. w S.. W połowie kwietnia 2014 r. spółka ta ogłosiła przetarg ustny na sprzedaż koszarki. Cena wywoławcza wynosiła 25.000 złotych. Nie doszło do sprzedaży w dniu 5 maja 2014 r. z uwagi na brak chętnych. W dniu 9 czerwca 2014 r. P. K. (1) skierował do spółki pismo z propozycją kupna koszarki za 15.000 złotych. W dniu 1 sierpnia 2014 r. spółka wyraziła zainteresowanie ofertą. W tym okresie córka małżonków K. przesyłała skany odpowiedzi spółki na adresy mailowe K. L. (1) (siostry) i M. L. (1) (szwagra). K. o nr rej. (...)-004 małżonkowie H. K. (1) i P. K. (1) nabyli w dniu 21 sierpnia 2014 r. za kwotę 15.000 złotych (płatną przelewem).			dane osobowe i historia logowań poczty elektronicznej	akta A: (...)-10735a
			oględziny poczty elektronicznej	akta A: (...)- (...)
			zeznania świadka A. D. (2)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: (...)
			zeznania świadka K. K. (12)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: 21130v
			zeznania świadka L. S.	akta A: (...)- (...) akta sądowe: (...)
			zeznania świadka M. L. (1)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: (...)
			dane z rachunku bankowego	akta A: (...)- (...),
K., wedle oświadczenia kupujących (M. L. (1)), miała być przeznaczona na pływający hotel i w tym celu przetransportowana do W.. Wcześniej jednak należało dokonać stosownego remontu - została przetransportowana do (...) sp. z o.o. w S. - koszt naprawy wyniósł 18.100 zł (kwota ta została refakturowana na P. K. (1)). Sprawę remontu nadzorował M. L. (1). Ostatecznie P. K. (1) dokonał na rzecz spółki (...), za remont koszarki, dwóch przelewów na łączną kwotę 19.975,80 złotych w dniu 30 października 2014 r. Bezpośrednio przed przelewami doszło do wpłaty gotówkowej w kwocie 20.000 złotych z nieustalonego źródła. W dniu 29 grudnia 2014 r. P. K. (1) dokonał sprzedaży koszarki spółce (...) za kwotę 55.000 złotych.			zeznania świadka A. D. (2)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: (...)
			zeznania świadka K. K. (12)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: 21130v
			zeznania świadka L. S.	akta A: (...)- (...) akta sądowe: (...)
			dane z rachunku bankowego	akta A: (...)- (...),
			analiza przepływów finansowych małż. K.	akta A: (...)- (...), (...)- (...) akta H. K. (1): 280-283, akta P. K. (1): 368-374
(...) rozdysponował 200.000 złotych następująco (w chwili wpływu na koncie znajdowało się 4.631,63 złotych): - w dniu 29 grudnia 2014 r. przelew 55.000 złotych na konto H. i P. K. (1) tytułem "zakup koszarki SZ-03-004", - w dniu 6 lipca 2015 r. przelew 100.000 złotych na konto R. G. (1) o numerze (...) tytułem "przeniesienie prawa użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności budynku Akt Notarialny (...) KN P." (która to kwota następnie posłużyła do wcześniejszej spłaty kredytu); - w dniu 26 stycznia 2016 r. przelew 12.000 złotych na konto (...) S. L. (1) tytułem "(...) - Remont pomieszczenia biurowego w K. na ul. (...) lok. 8 - częściowa"; - w dniu 1 lutego 2016 r. wypłata gotówkowa 20.000 złotych; - w dniu 29 kwietnia 2016 r. przelew 19.038,27 złotych na konto (...) sp. z o.o. w S. tytułem "Faktura ProForma z00013 50% wartości".			akt notarialny (...)	akta A: (...)- (...)
			akt notarialny (...)	akta A: (...)- (...)
			dane rachunku bankowego (...)	akta A: (...)- (...)
			informacja z (...)	akta A: (...)- (...)
(...) S. L. (1) to w 2016 r. firma działająca na podstawie wpisu do ewidencji gospodarczej. Na jej podstawie, w lipcu 2017 r., doszło do zawiązania (...) sp. z o.o. w K. z kapitałem zakładowym 5.000 złotych (udziały objęła A. L., prezesem zarządu został S. L. (1)).			dane z KRS	notoria sądowa
			umowa spółki - akt notarialny	(...)- (...)
Po wpływie 55.000 złotych z (...) na konto H. K. (1) i P. K. (1) pieniądze te, w części, zostały podjęte gotówkowo poprzez szereg wypłat w 2015 r. i 2016 r.			dane z rachunku bankowego	akta A: (...)- (...)
			analiza przepływów finansowych małż. K.	akta A: (...)- (...) akta H. K. (1): 280-283, akta P. K. (1): 368-374
1.1.32	P. K. (1), H. K. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 14 (XI)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
W okresie pomiędzy grudniem 2014 r. (po wpływie kwoty 55.000 złotych za koszarkę) a 26 kwietnia 2016 r. na rachunku małż. K. o nr (...) w (...) dochodziło do szeregu operacji, w tym wpłat i wypłat gotówkowych. Saldo rachunku obniżyło się do kwoty 29.379 złotych (30 czerwca 2015 r.) a następnie rosło do kwot ponad 40.000 złotych (we wrześniu 2015 r. i lutym 2016 r.). Przed dniem 26 kwietnia 2016 r. saldo wynosiło 39.120 złotych. Część tych pieniędzy została wpłacona gotówkowo przez małżonków H. K. (1) i P. K. (1), przy czym gotówka została pozyskana z nieustalonego źródła.			informacja z (...) wraz z historią rachunku	akta A: (...)- (...)
			dane z rachunku bankowego	akta A: (...)- (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta sądowe: (...)
W dniu 26 kwietnia 2016 r. H. K. (1) i P. K. (1) dokonali przelewu kwoty 32.000 złotych ze swojego rachunku bankowego na konto bankowe (...) sp. z o.o. w D. (dalej (...)) o nr (...) tytułem "pożyczka dla G. D. (...)".			informacja z (...) wraz z historią konta	akta A: (...)- (...)
			dane z rachunku bankowego	akta A: (...)- (...)
			analiza przepływów finansowych małż. K.	akta A: (...)- (...), (...)- (...)
(...)to spółka funkcjonująca do 26 stycznia 2015 r. jako (...) sp. z o.o., powstała w dniu 2 października 2012 r. z kapitałem zakładowym 5.000 złotych. Prezesem zarządu do 10 października 2014 r. był K. B. (1), zaś po tej dacie - S. L. (1). Wiceprezesem zarządu był M. L. (1).			informacja z (...)	akta A: (...)- (...)
			wyjaśnienia K. B. (1)	akta S. G. (1): 845-857 akta sądowe: 20316v
			wyjaśnienia S. L. (1)	akta S. L. (1): 71-74, akta sądowe: (...)- (...)
			zeznania świadka M. L. (1)	akta A: (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
W okresie kwiecień - 28 lipca 2016 r. małżonkowie H. K. (1) i P. K. (1) zwiększyli stan swoich środków (z wynagrodzenia i emerytury) na swoim koncie o nr (...) w (...) do kwoty 21.810 złotych, przy czym 15.000 złotych wypłacili w formie gotówki w dniu 28 lipca 2016 r.			informacja z (...)	akta A: (...)- (...)
			dane z rachunku bankowego	akta A: (...)- (...),
			analiza przepływów finansowych małż. K.	akta A: (...)- (...), (...)- (...)
W nieustalonym okresie pomiędzy kwietniem 2016 r. a kwietniem 2017 r., najprawdopodobniej w lipcu 2016 r., małżonkowie K. przekazali kwotę 20.000 złotych do (...) jako pożyczkę. W dniu 7 kwietnia 2017 r. (...) dokonała przelewu 55.779,18 złotych ze swojego konta na konto małżonków K. o nr (...) w (...) tytułem "spłata pożyczki".			informacja z (...)	akta A: (...)- (...)
			dane z rachunku bankowego	akta A: (...)- (...)
			analiza przepływów finansowych małż. K.	akta A: (...)- (...), (...)- (...)
1.1.33	S. G. (1), T. P. (1), K. B. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 2 (II), 30 (XX), 44 (XXXVII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
S. G. (1) informował K. B. (1), że (...) planuje duże inwestycje (przetargi), przeznaczając na nie znaczne środki finansowe i sugerował pomoc w wygraniu przetargów w tym zakresie (kwestia ta została opisana w wątku 1.1.30). Podczas jednego ze spotkań K. B. (1) ze S. G. (1), które miało miejsce w dacie bliżej nieustalonej w 2012 r., nie później niż w styczniu 2013 r., S. G. (1) powiedział K. B. (1), iż "T. P. (1) nie może być skrzywdzony" i że K. B. musi się „dogadać finansowo z T. P.”. Mówił też, że T. P. (1) musi być mu posłuszny i że to jego człowiek. Ponieważ było to już po części zachowań opisanych w punkcie 1.1.30 (odnoszących się do korzyści związanych z tzw. „kanapką wyborczą”) to K. B. (1) odebrał to jako polecenie dogadania się finansowego z T. P. (1) w celu wspierania go w postępowaniach przetargowych. W krótkim czasie po tej rozmowie, jeszcze przed ogłoszeniem przetargu przez (...) na inwestycję pod nazwą "Etap I - Modernizacja i odbudowa brzegów morskich, ochrona mierzei j. - wrota sztormowe" (opisanej w punkcie 1.1.4 i 1.1.5), T. P. (1) zainicjował w rozmowie z K. B. (1) kwestię korzyści majątkowej dla niego pisząc na kartce wartość 2 % (odnoszącą się do wartości przetargu zaplanowanego pierwotnie na kwotę 28.000.000 złotych, zaś ostatecznie na kwotę 20.605.324,65 złotych) i wskazując w ten sposób, że powinien otrzymać korzyść majątkową w zamian za wygranie przez firmę (...) przetargu. W czasie kolejnej rozmowy T. P. (1) zażądał wyższej wartości 3%, a jednocześnie sugerował K. B. (1) działanie w konsorcjum ze wskazanymi firmami. W kolejnych rozmowach między T. P. (1) a K. B. (1) K. B. (1) wspomniał, że swoją "działkę" otrzymał też S. G. (1). W rozmowach tych, na określenie korzyści majątkowej, używali określeń "kanapka", zaś na określenie korzyści majątkowych związanych z wyborami "kanapka wyborcza". S. G. (1) interesował się przebiegiem wskazanego wyżej przetargu i w późniejszym czasie pytał się K. B. (1), czy dogadał się z T. P. (1). K. B. (1) przekazał S. G. (1), że T. P. (1) początkowo chciał 2 %, a następnie 3 % kwoty przetargu. S. G. (1) przyjął to do wiadomości, w żaden sposób nie reagował, nie komentował.			wyjaśnienia K. B. (1)	akta główne: (...), (...)-19, (...), akta A: (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), akta S. G. (1): 845-857 akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 857-858, 863-864, 882 akta A: (...)-5420, (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
W okresie stycznia/lutego 2013 r. K. B. (1) przyjechał do domu T. P. (1) i przekazał mu pieniądze w kwocie 200.000 złotych. Pieniądze K. B. (1) przywiózł w reklamówce umieszczonej w torbie od komputera. Pieniądze były w nominałach po 100 zł (niektóre mogły być też w banknotach po 200 zł), spięte gumkami. Przekazując pieniądze K. B. (1) powiedział, że przywiózł mu "kanapkę" i że "kanapkami z każdym trzeba się dzielić, tak mu kazano". Korzyść ta udzielona została w związku z toczącym się w tym czasie przetargiem dotyczącym „wrót sztormowych” w celu pozyskania przychylności T. P. (1) w odniesieniu do tego i innych przetargów organizowanych przez (...). Z kontekstu rozmowy wynikało, że to S. G. (1) kazał K. B. (1) wręczyć te pieniądze w zamian za to, że firma (...) będzie wygrywała przetargi w (...).			wyjaśnienia K. B. (1)	akta główne: (...)- (...), (...), (...), akta A: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 863-864, 882, (...), akta A: (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			historia rachunku K. B.	akta główne: (...)- (...),
1.1.34	S. G. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 5 (IV)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
W dniu 25 lipca 2013 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego D. Ł., pismem o sygn. E-Z- (...) o klauzuli zastrzeżone, poinformował Ministra (...) M. K. (7), że (...) uzyskała informację, iż niektóre wały przeciwpowodziowe zbudowane w celu ochrony S., P. i terenów przyległych wykonane zostały nieprofesjonalnie: skarpy wałów są źle wyprofilowane, zaś elementy żelbetowe nie są wypoziomowane, do budowy zastosowano ziemię wymieszaną z gruzem, paski zbrojonej gumy zamiast geokraty oraz ścianki z PCV zamiast stali. W piśmie tym wskazano na dwie inwestycje realizowane przez (...): "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. - W. P. Ł." oraz "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe S., P. i terenów przyległych do Jeziora D. i Zalewu S. - W.w km 8+420 0 8+770".			dokumentacja (...)	akta główne: (...)- (...), (...)-9510, (...)- (...) akta A: (...)- (...)
			protokół wizji lokalnej	akta główne: (...)-4380
			pismo (...) wraz z dokumentacją kontroli	akta główne: (...)- (...)
			dokumentacja inwestycji	akta główne: (...)- (...)
			pismo Szefa (...) z 25 lipca 2013 r. o sygn. E-Z- (...)	akta A: 5160
			zeznania świadka E. S.	akta A: (...)- (...), akta sądowe: 21304v
Z treścią wyżej wskazanego pisma (...) z klauzulą zastrzeżone zapoznali się (poza osobami rejestrującymi): - Minister (...) M. K. (7) - w dniu 25 lipca 2013 r.; - Sekretarz S. S. G. (1) - w dniu 26 lipca 2013 r.; - Dyrektor Biura Kontroli i Audytu A. Z. (3) - w dniu 26 lipca 2013 r. S. G. (1) i A. Z. (3) zostali też zapoznani z treścią odpowiedzi Ministra (...) z 31 lipca 2013 r.			pismo z MŚ z 21.7.2016	akta A: (...)
			pismo z MŚ z 22.12.2017	akta A: (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 358-359, 1364v- (...) akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
W dniu 27 lipca 2013 r. (sobota) S. G. (1) przebywał w K., m.in. na spotkaniu działaczy PO z Województwa (...). Po tym spotkaniu umówił się w D. z K. B. (1). Obaj mężczyźni spotkali się też w D. w dniu 28 lipca 2013 r. w Hotelu (...). W okresie pomiędzy 26 lipca 2013 r. a 28 lipca 2013 r., S. G. (1) przekazał osobiście K. B. (1) informację o kontroli (...) inwestycji dotyczących wałów przeciwpowodziowych, realizowanych przez (...), podając nazwy dwóch obiektów. Zastrzegł, że jest to informacja poufna z ministerstwa i że „miał ją na biurku”. Prosił przy tym o przekazanie tej informacji niezwłocznie T. P. (1). S. G. (1) mówił przy tym, by informację przekazać na kartce na wypadek podsłuchu.			wyjaśnienia K. B. (1)	akta główne: 8727v- (...), akta A: (...), (...), (...)- (...) akta S. G. (1): 845-857 akta sądowe: (...)- (...), (...)
			stenogramy rozmów telefonicznych	akta główne: (...), 7051v-8222v, (...)- (...),
W dniu 28 lipca 2013 r. (niedziela) godz. 11.04 K. B. (1) zatelefonował do T. P. (1) chcąc się pilnie spotkać w celu przekazania bardzo ważnej informacji. Umówili się na spotkanie dnia następnego, 29 lipca 2013 r. (poniedziałek) godz. 9.00. W trakcie tej rozmowy T. P. (1) proponował zadzwonienie na drugi telefon, ale K. B. (1) odmówił wskazując, że nie może tej informacji przekazać przez telefon i że musi z nim pilnie porozmawiać osobiście.			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 856, 888, akta A: (...), (...) akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			wyjaśnienia K. B. (1)	akta główne: 8727v- (...), akta A: (...), akta sądowe: 20316v- (...)
			stenogram rozmowy telefonicznej	akta główne: 8222v,
W dniu 29 lipca 2013 r. (poniedziałek) K. B. (1) przekazał T. P. (1) informacje pozyskane od S. G. (1). K. B. (1) najpierw poinformował T. P. (1), że ma informację od "S., S.", a następnie napisał na kartce że "z (...) przysłano do Ministra dane dotyczące dwóch wałów przeciwpowodziowych, które należy skontrolować" i że ma tam być porządek. K. B. (1) poinformował T. P. (1), że wszystko wie od S. G. (1) i że ten go przysłał do T. P. (1). Po tym T. P. (1) informował swoją partnerkę A. R. (3), w drodze sms-ów, o donosach do (...).			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 856, 888, akta A: (...), (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			stenogramy rozmów telefonicznych	akta główne: 7051v-7053v, 7072v- (...) akta S. G. (1): 718-719
			wyjaśnienia K. B. (1)	akta główne: 8727v- (...), akta A: (...), akta sądowe: (...)- (...)
Po tym spotkaniu z K. B. T. P. (1) rozmawiał ze swoimi współpracownikami: A. K. (2) (zastępcą Dyrektora (...)) i M. H. (1) (kierownikiem działu inwestycji). Powiedział im, że wałami interesują się służby i że w wały wbudowywany jest gruz. A. K. (2) powiedział też, że ostrzeżenie pochodzi od S. G. (1), za pośrednictwem K. B. (1). W czasie rozmów telefonicznych z A. K. (2) w dniu 2 sierpnia 2013 r. T. P. (1) mówił, by „w papierach wszystko grało”, a inwestycje były prowadzone zgodnie z projektami. Wskazywał też: „rozmawiałem wiesz z kim”.			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 888, (...), akta A: (...), (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			stenogramy rozmów telefonicznych	akta główne: (...), (...)- (...), (...)- (...),
			zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)	akta główne: (...)- (...), (...)- (...)
W dniu 30 lipca 2013 r. (wtorek) z taką samą informacją o zainteresowaniu służb wałami do T. P. (1) przyszedł R. S. (1). Napisał przy tym na kartce, że „chodzi za Tobą (...) i dodał, że „mierzą Cię, liczą, ważą” dotykając ucha. On również poinformował T. P. (1), że ma tę informację od (...). R. S. (1) pozyskał tę informację w nieustalonym bliżej czasie i w nieustalonych okolicznościach od S. G. (1). W sposób ogólny tą informacją T. P. (1) podzielił się telefonicznie ze swoją partnerką A. R. (3).			wyjaśnienia T. P. (1)	akta główne: 887-888 akta A: (...) akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			stenogram rozmowy T. P. – A. R. z 13.8.2013,	akta główne: 7072v- (...), 11767v- (...) akta S. G. (1): 718-719
Po zapoznaniu się z tą informacją S. G. (1) zlecił przeprowadzenie kontroli Ośrodkowi (...), jednostki działającej w ramach (...) w K., w celu skontrolowania stanu technicznego wałów przeciwpowodziowych. Taka kontrola rzeczywiście została przeprowadzona we wrześniu 2013 r.			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 862, 1364v, akta sądowe: 20265v
Na kilka miesięcy przed zatrzymaniem T. P. (1) w czerwcu 2014 r., do gabinetu A. K. (2), w którym przebywał M. H. (1), przyszedł K. B. (1) i poprosił najpierw o wyniesienie telefonów z gabinetu, a następnie powiedział do A. K. (2) lub napisał na kartce, by ten pogadał z T. P. (1) aby się uspokoił, bo jest obserwowany.			zeznania (wyjaśnienia) świadka M. H. (1)	akta główne: (...)- (...)
1.1.35	S. G. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 9 (VII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
Na początku 2010 r. S. G. (1) podjął studia doktoranckie na (...) w (...) Wyższej Szkole (...) w Ł. (obecna nazwa: Społeczna Akademia (...) w Ł.). W dniu 18 stycznia 2010 r. zostały zaprezentowane założenia rozprawy doktorskiej S. G. (1). W dniu 9 marca 2010 r. podjęto uchwałę o otwarciu przewodu doktorskiego i zatwierdzono tytuł rozprawy doktorskiej: " (...) rozwojem obszarów wiejskich przy wykorzystaniu rent strukturalnych w rolnictwie". Promotorem wyznaczono dr hab. P. M. (1).			informacja z (...) w Ł.	akta B: 6
			zeznania świadka A. M. (6)	akta B: 271-272 akta sądowe: 21207v- (...)
			zeznania świadka P. M. (1)	akta B: 326-327, 875-877, 884-885, (...)- (...), (...)- (...) akta sądowe: 21132v- (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 358-359, 1364v, (...)-1620 akta sądowe: 20266v- (...), (...)- (...)
W okresie 2008 - 2010 r. (do września 2010 r.) S. G. (1) przygotował rozprawę doktorską o tytule: " (...) rozwojem obszarów wiejskich przy wykorzystaniu rent strukturalnych w rolnictwie". Praca, w tym zakres literatury przedmiotu, była na bieżąco konsultowana z dr hab. P. M. (1). Praca została pozytywnie zaopiniowana przez promotora dr hab. P. M. (1).			zeznania świadka P. M. (1)	akta B: 326-327, 875-877, 884-885, (...)- (...), (...)- (...) akta sądowe: 21132v- (...)
			opinia promotora	akta B: 148
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 358-359, 1364v, (...)-1620 akta sądowe: 20266v- (...), (...)- (...)
Fragmenty zawarte w oryginale pracy doktorskiej (stanowiącym podstawę uzyskania stopnia doktora), zwłaszcza w rozdziale drugim (z sześciu) zawierały nieprawidłowości dwojakiego rodzaju: I. nie zostały opatrzone przypisami, wskazującymi na autorstwo innych osób, sugerując w ten sposób autorstwo S. G. (1), II. błędnie oznaczały autorstwo publikacji, wprowadzając w błąd co do autorstwa; było to wynikiem przepisywania z innych prac, zwłaszcza B. K. (2), A. W. (1) i J. W. (1) całych fragmentów, opartych o prace jeszcze innych autorów, cytowanych w tych pracach. W ten sposób, w zakresie punktu I., zostały wykorzystane następujące fragmenty cudzych utworów: 1) fragmenty monografii B. K. (2) " (...) publiczne w teorii i praktyce polskich organizacji" ( Wydawnictwo (...)): - od "Jak wiadomo" do "regulacji prawnych", od "Stosunkowo mało" do "na danym terenie", od "Omawiając zakres" do "służby publiczne", od (...) do "charakter zatrudnienia", od "Analiza specyfiki" do "usług publicznych" (rozdział 2.3 "Zakres zarządzania publicznego"); - od "współczesne zarządzanie" do "zasobami ludzkimi" (rozdział 2.4 "Modele zarządzania publicznego"); - od " (...) procesowe" do " celu organizacji", od " Wyniki badań" do "doświadczenie" (rozdział 4.4 "Wykorzystanie instrumentów zarządzania publicznego w praktyce polskich organizacji"); 2) fragment monografii A. W. (1) " (...) publiczne w teorii i praktyce ochrony zdrowia" (Wydawnictwo (...), W. 2009): - od "Menadżerowie organizacji (...) interakcji organiza-cyjnych" (rozdział 2, podrozdział "Proces: podejmowanie decyzji w organizacji publicznej w sektorze ochrony zdrowia"); 3) fragment części monografii autorstwa A. W. (1) "(...) problemy zarządzania organizacjami publicznymi" (rozdział 23.; praca zbiorowa pod red. R. K. (1), Wyższa Szkoła Zarządzania i Przedsiębiorczości, W. 2008): - od "D. zarządzanie publiczne" do "potrzeby społeczne" (rozdział 1 " (...) publiczne - nowy nurt w teorii i praktyce nauk o zarządzaniu") 4) fragmenty z monografii J. W. (1) "(...) wyboru publicznego" (Wydawnictwo (...), W. 2005): - od "Zasadniczą cechą ludzkiej egzystencji" do "w sferze gospodarowania", od "że człowiek ustawicznie" do "przedkładają na inne" (rozdział 1 "Teoria wyboru publicznego - homo oeconomicus w sferze polityki"); - od " (...) do "(mają systemowe skutki)", od "Koncepcja optimum społecznego" do "podniesienia poziomu użyteczności", od "Kwestia zaufania" do "i nie tylko", od "Kolejnym elementem" do "a zwłaszcza mikroekonomii", od "z powyższych rozważań" do "struktury instytucjonalnej społeczeństwa" (podrozdział 1.3 "Podstawy teorii racjonalnego wyboru"); - od "Trzecią z głównych szkół" do "sfery politycznej Stanów Zjednoczonych" (podrozdział 1.4 "Główne szkoły w teorii wyboru publicznego"); - od "Teoria wyboru publicznego" do "mechanizm równoważący, itd.", od "Ekonomiści potrafią uzasadnić" do "rozwój dziedziny finansów publicznych", od "Rosnący zakres badań" do "zaangażowanie w tej sferze" (podrozdział 1.5 "Zasadnicze nurty badań w teorii wyboru publicznego"); - od "Teoria wyboru publicznego" do "funkcjonowania tych systemów", od "Znaczna część" do "zainteresowań tej dziedziny nauk społecznych" (podrozdział 1.6 "Klasyfikacja obszaru zainteresowań teorii wyboru publicznego"); 5) fragmenty artykułu A. W. (1) "Pomiar efektywności organizacji jako obszar konwergencji metod, narzędzi i instrumentów zarządzania między sektorami biznesowym a publicznym" (Kwartalnik Naukowy nr 4(12) Organizacja i (...), Wydawnictwo Politechniki (...), G. 2010): - od "Istotną kwestią" do "interesu publicznego" i od "Ważne jest zatem" do "zamierzone cele". Nadto, nie zostały opatrzone przypisem wskazującym na współautorstwo łączne znaczne fragmenty artykułu P. M. (1) i S. G. (1) "Renty strukturalne w programie rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007 - 2013" (A. P., O. 8 (3) 2009): - od "Program Rozwoju Obszarów Wiejskich" do "( (...) 2007)" (s. 26-28); - od " Na podstawie ustawy z dnia 7 marca 2007 r." do " bieżących zobowiązań" (s. 29-33). Z kolei w zakresie wyżej wskazanego punktu II., zostały wykorzystane następujące fragmenty cudzych utworów: 1) fragmenty wykorzystane z monografii B. K. (2) " (...) publiczne w teorii i praktyce polskich organizacji" ( Wydawnictwo (...)): - od " W dorobku" do "zarządzania publicznego" (rozdział 1.3 "P. zarządzania publicznego w Polsce"); - od "Istotę zarządzania publicznego" do "czy też gmina”, od (...) do "wiarygodność założeń", od "Państwo oddziałuje" do "towarów i usług", od "Inspirowanie regionalnych" do "administrację rządową" (rozdział 2.3 "Zakres zarządzania publicznego"); - od "zwracanie większej uwagi" do "wobec obywateli", od " (...) publiczne" do "za ich realizację" tabela "Charakterystyka modeli zarządzania publicznego" (rozdział 2.4 "Modele zarządzania publicznego"); - od "Podmiotami zarządzania publicznego" do "narzędziami zarządzania publicznego" (rozdział 3.4 "Podmioty zarządzania publicznego"); 2) fragmenty wykorzystane z artykułu A. W. (1) " (...) publiczne, światło w tunelu czy następna ściana dla sektora publicznego" (Zeszyty (...) nr 11 Wyższej Szkoły (...), W. 2008): - od " (...) powstało" do "asymetrie informacji", od "Kluczowe dla (...)" do "efektywną alokację", od "Warunki jakie przyśpieszyły" do "w polityce publicznej", od "K. i inni wskazują na" do "pomiar wyników", od (...) do "w naukach o zarządzaniu", od "W szczególności wskazuje się" do "oraz satysfakcji klientów" (rozdział 4 "Reformy sektora publicznego i ich główne zasady"); 3) fragment wykorzystany z części monografii autorstwa A. W. (1) "(...)problemy zarządzania organizacjami publicznymi" (praca zbiorowa pod red. Rafała Krupskiego, Wyższa Szkoła Zarządzania i Przedsiębiorczości, W. 2008): - od "Organizacje, które są obszarem zainteresowania" do "ich hierarchizację" (rozdział 2 "Otoczenie organizacji publicznej"); 4) fragmenty wykorzystane z artykułu P. L. (1) "(...) zadaniowy jako narzędzie Nowego (...)" (Zeszyty (...) nr 15 Wyższej Szkoły (...), W. 2011): od słów "W organizacjach decyzje" do słów "umiejętności", od słów "Reformy przeprowadzone" do słów "za świadczenie usług" (rozdział " (...) publiczne a jego współczesny nurt ekonomizujący - N. (...) ( (...))); 5) fragmenty wykorzystane z monografii J. W. (1) "(...) wyboru publicznego" (Wydawnictwo (...), W.2005): - od słów "Teoria wyboru publicznego" do "syntezy nauk społecznych", od "Oprócz teorii wyboru publicznego" do "aspekty instytucjonalne i systemowe" (podrozdział 1.2 "Teoria wyboru publicznego na tle innych nurtów nauk społecznych"); - od ""Zarówno ekonomiści, jak i socjologowie" do "zakorzenionego instytucjonalnie" (podrozdział 1.3 "Podstawy teorii racjonalnego wyboru"); - od "Proces transformacji" do "jest trwała" (podrozdział 1.4 "Główne szkoły w teorii wyboru publicznego"); 6) fragment wykorzystany z artykułu B. K. (2) "(...) kierunki zmian w zarządzaniu administracją publiczną" (OPTIMUM Studia (...)/2008): - od "Fundamentalne założenia" do "grupami interesów" (rozdział 5 "Innowacyjność - główny kierunek zmian w zarządzaniu w administracji publicznej"). Wskazane nieprawidłowości dotyczą głównie rozdziału 2 pracy "Ujęcie teoretyczne zarządzania publicznego" (z pięciu rozdziałów merytorycznych), zamieszczonego na s. 18-44 (27 stron tekstu). W rozdziale 2 rozprawy doktorskiej nieprawidłowości dotyczą blisko 90 % tekstu, który stanowi w rzeczywistości kompilację kilku źródeł, bez ujawnienia wszystkich autorów lub z wprowadzeniem w błąd co do autorstwa. W rozdziale tym tekst oryginalny (bez zapożyczenia) dotyczy pojedynczych zdań wtrąconych, jednego akapitu na s. 18 stanowiącego mniej niż 1/3 strony, oraz fragmentów na s. 29-30 (niepełnych dwóch stron) i na s. 43 (niepełna strona). Stopień identyczności rozdziału 2. z: - monografią J. W. (1) "Teoria wyboru publicznego" (Wydawnictwo (...), W.2005) wyniósł 20,3%; - monografią B. K. (2) " (...) publiczne w teorii i praktyce polskich organizacji" ( Wydawnictwo (...)) wyniósł 34,2 %; - monografii A. W. (1) " (...) publiczne w teorii i praktyce ochrony zdrowia" (Wydawnictwo Wolters (...), W. 2009) wyniósł 11,7 %; zaś stopień identyczności: - artykułu A. W. (1) " (...) publiczne, światło w tunelu czy następna ściana dla sektora publicznego" (Zeszyty (...) nr 11 Wyższej Szkoły (...), W. 2008) z rozprawą doktorską wyniósł 20,2 %; - artykułu B. K. (2) "(...) kierunki zmian w zarządzaniu administracją publiczną" (OPTIMUM Studia (...)/2008) z rozprawą doktorską wyniósł 6,0 %; - artykułu A. W. (1) "(...) efektywności organizacji jako obszar konwergencji metod, narzędzi i instrumentów zarządzania między sektorami biznesowym a publicznym" (Kwartalnik Naukowy nr 4(12) Organizacja i (...), Wydawnictwo Politechniki (...), G. 2010) z rozprawą doktorską wyniósł 12,0 %; - rozdział 23 autorstwa A. W. (1) "(...) problemy zarządzania organizacjami publicznymi" (praca zbiorowa pod red. Rafała Krupskiego, Wyższa Szkoła Zarządzania i Przedsiębiorczości, W. 2008) z rozprawą doktorską wyniósł 14,0 %; - artykułu P. L. (1) "(...) zadaniowy jako narzędzie Nowego (...)" (Zeszyty (...) nr 15 Wyższej Szkoły (...), W. 2011) z rozprawą doktorską wyniósł 11,8 %. Nieprawidłowości dotyczą również podrozdziału 5.1 "Rola organizacji publicznych w rozwoju obszarów wiejskich", zamieszczonego na s. 115-117 rozprawy doktorskiej (blisko trzy strony tekstu); cały podrozdział jest na s. 115-122. Wykorzystano tam utwory wskazane wyżej w punktach I.5 i II.3 Nieprawidłowości odnoszące się do artykułu P. M. (1) i S. G. (1) "Renty strukturalne w programie rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007 - 2013" dotyczą zaś prawie w całości podrozdziału 6.3 rozprawy doktorskiej "Renty strukturalne w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013", pomieszczonego na s. 182-186 rozprawy (4 strony tekstu) i podrozdziału 6.4 tej pracy "Ocena programu rent strukturalnych jako instrumentu zarządzania rozwojem obszarów wiejskich", pomieszczonego na s. 186-195 (9 stron tekstu). Pomijając informacje wstępne i wnioski to należy uznać, że cały artykuł P. M. (1) i S. G. (1) (w wersji drukowanej od s. 26 do s. 33) został włączony, przy kosmetycznych korektach, do pracy doktorskiej jako podrozdziały 6.3 i 6.4 (na s. 182-194). Cała praca merytoryczna (bez rozdziału wstępnego i bibliografii) liczy 185 stron tekstu (s. 18-202). Część z wyżej wskazanych dzieł naukowych, wykorzystanych w rozprawie doktorskiej, nie została w ogóle ujawniona w bibliografii rozprawy doktorskiej (spis literatury, s. 203-213). Dotyczy to w szczególności: - artykuł A. W. (1) " (...) publiczne, światło w tunelu czy następna ściana dla sektora publicznego" (Zeszyty (...) nr 11 Wyższej Szkoły (...), W. 2008); - artykuł P. L. (1) "(...) zadaniowy jako narzędzie Nowego (...)" (Zeszyty (...) nr 15 Wyższej Szkoły (...), W. 2011); - artykuł A. W. (1) "(...) efektywności organizacji jako obszar konwergencji metod, narzędzi i instrumentów zarządzania między sektorami biznesowym a publicznym" (Kwartalnik Naukowy nr 4(12) Organizacja i (...), Wydawnictwo Politechniki (...), G. 2010); - artykuł B. K. (2) "(...) kierunki zmian w zarządzaniu administracją publiczną" ((...) Studia (...)/2008); - artykuł P. M. (1) i S. G. (1) "(...) strukturalne w programie rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007 - 2013" (A. P., O. 8 (3) 2009). W spisie literatury (s. 205) w czterech na pięć przypadków przekręcono nazwisko autorki A. W. (1) (wskazano „A. W.”). Żadna praca P. L. (1) nie została ujęta w spisie literatury.			praca doktorska (oryginał)	dowód rzeczowy drz (...) załącznik nr 1 do akt B
			kopia - Zeszyty (...) Nr 11 (1) 2018 Wyższej Szkoły (...) w W.	akta B: 59-72, 433-441,
			monografia B. K. " (...) publiczne w teorii i praktyce polskich organizacji" ( Wydawnictwo (...)):	akta B: 73-85 (kopia) załącznik nr 2 do akt B (wydanie książkowe)
			kopia artykułu P. L. (1) "Budżet zadaniowy jako narzędzie Nowego (...)" (Zeszyty (...) nr 15 Wyższej Szkoły (...), W. 2011)	akta B: 86-92, 422-432,
			monografia A. W. (1) " (...) publiczne w teorii i praktyce ochrony zdrowia" (Wydawnictwo (...), W. 2009)	akta B: 93-94 (kopia) załącznik nr 2 (wydanie książkowe)
			kopia artykułu B. K. (2) "(...) kierunki zmian w zarządzaniu administracją publiczną" ((...) Studia (...)/2008)	akta B: 95-98,
			monografia J. W. (1) "(...) wyboru publicznego" (Wydawnictwo (...), W. 2005)	akta B: 99-109 (kopia rozdziału 1) załącznik nr 2 (wydanie książkowe)
			kwartalnik naukowy Organizacja i (...), Wydawnictwo Politechniki (...), G. 2010, Nr 4 (12)	akta B: 110-130, 410-421,
			kopia rozdziału 23. pracy zbiorowej pod redakcją R. K. (3) " (...) strategiczne. Podstawowe problemy" ( Wyższa Szkoła (...), W., 2008)	akta B: 387-399,
			kopia artykułu B. K. (2) "Współczesne kierunki zmian w zarządzaniu administracją publiczną" ((...) Studia (...)/2008)	akta B: 400-409,
			kopia artykułu P. M. (1) i S. G. (1) "Renty strukturalne w programie rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007- 2013" (A. P., O. 8 (3) 2009)	akta B: 479-493
			opinie biegłych	akta B: 566-581, 590-618, 626-630, (...)- (...), (...)- (...), (...),
			opinia ustna biegłej B. K.	akta sądowe: (...)
			ekspertyza Plagiat.pl	akta B: 273, 338-341, 955- (...)
			wyjaśnienia T. P. (1)	akta A: 5132v, (...) akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
Artykuł P. M. (1) i S. G. (1)-go "(...) strukturalne w programie rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007 - 2013" (O. 8 (3) 2009), w tym fragment wyżej wskazany, został w większości przygotowany przez S. G. (1). Rola P. M. (1) sprowadzała się do opieki i konsultacji merytorycznych.			zeznania świadka P. M. (1)	akta B: 875-877, 884-885, (...)- (...), (...)- (...) akta sądowe: 21132v- (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 358-359, 1364v, (...)-1620 akta sądowe: 20266v- (...), (...)- (...)
W dniu 30 września 2010 r. została powołana Komisja do przeprowadzenia publicznej obrony rozprawy doktorskiej S. G. (1) wraz z recenzentami: prof. dr hab. B. K. (2) z (...) J. oraz prof. A. W. (6) z (...). Praca uzyskała pozytywne opinie recenzentów prof. A. W. (6) i prof. B. K. (2). Praca została poddana sprawdzeniu antyplagiatowemu i uzyskano współczynniki podobieństwa : - pierwszy, o maksymalnym poziomie 50 % - 11,3 %, - drugi, o maksymalnym poziomie 5 % - 0,5 %.			informacja z (...) w Ł.	akta B: 6
			recenzje	akta B: 151-155, 156-162
			zeznania świadka A. M. (6)	akta B: 271-272 akta sądowe: 21207v- (...)
			zeznania świadka A. W. (6)	akta B: 364-365, (...)-1200 akta sądowe: (...)
			zeznania świadka B. K. (2)	akta B: 244, (...)-1240 akta sądowe: (...)
W dniu 16 lutego 2011 r. odbyła się publiczna obrona rozprawy doktorskiej S. G. (1). W jej następstwie, w dniu 14 marca 2011 r., (...) Wyższej Szkoły (...) w Ł. podjęła uchwałę o nadaniu S. G. (1) stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych w zakresie nauk o zarządzaniu.			informacja z (...) w Ł.	akta B: 6, 891-895, (...),
			zeznania świadka A. M. (6)	akta B: 271-272, akta sądowe: 21207v- (...)
			protokół posiedzenia Komisji Doktorskiej z 16.2.2011 r.	akta B: (...)- (...)
			zeznania świadka M. A.-N.	akta B: (...)- (...)
			zeznania świadka R. P. (1)	akta B: (...)- (...) akta sądowe: 21301v- (...)
W dniu 10 czerwca 2011 r. S. G. (1) wystąpił do Kolegium Wydawniczego Wydawnictwa (...) w Ł. o opublikowanie jego rozprawy doktorskiej w serii Studia i (...)", składając ją w wydawnictwie w wersji elektronicznej. W toku prac redakcyjnych, w dniu 17 stycznia 2012 r., S. G. (1) złożył pisemne oświadczenie, że jest autorem pracy podlegającej publikacji. Praca ta została opublikowana w wersji książkowej pod tytułem " (...) rozwojem obszarów wiejskich przy wykorzystaniu rent strukturalnych w rolnictwie" (Wyd. Studia i (...), Społeczna Akademia (...) w Ł., Ł. 2012) w dniu 4 czerwca 2012 r. w nakładzie 80 egzemplarzy. Monografia ta oparta została w całości na rozprawie doktorskiej z wyłączeniem rozdziału 1: "Ogólna charakterystyka pracy" i w treści swej jest tożsama z tą rozprawą (5 rozdziałów merytorycznych, numeracja przesunięta o 1 w górę; nieprawidłowości dotyczą głównie rozdziału 1).			dokumentacja wydawnictwa	akta B: 282-285,
			zeznania świadka D. Ś.	akta B: 458-459,
			pismo (...) w Ł.	akta B: 460, 865-870
			monografia - wydanie książkowe	dowód rzeczowy drz (...), akta B: 334 akta B: 16-58,
			protokół zatrzymania rzeczy	akta B: 331-333,
			opinie biegłych	akta B: 566-581, 590-618, 626-630, (...)- (...), (...)- (...), (...),
			ekspertyza Plagiat.pl	akta B: 273, 338-341, 955- (...)
			zeznania świadka A. M. (6)	akta B: 271-272, akta sądowe: 21207v- (...)
			zeznania świadka J. G.	akta B: 474-475 akta sądowe: (...)
			oświadczenie z dnia 17 stycznia 2012 r.	akta B: 870,
W 2013 r. ukazały się artykuły prasowe, w którym zarzucono S. G. (1) popełnienie w pracy doktorskiej plagiatu. W następstwie tego złożono w dniach 17 lipca 2013 r. i 26 sierpnia 2013 r. zawiadomienie o przestępstwie. Pierwsze zawiadomienie złożył K. K. (13). Odwoływało się ono w sposób ogólny do doniesień prasowych. Drugie zawiadomienie złożyli parlamentarzyści (...): K. Z. i L. D.. Wskazywało ono, w sposób szczególny, szereg fragmentów uznanych przez zawiadamiających za naruszających prawa autorskie (nie obejmowało jednak wszystkich fragmentów wskazanych wyżej).			zeznania świadka K. S. (2)	akta A: (...)-5970
			artykuł prasowy K. S. (2)	akta A: (...)- (...)
			zawiadomienie o przestępstwie	akta B: 1-5, 10-15, (...)- (...)
			zeznania świadka K. K. (13)	akta B: 216,
			artykuł prasowy M. P. (2)	akta B: 265-270
			zeznania świadka K. Z.	akta B: (...)- (...) akta sądowe: 21133v- (...)
			zeznania świadka L. D.	akta B: (...)- (...)
W związku z pojawiającymi się medialnymi doniesieniami o plagiacie rozprawy doktorskiej S. R. Wydziału (...) Akademii (...), w 2 poł. 2013 r., powołała Komisję ds. Analizy treści pracy doktorskiej S. G. (1). W ramach postępowania wyjaśniającego zlecono i uzyskano cztery opinie prawne, których przedmiotem było ustalenie, czy tytuł naukowy doktora został przyznany S. G. (1) z naruszeniem prawa lub dobrych obyczajów w nauce. Opinie zostały wykonane przez: - prof. dr hab. M. C. (1) ze Szkoły Wyższej Psychologii (...) w W., specjalistę prawa konstytucyjnego; - prof. (...) dr hab. B. S. (4) z (...) Kardynała S. W. w W., specjalistę prawa konstytucyjnego; - prof. nadzw. dr hab. A. B. (3) z (...) Wyższej Szkoły Handlowej im. W. (...) w K., specjalistę prawa konstytucyjnego; - prof. nadzw. dr hab. W. O. (1) z (...) M. S. (4) w L., specjalistę prawa konstytucyjnego. Opinie, zgodnie ze zleceniem, analizowały rozprawę doktorską pod kątem tego, czy zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego. Przy wykonywaniu opinii wszyscy opiniujący posługiwali się systemem antyplagiatowym Plagiat.pl, oceniającym całość pracy w stosunku do posiadanej bazy danych lub zasobów internetowych. Opinie te nie zawierają analizy porównawczej rozprawy doktorskiej i wskazywanych źródeł zapożyczeń. W opiniach tych stwierdzono nieprawidłowości w oznaczaniu autorstwa poszczególnych fragmentów wykorzystanych w pracy, co w ocenie opiniujących mogło wynikać z nieznajomości zasad sporządzania prac naukowych i niedopatrzeń, a nie świadomego działania autora. W konkluzji stwierdzano, że praca nie została wykonana z naruszeniem praw autorskich innych twórców oraz dobrych obyczajów w nauce, a pojawiające się niestaranności w cytowaniu innych prac nie miały wpływu na oryginalny charakter opracowania. W oparciu o przedstawione wyżej opinie (...) Akademii (...) w L. podjęła uchwałę z dnia 15 października 2013 r. o odstąpieniu od wznowienia postępowania w sprawie nadania stopnia doktora nauk ekonomicznych S. G. (1).			uchwała R. (...) w Ł. z 15.10.2013 r.	akta B: 149-150, 322-323
			opinie prawne z 2013 r., wykonane na zlecenie (...) w Ł.	akta B: 163-172, 173-181, 182-188, 189-198, 286-294, 295-304, 305-314, 315-321,
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 358-359, 1364v akta sądowe: 20267,
			zeznania świadka B. S. (4)	akta B: 463, (...)- (...) akta sądowe: (...)
			zeznania świadka M. C. (1)	akta B: 465-466, (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
			zeznania świadka A. B. (3)	akta B: 468-469, (...)- (...) akta sądowe: 21192v- (...)
			zeznania świadka W. O. (1)	akta B: 472-473, (...)- (...)
			zeznania świadka A. M. (6)	akta B: 271-272 akta sądowe: 21207v- (...)
Prof. M. C. (1) znał się wcześniej ze S. G. (1), organizował spotkania towarzyskie, w których brał udział S. G. (1). O sporządzenie opinii w sprawie pracy doktorskiej S. G. (1) zwrócił się do prof. B. S. M. C. (1).			zeznania świadka B. S. (5)	akta sądowe: (...)
Po zapoznaniu się z opiniami biegłych recenzent pracy doktorskiej A. W. (6) uznał, że autor rozprawy nie w pełni wykazał się uczciwością naukową, ponieważ wykorzystał fragmenty tekstów innych autorów bez zaznaczenia tego w treści pracy. Wskazał przy tym, że gdyby znał skalę nieprawidłowości to recenzja nie mogłaby być pozytywna. W jego ocenie, gdyby praca zawierała odpowiednie odniesienia to byłaby wystarczająca w stopniu dostatecznym. Podobne stanowisko zajął pokrzywdzony P. L. (1). Drugi recenzent pracy B. K. (2) uznała, że doktorant w sposób nieprawidłowy wykorzystał inne źródła i mógł wprowadzić w błąd co do autorstwa. Stwierdziła też, że aktualnie dostrzega większe niedostatki pracy niż w chwili jej recenzowania. Podobnie uznała pokrzywdzona A. W. (1). Pokrzywdzony J. W. (1) stwierdził, że podrozdział rozprawy doktorskiej 2.3 "Podstawowe koncepcje i szkoły teorii wyboru publicznego" w ponad 90 % został przepisany „słowo w słowo” z jego pracy "Teoria wyboru publicznego" bez podania źródła.			zeznania świadka A. W. (6)	akta B: 364-365, (...)-1200 akta sądowe: (...)
			zeznania świadka P. L. (1)	akta B: 239-240, 1210- (...) akta sądowe: (...)- (...)
			zeznania świadka B. K. (2)	akta B: 244, (...)-1240 akta sądowe: (...)
			zeznania świadka A. W. (1)	akta B: 352, 1190- (...) akta sądowe: (...)
			zeznania świadka J. W. (1)	akta B: 258-260, (...)- (...) akta sądowe: 21119v- (...)
Praca magisterska S. G. (1) " (...) Ochroną (...) w zakładzie pracy na przykładzie Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o. w K." zawiera prawidłowe odniesienia do innych autorów - przypisy w stylu oksfordzkim (u dołu strony).			praca magisterska (oryginał)	dowód rzeczowy drz 362/19, akta B: 1547- (...)
W toku postępowania przygotowawczego, w trakcie przeszukań mieszkania S. G. (1) przy ul. (...), ujawniono (S. G. (1) wydał je dobrowolnie) kilka innych opracowań rozprawy doktorskiej, różniących się nieznacznie treścią (niekiedy tylko kwestią sposobu stosowania przypisów). I tak: - rozprawa doktorska w sztywnej okładce (drz 568/19) - treść (215 stron) stanowi pełne odzwierciedlenie oryginalnej rozprawy doktorskiej; - rozprawa doktorska w plastikowej zbindowanej (kolor niebieski) teczce (drz 571/19) - treść (215 stron) stanowi tekstowe odzwierciedlenie oryginalnej rozprawy doktorskiej z zastosowaniem przypisów w stylu oksfordzkim (u dołu strony); dodatkowo obejmuje część przypisów nie ujętych w oryginale pracy doktorskiej (w rozdziale 2, z wyłączeniem jednakże przypisów dotyczących pracy P. L.: "Budżet zadaniowy jako narzędzie Nowego (...)" oraz pracy A. W., wymienionej w punkcie I.2: " (...) publiczne w teorii i praktyce ochrony zdrowia"). Nie obejmuje natomiast w ogóle przypisów (których brak jest kwestionowany w postępowaniu) w rozdziale 5. i 6. dotyczących prac A,. F.-W. "Pomiar efektywności organizacji jako obszar konwergencji metod, narzędzi i instrumentów zarządzania między sektorami biznesowym a publicznym" i "Strategiczne problemy zarządzania organizacjami publicznymi"; - rozprawa doktorska w plastikowej zbindowanej (kolor niebieski) teczce (drz 559/19) - treść (197 stron) stanowi tekstowe odzwierciedlenie oryginalnej pracy, jednakże z zastosowaniem niepełnych przypisów w stylu harwardzkim (w tekście); nie obejmuje przypisów, których brak jest kwestionowany w niniejszym postępowaniu; - rozprawa doktorska w plastikowej zbindowanej (kolor czarny) teczce (drz 548/19) - treść (197 stron) stanowi tekstowe odzwierciedlenie oryginalnej pracy, jednakże z zastosowaniem niepełnych przypisów w stylu harwardzkim; obejmuje (w niepełnym stylu harwardzkim) część przypisów nie ujętych w oryginale pracy doktorskiej w rozdziale 2, z wyłączeniem przypisów dotyczących pracy P. L. oraz pracy A. W. wymienionej w punkcie I.2. Nie obejmuje natomiast przypisów (których brak jest kwestionowany w postępowaniu) w rozdziale 5. i 6.; - rozprawa doktorska jako zbiór wydrukowanych luźnych, ponumerowanych kolejno kartek (drz 549/19) - treść (s. 199) w znacznej części stanowi odzwierciedlenie oryginalnej pracy, z tym że zawiera znaczną ilość ręcznych poprawek, dopisek "Ocena Propozycje zmian"; najistotniejsze poprawki to przeniesienie podrozdziału 3.1 jako 2.3 i odpowiednia zmiana kolejności podrozdziałów (tak ostatecznie w oryginale pracy), jak również wskazanie w kilku wypadkach przypisu w stylu harwardzkim, odnoszącego się do pracy B. K. i pracy A. W.. Po rozpoczęciu czynności przeszukania, na żądanie wydania m.in. wszelkiej dokumentacji związanej z rozprawą doktorską, S. G. (1) oświadczył, że: „Posiadam dokumentację dotyczącą mojej pracy doktorskiej i jej publikacją, wydam ją dobrowolnie. Wśród dokumentów dotyczących mojej pracy doktorskiej jest jeden dokument szczególnie dla mnie ważny. Z uwagi na brak czasu nie potrafię go teraz dokładnie wskazać, jest to dokument zawierający wszystkie przypisy zawarte w pracy doktorskiej” (k. 5167).			rozprawa doktorska w sztywnej okładce	dowód rzeczowy drz 568/19 segregator koloru czerwonego; załącznik nr 2 do akt: S. G. (1)
			rozprawa doktorska w plastikowej zbindowanej teczce	dowód rzeczowy drz 571/19 segregator koloru czerwonego; załącznik nr 2 do akt: S. G. (1)
			rozprawa doktorska w plastikowej zbindowanej teczce	dowód rzeczowy drz 559/19 segregator koloru czerwonego; załącznik nr 3 do akt: S. G. (1)
			rozprawa doktorska w plastikowej zbindowanej teczce	dowód rzeczowy drz 548/19 segregator koloru zielonego; załącznik nr 4 do akt: S. G. (1)
			rozprawa doktorska jako zbiór wydrukowanych luźnych, ponumerowanych kolejno kartek	dowód rzeczowy drz 549/19 segregator koloru zielonego; załącznik nr 4 do akt: S. G. (1)
			żądanie wydania rzeczy z 20.12.2017	akta A: (...)- (...)
			przeszukanie mieszkania przy ul. (...) w W.	akta A: (...)- (...)
			spis i opis rzeczy wydanych dobrowolnie i znalezionych w czasie przeszukania	akta A: (...)- (...)
			oględziny dokumentów zabezpieczonych w czasie przeszukania	akta A: (...)- (...)
1.1.36	T. P. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o): 30 (XIX)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
T. P. (1) posiadał w miejscu zamieszkania - domu położonym w P. ul. (...), w okresie nieustalonym aż do dnia przeszukania w dniu 10 czerwca 2014 r., rewolwer gazowy marki (...) model Western M. (...). 9 mm o numerze (...), produkcji włoskiej. Rewolwer ten stanowi broń palną gazową w rozumieniu ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. T. P. (1) nigdy nie posiadał wymaganego pozwolenia na taką broń.			wyjaśnienia T. P. (1)	akta T. P. (1): 90-91, 120 akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			opinia biegłego z zakresu mechanoskopii i balistyki	akta główne: (...)- (...)
			pismo KWP w sprawie braku pozwolenia na broń	akta główne: (...)
1.1.37	S. G. (1), R. G. (1) , P. K. (1), H. K. (1), M. O. (1), R. S. (1), K. K. (3), B. K. (1), T. P. (1), K. B. (1), S. L. (1), K. K. (4) , M. S. (1) , G. B. (1), S. K. (1), J. K. (1), A. S. (1), Z. S. (1), Z. S. (2), H. S. (2), D. L. (1), W. H. (1), A. N. (1), J. M. (1)	wszystkie
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione			Dowód	Numer karty
S. G. (1), R. G. (1) , P. K. (1), H. K. (1), M. O. (1), R. S. (1), K. K. (3), B. K. (1), T. P. (1), K. B. (1), S. L. (1), K. K. (4) , M. S. (1) , G. B. (1), S. K. (1), J. K. (1), A. S. (1), Z. S. (2), H. S. (2), Z. S. (1), D. L. (1), W. H. (1), A. N. (1), J. M. (1) nie byli karani sądownie.			karty karne	akta sądowe: (...)- (...), (...), (...)- (...), (...)

· Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.	O. żony	Czyn przypisany oskar żonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.2.1.	S. G. (1), R. G. (1), P. K. (1), H. K. (1), M. O. (1), T. P. (1), K. B. (1), B. K. (1), R. S. (1), K. K. (3), S. L. (1), K. K. (4) , M. S. (1) , G. B. (1), S. K. (1), J. K. (1), A. S. (1), Z. S. (1), Z. S. (2), H. S. (1), D. L. (1), W. H. (1), A. N. (1), J. M. (1)	wszystkie
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
S. G. (1) nie miał wpływu na nominację T. P. (1) na Dyrektora (...). Z T. P. (1) nie utrzymywał żadnych relacji osobistych. Związek z T. P. (1) miał charakter wyłącznie służbowy.			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 690-691, 861-865, 964-972, (...)- (...), 1364v, akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...), (...)
1.2.2.	T. P. (1)	opisane w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 36 (XXVIII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
Brak takich faktów.
1.2.3.	T. P. (1), A. S. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 36 (XXIX), 64 (LXXII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
Brak takich faktów.
1.2.4.	T. P. (1), K. B. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o): 29 (XVIII), 43 (XXXVI)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
Brak takich faktów.
1.2.5.	T. P. (1), K. B. (1), K. K. (3), K. K. (4) , D. L. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 36 (XXVII), 45 (XLV), 50 (XLVII), 54 (L), 73 (LXXXV)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
D. L. (1) nie miał świadomości, w momencie podpisywania protokołów odbioru, że prace przy tej inwestycji nie zostały zakończone w 100 %.			wyjaśnienia D. L. (1)	akta D. L. (1): 375-376, akta sądowe: (...)- (...)
1.2.6.	T. P. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o): 29 (XVII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
Brak takich faktów.
1.2.7.	T. P. (1), K. B. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 34 (XXI), 47 (XLIV)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
Brak takich faktów.
1.2.8.	T. P. (1), G. B. (1), J. K. (1), D. L. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 36 (XXV), 60 (LV), 63 (LXII), 73 (LXXXIII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
D. L. (1) nie miał świadomości, w momencie podpisywania protokołów odbioru, że prace przy tej inwestycji nie zostały zakończone w 100 %.			wyjaśnienia D. L. (1) (w części)	akta D. L. (1): 375-376, akta sądowe: (...)- (...)
G. B. (1) nie miała świadomości, w momencie podpisywania protokołów odbioru, że prace przy tej inwestycji nie zostały zakończone w 100 %, nie weryfikowała tego.			wyjaśnienia G. B. (1)	akta G. B. (1): 36-37, 124, akta sądowe: (...)- (...)
Pismo G. B. (1) z dnia 3 grudnia 2012 r. – stwierdzenie zgłoszenia zakończenia budowy – stanowiło dokument wymagany przez prawo budowlane.
Prace zostały zakończone w terminie wynikającym z umowy. Pozostały tylko prace kosmetyczne – zasianie trawą i obsadzenie faszyną fragmentów skarpy, niemożliwe do wykonania z uwagi na wysokie zwierciadło wody. J. K. (1) był tylko papierowym kierownikiem budowy.			wyjaśnienia J. K. (1) (w części)	akta J. K. (1): 475-476, akta sądowe: (...)- (...)
1.2.9.	T. P. (1), S. K. (1), W. H. (1), A. N. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o., o ile następuje odwołanie do niego): 37, 62 (LXI), 77 (LXXXVII), 78 (LXXXVIII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
A. N. (1) nie wiedział o niewbudowaniu siatki przeciwko bobrom.			wyjaśnienia A. N. (1) (w części)	akta A. N. (1): 126-129
S. K. (1) poświadczał w dzienniku budowy i w swoim oświadczeniu zgodność robót z zawartą umową.
W. H. (1), w chwili dokonywania wpisów w protokołach, wiedział o niewbudowaniu siatki przeciwko bobrom.
1.2.10	T. P. (1), K. B. (1), Z. S. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o., o ile następuje odwołanie do niego): 36 (XXXII), 45, 65
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
G. na geowłókninie nie została ułożona zgodnie z projektem budowlanym i umową.			pismo z 21.4.2017 r. Komisji (...) stwierdzające brak geokraty	akta główne: (...)
			protokół pokontrolny z 16.11.2016 r.	akta główne: (...)- (...)
1.2.11	T. P. (1), K. B. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o): 29 (XXIV), 43 (XLII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
Brak takich faktów.
1.2.12	T. P. (1), M. S. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 29 (XXII), 56 (LII), 57 (LIII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
M. S. (1) nie był świadomy tego, że kontaktowanie się z T. P. (1) w sprawie przetargu było niezgodne z prawem. T. P. (1) w żaden sposób nie ułatwił mu wygrania przetargu.			wyjaśnienia M. S. (1)	akta M. S. (1): 67-70, 137-138, 501 akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
M. S. (1) nie proponował T. P. (1) żadnych pieniędzy.			wyjaśnienia M. S. (1)	akta M. S. (1): 67-70, 137-138, 501 akta sądowe: (...)- (...), (...)
Przekazane informacje przez T. P. (1) nie miały charakteru nielegalnego.			wyjaśnienia M. S. (1)	akta M. S. (1): 67-70, 137-138, 501 akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
1.2.13	T. P. (1), K. B. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 29 (XXIII), 43 (XLIII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
Brak takich faktów.
1.2.14	T. P. (1), K. B. (1), K. K. (4)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o., o ile następuje odwołanie do niego): 38 (XXXIII), 45 (XL), 54 (XLIX)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
K. K. (4) został wprowadzony w błąd co do zakończenia robót przez inne osoby.			wyjaśnienia K. K. (4)	akta K. K. (4): 61-63
1.2.15	T. P. (1), J. K. (1), H. S. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 36 (XXVI), 63 (LXIII), 71 (LXXXII),
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
Wszystkie prace budowlane wynikające z projektu i umowy zostały wykonane przed dokonaniem wpisów w dzienniku budowy i w protokołach. Do wykonania pozostały wyłącznie prace estetyczne. Po zakończeniu prac budowlanych, na prośbę inwestora – (...), wykonawca – (...), dokonał zasypania przepustu koparką poza terenem inwestycji. Prace te nie należały do wskazanej inwestycji.			wyjaśnienia J. K. (1)	akta J. K. (1): 221-224, 475-476 akta sądowe: (...)- (...)
			wyjaśnienia H. S. (1)	akta sądowe: 20629v- (...)
1.2.16	T. P. (1), K. B. (1), K. K. (3), S. L. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 38 (XXXIV), 46 (XLI), 50 (XLVI), 52 (XLVIII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
S. L. (1), podpisując wskazane w części 1.1.16 protokoły, nie miał świadomości, że roboty nie zostały zakończone. Podpisanie protokołu, w imieniu wykonawcy, polecił mu K. B. (1).			wyjaśnienia S. L. (1)	akta S. L. (1): 71-74, 250, 283 akta sądowe: (...)- (...)
1.2.17	T. P. (1), Z. S. (2), W. H. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 36 (XXX), 69 (LXXIX), 75 (LXXXVI)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
Z. S. (2) nie miał wiedzy o tym, że w dniu podpisania protokołów odbioru roboty nie były zakończone.			wyjaśnienia Z. S. (2) (w części)	akta sądowe: (...)- (...)
W. H. (1) nie miał wiedzy o tym, że w dniu podpisania protokołów odbioru roboty nie były zakończone.			wyjaśnienia W. H. (1)	akta W. H. (1): 228-229 akta sądowe: (...)
1.2.18	K. B. (1), Z. S. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 45 (XXXIX), 65 (LXXIV)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
brak takich faktów
1.2.19	Z. S. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 66 (LXXVII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
Wykonano wszystkie prace przewidziane umową z wyjątkiem wbudowania siatki przeciwko bobrom. Zamiast siatki przeciwko bobrom został wydłużony materac gabionowy o 0,5 m i wbudowany w stopę wału.			wyjaśnienia Z. S. (1)	akta sądowe: 20568- (...), 20757v- (...)
			zeznania świadka A. Z. (1)	akta sądowe: (...)
			kosztorys robót uzgodnionych z 8.7.2016 r.	akta sądowe: (...)- (...)
			pisemne wyjaśnienia A. W. (2) z dnia 18.4.2016 i 12.5.2016	akta główne: (...), (...)- (...)
Roboty zostały zakończone w terminie.			zeznania świadka A. Z. (1)	akta sądowe: (...)
1.2.20	Z. S. (1)	opisany w wyroku w punkcie: 65
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
N. w pełnym zakresie ścianki szczelnej i siatki przeciwko bobrom stanowiło wprowadzenie w błąd pracowników (...), wyłudzenie środków i działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
Inwestycja została wykonana w terminie.			zeznania świadka A. Z. (1)	akta sądowe: 20758v- (...)
1.2.21	Z. S. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 65 (LXXV)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
Wpis w dzienniku budowy dotyczący posadowienia przepławek dla ryb był prawdziwy. Opóźnienie wynikało z prac dodatkowych.			wyjaśnienia Z. S. (1)	akta sądowe: 20568- (...), 20756v- (...)
Inwestycja dotycząca (...) była wykonana w terminie. Opóźnienie wynikało z prac dodatkowych.			zeznania świadka A. Z. (1)	akta sądowe: 20758v
1.2.22	J. M. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 79 (LXXXIX)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
J. M. (1) nie nakłaniała M. U. do poświadczenia nieprawdy w dzienniku budowy i protokołach odbioru.			wyjaśnienia J. M. (1)	akta J. M. (1): 69-70 (w części) akta sądowe: 20628v- (...)
1.2.23	D. L. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 73 (LXXXIV)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
D. L. (1) nie miał wiedzy, że roboty w dacie podpisywania protokołów końcowych nie były wykonane w całości.			wyjaśnienia D. L. (1)	akta D. L. (1): 97-100, 375-376 akta sądowe: (...)- (...)
1.2.24	S. G. (1), R. G. (1), P. K. (1), H. K. (1), M. O. (1), R. S. (1), B. K. (1), T. P. (1), K. B. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o., o ile następuje odwołanie do niego): 1-3 (I-III), 5-6 (IV-V), 8-9 (VI-VII), 12 (VIII), 14-15 (IX-XI), 17, 20 i 21 (XIV), 25, 26-27 (XV-XVI), 30 (XIX), 32 (XX), 39 (XXXV) 44 (XXXVII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
S. G. (1) nie miał wpływu na obsadę personalną m.in. stanowiska Dyrektora (...).			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 690-691, 861-865, 964-972, (...)- (...), 1364v, akta sądowe: (...)- (...), 20267v, (...)- (...)
S. G. (1) nie wspierał w relacjach z (...) B. K. (1).			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 691, 709-710, 861-865, 964-972, (...)- (...), 1364v, akta sądowe: 20262- (...), (...)- (...)
			wyjaśnienia B. K. (1)	akta sądowe: 20311v
			zeznania świadka Ż. K.	akta sądowe: (...)- (...)
S. G. (1) nie proponował T. P. (1) udziału w konkursie na prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej.			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 693, 861-865, 964-972, (...)- (...), 1364v, akta sądowe: 20267v, (...)- (...)
S. G. (1) nie pomagał w działalności spółki (...), M. L. (1) i S. L. (1).			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 700-701, 845-857, 924-933, (...)- (...), 1364v, akta sądowe: 20262- (...), (...)- (...)
K. B. (1) był aktywnym działaczem partii (...), ściśle związanym z tym środowiskiem.			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 353, 691-693, 845-857, 924-933, (...)- (...), 1364v, akta sądowe: (...), 20267v, (...)- (...)
			materiał poglądowy	akta sądowe: (...)- (...)
Zarzuty postawione S. G. (1) są wynikiem jego działalności publicznej, a w szczególności cofnięciem w 2011 r. dotacji na tzw. Geotermię (...), inwestycję realizowaną przez fundację (...), podporządkowaną T. R. (2) oraz odwołaniem K. K. (14) z funkcji prezesa (...) w 2008 r. Z tymi jego decyzjami związana jest też próba kontaktu T. K. (2) („agenta T.” z (...)) z żoną R. G. (1).			wyjaśnienia S. G. (1)	akta sądowe: (...), 20267v, (...)- (...)
			wyjaśnienia R. G. (1)	akta sądowe: (...)
1.2.25	R. S. (1), B. K. (1)	opisane w wyroku w punktach: 20, 25
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
Na spotkaniu w Hotelu (...) była rozmowa między R. S. (1) a T. P. (1) że wykonawcy z wygranych przetargów przeznaczają 3 % na wynagrodzenie związane z wygraniem przetargu. B. K. (1) uznał to za sugestię ale nie przystał na tę propozycję dotyczącą korzyści majątkowej w wysokości 3%.			wyjaśnienia B. K. (1) (w części)	akta B. K. (1): 807-809, (...), (...), 1710v- (...), akta sądowe: (...), 20311v- (...)
T. P. (1) utrudniał B. K. (1) wygranie przetargu, jak i prowadzenie inwestycji.			wyjaśnienia B. K. (1)	akta sądowe: (...)
Relacje T. P. (1) i B. K. (1) nie były koleżeńskie.			wyjaśnienia B. K. (1)	akta sądowe: (...)
R. S. (1) nie składał żadnej propozycji dotyczącej korzyści – 3% wartości inwestycji.			wyjaśnienia R. S. (1)	akta sądowe: (...)- (...)
R. S. (1) i B. K. (1) działali wspólnie i w porozumieniu.
1.2.26	R. S. (1), T. P. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 21 (XIV), 39 (XXXV)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
R. S. (1) nie wpływał na zatrudnienie swojej córki K. W., nie otrzymał żadnych pytań konkursowych od T. P. (1).			wyjaśnienia R. S. (1)	akta sądowe: (...)- (...)
			zeznania świadka K. W.	akta sądowe: (...)
1.2.27	S. G. (1), B. K. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 6 (V), 26 (XV)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
B. K. (1) nie przekazał S. G. (1) kwoty 100.000 zł w okresie kampanii wyborczej 2011 r. S. G. (1) nie domagał się takiej kwoty.			wyjaśnienia B. K. (1)	akta B. K. (1): 106 , 166, 810, 1667v, 1709v, akta sądowe: 20311v- (...)
			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 1364v- (...) akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
			zeznania świadka Ż. K.	akta sądowe: (...)- (...)
B. K. (1) nigdy nie mówił T. P. (1), że sponsorował kampanię wyborczą S. G. (1).			wyjaśnienia B. K. (1)	akta sądowe: 20311v, (...)- (...)
S. G. (1) nie potrzebował pieniędzy na kampanię wyborczą w 2011 r., gdyż na liście wyborczej w okręgu (...) znajdował się na 1. pozycji, tj. znajdował się na tzw. „miejscu biorącym”. B. K. (1) mógł przekazać legalnie środki pieniężne na kampanię – poprzez inne osoby.			wyjaśnienia S. G. (1)	akta sądowe: 20266v, 20267v, (...)- (...)
Apartament w C. nie został przekazany S. G. (1) na własność. Apartament został zakupiony przez małżonków K..			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 1364v- (...) akta sądowe: (...), 20267v, (...)- (...)
			wyjaśnienia B. K. (1) (w części)	akta B. K. (1): 812-813, 929-935, 1130- (...), akta sądowe: 20310v- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...)
			zeznania świadka Ż. K.	akta sądowe: (...)- (...)
P. Z. nigdy nie rozmawiał z J. C. (3) o S. G. (1) i nigdy nie mówił mu, że G. ma w kieszeni wszystkich dyrektorów melioracji.			zeznania świadka P. Z.	akta sądowe: 21468v- (...)
Apartament, o którym mowa w części 1.1.27, był przygotowany do użytku dopiero od 2014 r. Wcześniej był niewykończony i nikt nie mógł z niego korzystać.			wyjaśnienia B. K. (1) (w części)	akta sądowe: 20313v
W związku z pożyczką w wysokości 60.000 złotych B. K. (1) pozostał w dalszym ciągu dłużnikiem S. G. (1).			wyjaśnienia B. K. (1) (w części)	akta sądowe: (...)
Pożyczka w kwocie 50.000 – 70.000 złotych została udzielona na kilka lat. Po sprzedaży apartamentu K. S. G. (1) uznał sprawę pożyczki za załatwioną i rozliczoną z B. K. (1).			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 1364v- (...)
B. K. (1) powiedział A. C. (1) (uprzednio A.), że musiał powiedzieć prawdę i obciążyć S. G. (1), ponieważ chciał wyjść z aresztu, a teraz „odkręca to” bo się przyjaźni od wielu lat ze S. G. (1) i ciąży to na nim moralnie.			zeznania świadka A. C. (1)	akta sądowe: (...)- (...), 21469v- (...)
1.2.28	S. G. (1), R. G. (1) , P. K. (1), H. K. (1), B. K. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): 8 (VI), 12 (VIII), 15 (X), 27 (XVI)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
Państwo K. kupili od B. K. (1) (reprezentującego spółkę (...) d.o.o.) apartament w C. z przeznaczeniem dla swojej córki K. L. (1) i jej męża M. L. (1). S. G. (1) nie uczestniczył w żadnym zakresie w rozmowach dotyczących apartamentu ani w negocjacjach.			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 1364v- (...) akta sądowe: (...), 20267v, (...)- (...)
			wyjaśnienia B. K. (1)	akta B. K. (1): 812-813, 929-935, 1130- (...), akta sądowe: 20311v- (...), (...)- (...), (...)- (...), (...)- (...)
Przy podpisaniu umowy sprzedaży była H. K. (1), która wpłaciła B. K. (1) 200.000 złotych w gotówce.			wyjaśnienia B. K. (1)	akta B. K. (1): 812-813, 929-935, 1130- (...), akta sądowe: 20311v- (...)
1.2.29	S. G. (1), M. O. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o., o ile następuje odwołanie do niego): 1 (I), 17
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
W grudniu 2010 r. doszło do spotkania Ł. L. (1) ze S. G. (1), w trakcie którego S. G. (1) sugerował Ł. L. (1) odwdzięczenie się za piastowanie stanowiska.			zeznania Ł. L. (1)	akta A: 7-8, 44-46, 47-52, 564-573, (...)-1610, (...)-3830, (...)- (...), akta sądowe: 21164v- (...), 21232v- (...)
			wyjaśnienia M. O. (1) (częściowo)	akta A: 3703- (...), (...)- (...), (...)-3730, (...)- (...) akta S. G. (1): (...)- (...) akta sądowe: (...)- (...)
Ł. L. (1) zapakował oba zegarki w kopertę, którą włożył do firmowej torby (...). Na torbie umieścił napis „Sekretariat Ministra G. do rąk własnych” i zdeponował to w kancelarii (...) w ramach tzw. „wysyłki wewnętrznej” w celu przekazania kierowcy (...). O fakcie przekazania zegarków Ł. L. (1) powiadomił M. B. (3).			zeznania Ł. L. (1)	akta A: 7-8, 44-46, 47-52, 564-573, (...)-1610, (...)-3830, (...)- (...), akta sądowe: 21164v- (...), 21232v- (...)
			zeznania M. B. (3)	akta A: 429-434, (...)-3470 akta sądowe: (...)- (...)
Wyjaśnienia M. O. (1) z postępowania przygotowawczego zostały wymuszone przez prokuratora Grdenia.			wyjaśnienia M. O. (1)	akta sądowe: 22221v- (...), (...)- (...), 22702v- (...)
1.2.30	S. G. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 3 (III)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
S. G. (1) nie przyjął żadnej korzyści majątkowej od K. B. (1). K. B. (1) twierdził, że korzyści majątkowej udzielił na początku sierpnia, gdy S. G. (1) przebywał poza granicami kraju. Nie nakazał K. B. umieszczania jego wizerunku na busach, w kampanii wyborczej 2011 r. i nie miał żadnej wiedzy w tym zakresie. Nie polecił K. B. karczowania działki. Nie otrzymał żadnej kwoty pieniędzy od K. B. (1) tytułem pożyczki. K. B. (1) pomawia go z przyczyn politycznych i w celu uzyskania złagodzenia kary w swojej sprawie.			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 353-357, 703, 845-857, 924-933, (...)- (...), 1364v, akta sądowe: 20264a- (...), 20267v, (...)- (...), (...)
K. B. (1) nie było stać na wręczanie korzyści majątkowych w deklarowanych przez niego wysokościach.			wyjaśnienia S. G. (1)	akta sądowe: (...), (...)- (...), (...)
Na działce nie było prowadzonych prac o charakterze karczowania.			wyjaśnienia S. L. (1) (w części)	akta S. L. (1): 71-74
Karczowanie działki to wynik uzgodnień K. B. (1) z S. L. (1). Wynagrodzenie w kwocie 10.000 złotych zostało rozliczone dostarczeniem przez S. L. (1) szutru K. B. (1).			wyjaśnienia S. L. (1)	akta sądowe: (...)
S. L. (1) dysponował projektem budowlanym domu przy ul. (...) w celu dokonania analizy w związku z oświadczeniem K. B., że ma wykonawcę, który wykona to za połowę ceny. Nie było żadnych propozycji wykonawstwa.			wyjaśnienia S. L. (1)	akta sądowe: (...)
K. B. (1) informował P. R. (1) i M. K., że „G. jest skończony”, „nie zadawajcie się z G.”, „on będzie miał bardzo poważne kłopoty, a ja mam wszystkie sprawy załatwione z prokuratorem, co najwyżej na bardzo krótko trafię do więzienia”.			wyjaśnienia S. G. (1)	akta sądowe: 20262v
			zeznania świadka M. K. (1)	akta sądowe: 21009v
			zeznania świadka P. R. (1)	akta sądowe: (...)
K. B. (1) informował M. L. (1), że „zniszczy” S. G. (1).			zeznania świadka M. L. (1)	akta A: (...)- (...)
1.2.31	P. K. (1), H. K. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 14 (IX)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
P. K. (1) i H. K. (1) pozyskali 200.000 złotych (w okresie lipiec-wrzesień 2014 r.) i 15.000 złotych (w sierpniu 2014 r.) z korzyści majątkowych uzyskanych przez S. G. (1) od K. B. (1) w łącznej kwocie 370.000 złotych (zarzut 1.1.30).
1.2.32	P. K. (1), H. K. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 14 (XI)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
P. K. (1) i H. K. (1) pozyskali 52.000 złotych (w okresie kwiecień i lipiec 2016 r.) z korzyści majątkowych uzyskanych przez S. G. (1) od K. B. (1) w łącznej kwocie 370.000 złotych (zarzut 1.1.30).
1.2.33	S. G. (1), T. P. (1), K. B. (1)	opisane w wyroku w punktach (w nawiasie punkt z a.o.): (II), 30 (XX), 44 (XXXVII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
S. G. (1) nie podżegał K. B. (1) do wręczenia korzyści majątkowej T. P. (1). K. B. (1) chciał uchodzić za osobę mającą dobre relacje ze S. G. (1) i przekonał do tego, nieprawdziwie, T. P. (1). K. B. (1) pomawia go z przyczyn politycznych i w celu uzyskania złagodzenia kary w swojej sprawie.			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 353, 845-857, 924-933, 964-972, (...)- (...), (...)- (...), 1364v, akta sądowe: 20264a- (...), 20267v, (...)- (...)
K. B. (1) wręczył kilkukrotnie "łapówki" T. P. (1) na ogólną kwotę ok. 600.000 złotych.			wyjaśnienia K. B. (1)	akta główne: (...)- (...), (...), akta A: (...)- (...), akta sądowe: (...)- (...), (...)- (...)
1.2.34	S. G. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 5 (IV)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
S. G. (1) nie ujawnił informacji niejawnej K. B. (1) i R. S. (1). K. B. (1) pomawia S. G. (1) z przyczyn politycznych i w celu uzyskania złagodzenia kary w swojej sprawie.			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 357-358, 709, 845-857, 861-865, 924-933, 964-972, (...)- (...), 1364v, akta sądowe: 20265v, 20267v, (...)- (...)
			wyjaśnienia R. S. (1)	akta sądowe: (...)- (...)
1.2.35	S. G. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 9 (VII)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
Doszło do przywłaszczenia autorstwa fragmentów artykułu P. M. (1) i S. G. (1) "Renty strukturalne w programie rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007 - 2013" (A. P., O. 8 (3) 2009).
S. G. (1) nie działał umyślnie, w trakcie przeredagowywania pracy, a zwłaszcza przenoszenia przypisów ze środka tekstu na dół strony (zmiana stylu harwardzkiego na styl oksfordzki) doszło do zagubienia niektórych przypisów w rozdziale 2 pracy doktorskiej.			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 358v-359, 1364v, (...) akta sądowe: 20266v- (...), (...)- (...)
			zeznania świadka P. M. (1)	akta sądowe: (...)
Nie doszło do plagiatu tylko niestaranności naukowej, „bo te przypisy zniknęły”. Doktorant nie miał żadnego interesu w pominięciu cytatów.			zeznania świadka M. C. (1)	akta sądowe: (...)
M. C. (1) nie znał S. G. (1) w czasie sporządzania opinii. Nie prosił prof. B. S. o wydanie opinii w sprawie pracy doktorskiej S. G. (1).			zeznania świadka M. C. (1)	akta sądowe: (...)- (...)
Brak przypisów wystąpił tylko w jednym rozdziale pracy – rozdziale 2. W rozdziale tym, poza cytatami, był też obszerny fragment stanowiący główną część rozdziału.			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 358-359, 1364v, akta sądowe: 20266v- (...), (...)- (...)
			zeznania świadka P. M. (1)	akta sądowe: (...)
Łączny zakres nieprawidłowości to ok. 4-6 stron tekstu na 215 stron całego tekstu.			wyjaśnienia S. G. (1)	akta sądowe: (...), (...)- (...)
W pierwotnej wersji pracy, po cytacie, był umieszczony przypis w stylu harwardzkim: nawias, oznaczenie tytułu pracy, autora i strony.			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 358v, 1364v, akta sądowe: (...), (...)- (...)
			zeznania świadka P. M. (1)	akta sądowe: 21132v- (...)
Wszystkie pozycje z „zagubionych” przypisów zostały wymienione w pracy doktorskiej w literaturze przedmiotu (bibliografii).			wyjaśnienia S. G. (1)	akta S. G. (1): 358-359, 1364v, akta sądowe: 20266v- (...), (...)- (...)
			zeznania świadka P. M. (1)	akta sądowe: (...)
1.2.36	T. P. (1)	opisany w wyroku w punkcie (w nawiasie punkt z a.o.): 30 (XIX)
Przy ka żdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione			Dowód	Numer karty
Brak takich faktów.

· OCena DOWOdów
· Dowody b ędące podstawą ustalenia fakt ów
Lp. faktu z pkt 1.1	Dowód	Zwi ęźle o powodach uznania dowodu
		Część tę pominięto z uwagi na niezgodność z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. Zwrócić bowiem trzeba uwagę, że przepis ten, o charakterze ustawowym, wskazując na warunki formalne uzasadnienia, wymaga wskazania w uzasadnieniu jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Brzmienie tego przepisu jest jednoznaczne i nakłada na sąd obowiązek wskazania dowodów, na podstawie których poczyniono ustalenia faktyczne (tu zrealizowany w części 1.1). Obowiązek wyjaśnienia, dlaczego nie zostały wzięte pod uwagę przy ustalaniu stanu faktycznego dotyczy tylko dowodów przeciwnych. Na tym też polega zwięzłość uzasadnienia wyroku, wymagana przez przepis art. 424 k.p.k. Sąd, co oczywiste, nie ma odnosić się do wszystkich możliwych okoliczności, nawet trzeciorzędnych, a wyjaśnić dlaczego istotne dowody wskazujące na inne wersje zdarzeń, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, są niewiarygodne. Niezależnie od powyższego sąd pragnie wskazać, że z racji czytelności wywodu w części 2.2 zostały przedstawione też argumenty za wiarygodnością dowodów obciążających, zwłaszcza w sytuacji przeciwstawności dowodów.
· Dowody nieuwzgl ędnione przy ustaleniu fakt ów (dowody, które s ą d uzna ł za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia fakt ów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2	Dowód	Zwi ęźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
1.2.1 – 1.2.37	wyjaśnienia S. G. (1), R. G. (1), P. K. (1), H. K. (1), B. K. (1) (w części)	Z racji charakteru sprawy sąd w tym miejscu, na wstępie rozważań, wobec ograniczeń związanych z formalizmem druku formularza dotyczącego uzasadnień, odniesie się do pewnych ogólnych zagadnień związanych ze sprawą. Wstępnie należy odnieść się, w sposób ogólny, do wypowiedzi S. G. (1) (i niektórych wyjaśnień B. K. (1) i M. O. (1), wspierających te wypowiedzi), odnoszących się do upolitycznienia sprawy i politycznej motywacji postawienia mu zarzutów, w celu wyeliminowania go z życia politycznego w związku z pełnionymi przez niego funkcjami partyjnymi, bez jakichkolwiek podstaw faktycznych w tej mierze. Kwestie szczegółowe zostaną rozważone przy poszczególnych wątkach sprawy. Oczywiście nie ulega wątpliwości, że w sensie medialnym sprawa ta ma charakter polityczny, gdyż jednym z oskarżonym został wysoko postawiony polityk. Dla sądu nie ulega też wątpliwości, że obie strony dyskursu politycznego w Polsce celowo starały się upolitycznić tę sprawę. Jedna strona przedstawiając tę sprawę jako przykład skorumpowania polityków drugiej strony politycznej, zaś ta druga, w tym oskarżony i jego obrońcy, przedstawiając S. G. (1) jako ofiarę prześladowań politycznych, w oderwaniu od występujących w sprawie dowodów. Faktem jest, że niektóre sytuacje procesowe budzą wątpliwości. Wskazuje na to już samo to, że sprawy zarzutów S. G. (1) są rozpatrywane łącznie z zarzutami postawionymi innym osobom a dotyczącymi nieprawidłowości w sprawach stricte gospodarczych (zwanych zbiorczo pod nazwą „afera melioracyjna”), przy czym związek zarzutów S. G. (1) z tą aferą melioracyjną sprowadza się praktycznie wyłącznie do relacji zawodowej i towarzyskiej z głównym sprawcą afery – T. P. (1) (S. G. (1) nie postawiono żadnego zarzutu odnoszącego się wprost do konkretnych inwestycji, będących przedmiotem zarzutów w niniejszej sprawie). Taki zabieg procesowy spowodował, poza rozbudowaniem jednej sprawy do niepotrzebnie wielkich rozmiarów, iż w sensie medialnym S. G. (1) stał się głównym oskarżonym w aferze melioracyjnej, choć w rzeczywistości nie miał żadnego zarzutu związanego wprost z tą aferą, zaś „głównym” oskarżonym w tej aferze, biorąc pod uwagę liczbę zarzutów, ich powagę oraz związki tych zarzutów z większością zarzutów innych oskarżonych, był T. P. (1). Samo to jednak nie świadczy o tym, że dowody obciążające zostały „spreparowane”, co zarzucał S. G. (1). Rację ma też oskarżony S. G. (1) gdy wskazuje, że informacja o jego zatrzymaniu i dokonywaniu przeszukań w bardzo krótkim czasie pojawiła się w niektórych mediach zależnych od ówczesnej władzy wykonawczej. Tyle, że takie sytuacje występują często w stosunku do osób publicznych (nie należy rozumieć tego, że sąd to akceptuje) i wynikają, wedle ogólnych informacji krążących w ramach opinii publicznej, z przekazywania tego rodzaju informacji dziennikarzom przez niektórych przedstawicieli organów ścigania lub inne osoby mające wiedzę o czynnościach. A warto podkreślić, że choć organy ścigania mają wpływ na niektóre czynności postępowania przygotowawczego to ostateczne decyzje w sprawie, w tym o postawieniu zarzutów, podejmuje prokurator. Wszystkie te decyzje zaś, w oparciu o przedstawione dowody, i tak podlegają kontroli merytorycznej przez sąd, na późniejszym etapie sprawy. Rację ma też oskarżony S. G. (1) gdy wskazuje, że większość przesłuchań w niniejszej sprawie zawierała również pytania o S. G. (1) i ewentualne nieprawidłowości związane z jego działalnością i to nawet w sytuacji, gdy przesłuchanie określonej osoby co do zasady nie wiązało się z osobą S. G. (1). Nie może ulegać wątpliwości, że S. G. (1) był, z punktu widzenia czynności procesowych, centralną postacią niniejszego postępowania przygotowawczego. To jednak samo przez się nie świadczy jeszcze o niewiarygodności dowodów go obciążających *a priori* , jak chciałby tego oskarżony. Po pierwsze, z racji pełnionych funkcji publicznych i partyjnych oraz ujawnionych okoliczności w pierwszej fazie tego postępowania przygotowawczego ( vide: wyjaśnienia T. P. (1) z 2014 r. o zasłyszanych niewłaściwych zachowaniach S. G. (1)) takie ukierunkowanie organów ścigania na osobę S. G. (1) dziwić nie może. Po wtóre, dowody obciążające S. G. (1), czy szerzej niekorzystne dla niego, stanowią tylko mniejszą część materiału dowodowego w stosunku do dowodów go nieobciążających (nie mających niekorzystnego charakteru dla oskarżonego), co przecież świadczy właśnie przeciwko „preparowaniu” dowodów w sprawie w celu bezpodstawnego obciążenia S. G. (1). Innymi słowy, mimo iż organy ścigania ukierunkowały tę sprawę na osobę S. G. (1) i mimo, iż – sądząc po pytaniach kierowanych do poszczególnych oskarżonych czy świadków – badały jego sprawę w znacznie szerszym kontekście, zwłaszcza pod kątem ewentualnych korzyści majątkowych związanych z ustawianiem konkretnych przetargów w (...) i w odniesieniu do wielu przedsiębiorców, to ostatecznie prokurator sformułował zarzuty tylko w niewielkiej części z punktu widzenia zakresu badania działalności, nie odnoszące się wprost do „afery melioracyjnej”. Gdyby uwzględnić te zastrzeżenia S. G. (1) to należałoby uznać za niezrozumiałe i logicznie niewytłumaczalne zachowanie organów ścigania i prokuratora o „preparowaniu” niektórych dowodów, mogących stać się podstawą niewielkiej ilości zarzutów (w stosunku do zakresu badania działalności) z zaniechaniem „preparowania” innych dowodów, mogących stać się podstawą postawienia znacznie większej liczby zarzutów. To oczywiście odnosi się przede wszystkim do źródeł dowodowych osobowych, wśród których znajdują się takie, które obciążają S. G. (1), ale również i takie, mimo postawienia zarzutów tym podejrzanym, które nie obciążają S. G. (1). Nie do przyjęcia zatem, *a priori* , jest zakwestionowanie dowodów z przyczyn politycznych, gdyż należałoby dokonać z góry wartościowania dowodów – na obciążające S. G. (1) czyli w tym rozumieniu niewiarygodne, i odciążające S. G. (1), czyli w tym rozumieniu wiarygodne. A to byłoby całkowicie niezgodne z podstawowymi zasadami analizy dowodów. Wskazując na powyższe ogólne okoliczności sąd pragnie podkreślić, iż – oceniając materiał dowodowy przy poszczególnych wątkach sprawy – miał je na uwadze i do dowodów obciążających, zwłaszcza o charakterze osobowym, podchodził z daleko posuniętą ostrożnością. Obowiązek wzięcia tych okoliczności pod rozwagę wynikał zresztą z art. 410 k.p.k., nakazującego dokonać oceny całokształtu materiału dowodowego, nie zaś oceny „wyrywkowej”, niekompleksowej. Sąd zaznacza tę okoliczność, gdyż formularz uzasadnienia w pewnym sensie „wymusza” jednowątkowość analiz. Szczegółowo zostało to wskazane w rozważaniach dotyczących poszczególnych wątków sprawy. Ta ostrożność przejawiała się przede wszystkim konfrontacją z innymi dowodami, zarówno potwierdzającymi, jak i wykluczającymi sprawstwo, jak i oceną, czy poszczególne dowody obciążające mogły być motywowane politycznie lub procesowo (pod kątem korzyści procesowych w związku z postawieniem zarzutów danej osobie) w stopniu prowadzącym do ewentualnego bezpodstawnego obciążenia. Okoliczności te sąd uwzględniał także w przypadku pozostałych oskarżonych, a zwłaszcza tych, którzy wskazywali na motywacje polityczne, tj. R. G. (1), H. K. (2), P. K. (1), S. L. (1), B. K. (1), R. S. (1), M. O. (1). Z punktu widzenia odpowiedzialności karnej decydujące znaczenie miały dowody. Obciążające i odciążające. I te dowody były podstawą analizy przy poszczególnych wątkach sprawy. Odrzucanie *a priori* niektórych dowodów z przyczyn politycznych przez S. G. (1) i jego obrońców, z ograniczeniem do dowodów niekorzystnych dla niego, było w ocenie sądu zabiegiem instrumentalnym, związanym z określoną postawą procesową oskarżonego i przyjętą przez niego linią obrony. A to musi być uznane za zabieg chybiony. Jaskrawym przykładem instrumentalnego traktowania dowodów poprzez odwoływanie się do politycznej motywacji jest dokonywana w toku procesu przez oskarżonego i jego obrońców ocena wyjaśnień M. O. (1). Jeszcze na pierwszej rozprawie sądowej, w czasie składania wyjaśnień przez S. G. (1), wyjaśnienia M. O. (1) (wówczas w pewnym zakresie, acz nie w pełni, niekorzystne dla S. G. (1)) zostały ocenione jako niewiarygodne, motywowane politycznie. Oskarżony podkreślał przy tym, że M. O. (1) jest blisko związany z politykami (...), powołany przez nich na stanowisko państwowe, który po wyborach w 2015 r. stał się nawet doradcą ówczesnej premier B. S. (3), na co oskarżony przedłożył, znajdujące się aktualnie w aktach sądowych, zdjęcia M. O. (1) znajdującego się w towarzystwie m.in. B. S. (3). Ta ocena osoby M. O. (1) uległa diametralnej przemianie w 2023 r., gdy w toku procesu sądowego M. O. (1) odwołał wcześniejsze wyjaśnienia i złożył wyjaśnienia korzystne dla oskarżonego S. G. (1). Ocenie jego wiarygodności nie przeszkadzał już wówczas fakt, że M. O. (1), w określonym czasie, był blisko związany z politykami (...). Nie sposób też podzielić argumentacji S. G. (1), że sprawa została bezzasadnie ukierunkowana nie tylko przeciwko niemu, ale także przeciwko jego rodzinie. Rzeczywiście zarzuty sformułowano także wobec dwóch bliskich mu osób: R. G. (1) i S. L. (1), jak również wobec dwojga bliskich osób jego pasierba – H. K. (1) i P. K. (1). Tyle, że R. G. (1), P. K. (1) i H. K. (1) postawiono zarzut związany z ukryciem uzyskanej od B. K. (1) korzyści majątkowej, a małżonkom K. – nadto zarzuty związane z ukrywaniem innych korzyści, uzyskiwanych przez S. G. (1). A zatem postawiono zarzuty ściśle związane z czynami zarzuconymi S. G. (1). Nie sposób uznać tego za „atak” na całą rodzinę S. G. (1). Z kolei S. L. (1) (siostrzeńcowi) postawiono jeden zarzut w wątkach gospodarczych, związany z jego pracą przy jednej inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania. W niniejszej sprawie nie postawiono innych zarzutów tym członkom rodziny, ani nie postawiono zarzutów wielu innym członkom rodziny oskarżonego: przykładowo siostrze, pasierbowi, żonie pasierba. Na marginesie tylko wskazać należy, że dokonywanie w ostatnim czasie, pod koniec procesu sądowego, przez S. G. (1), wielokrotnych wpisów w mediach społecznościowych (i w podobnej treści wypowiedzi procesowych) mających charakter epitetów o zabarwieniu politycznym, a odnoszących się do prokuratorów występujących w tej sprawie (przykłady wpisów zawarte są w aktach sądowych, k. 22711, 22713, 22714, 22814-22816, 22913-22914), sąd uznaje za przekroczenie granic wolności słowa i naruszenie prawa do obrony. Używanie tego typu argumentów ad personam nie licuje z powagą sądu i w ocenie sądu nie zachowuje standardów związanych ze spornością procesu sądowego. Ma to charakter publicystyczny, medialny i pozamerytoryczny. Sąd nie dostrzegł też, by sprawa była „przeciągana” przez prokuratora, co zarzucał w tych wpisach oskarżony, Czasokres trwania sprawy sądowej wynikał z wielu elementów (poza obszernością sprawy i ilością osób do przesłuchania): - obciążenia sędziego sprawozdawcy innymi wielotomowymi sprawami, w tym dotyczącej kilkunastoosobowej grupy zorganizowanej z tymczasowymi aresztami (wyznaczanej w pierwszej kolejności), - odwołania wielu rozpraw w okresie covidu, - poszukiwania przez blisko rok biegłych z zakresu budownictwa hydrotechnicznego, którzy podjęliby się opiniowania, - złożenia kolejnych wniosków dowodowych po zmianie obrońców przez B. K. (1) w marcu 2024 r. (w chwili złożenia opinii biegłych, mającej stanowić końcową czynność dowodową) i ich realizacji; - przedłużających się uzupełniających przesłuchań M. O. (1) w 2024 r. (z uwagi na jednokrotną nieusprawiedliwioną absencję w dniu 5 marca 2024 r. i kolejne pobyty w szpitalach i ośrodkach rehabilitacyjnych). Żadna z tych okoliczności nie została zawiniona przez prokuratora w tej sprawie. W tej sytuacji wpisy w mediach społecznościowych muszą być uznane za kreowanie innej rzeczywistości przez oskarżonego w celu wywołania wrażenia w opinii publicznej o jego „prześladowaniu”. W ramach tych ogólnych okoliczności, mających wpływ na wszystkie zarzuty w sprawie, warto wyróżnić poszczególne etapy postępowania. Postępowanie to bowiem miało kilka faz, co – w ocenie sądu – ma również znaczenie dla analizy poszczególnych dowodów. Pierwsza faza postępowania, czynności operacyjne oraz kontrola rozmów telefonicznych T. P. (1) i innych osób związanych z (...) i z podmiotami startującymi w przetargach, miała miejsce do czerwca 2014 r. – do chwili zatrzymania T. P. (1) i zapewne była wynikiem pozyskanych przez organy ścigania informacji o nieprawidłowościach przy przetargach w (...). Ten etap postępowania w ogóle nie był związany z osobą S. G. (1) i w żadnym wypadku nie może być określony jako etap upolityczniony, a tym bardziej jako inicjowany lub wspierany przez przeciwników politycznych S. G. (1) (albowiem odbył się w okresie rządów PO). W tym czasie organy ścigania pozyskały informacje o nieprawidłowościach w odniesieniu do przetargów w (...) oraz o roli T. P. (1) i innych osób związanych z (...) lub reprezentujących podmioty startujące w tych przetargach, w tym K. B. (1). To pozwoliło na ukierunkowanie postępowania na wątki gospodarcze (objęte w niniejszym postępowaniu zarzutami od XVII do LXXXIX (z wyłączeniem XIX). W tej fazie postępowania, z punktu widzenia osoby S. G. (1), pozyskano tylko informacje o jego stosunkowo bliskich relacjach z T. P. (1) czy K. B. (1), co oczywiście nie miało wówczas żadnego znaczenia. Druga faza postępowania związana była z rozpoczęciem składania przez T. P. (1), pod koniec czerwca 2014 r., wyjaśnień ujawniających wszystkie okoliczności popełnionych przestępstw, jak również ujawniających wiedzę o innych przestępstwach. Znów podkreślenia wymaga, iż po pierwsze ta faza postępowania odbywała się w czasie rządów PO, a zatem nie mogła być, co oczywiste, inicjowana czy wspierana z przyczyn politycznych przez przeciwników S. G. (1), a tym bardziej dowody nie mogły być „preparowane” przeciwko S. G. (1), po wtóre, dotyczyła w przeważającej części wątków gospodarczych, związanych z (...) i odpowiedzialności samego T. P. (1). Co istotne jednak wyjaśnienia T. P. (1) w zakresie wątków gospodarczych i odpowiedzialności jego samego oraz kilkudziesięciu innych osób uległy w pełni potwierdzeniu, czego efektem stało się skazanie, w większości prawomocne, tych osób za popełnione przestępstwa, przy czym w większości osoby obciążane przez T. P. (1) same przyznały fakt popełnienia przestępstw i często wnioskowały o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. Nie ma zatem żadnych racjonalnych podstaw do kwestionowania, z jakiegokolwiek punktu widzenia, wyjaśnień T. P. (1) z tego okresu. W trakcie składania tych wyjaśnień oskarżony ujawnił wiedzę o niektórych nieprawidłowościach z udziałem S. G. (1) z tym, że wiedza ta często była bardzo skromna, szczątkowa, bardziej o charakterze sygnalizacyjnym (bez znajomości szczegółowych okoliczności), niewystarczająca dla postawienia zarzutów. W szczególności już w czerwcu 2014 r. T. P. (1) ujawnił, iż słyszał od R. S. (1), że S. G. (1) posiada w C. apartament przekazany przez B. K. (1), choć nie znał bliższych szczegółów (k. 880). Ujawnił też, poza przyznaniem faktu otrzymania korzyści majątkowej od K. B. (1), iż ten zasugerował mu, że jest to wynik polecenia S. G. (1) (k. 857-858, 863-864, 882). Ujawnił też, że K. B. (1) wskazywał na wręczenie korzyści majątkowej (zwanej „kanapkami wyborczymi”) S. G. (1), choć i w tym wypadku nie znał bliższych okoliczności (k. 882). Wreszcie wyjaśnił też na temat ujawnienia informacji niejawnej, przekazanej mu przez K. B. (1) (a dnia następnego przez R. S. (1)), a pochodzącej pierwotnie – ze słów K. B. (1) - od S. G. (1) (k. 856, 888). A zatem te wyjaśnienia T. P. (1), jeszcze z czerwca 2014 r. a więc daleko przed zmianą władzy na skutek wyborów parlamentarnych pod koniec 2015 r., sygnalizowały popełnienie przez S. G. (1) kilku przestępstw objętych aktem oskarżenia w niniejszej sprawie: II, IV i V (powiązanego z VI) oraz częściowo III. Informacje te nie były wprawdzie wystarczające do postawienia zarzutów, stanowiły jednak istotne informacje pozwalające na wszczęcie i prowadzenie w tym kierunku postępowania przygotowawczego. Oczywiste jest, że wszelkie wypowiedzi oskarżonego i jego obrońców (oraz B. K. (1) i jego obrońców) na temat politycznych motywacji prowadzenia tej sprawy i wpływu jego przeciwników politycznych na tok sprawy i zarzuty („preparowanie sprawy”) nie przystają do czasokresu ujawnienia tych informacji w postępowaniu i jako takie są całkowicie chybione, zaś w ocenie sądu są obliczone też na wywołanie efektu medialnego. Te pierwotne informacje pozyskane z wyjaśnień T. P. (1) uległy, w toku dalszego postępowania, potwierdzeniu innymi dowodami, co szczegółowo zostanie wykazane dalej. Nie ma żadnego racjonalnego i logicznego uzasadnienia by twierdzić, że ówczesne wyjaśnienia T. P. (1), zarówno w odniesieniu do niego samego, do innych osób zaangażowanych w wątki gospodarcze związane z (...), ale także w odniesieniu do S. G. (1), były nieprawdziwe. Podkreślić należy, że z samego ujawnienia tych informacji T. P. (1) nie osiągnął żadnego zysku procesowego – nie były to przestępstwa popełnione we współdziałaniu ze S. G. (1), a zatem ich ujawnienie nie mogło doprowadzić do uzyskania nadzwyczajnego złagodzenia kary w trybie art. 60 § 3 k.k. Oczywiście nie mogła na te depozycje wpływać „pisowska prokuratura” (wedle nomenklatury używanej przez oskarżonego), gdyż były to czasy niezależnej prokuratury pod rządami A. S. (3) i Ministra S. M. B. (4) z PO (a później C. G. i B. B. (3), również z PO). Na wiarygodność tych wyjaśnień T. P. (1) z tej fazy postępowania wpływa to, że w stosunku do żadnej z wymienionych wówczas przez niego osób (łącznie w liczbie kilkudziesięciu) nie doszło do niepotwierdzenia zarzutów w toku kolejnych procesów sądowych (kilku), jak również i to, że nie obciążył on S. G. (1) w zakresie innych zdarzeń, o których nie miał wiedzy: sprawy korzyści majątkowej w postaci zegarków (zarzut I), sprawy tzw. plagiatu (zarzut VII), czy propozycji korzyści w wysokości 3 % (zarzut XIV, postawiony B. K. i R. S.). To wyraźnie wskazuje, że T. P. (1), w ramach tych wyjaśnień, dzielił się posiadaną przez siebie wiedzą, a nie wiedzą nabytą od osób nieprzychylnym temu, czy innemu oskarżonemu. Omawiając dowody zgromadzone na tym etapie postępowania wskazać należy, że kwestia ewentualnego plagiatu została ujawniona opinii publicznej znacznie wcześniej, jeszcze w 2013 r., na skutek szeregu enuncjacji prasowych. Tym bardziej sprawa ta nie może być uznawana za inspirowaną politycznie przez organy ścigania. Z kolei „sprawa zegarków” (zarzut I) została zainicjowana listem Ł. L. (1) do organów ścigania, bez daty, ze stemplem pocztowym 10.6.2015 r., w związku z którym funkcjonariusz P. B. (3) sporządził w dniu 1.7.2015 r. notatkę służbową i dokonał przesłuchań Ł. L. (1) w charakterze świadka. Przypomnieć tu ponownie trzeba, iż w tym czasie władzę wykonawczą sprawowała nadal koalicja z udziałem (...), zaś S. G. (1) jeszcze wówczas (do 15.6.2015 r., czyli w okresie wysłania listu przez Ł. L.) był wiceministrem środowiska. W tym czasie zatem (co należy przypomnieć: znacznie przed przejęciem władzy wykonawczej przez (...)) nie doszło do pozyskania informacji wyłącznie w zakresie jednej części jednego zarzutu objętego niniejszym aktem oskarżenia: zarzutu III (dotyczącego niektórych korzyści). Druga faza postępowania doprowadziła także do pozyskania wiedzy przez organy ścigania i zgromadzenia znacznej ilości dowodów w części sprawy obejmującej wątki gospodarcze. Trzecia faza postępowania może być rozpatrywana w związku z przyznaniem się do winy w zakresie wszystkich zarzutów i złożeniem wyjaśnień obciążających zarówno siebie, jak i inne osoby, w tym S. G. (1), przez K. B. (1) w 2016 r. Warto podkreślić, że K. B. (1) wówczas przyznał się do zarzutów postawionych w oparciu o wyjaśnienia T. P. (1) z 2014 r., a więc w innej rzeczywistości politycznej. W gruncie rzeczy jego wyjaśnienia stanowiły potwierdzenie wyjaśnień T. P. (1), a w zakresie odpowiedzialności innych osób, w tym S. G. (1) – ujawniały szereg innych szczegółów wydarzeń, a także nieznane T. P. (1) inne przypadki udzielenia korzyści majątkowej (objęte zbiorczo zarzutem III). I w tym wypadku wskazać należy, że wyjaśnienia K. B. (1) nie tylko potwierdzały jego winę i winę T. P. (4), ale także wskazywały na odpowiedzialność innych osób, zwłaszcza w wątkach gospodarczych i wszystkie te wyjaśnienia odnoszące się do wątków gospodarczych uległy potwierdzeniu, zaś osoby obciążone często nawet przyznawały się do winy i zgłaszały wnioski o dobrowolne poddanie się karze. Zatem i w tym wypadku nie sposób budować tez o politycznej motywacji złożenia wyjaśnień obciążających. Dalsza, bardziej szczegółowa analiza tych wyjaśnień nastąpi przy omawianiu poszczególnych wątków sprawy. Czwarta faza postępowania przygotowawczego nastąpiła już w 2018 r., gdy na skutek zebranych materiałów zostały postawione zarzuty S. G. (1) i B. K. (1). Ok. półtora miesiąca po zatrzymaniu B. K. (1) złożył wyjaśnienia, zapowiadając chęć skorzystania z art. 60 § 3 k.k. i wyrażając obawy przed ujawnieniem S. G. (1) faktu składania wyjaśnień, w których to wyjaśnieniach w pewnym zakresie przyznał się do winy (w stosunku do zarzutów postawionych mu na podstawie wcześniej zgromadzonego materiału dowodowego) i potwierdził niektóre okoliczności, dotychczas ustalone w postępowaniu, w tym odnoszące się do S. G. (1), a zwłaszcza w zakresie sprawy „apartamentu” w C. i fikcyjnego przeniesienia jego własności na inne osoby. Tym samym zmienił treść swoich dotychczasowych wyjaśnień wskazujących na to, iż nie doszło do udzielenia korzyści (choć nadal udzielenie tej korzyści nazywał „prezentem”), jak również przyznał fakt nieotrzymania zapłaty ceny za ten „apartament” od małż. K. z uwagi na uzgodnienie zasad ze S. G. (1). W dalszym ciągu jednak nie przyznał faktu przekazania 100.000 złotych korzyści majątkowej. Te wyjaśnienia zostaną jeszcze szczegółowo omówione w późniejszym czasie. Tu tylko wskazać należy, że B. K. (1) każdorazowo był przesłuchiwany przez prokuratora w obecności co najmniej jednego swojego obrońcy i to pochodzącego z wyboru dokonanego przez B. K. (1). Już sam ten fakt czyni wielce wątpliwym zarzuty B. K. (1) o „wymuszeniu” wyjaśnień przez prokuratora. W późniejszym czasie, po zakwestionowaniu tych wyjaśnień w postępowaniu sądowym, B. K. (1) zaczął insynuować spisek swojego obrońcy z prokuratorem w celu pogrążenia S. G. (1). Poza swoimi twierdzeniami nie przedstawił na to najmniejszych dowodów, a nawet – i to mimo zmiany władzy politycznej i upływu wielu lat – nie wystąpił przeciwko swojemu ówczesnemu obrońcy ani z zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa, ani z pozwem cywilnym, ani choćby z zawiadomieniem rady adwokackiej o nieetycznym postępowaniu adwokata. Postępowanie sądowe dowodowe również posiadało pewne fazy, ale tylko w zakresie niektórych zarzutów dotyczących S. G. (1), B. K. (1) i M. O. (1), z uwagi na różne depozycje zwłaszcza tych dwu ostatnich – w stosunku do wcześniejszych twierdzeń z postępowania przygotowawczego, zaś w przypadku M. O. (1), także w stosunku do wyjaśnień złożonych pierwotnie w sądzie. W pozostałym zakresie postępowanie sądowe dowodowe nie przyniosło zmian stanowisk w zakresie wyjaśnień oskarżonych. Kwestia tzw. podsłuchów. Co do zasady kontrola rozmów i jej wyniki miały znaczenie zwłaszcza w wątkach gospodarczych sprawy, ujawniając nieprawidłowości, które w późniejszym czasie zostały potwierdzone wyjaśnieniami T. P. (1) oraz innych osób zaangażowanych w ten proceder, funkcjonujący w (...). Podkreślenia wymaga, że w odniesieniu do żadnego z tych zarzutów tzw. podsłuchy nie stanowią wyłącznego materiału dowodowego, zaś w stosunku do wszystkich zarzutów do których się odnoszą stanowią jedynie materiał pomocniczy, wspierający wyjaśnienia oskarżonych i zeznania świadków, jak również dowody dokumentarne. Gdy chodzi zaś o zarzuty stawiane S. G. (1), R. G. (1), małż. K., B. K. (1) to wyniki rozmów kontrolowanych nie odnoszą się wprost do nich i nie stanowią podstawy ustaleń w tym zakresie, z wyłączeniem ogólnych informacji dotyczących wzajemnych kontaktów niektórych osób i ich zakresu. Podkreślenia wymaga, że wszystkie tzw. podsłuchy zastosowane w niniejszej sprawie były legalne. Oparte o Kodeks postępowania karnego, za zgodą sądu, albo o ustawy policyjne, w ramach czynności operacyjnych, w dopuszczalnych ustawowo zakresach. Co najwyżej można zatem rozważać, czy istnieją przeszkody procesowe co do możliwości wykorzystania, ale też co najwyżej do niektórych oskarżonych. Nie do przyjęcia jest zaś zaprezentowany w przemówieniu końcowym przez obrońcę B. K. (1) ciąg zdarzeń, iż tzw. podsłuchy były nielegalne, a skoro nielegalne podsłuchy stały się podstawą aresztowania to w konsekwencji aresztowanie było nielegalne, a skoro aresztowanie było nielegalne to wyjaśnienia złożone w czasie aresztowania też są nielegalne. Nawet gdyby ustalić (czego sąd nie dostrzegł), że tzw. podsłuchy były nielegalne to tymczasowe aresztowanie B. K. (1) nastąpiło na podstawie decyzji niezawisłego sądu i jako takie było legalne. Tzw. podsłuchy zresztą nie były jedynym, a nawet nie przeważającym, dowodem winy B. K. (1), o czym będzie jeszcze mowa przy poszczególnych wątkach sprawy (w kwestii korzyści w postaci apartamentu w C. istniały w tym czasie obciążające wyjaśnienia T. P. (1) i K. B. (1), w kwestii udzielenia korzyści w postaci 100.000 złotych – wyjaśnienia K. B. (1), zaś w kwestii obietnicy „3%” – obciążające wyjaśnienia T. P. (1), które to dowody były potwierdzone innymi dowodami, także o charakterze dokumentarnym). Kwestia zaś legalności czy nielegalności tzw. podsłuchów czy też samego faktu aresztowania pozostaje bez znaczenia dla oceny wyjaśnień B. K. (1), w tym wyjaśnień z okresu tymczasowego aresztowania. Wyjaśnienia te, jak inne dowody, sąd ma ocenić w całokształcie okoliczności (art. 410 k.p.k.), a nie odrzucać a priori z powodu składania ich w czasie trwania tymczasowego aresztowania. Oczywiście kwestia tzw. aresztu wydobywczego była przedmiotem analizy. Tyle, że nawet istnienie tzw. aresztu wydobywczego nie oznacza, że osoba poddana takiej procedurze musi wyjaśniać nieprawdę. Warto podkreślić, że pod zbiorczą, medialną nazwą „areszt wydobywczy” kryją się różne sytuacje procesowe, nierzadko nie związane z nielegalnością samego aresztu. Co najwyżej należy uznać, że dany podejrzany był wówczas w szczególnym położeniu motywacyjnym. Tyle, że truizmem byłoby wskazywać, że każda osoba, co do której przedstawiono zarzuty i która jest świadoma grożącej odpowiedzialności karnej, znajduje się w szczególnym położeniu motywacyjnym i główną motywacją złożenia wyjaśnień potwierdzających swoją winę i winę innych osób nie jest postawa obywatelska zmierzająca do ujawnienia przestępstw, a uzyskanie korzyści procesowych, z reguły wiążących się z niższą karą lub opuszczeniem aresztu. Stąd też konieczność zachowania ostrożności w ocenie tych depozycji i konfrontowania ich z innymi wypowiedziami. A nie odrzucania z góry takich wypowiedzi, jako interesownych. To samo zresztą dotyczy wypowiedzi podejrzanych/oskarżonych przeczących winie, które to wypowiedzi są obarczone oczywistą interesownością, a nie są – z założenia i bez konfrontacji z innymi dowodami – odrzucane przez sąd. W postępowaniu przygotowawczym w niniejszej sprawie zastosowano kontrolę przekazów telefonicznych (a niekiedy informacji przekazywanych w inny sposób) względem: T. P. (1), K. B. (1), M. S. (1), B. K. (1), A. K. (2), A. Z. (1), J. C. (5), M. K. (2) – na podstawie decyzji sądowej, a nadto zdecydowano o wykorzystaniu takich dowodów w ramach tzw. zgody następczej sądu (wobec ówcześnie obowiązujących przepisów) – w odniesieniu do M. S. (1) (w innym zakresie), S. L. (1), M. H. (1), M. L. (1), L. K.. Żadna z tych decyzji nie była nielegalna, więc brak jest podstaw do kwestionowania możliwości wykorzystania tych dowodów w odniesieniu do wskazanych oskarżonych. Co do B. K. (1) (w innym zakresie niż wynikająca z zastosowanej kontroli rozmów na skutek decyzji sądowej) i S. G. (1) prokurator wydał decyzje o zgodzie następczej w trybie określonym w art. 168b i 237a k.p.k. – w związku ze zmianą stanu prawnego w tej mierze od 15 kwietnia 2016 r. Podkreślenia jednak wymaga, że dotyczy to praktycznie niewielkiej ilości informacji, głównie związanych z wzajemnymi relacjami oskarżonych. Potrzeba uwzględnienia tych informacji w niniejszym postępowaniu wynikła jednak już w jakiś czas po zmianie stanu prawnego. Stąd też prokurator nie mógł uwzględnić zapatrywania Sądu Najwyższego, zawartego w postanowieniu z dnia 26 czerwca 2019 r. (...)), a sprowadzającego się, w uproszczeniu do tezy, iż przepis art. 168 b k.p.k. (analogicznie art. 237a k.p.k.) ma zastosowanie tylko do faktów objętych dyspozycją tego przepisu, które zaistnieją po 14 kwietnia 2016 r. W chwili wydawania decyzji (postanowienie z sierpnia 2017 r.) prokurator nie znał tej interpretacji SN (która pojawiła się znacznie później). Ważniejsze jednak, że w ocenie sądu kwestia nie objęcia zdarzeń wcześniejszych musi być powiązana z przewidywanymi w poprzednim stanie prawnym ograniczeniami czasowymi, co w konsekwencji wiązać musiało się i z wiedzą prokuratora, w tamtym czasie, o potrzebie wykorzystania takiej informacji. Tymczasem jak już wyżej wskazano, w niniejszej sprawie potrzeba wykorzystania informacji z kontroli rozmów pojawiła się, względem tych oskarżonych, już po zmianie stanu prawnego. Warto też uwzględnić w toku interpretowania tych przepisów, iż informacje pozyskane z „podsłuchów” mogą mieć charakter pozytywny (w sensie potwierdzenia zarzutów), jak i negatywny (w sensie wykluczenia zarzutów). Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia bezwarunkowej reguły, iż materiały te nie mogą być wykorzystane przy przyjęciu zgody następczej opartej o art. 168 b i 237 a k.p.k. li tylko z powodu czasokresu ich pozyskania. Wręcz przeciwnie, nawet w przywoływanym orzeczeniu SN odwoływał się do funkcji gwarancyjnej, co w sposób oczywisty nie może dotyczyć informacji wykluczających sprawstwo, albo indyferentnych z punktu widzenia sprawstwa określonych czynów. A zatem zawsze pozostają pod oceną sądu, w zależności od faktycznych okoliczności. A przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie informacje z tych podsłuchów, w przypadku B. K. (1) i S. G. (1) (w odniesieniu do tych podsłuchów, które są objęte postanowieniem prokuratora z sierpnia 2017 r.), nie odnosiły się wprost do żadnego z zarzuconych im przestępstw, a stanowiły wyłącznie ogólne informacje o wzajemnych kontaktach. Podsumował to, zresztą zasadnie, S. G. (1) w swoich wyjaśnieniach na rozprawie w dniu 28 stycznia 2020 r. (k. 20286): „Ja chcę odnośnie podsłuchów powiedzieć, że nigdzie nie ma ani jednego zdania, które świadczyłoby o tym, że oczekuję jakiegokolwiek zadośćuczynienia w zamian za przychylność w rozstrzyganiu przetargów ani że cokolwiek otrzymałem”. Te okoliczności zatem winny być również brane pod uwagę, przy interpretacji zasad intertemporalnych odnoszących się do kwestii możliwości wykorzystania podsłuchów zastosowanych we wcześniejszym stanie prawnym. Abstrahując od powyższego wskazać jednak też należy, że relacje między osobami oskarżonymi w niniejszej sprawie mogą być ustalone także poprzez źródła osobowe. Żadna z utrwalonych rozmów nie wskazuje zaś wprost na popełnienie któregokolwiek przestępstwa, zarzuconego czy to S. G. (1), czy to B. K. (1).
1.2.1	wyjaśnienia S. G. (1) (w części)	Okoliczności ustalone w punkcie 1.1.1 w zdecydowanej większości są niekontrowersyjne i dotyczą większości zarzutów związanych z działalnością T. P. (1), a stawianych w sprawie. Te ogólne okoliczności dotyczące działalności (...), źródeł finansowania itp. spraw wynikają przede wszystkim z dokumentów, których wiarygodności żadna ze stron nie podważała. Z kolei sposób zarządzania przez T. P. (1), jego wiedza o przebiegu wszystkich inwestycji, presja na odbieranie robót w terminie mimo niezakończenia prac, ale też niewłaściwość zachowań w stosunku do podwładnych wynika ze zbieżnych w tym przedmiocie zeznań wielu pracowników (...), wymienionych w części 1.1.1. W tym zakresie zatem zakwestionować należy wyłącznie tę część wyjaśnień S. G. (1), w których przeczy on, by miał wpływ na nominację T. P. (1) na stanowisko Dyrektora (...) (czy szerzej na nominacje na stanowiska w jednostkach organizacyjnych państwowych lub samorządowych), jak również by utrzymywał relacje osobiste z T. P. (1). W kwestii ogólnych nominacji wskazać należy, że niewiarygodne jest, z punktu widzenia podstawowych zasad doświadczenia życiowego czy reguł logiki, by osoba piastująca najwyższe stanowiska partyjne w wojewódzkich organach partii rządzącej (w sensie władzy wykonawczej i ustawodawczej) nie miała wpływu na obsadę określonych stanowisk państwowych czy samorządowych (i to nie tylko wprost związanych z pełnioną przez tę osobę funkcją w organach władzy wykonawczej). I dotyczy to, zapewne w różnym zakresie, co oczywiste, nie tylko okresu sprawowania władzy przez PO, ale i okresu sprawowania władzy przez inne partie, w tym uprzednio rządzącą. Opinia publiczna była i jest notorycznie informowana o obsadzaniu, w większym lub mniejszym stopniu, stanowisk według klucza partyjnego i jest to wiedza powszechna. Zresztą politycy obu przeciwstawnych obozów w aktualnym systemie politycznym kraju (jak i politycy innych ugrupowań), w tym politycy PO w stosunku do polityków (...) i na odwrót, wielokrotnie ujawniali przypadki wspierania przez polityków określonych osób pod kątem zatrudniania na określonych stanowiskach. Nie sposób zatem przyjąć, iż takich sytuacji nie było. Zresztą udzielanie poparcia, jeżeli dotyczy osób kompetentnych i doświadczonych, nie jest niczym złym, wymagającym piętnowania. Tyle, że w niniejszej sprawie nie chodzi o to, by udowadniać skalę tego zjawiska na przestrzeni lat, gdyż nie należy to do meritum tej sprawy. Zatem tę okoliczność sąd wskazuje tylko marginalnie jako wynikającą z podstawowych zasad doświadczenia życiowego. Ma ona jednak oczywisty wpływ na ocenę wyjaśnień S. G. (1) w tym zakresie, generalnie przeczącego takim swoim działaniom i odwołującego się do braku formalnego zwierzchnictwa nad Dyrektorem (...). Tyle, że nie o formalne zwierzchnictwo tu chodzi. W niniejszej sprawie chodzi konkretnie o to, czy S. G. (1) miał wpływ na obsadę stanowiska Dyrektora (...) w 2008 r., czy też nie, a w dalszej kolejności, czy miał wpływ na utrzymywanie tego stanowiska przez T. P. (1). To w sposób oczywisty bowiem przekłada się na postrzeganie takiej osoby w przyszłości jako osoby związanej/podległej nieformalnie. Oczywiście formalnie rzecz biorąc o obsadzie stanowiska Dyrektora (...) decydował Marszałek Województwa. Formalnego wpływu na obsadę S. G. (1), jako w tym czasie wiceminister środowiska i wiceprzewodniczący struktur wojewódzkich partii rządzącej, także Województwem (...), nie miał. Chodzi jednakże o wpływ nieformalny. Wyjaśnienia T. P. (1), a zatem osoby najlepiej zorientowanej w tej mierze, nie pozostawiają tu wątpliwości. Oskarżony ten przyznał to wprost wskazując przy tym, iż osobą która go bezpośrednio wspierała w tym i zaprezentowała S. G. (1) był R. S. (1) - starosta (...) (S. G. (1) w tamtym czasie nie znał T. P. (1)). T. P. (1) nie ma żadnego powodu, by wyjaśniać w tym zakresie nieprawdę. Z ujawnienia tego faktu nie uzyskuje on żadnych korzyści (co notorycznie zarzucał mu S. G. (1) i jego obrońcy), nawet w swojej sprawie karnej. Oczywiście T. P. (1) ubiegał się o nadzwyczajne złagodzenie kary w trybie art. 60 § 3 k.k. tyle, że przepis ten wymagał ujawnienia współsprawców. Żadne ujawnione przez T. P. (1) a popełnione przez niego przestępstwo nie nastąpiło we współsprawstwie ze S. G. (1). Zatem złożenie niekorzystnych z punktu widzenia S. G. (1) wyjaśnień przez T. P. (1) nie mogło wiązać się z uzyskaniem korzyści w zakresie swojej odpowiedzialności karnej. Warto zwrócić uwagę, że w ramach nieformalnych opinii, wydawanych przez osoby z zewnątrz, a nawet w samym (...), T. P. (1) był postrzegany "jako człowiek G.". Ale to nie wszystko. W realiach niniejszej sprawy i w świetle wielu okoliczności przytoczonych w częściach odnoszących się już wprost do określonych zarzutów S. G. (1) interesował się pracami (...) i niejednokrotnie spotykał się z T. P. (1) (czego nie ukrywał w swoich wyjaśnieniach nawet S. G. (1)), wypytując go o przebieg poszczególnych inwestycji. To świadczy o zainteresowaniu S. G. (1) pracami (...) (co oczywiście nie jest niczym nagannym biorąc pod uwagę pełnione funkcje: wiceministra środowiska odpowiedzialnego za gospodarkę wodną, posła, przewodniczącego, wcześniej wiceprzewodniczącego, wojewódzkich organów partyjnych) i to mimo braku formalnego nadzoru nad (...). Skoro zaś S. G. (1) był żywotnie zainteresowany pracami (...) to nie sposób uznać, że nie był zainteresowany tym, kto będzie stał na czele (...) i że nie wykorzystał swoich politycznych możliwości wspierania wskazanego mu odpowiedniego kandydata (o czym wiarygodnie wyjaśnił T. P. (1)). O zainteresowaniu S. G. (1) pracami (...) świadczy również ujawnienie w jego mieszkaniach i w biurze poselskim szeregu dokumentów dotyczących inwestycji w (...) (nie przekazanych mu przez osoby zarządzające (...) i inwestycjami w (...)). Natomiast o relacji S. G. (1) z T. P. (1), w tym o zainteresowaniu inwestycjami w (...), świadczy dowodnie przekazanie T. P. (1) informacji niejawnej o zainteresowaniu (...) działalnością T. P. (1) w (...) (wątek opisany w części 1.1.34), mającej przecież charakter ostrzeżenia. Nie może ulegać najmniejszej wątpliwości, że takie działanie osoby zajmującej stanowisko wiceministra mogło dotyczyć wyłącznie osoby mu bliskiej, związanej z nim relacjami prywatnymi. Podkreślenia wymaga, że swoje wyjaśnienia w tym zakresie T. P. (1) złożył w 2014 r. (podtrzymał następnie w kolejnych latach i w czasie postępowania sądowego), a więc w czasie, gdy S. G. (1) pełnił wysokie funkcje państwowe i partyjne, co w sposób oczywisty zadaje kłam twierdzeniom S. G. (1), że wyjaśnienia te były wynikiem „spreparowania” dowodów przez „pisowską” prokuraturę (według używanej nomenklatury przez S. G. (1)). Notabene, w swoich wyjaśnieniach z 2014 r. T. P. (1) wielokrotnie wyrażał obawę o bezpieczeństwo swoje, a w tym swojej przyszłości zawodowej, w związku ze składaniem wyjaśnień obciążających S. G. (1) i nie sposób uznać tych wypowiedzi za podyktowane wyłącznie interesem postępowania karnego. Tu warto też wskazać, że T. P. (1) przez wszystkich tych, którzy zetknęli się nim zawodowo, był określany jako fachowiec w swojej dziedzinie zawodowej (abstrahując tu od zastrzeżeń związanych z umiejętnościami kierowania zespołem ludzkim, co zresztą ujawniło się w późniejszym czasie). W tej sytuacji nawet wspieranie T. P. (1) w 2008 r. przez S. G. (1), jako osobę kompetentną i doświadczoną w kwestiach melioracji i urządzeń wodnych, nie może być ocenione negatywnie. Zdaniem sądu wypieranie się przez S. G. (1) tego wspierania w okresie nominacji T. P. (1) wynika z relacji procesowych: T. P. (1) składał wyjaśnienia obciążające S. G. (1) więc ten ostatni, z punktu widzenia swojej linii obrony, nie chciał przyznać ani tego, że wspierał jego nominację (a w konsekwencji, że T. P. (1) mógł być w opinii publicznej uważany za "jego człowieka") ani tego, że utrzymywał pewnego rodzaju relacje osobiste. To bowiem, w sposób oczywisty, przeczyłoby narracji S. G. (1) o niewiarygodności wyjaśnień T. P. (1) i celowym obciążaniu go z przyczyn osobistych i politycznych. Argument S. G. (1), że gdyby miał wpływ na nominacje to by odwołał T. H. czy inne osoby z określonych stanowisk, jest nie do zaakceptowania. Przede wszystkim oskarżony pomija, iż tematem melioracji i urządzeń wodnych, w tym przetargami, był istotnie zainteresowany (z racji wykształcenia, zajmowanego stanowiska wiceministra środowiska odpowiedzialnego za gospodarkę wodną czy przewodniczącego rady nadzorczej (...) i związanego z tym rozdziału funduszy, także z racji obowiązków poselskich, w tym związanych z określonym okręgiem wyborczym), zaś jego wyjaśnienia nie wskazują, by był szczególnie zainteresowany totolotkiem (oczywiście nie w sensie zawierania zakładów), hufcami pracy czy innymi dziedzinami życia publicznego. Oczywiste zatem, że mógł wykorzystać swoje wpływy polityczne na nominacje dotyczące interesujących go dziedzin, a nie wykorzystywać w innych dziedzinach. Byłoby zresztą czymś kuriozalnym i godnym potępienia, gdyby wpływy polityczne decydowały o obsadzeniu wszystkich stanowisk w jednostkach organizacyjnych Państwa (samorządu terytorialnego). Tak więc przywoływanie przykładu jednej, czy drugiej osoby nieodwołanej, a związanej z (...), musi zostać uznane za zabieg chybiony. By przeciwważyć relacji S. G. (1) można przywołać przykład M. O. (1) – dyrektora (...) (a zatem stanowiska znacznie wyższego w hierarchii stanowisk publicznych niż stanowisko dyrektora (...), tj. jednego z wielu wojewódzkich zarządów), jednostki państwowej w sposób oczywisty podległej Ministerstwu (...). I mimo, że M. O. (1) został powołany na to stanowisko za czasów władzy sprawowanej przez (...) (w 2006 r.), jak również mimo tego, że był określany przez samego S. G. (1) jako osoba bliska politykom (...), zwłaszcza ministrowi S. (a w późniejszym czasie określany mianem doradcy premier B. S. (3) – vide złożone przez oskarżonego na pierwszej rozprawie, na której składał wyjaśnienia, zdjęcia i oświadczenia), nie tylko nie został odwołany z tego stanowiska po przejęciu władzy przez PO i objęciu funkcji wiceministra środowiska przez S. G. (1), ale nawet był wspierany w objęciu stanowiska wiceprezydenta Światowej Organizacji Meteorologicznej. Zaś o relacjach towarzyskich, wykraczających poza ramy zawodowe, między S. G. (1) a M. O. (1), bliżej w częściach odnoszących się do 1.1.24 i 1.1.29. Tu dość powiedzieć, że oskarżeni ci spotykali się też na gruncie prywatnym, a nawet brali udział w wyjazdach zagranicznych, w trakcie których wspólnie spędzali czas rekreacyjnie. Pamiętać też trzeba, że S. G. (1) wprawdzie nie miał formalnego nadzoru nad (...), ale z racji wpływu na rozdział funduszy krajowych i unijnych, czy to jako wiceminister środowiska, czy to jako przewodniczący rady nadzorczej (...) miał pośredni, ale bardzo istotny wpływ na działalność (...) (który to (...) pozyskiwał środki finansowe głównie w oparciu o działalność ministerstw, w tym ministerstwa środowiska, jak również (...)). Stąd też S. G. (1) był, i powinien być z punktu widzenia podstawowych zasad odpowiedzialności za Państwo, zainteresowany tym, by kompetentna osoba pełniła funkcję Dyrektora (...). Nie od rzeczy jest również wskazanie, że T. P. (1) w 2012 r. był kandydatem na stanowisko Prezesa Krajowego Zarządu (...), który to konkurs był przeprowadzany przez Ministerstwo (...), zaś wniosek Ministra (...) był warunkiem sine qua non powołania takiego prezesa przez premiera. Chybionym zabiegiem byłoby dowodzenie, że S. G. (1) jako wiceminister środowiska, przewodniczący Rady Nadzorczej (...) i przewodniczący wojewódzkich struktur partii rządzącej nie akceptował i nie wspierał kandydatury osoby na to stanowisko, w dodatku osoby pochodzącej z jego województwa i utrzymującej z nim poprawne relacje osobiste. Zresztą wprost wskazał to sam T. P. (1) (ponownie należy przypomnieć, że w 2014 r. a zatem za rządów PO), iż kandydaturę swoją wysunął z inicjatywy S. G. (1). I oceniając całokształt okoliczności w sprawie nie może być co do tego żadnych wątpliwości. Charakterystyczny szczegół przywołał w swoich wyjaśnieniach T. P. (1) (akta główne, k. 9352-9353), gdy wspomniał o okolicznościach zmiany pracy przez p. G., znajdującego się w konflikcie z B. K. (1): T. P. (1) był świadkiem, gdy B. K. (1) poskarżył się na p. G. (wówczas pracującego w (...)), zaś S. G. (1) stwierdził, że „w takim razie on przeniesie G.” (choć przecież nie posiadał żadnych formalnych uprawnień w stosunku do pracowników (...)). W krótkim czasie po tej rozmowie p. G. poinformował T. P. (1), że dostał propozycję od S. G. (1) i przenosi się do pracy w Ośrodku Doradztwa Rolniczego w K.. O wiedzy powszechnej co do pozycji S. G. (1) w odniesieniu do nominacji w zakresie instytucji zajmujących się szeroko rozumianym środowiskiem, w tym melioracją, zeznawał też świadek T. O. (1) (k. 9988v). Kwestia braku relacji osobistych (takiego określenia użył w swoich wyjaśnieniach S. G. (1), notabene w odpowiedzi na pytanie swojego obrońcy, k. 20265v) jest związana z interpretacją pojęcia "relacje osobiste". Jeżeli rozumieć przez to fakt odwiedzania się w domach, czy spędzania wspólnie wakacji itp. to takie relacje między S. G. (1) a T. P. (1) nie występowały (nie relacjonował o nich ani S. G. (1), ani T. P. (1)). W ocenie sądu jednak za "relacje osobiste" czy "towarzyskie" uznać należy relacje przekraczające zwykłe relacje zawodowe, zwłaszcza w odniesieniu do relacji: dyrektor jednego z wielu terenowych organów publicznych – wiceminister. Gdy zaś uwzględnić, że obaj panowie, po propozycji S. G. (1), byli na "ty", że spotykali się poza miejscem pracy, także w hotelu czy restauracji, że spożywali razem alkohol to należy uznać, że utrzymywali ponadzawodowe relacje o charakterze osobistym czy towarzyskim, nie odpowiadające li tylko zawodowym relacjom z innymi dyrektorami organów typu zarząd melioracji i urządzeń wodnych. I w tym wypadku wyjaśnienia S. G. (1) przeczące tym relacjom osobistym wiązać należy z jego linią obrony dla której niekorzystną okolicznością (z punktu widzenia jego wiarygodności) były uprzednie relacje z T. P. (1), a więc osobą w pewnym stopniu obciążającą S. G. (1) – w sensie zasygnalizowania o niektórych (uwzględniając treść zarzutów w niniejszej sprawie to większości) popełnionych przestępstwach przez S. G. (1). O tym szerzej w akapicie poprzedzającym (dotyczącym części 1.1.1-1.1.37). Warto też zauważyć, iż w niniejszej sprawie nie ujawniono żadnego przypadku współdziałania S. G. (1) z przestępczymi zachowaniami T. P. (1). W szczególności zaś T. P. (1) w żadnym wypadku nie obciążył S. G. (1) odpowiedzialnością za jakiekolwiek przestępstwo z nim popełnione w ramach współsprawstwa. To też świadczy o wiarygodności T. P. (1), a jednocześnie przeczy narracji S. G. (1), dyskredytującej te wyjaśnienia. Gdyby T. P. (1) chciałby, zresztą nie wiadomo z jakiego powodu (gdyż polityczną motywację należy odrzucić z uwagi na czas złożenia tych wyjaśnień, zaś motywacji osobistej nie sposób się doszukać, skoro T. P. (1) był uważany za „człowieka G.”, a do tego był członkiem PO i nawet znajdował się w (...) komitecie wyborczym PO w 2011), bezpodstawnie obciążyć S. G. (1) to nic prostszego, by w swoich wyjaśnieniach wskazał na np. podżeganie go przez S. G. (1) do ustawiania przetargów (do ustawiania których przecież T. P. (1) się przyznał). To, że T. P. (1) tego nie czyni świadczy bardzo dobrze o jego wiarygodności. Podaje wszystkie okoliczności w taki sposób, w jaki wynikają z jego wiedzy. Bez „ubarwiania” tych okoliczności. W konsekwencji musi to świadczyć negatywnie o wiarygodności S. G. (1) w opisywanym zakresie. Oczywiście wyjaśnienia T. P. (1) odnoszące się do S. G. (1) nie są dla tego ostatniego korzystne ale to dlatego, że ujawniają pewien mechanizm funkcjonowania tego środowiska zgrupowanego wokół S. G. (1), jak również stanowią pewne poszlaki (sygnały), notabene potwierdzone innymi dowodami, popełnienia przez S. G. (1) innych przestępstw, nie związanych z działalnością (...), a tu opisanych w częściach 1.1.24 i następnych. Stąd też nieskuteczna próba dyskredytacji tych wyjaśnień podjęta przez S. G. (1) i – w pewnym czasokresie – przez B. K. (1) – osobę blisko związaną węzłami przyjacielskimi ze S. G. (1), a także w sensie procesowym, po zmianie wyjaśnień i nieprzyznaniu się do winy, osobę ściśle zainteresowaną uznaniem niewiarygodności T. P. (1). Interesy procesowe S. G. (1) i B. K. (1) są bowiem aktualnie zbieżne, a u ich podstaw leży dyskredytacja wyjaśnień T. P. (1). Warto jeszcze odnieść się do tak podkreślanych przez obrońców S. G. (1) interesów procesowych T. P. (1). Oczywiste jest, że T. P. (1) od początku wyjaśnień deklarował zainteresowanie skorzystaniem z art. 60 § 3 k.k. Tyle, że jak już wyżej wskazano, podanie niekorzystnych okoliczności z punktu widzenia S. G. (1) nie miało żadnego znaczenia dla odpowiedzialności T. P. (1), jak i skorzystania przez niego z art. 60 § 3 k.k. gdyż żadne z przestępstw ujawnionych przez T. P. (1), nie zostało popełnione wspólnie i w porozumieniu ze S. G. (1). Zresztą art. 60 § 3 k.k. jest instytucją prawa karnego funkcjonującą od wielu lat i każdy oskarżony, w tym i S. G. (1) czy B. K. (1), mógł skorzystać z tego dobrodziejstwa. Wyrażanie zdumienia przez jednego z obrońców łagodnymi wnioskami dla T. P. (1) i określanie ich zwrotem „nagroda” stoi w sprzeczności z treścią art. 60 § 3 k.k., który przecież wprost, za określone zachowania, przewiduje nadzwyczajne złagodzenie kary. Zdumienie to, biorąc pod uwagę doświadczenie obrończe, ma charakter procesowy i być może medialny. To ustawodawca przyjął takie rozwiązanie i zostało ono przez polityków uznane za odpowiedni instrument zmierzający do rozbicia jedności środowisk przestępczych lub też osób współdziałających przy popełnieniu konkretnych przestępstw. Oczywistością jest ostrożne podchodzenie do tego rodzaju wyjaśnień, a zwłaszcza weryfikowanie ich w oparciu o inne dowody, natomiast sprzeciwić się trzeba kwestionowaniu tej instytucji z powodu jej istoty. Dyskredytowanie wyjaśnień T. P. (1) przez obronę S. G. (1) nie wynika zatem z tego, że T. P. (1) obciąża S. G. (1) (a zatem z powodu chęci zastosowania art. 60 § 3 k.k.), bowiem żaden fragment wyjaśnień tego oskarżonego nie mógłby stać się samoistną podstawą przypisania S. G. (1) jakiegokolwiek czynu zabronionego. Wynika natomiast z tego, że wyjaśnienia T. P. (1) wskazują na niewiarygodność wyjaśnień B. K. (1) (końcowych, po zmianie treści wyjaśnień), a jednocześnie wskazują na znaczną wiarygodność wcześniejszych wyjaśnień B. K. (1), obciążających S. G. (1). I oczywiście korelują, co do zasady (o wyjątkach szerzej w częściach 1.1.30 i 1.1.33), z zeznaniami K. B. (1). Wszystko to powoduje, iż za wiarygodną, jak również zgodną z podstawowymi zasadami doświadczenia życiowego i regułami logiki, sąd uznał depozycję T. P. (1) o jego wsparciu przez S. G. (1) w procesie nominacji na stanowisko Dyrektora (...), jak i w późniejszym czasie. Za niezgodne z tym dowodem, ale także nielogiczne i niezgodne z podstawowymi zasadami doświadczenia życiowego sąd uznał te wyjaśnienia S. G. (1), które przeczą wspieraniu T. P. (1) i relacjom osobistym z nim.
1.2.2		Ustalenia w zakresie tej części sprawy zostały dokonane na podstawie wszystkich dowodów przedstawionych w części 1.1.2, uznanych przez sąd za w pełni wiarygodne. W szczególności zbieżne w tym zakresie są wyjaśnienia T. P. (1) przyznającego się do winy, zeznania (wyjaśnienia) A. M. (3), zeznania (wyjaśnienia) K. Ś., zeznania świadków Z. Ż., czy M. M. (3), jak również inne dowody, w tym dokumentacja inwestycji. Podkreślić należy, że A. M. (3) i K. Ś. zostali za swoje zachowania skazani prawomocnym wyrokiem sądowym – w następstwie wniosku o dobrowolne poddanie się karze.
1.2.3		Ustalenia w zakresie tej części sprawy zostały dokonane na podstawie wszystkich dowodów przedstawionych w części 1.1.3, uznanych przez sąd za w pełni wiarygodne. W szczególności zbieżne w tym zakresie są wyjaśnienia T. P. (1), wyjaśnienia A. S. (1), zeznania świadka C. M., zeznania świadka Z. Ż., zeznania świadka T. B. (3), jak również inne dowody, w tym dokumentacja inwestycji. To, że w dniu odbioru końcowego pozostały do wykonania niektóre prace nie jest sporne, a wprost to wynika z niekwestionowanej przez strony notatki służbowej z 30 listopada 2011 r. Istotnym dowodem jest także wycena prac niewykonanych, przedłożona przez oskarżonego A. S. (1) w postępowaniu sądowym i nie kwestionowana przez oskarżyciela, zgodnie z którą wartość prac niewykonanych na dzień 30 listopada 2011 r. wynosiła ok. 48.000 złotych, a więc stanowiła tylko kilkanaście procent wartości całego zamówienia. Podkreślenia jednak wymaga, że część prac, zwłaszcza prac wykończeniowych – plantowanie i obsiew trawą – nie mogła być dla swojej skuteczności wykonana w okresie zimowym. A zatem przesunięcie tych prac wykończeniowych na wiosnę 2012 r., choć poza termin umowny, było wręcz w interesie społecznym. Pozostała część prac opóźnionych została wykonana w krótkim czasie – w ciągu 3 tygodni po protokole końcowym i – co warte podkreślenia - przed zapłatą wykonawcy ceny za wykonane prace. Innymi słowy, nieprawdziwe wpisy nie spowodowały praktycznie żadnej szkody majątkowej.
1.2.4		Ustalenia w zakresie tej części sprawy zostały dokonane na podstawie wszystkich dowodów przedstawionych w części 1.1.4, uznanych przez sąd za wiarygodne. W szczególności zbieżne w tym zakresie są wyjaśnienia T. P. (1) i K. B. (1), przyznających się do winy, korelujące z treściami utrwalonych rozmów i smsów.
1.2.5	wyjaśnienia D. L. (1)	W odniesieniu do tego wątku sprawy wskazać należy, że większość okoliczności faktycznych nie ma charakteru spornego. W świetle przeprowadzonych wszystkich dowodów w tym zakresie (ujawnionych w części 1.1.5) ustalić zatem można wykonywane funkcje przez poszczególnych oskarżonych, fakt niezakończenia robót w terminie, tj. 30 września 2013 r., podpisanie protokołów odbiorów przez wskazane osoby, wystawienie na tej podstawie faktury i dokonanie przez (...) zapłaty ostatniej części ceny. Część przesłuchanych świadków miała wiedzę wyłącznie ogólną, dotyczącą samej inwestycji, wynikającą z zajmowanych przez nich stanowisk służbowych: H. B. (sekretarz Gminy M.), P. J. (Prezydent K.), R. G. (2) (członek Zarządu Województwa (...)), P. M. (3) (przewodniczący Komisji Rewizyjnej Sejmiku (...)), M. P. (1), E. W. (pracownicy Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S.). Zeznania te miały zatem znaczenie wyłącznie w kwestiach ogólnych, jednakże nie odnoszących się do stawianych oskarżonym zarzutów. W świetle wyjaśnień oskarżonych K. B. (1), T. P. (1), a także K. K. (3) i K. K. (4) (przyznających się do winy w tym zakresie), przy uwzględnieniu treści utrwalonych rozmów i zasad doświadczenia życiowego, nie może budzić wątpliwości, że oskarżeni ci mieli świadomość, w momencie dokonywania wpisu w dzienniku budowy (K. K.), podpisywania protokołów odbioru (K. B., K. K., K. K.), wystawienia faktury (K. B.) czy zatwierdzania dokumentów i skierowania faktury do realizacji (T. P.), iż prace nie zostały w całości ukończone. Wprawdzie w tym zakresie K. K. (3) podnosił brak doświadczenia, zaś K. K. (4) zasłaniał się niepamięcią, jednakże w świetle faktu przyznania się do winy i składania wniosków w trybie art. 387 k.p.k. uznać należy, że nie kwestionowali oni posiadania świadomości niezakończenia robót w chwili swojego działania. Zresztą gdy uwzględnić, iż K. K. (3) brał udział w tej inwestycji jako przedstawiciel wykonawcy, zaś K. K. (4) był kierownikiem budowy, to w świetle podstawowych zasad doświadczenia życiowego nie sposób dowodzić odmiennie. W tej sytuacji wątpliwości w zakresie tego wątku powstały jedynie w odniesieniu do tej części wyjaśnień D. L. (1), w których wskazuje on, iż wedle jego oceny, w momencie podpisywania protokołów odbioru, prace były wykonane w 100 %. Odrzucić przy tym należy te twierdzenia D. L. (1), iż nadzór nad inwestycją nie leżał w jego zakresie obowiązków do czasu przekazania inwestycji w zarząd Oddziału Terenowego, którym kierował. Skoro bowiem został wyznaczony, przez Dyrektora (...) do wykonywania czynności nadzorczych przy tej inwestycji, a wynika to właśnie z polecenia brania udziału w odbiorach w charakterze przedstawiciela inwestora (czyli (...)), to oczywiste jest, iż leżało to w jego obowiązkach. Prawdą jest, że D. L. (1) nie miał uprawnień budowlanych. Nie zmienia to jednak faktu, iż był zobowiązany do rzetelnego wykonywania nadzoru. Warto też podkreślić, że w świetle zgromadzonych dowodów (ujawnionych w części 1.1.1) T. P. (1) miał wiedzę o przebiegu każdej inwestycji i wielokrotnie organizował czy to narady, czy żądał wyjaśnień, zwłaszcza w sytuacjach pojawiających się opóźnień. Nie sposób założyć, że wyłączony z obiegu tych informacji był akurat D. L. (1), kierownik Oddziału Terenowego na którym prowadzona była bardzo głośna medialnie inwestycja, a jednocześnie osoba, której T. P. (1) zlecił podpisywanie dokumentów w imieniu inwestora. D. L. (1) nie podjął żadnych osobistych starań co do zweryfikowania zakresu wykonanych prac, co wskazuje - w świetle elementarnych zasad doświadczenia życiowego - iż w tym wypadku wykonywał polecenia przełożonego, domagającego się odbioru, niezależnie od innych okoliczności, w związku z terminami płatności środków unijnych. Nie sposób przy tym przyjąć, że wszystkie inne osoby podpisujące protokoły miały wiedzę co do niezakończenia robót, w tym inspektor nadzoru inwestorskiego A. R. (2) (pracownik (...)), a tylko D. L. (1) takiej wiedzy nie posiadał. Warto zwrócić uwagę, że w innym wątku sprawy, tu opisanym w częściach 1.1.8 i 1.2.8, D. L. (1) w taki sam sposób kwestionował swoją wiedzę w zakresie zakończenia prac inwestycyjnych w sytuacji, gdy podpisał notatkę o niezbędnych do wykonania pracach. To wskazuje na przyjętą linię obrony zaprzeczania, nawet wbrew oczywistym dowodom, świadomości co do niezakończenia prac. Notabene wyjaśnienia D. L. (1) (podobnie jego wystąpienie w ramach „ostatniego słowa”) o wywieranej przez T. P. (1) presji (czy nawet o charakterze mobbingu) na dokonanie odbiorów świadczą właśnie o tym, że D. L. (1) orientował się w braku podstaw do podpisania protokołów odbiorów. W innym bowiem przypadku, tj. w sytuacji istnienia podstaw do podpisania protokołów odbiorów, nie byłaby potrzebna żadna presja ze strony T. P. (1), gdyż byłoby to wykonywanie obowiązków służbowych. Ta okoliczność (presja) nie ma znaczenia dla bytu odpowiedzialności karnej D. L. (1), choć oczywiście może mieć znaczenie, jako okoliczność łagodząca, na zmniejszenie stopnia zawinienia. W tej sytuacji wyjaśnienia D. L. (1) w części dotyczącej braku świadomości o niezakończeniu robót w terminie nie mogą być uznane za wiarygodne.
	zeznania świadka K. N. (2)	Zeznania te nie miały żadnego znaczenia dla ustaleń w niniejszej sprawie. Świadek ma wiedzę na temat inwestycji na podstawie swoich ustaleń, opartych o swoje doświadczenie życiowe i zawodowe, jednakże nieweryfikowalnych w niniejszym postępowaniu. W szczególności świadek wyrażał swoje oceny dotyczące tej inwestycji, które to oceny, co oczywiste, nie mogą mieć większego znaczenia w procesie karnym. Świadek nie został bowiem do sprawy powołany w charakterze biegłego. Podkreślić należy jednak, że w niniejszym postępowaniu nie chodziło o to, czy inwestycja „wrota sztormowe” była uzasadniona z punktu widzenia hydrologicznego czy przyrodniczego ani czy została wykonana w sposób zgodny ze sztuką hydrotechniczną. W tym postępowaniu postawiono wyłącznie zarzuty dotyczące nieprawidłowości w zakresie przetargu (część 1.1.4) i nieprawidłowości dotyczących dokumentacji budowlanej (część 1.1.5). W tym zakresie świadek nie miał żadnej wiedzy.
	zeznania świadka K. S. (2)	Zeznania tego świadka nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Świadek ten, w przeszłości, opisywał krytycznie inwestycję, nie miał jednak żadnej wiedzy i tego nie dotyczył jego artykuł, w zakresie przetargu czy podpisanych dokumentów odbiorowych.
	zeznania świadka D. Z.	Zeznania tego świadka nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Świadek ten współpracował przy wykonaniu tej inwestycji z K. B. (1) i nie miał żadnej wiedzy ani w zakresie przetargu, ani w zakresie podpisanych dokumentów odbiorowych.
1.2.6		Wszystkie istotne dowody dotyczące tego wątku zostały wymienione w części 1.1.6 i zostały uznane za wiarygodne. Są one ze sobą zbieżne. Na wiarę zatem zasługują wyjaśnienia T. P. (1) przyznającego się do winy w tym zakresie. Warto podkreślić, że P. P. (3), na skutek wniosku o dobrowolne poddanie się karze, został już prawomocnie skazany za ten czyn.
1.2.7		Wszystkie istotne dowody dotyczące tego wątku, zwłaszcza wyjaśnienia T. P. (1) i K. B. (1) przyznających się do winy oraz dokumentacja inwestycji, zostały wymienione w części 1.1.7 i zostały uznane w pełni za wiarygodne. Są one ze sobą zbieżne i nie wzbudzają jakichkolwiek wątpliwości.
1.2.8	wyjaśnienia D. L. (1) i J. K. (1)	W odniesieniu do tego wątku sprawy wskazać należy, że większość okoliczności faktycznych nie ma charakteru spornego. W świetle przeprowadzonych wszystkich dowodów w tym zakresie (ujawnionych w części 1.1.8) ustalić zatem można wykonywane funkcje przez poszczególnych oskarżonych, podpisanie protokołów odbiorów przez wskazane osoby, wystawienie na tej podstawie faktury i dokonanie przez (...) zapłaty ceny. Kwestią sporną pozostaje kwestia, czy roboty zostały zakończone w dniu 5 grudnia 2012 r. - a to w świetle wyjaśnień J. K. (1), drugich w kolejności w postępowaniu przygotowawczym oraz w postępowaniu sądowym. Te wyjaśnienia jednak nie zasługują na wiarygodność. Po pierwsze, sam J. K. (1) przyznawał początkowo fakt niezakończenia robót w terminie i nie ograniczał tego tylko do prac kosmetycznych. Po wtóre, fakt niezakończenia istotnych robót w terminie wynika z wyjaśnień T. P. (1), a także korelujących z nimi w pełni zeznań Z. Ż. (który złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze) i treści utrwalonych rozmów telefonicznych, a także notatek służbowych Z. Ż.. Mało tego, notatka służbowa z dnia 5 grudnia 2012 r. o zakresie niezbędnych do wykonania prac (k. 17706) została podpisana także przez D. L. (1) i J. K. (1), co jednoznacznie świadczy o niezakończeniu prac z dniem 5 grudnia 2012 r. Notatka ta zawiera też prace niezbędne do zakończenia inwestycji, które to prace nie mogą być uznane za prace nieistotne, drugorzędne. Podkreślenia wymaga, że nawet po kolejnym miesiącu (w trakcie którego kontynuowano przecież prace), dla zabezpieczenia ewentualnych przyszłych roszczeń (...) z tytułu niewykonania prac J. K. (1) wpłacił kaucję gwarancyjną w wysokości 500.000 złotych (czego dowodzi potwierdzenie przelewu z dnia 4.1.2013 z określeniem w polu tytułem: „dodatkowe zabezpieczenie należytego wykonania umowy”, k. 20025), co stanowiło blisko 1/5 wartości całości robót, co w sposób oczywisty przeczy wyjaśnieniom J. K. (1) o tym, iż w dniu 5.12.2012 r., a więc blisko miesiąc wcześniej, pozostały wyłącznie drobne prace wykończeniowe. W tej sytuacji wyjaśnienia J. K. (1) w kwestii terminu zakończenia prac należy uznać za niewiarygodne, obliczone na uwolnienie się od odpowiedzialności karnej w związku z postawionymi mu zarzutami. Jego argument iż był "papierowym kierownikiem" jest tak infantylny, iż trudno szeroko tę kwestię rozważać. Tu wystarczy wskazać, że skoro J. K. (1) przyjął na siebie obowiązki kierownika budowy (a był szefem firmy, mógł więc zatrudnić w tym celu inną osobę) to winien wykonywać te obowiązki stosownie do wymogów z prawa budowlanego. Nie zasługują też na wiarę te wyjaśnienia J. K. (1) i D. L. (1) (drugie z postępowania przygotowawczego i sądowe), które wskazują na brak świadomości co do niezakończenia robót. W świetle wyjaśnień T. P. (1), zeznań Z. Ż. i zeznań T. B. (3), także wyżej wskazanych notatek służbowych, przy uwzględnieniu treści utrwalonych rozmów i zasad doświadczenia życiowego a także pierwotnych wyjaśnień J. K. (1) i D. L. (1), nie może budzić wątpliwości, że oskarżeni ci mieli świadomość, w momencie dokonywania wpisów w dzienniku budowy (J. K.), podpisywania protokołów odbioru (J. K. i D. L.), przedłożenia faktury (J. K.) czy zatwierdzania dokumentów i skierowania faktury do realizacji (T. P.), iż prace nie zostały w całości ukończone. Przecież nawet w dniu 5 grudnia 2012 r. podpisali się pod notatką stwierdzającą niezakończenie prac. Trudno o bardziej wymowny dowód. Odrzucić przy tym należy te twierdzenia D. L. (1), iż nadzór nad inwestycją nie leżał w jego zakresie obowiązków do czasu przekazania inwestycji w zarząd Oddziału Terenowego, którym kierował. Skoro bowiem został wyznaczony, przez Dyrektora (...) do wykonywania czynności nadzorczych przy tej inwestycji, a wynika to właśnie z polecenia brania udziału w odbiorach w charakterze przedstawiciela inwestora (czyli (...)), to oczywiste jest, iż leżało to w jego obowiązkach. Prawdą jest, że D. L. (1) nie miał uprawnień budowlanych. Nie zmienia to jednak faktu, iż był zobowiązany do rzetelnego wykonywania nadzoru. Kwestią przesądzającą to jest przy tym treść podpisanej przez D. L. (1) notatki służbowej z dnia 5 grudnia 2012 r. o pozostałych do wykonania pracach. Zresztą sam użył w pierwszym przesłuchaniu (k. 97-100) sformułowania: wykonanie tej inwestycji w terminie musiało być cudem, aby było zrealizowane”, co wskazuje zarówno na wiedzę w zakresie terminowości danej inwestycji, ale także na wiedzę fachową D. L. (1), umożliwiającą mu ocenę tegoż. W tej sytuacji wyjaśnienia D. L. (1) w tej części nie mogą być uznane za wiarygodne. Obliczone są one na uwolnienie się od odpowiedzialności karnej. Warto jeszcze wskazać, że podnoszona przez D. L. (1) okoliczność presji wywieranej przez T. P. (1) (czy nawet mobbingu) ma znaczenie jako okoliczność wpływająca na zmniejszenie stopnia zawinienia (okoliczność łagodząca), nie ma natomiast znaczenia dla samej odpowiedzialności D. L. (1) w sensie wyczerpania znamion czynu zabronionego.
1.2.8	wyjaśnienia G. B. (1)	W kwestii charakteru dokumentu z 3.12.2012 r. (zgłoszenia zakończenia robót): Zgodnie z art. 3 pkt 13 prawa budowlanego protokół końcowy odbioru robót należy do obligatoryjnej dokumentacji budowy, zaś obowiązek jego sporządzenia spoczywa na inwestorze, gdyż w szczególności stwierdza wykonanie umowy o roboty budowlane i w konsekwencji stanowi podstawę do wystawienia faktury przez wykonawcę i zapłaty ceny przez inwestora. Oczywiste jest, że by doszło do sporządzenia protokołu końcowego odbioru robót wykonawca lub jego przedstawiciel muszą dokonać zgłoszenia zakończenia robót. Zatem zgłoszenie zakończenia robót przez wykonawcę (przedstawiciela wykonawcy), wiążące się – co oczywiste – z oświadczeniem o zakończeniu robót, ma szalenie istotne znaczenie dla powstania po stronie inwestora obowiązku przeprowadzenia procedury końcowego odbioru robót. Tyle, że prawo budowlane, z punktu widzenia formalnego, przewiduje w art. 22 pkt 9 obowiązek zgłoszenia obiektu budowlanego do odbioru leżący po stronie kierownika budowy i dokonywany odpowiednim wpisem do dziennika budowy. A zatem rację ma oskarżona G. B. (1), gdy w swoich wyjaśnieniach wskazuje, że takie oświadczenie, jak pismo z dnia 3 grudnia 2012 r., nie ma żadnego formalnego znaczenia z punktu widzenia prawa budowlanego w sytuacji, gdy G. B. (1) nawet nie była kierownikiem budowy. Oczywiście, z mocy art. 21 § 2 k.k., mogłaby ponieść odpowiedzialność karną w ramach współdziałania z kierownikiem budowy (w tym wypadku J. K. (1)) pod warunkiem, że dokonałaby, w imieniu i z upoważnienia J. K. (1), wymaganego przez prawo budowlane wpisu do dziennika budowy (bo taką formę przewiduje prawo budowlane). Skoro zaś, w tym zakresie, jedyną formą było złożenie oświadczenia pisemnego, nie wymaganego przez prawo budowlane, to stwierdzenie nieprawdy w takim dokumencie nie wyczerpuje znamion poświadczenia nieprawdy w rozumieniu art. 271 k.k. Przedmiotem art. 271 k.k. nie może być bowiem każdy dokument, w tym np. oświadczenie jednej ze stron umowy cywilnoprawnej, a tylko taki dokument, który jest realizacją władczych uprawnień państwa, a więc wymagany przez określone przepisy prawa, w tym wypadku wymagany przez prawo budowlane. Bez znaczenia zatem, dla bytu przestępstwa z art. 271 k.k. pozostaje to, że dokument ten mógł mieć pewne znaczenie cywilnoprawne: stanowiłby podstawę roszczeń wykonawcy, gdyby (...) nie przystąpił do odbioru końcowego w rozsądnym terminie (niezwłocznie w rozumieniu prawa gospodarczego). Warto mieć przy tym na uwadze, iż ten dokument nie miał charakteru samodzielnego, incydentalnego. Jest on ściśle związany z protokołami odbiorów, podpisanymi przez oskarżoną dwa dni później. To wszystko spowodowało korektę opisu czynu, przypisanego oskarżonej. W kwestii braku świadomości o niezakończonych robotach: Wyjaśnienia oskarżonej w tej mierze należy uznać za niewiarygodne, obliczone wyłącznie na uwolnienie się przed grożącą jej odpowiedzialnością karną. Wprawdzie G. B. (1) nie przebywała na budowie, jednakże wykonywała czynności, przewidziane prawem, dla przedstawiciela wykonawcy, a związane z potwierdzeniem zakończenia robót. Już samo to wskazuje, że powinna, co przecież jest oczywiste, upewnić się, czy roboty zostały zakończone a skoro nie podjęła ku temu żadnych czynności to skutecznie można jej zarzucać, że poświadczyła nieprawdę co najmniej z zamiarem ewentualnym – godząc się na to, że poświadcza nieprawdę. Ale to nie wszystko. Należy zwrócić uwagę na dwa aspekty: po pierwsze firma (...) w tym czasie nie była firmą wielką, zatrudniającą setki osób. Zatem doświadczenie życiowe wskazuje, że każdy pracownik firmy doskonale orientował się, gdzie pozostali pracownicy wykonują swoje obowiązki oraz czy określone zadania zostały już zakończone, czy nie. Po drugie, obowiązki G. B. (1) wprawdzie miały charakter biurowo – administracyjny: przygotowanie przetargów, poszukiwanie podwykonawców, dostawców materiałów, obsługa finansowo – księgowa, w tym wystawianie faktur, ale jednocześnie były ściśle związane z realizowaniem robót budowlanych, a nie oderwane od nich. To oznacza, że G. B. (1) musiała orientować się w postępie prac, przynajmniej w zakresie ich zakończenia (co przecież wiąże się z zakończeniem prac podwykonawców, koniecznością przeniesienia pracowników do innych prac, rozliczaniem robót z podwykonawcami, brakiem potrzeb w zakresie sprzętu czy materiałów itp.). Ważne przy tym, że prace nie zostały wykonane w bardzo dużym zakresie, zaś z tego powodu J. K. (1) zdecydował o wpłaceniu wysokiej kaucji gwarancyjnej. Z racji obowiązków służbowych G. B. (1) miała świadomość wpłaty takiej kaucji i jej wysokości, a w konsekwencji – miała świadomość niezakończenia prac w ramach tej inwestycji. W innym bowiem wypadku nie było żadnego powodu, by J. K. (1) wpłacał w tym czasie jakąkolwiek kaucję gwarancyjną. Notabene w swoich wyjaśnieniach G. B. (1) wskazywała, że J. K. (1), przedkładając dokumenty do podpisu, informował ją o bardzo krótkich terminach realizacji inwestycji. Już samo to wskazuje, że J. K. (1) informował, a co najmniej sugerował oskarżonej, że prace nie zostały wykonane w całości. W innym bowiem przypadku nie byłoby żadnego powodu, by taką informację J. K. (1) przekazywał. To wszystko powoduje, że wyjaśnienia G. B. (1) w tym zakresie sąd uznał za niewiarygodne i przyjął, iż miała świadomość, że roboty nie zostały ukończone, a w konsekwencji że dopuściła się umyślnego (z zamiarem bezpośrednim) poświadczenia nieprawdy.
1.2.9	wyjaśnienia A. N. (1) (w części)	Wstępnie wskazać należy, że w zakresie inwestycji, opisanej w punkcie 1.1.9, większość okoliczności została ustalona w oparciu o niebudzące wątpliwości zbieżne dowody osobowe i dokumentarne, w tym wyjaśnienia T. P. (1), S. K. (1), W. H. (1), zeznania J. C. (1), W. Ś. (1) a także, z postępowania sądowego, wyjaśnienia A. N. (1). Sporność dotyczy tylko okoliczności związanych z niewbudowaniem siatki przeciwko bobrom. Wstępnie należy wskazać, iż sąd odmówił wiarygodności pierwotnym wyjaśnieniom A. N. (1) w tej mierze, jakoby nie wiedział nic o niewbudowaniu siatki przeciwko bobrom. W postępowaniu sądowym A. N. (1) przyznał ten fakt i szeroko wyjaśnił okoliczności związane z niewbudowaniem tej siatki, a jednocześnie wskazał, iż wcześniejsze jego wyjaśnienia były realizacją przysługującego mu prawa do obrony. W chwili podpisywania protokołów wskazanych w części 1.1.9 A. N. (1) wiedział zatem o niewbudowaniu siatki na bobry i wykonaniu tzw. prac zamiennych związanych z przeniesieniem oświetlenia. Mimo to nie zaznaczył tego rodzaju odstępstw od umowy (i jej załączników) w protokołach, mimo stosownych obowiązków wynikających z prawa budowlanego. Materiał dowodowy (zwłaszcza źródłowy, ale także wyjaśnienia S. K. (1) i A. N. (1) oraz zeznania J. C. (1) oraz opinie biegłych) nie pozostawia wątpliwości, że wbudowanie siatki na bobry nie było przewidziane projektem budowlanym, wynikało natomiast z umowy łączącej strony i jej załączników - istniała zatem rozbieżność między projektem budowlanym a umową w tym zakresie. W sposób precyzyjny wyjaśnili to biegli na rozprawie (k. 22219), gdy wskazali, że wbudowanie siatki na bobry nie wynikało wprost z projektu budowlanego, a z przedmiaru robót i kosztorysu inwestorskiego, które to dokumenty, w tym konkretnym przypadku, nie zostały dołączone jako załączniki do projektu (m.in. złożonego w Wojewódzkim Inspektoracie Nadzoru Budowlanego), a zostały dołączone jako załączniki do umowy i dokumentów przetargowych. Już samo to wskazuje na istotne elementy w zakresie odpowiedzialności S. K. (1) jako kierownika budowy. Podkreślenia bowiem wymaga, że art. 22 prawa budowlanego nakłada na kierownika budowy obowiązek pilnowania, czy budowa jest prowadzona zgodnie z projektem budowlanym, a nie z umową. Kierownik budowy nie musi nawet znać treści umowy i w niniejszej sprawie oskarżyciel nie udowodnił, że S. K. (1) znał treść umowy oraz załączone doń dokumenty. Podkreślenia też wymaga, że w niniejszym postępowaniu oskarżyciel zarzucił S. K. (1) (zarzut LXI) poświadczenie nieprawdy poprzez wpis do dziennika budowy i poprzez złożenie oświadczenia w sytuacji, gdy i wpis ten i oświadczenie odnosiło się do zakończenia robót, wynikających z projektu budowlanego. A zatem dokumenty zgromadzone w sprawie oraz opinia biegłych potwierdzają wyjaśnienia S. K. (1) o rozbieżności pomiędzy projektem budowlanym a umową (którą to rozbieżność on sam zauważył dopiero w trakcie postępowania sądowego), zaś brak jest jakiegokolwiek dowodu, by S. K. (1) wiedział o tym wcześniej, podczas składania wpisu do dziennika budowy i oświadczenia. Sama zaś treść wpisu i oświadczenia przesądza, że S. K. (1) poświadczył wykonanie robót zgodnie z projektem budowlanym (co było prawdą), a nie poświadczył wykonania zgodnie z umową (gdyż do tego nie był uprawniony i nie miał wiedzy o treści umowy). Z tych względów wyjaśnienia S. K. (1) zasługują na wiarę. W świetle wyjaśnień A. N. (1) z postępowania sądowego niewbudowanie siatki przeciwko bobrom było ostatecznie wynikiem uzgodnień między A. N. (1), podwykonawcą (W. Ś. (1)) a przedstawicielami (...) (J. C. (1) i A. K. (2)) w związku z koniecznością wykonania prac dodatkowych. Brak w tym zakresie jakichkolwiek dowodów przeciwnych (z uwagi na niepamięć J. C. (1), A. K. (2) i W. Ś. (1)), zaś sam fakt wykonania robót zamiennych – przeniesienia oświetlenia bez dodatkowego wynagrodzenia, potwierdzony przez J. C. (1) i fakturę VAT, wskazuje na wiarygodność relacji A. N. (1) w tym zakresie. Trudno bowiem zakładać, że wykonawca zdecydowałby się na bezumowne i bez wynagrodzenia wykonanie dodatkowych robót, gdyby w zamian nie uzyskał zgody na obniżenie kosztów w związku z brakiem konieczności wykonania innych prac. Brak jest dowodu, by wiedział o tych uzgodnieniach W. H. (1) (właściciel firmy) tym bardziej, iż prace te miał wykonywać podwykonawca (W. Ś.), a w konsekwencji brak określonego rodzaju prac o niewielkim zresztą charakterze nie wpływał ani na zakres prac zlecanych pracownikom podległym W. H. (2), ani na czasokres trwania robót. Stąd też W. H. (1) mógł dowiedzieć się o tym fakcie tylko od innych osób. Brak jest zaś jakichkolwiek oświadczeń takich osób. Podkreślenia też wymaga, że W. H. (1), jako zarządzający firmą budowlaną i zajmujący się w tym czasie innymi pracami, na potrzeby tej konkretnej inwestycji zatrudnił A. N. (1), którego zadaniem było wykonanie tej inwestycji, co zostało potwierdzone zeznaniami W. Ś. (1), który twierdził, że wszystkie prace zlecał mu A. N. (1). Oczywiste jest zatem, że W. H. (1) nie nadzorował realizacji tej inwestycji, skoro zlecił to innej osobie. Nie musiał zatem wiedzieć o tego rodzaju uzgodnieniach A. N. (1) z przedstawicielami (...) zwłaszcza, że uzgodnienia te w żaden sposób nie wpływały ani na zobowiązania (...)u, ani na roszczenia tej firmy względem (...). Nadto zachowanie W. H. (1) w późniejszym czasie, a więc pierwotnie wezwanie podwykonawcy do wykonania tej pracy, a ostatecznie wykonanie jej siłami własnych pracowników wskazuje na późniejszy moment dowiedzenia się o fakcie niewbudowania siatki i braku odpowiedzialności z tego tytułu podwykonawcy (a więc uzgodnień w sprawie robót zamiennych). Ten moment dowiedzenia się o tym doprowadził do podjęcia stosownych działań z jego strony. W tej sytuacji wyjaśnienia W. H. (1) o braku wiedzy, w chwili podpisywania protokołów czy przedkładania dokumentów i ostatecznej faktury w (...), muszą być uznane za wiarygodne.
1.2.10	pismo z 21.4.2017 r. oraz protokół pokontrolny z 16.11.2016 r.	W zakresie przebiegu inwestycji, poza kwestią geokraty, o czym niżej, w tym również w zakresie poświadczenia nieprawdy w związku z opóźnieniem prac ustalenia nie są sporne. Wszystkie istotne dowody dotyczące tego wątku zostały wymienione w części 1.1.10 i, poza protokołem pokontrolnym i związanym z nim pismem, zostały uznane za wiarygodne. W szczególności ustalenia te zostały potwierdzone wyjaśnieniami T. P. (1), Z. S. (1) oraz zeznaniami T. B. (2), jak również stenogramami utrwalonych rozmów telefonicznych i opinią biegłych. Warto podkreślić, że T. B. (2) został za swój czyn skazany prawomocnym wyrokiem – na skutek dobrowolnego poddania się karze. W części dotyczącej poświadczeń nieprawdy w związku z opóźnieniami i bezpodstawnej wypłaty pełnego wynagrodzenia za nieskończoną inwestycję i na podstawie poświadczającego nieprawdę protokołu ustalenia nie są kwestionowane przez żadnego z oskarżonych w niniejszej sprawie: T. P. (1), K. B. (1) czy Z. S. (1). Sporna zatem pozostaje, w zakresie tej inwestycji, wyłącznie kwestia ułożenia bądź nieułożenia geokraty, a w konsekwencji ewentualne wyłudzenie zapłaty za tę część prac, co zarzucił oskarżyciel. Oskarżyciel zarzucił nieułożenie geokraty na geowłókninie w koronie wału. Ten zarzut został oparty wyłącznie na jednym dowodzie – protokole pokontrolnym z dnia 16.11.2016 r. i związanym z nim pismem Komisji (...) z 21.4.2017 r., które to dokumenty stwierdzały brak geokraty w koronie wału. W odniesieniu do stanu rzeczywistego dokumenty te stwierdzają prawdę – geokrata nie została ułożona w koronie wału. Niewiarygodność tych dokumentów jest jednak związana z faktem, iż Komisja niewłaściwie odczytała projekt budowlany i nie dostrzegła jego wadliwości w stosunku do kosztorysu i umowy. W szczególności przekrój poprzeczny wału (pomieszczony na k. 9217 akt głównych), którym dysponowała Komisja (...), stanowiący część projektu budowlanego, wskazuje jednoznacznie, iż geokrata na geowłókninie winna być ułożona i w koronie wału i w części podstawy wału. Marginalnie można tu wskazać, iż powołani przez sąd biegli popełnili błąd stwierdzając, że projekt budowlany nie przewiduje ułożenia geowłókniny, podczas gdy z tego przekroju, stanowiącego część projektu budowlanego, wynika to jednoznacznie. Rzeczywiście natomiast geowłóknina nie wynikała z kosztorysu (jako oddzielna pozycja). Ten błąd w opinii biegłych pozostaje bez znaczenia dla ustaleń faktycznych, w których sąd przyjął obowiązek wykonawcy ułożenia geokraty na geowłókninie, jak również wykonanie tego obowiązku. Istotne jednak, czego komisja (...) nie uwzględniła (prawdopodobnie nie leżało to w jej zainteresowaniu), że wskazana w SIWZ i kosztorysie ilość geokraty wystarczała wyłącznie na jednokrotne ułożenie geokraty o szerokości 2,2 (wedle opinii biegłych) – 3,0 m (wedle Z. S. (1)). A zatem istniała niezgodność między projektem budowlanym a kosztorysem i sporządzonym na jego podstawie SIWZ, dostrzeżona dopiero w fazie wykonawczej inwestycji. Przypomnieć należy, że SIWZ i kosztorys są częścią zamówienia publicznego i umowy i wiążą, co do zakresu prac, wykonawcę. A zatem Z. S. (1), niezależnie od projektu budowlanego, był jako wykonawca zobowiązany do jednokrotnego ułożenia geokraty na geowłókninie w pasie o szerokości 2,2 – 3,0 m. Biorąc pod uwagę szerokość korony wału (3,0 m) i przewidywaną projektem nie mniejszą szerokość ułożenia geokraty w podstawie oczywiste było, że zgodnie z umową Z. S. (1) mógł ułożyć geokratę albo w koronie wału albo w części podstawy wału. Oczywiście inwestor ( (...)) mógł też dokonać aneksowania umowy i zapłacić wykonawcy wyższą cenę za dodatkowe roboty. To jednak nie nastąpiło, a z uwagi na postawę T. P. (1), zarysowaną w części 1.1.1 nastąpić nie mogło. A zatem określona w umowie cena stanowiła wynagrodzenie m.in. za jednokrotne ułożenie geokraty na geowłókninie. Brak jest jakichkolwiek dowodów, by zakwestionować twierdzenia Z. S. (1), iż uzgodnił z inspektorem nadzoru A. K. (2) (równocześnie wicedyrektorem (...)), iż geokrata zostanie ułożona w części podstawy wału, jak również by zakwestionować jego twierdzenia, iż ułożył ją w znacznie większej ilości (pas o szerokości 5 m). Warto wskazać, iż wprawdzie A. K. (2) nie pamiętał szczegółów inwestycji (tak jak w przypadku innych inwestycji), kojarzył jednak jakieś problemy z geokratą i uzgodnienia z wykonawcą (choć w innym zakresie, co mogło wynikać z niepamięci). O uzgodnieniach Z. S. (1) z A. K. (2) w zakresie geokraty Z. S. (1) powiedział też M. H. (1), wskazując przy tym, że geokrata została wbudowana nie w koronie, a w stopie wału (akta główne, k. 18061). W szczególności protokół pokontrolny Komisji, co zresztą wprost wynika z jego treści, wskazuje że nie ma możliwości ustalenia, czy geokrata jest ułożona w podstawie wału. Opinia biegłych również wskazuje na trudności z ustaleniem tej okoliczności w związku z brakiem dostępu (biegli w swojej ustnej wypowiedzi wskazali, że jedyną możliwością ustalenia tego byłoby rozkopanie wału i zbudowanie go na nowo). Jednakże w przypadku niektórych odkrywek ustalili, iż przynajmniej w pobliżu Kanału K. geokrata została ułożona. A zatem opinia biegłych w zasadzie potwierdza ułożenie geokraty, przynajmniej w pewnym zakresie (w podstawie wału). Wpis w dzienniku budowy wskazuje na ułożenie geokraty, a nie na miejsce jej ułożenia. Może zatem odnosić się też do jej ułożenia w podstawie wału. Wreszcie, warto wskazać na datę tego wpisu – 19 kwietnia 2012 r., a zatem na ponad 6 miesięcy przed planowanym zakończeniem robót. Ta data z jednej strony wskazuje na prawdziwość wpisu, gdyż trudno założyć, że wiele miesięcy przed zakończeniem prac Z. S. (1) postanowił „zaoszczędzić” na wykonawstwie inwestycji, wiedząc iż w każdej chwili może być skontrolowany, a po wtóre, wskazuje logicznie na miejsce ułożenia geokraty – w podstawie wału. Logiczne jest bowiem to, że geokratę w podstawie wału układa się we wcześniejszych fazach robót, zaś w koronie wału – pod koniec prac, a więc blisko terminu zakończenia robót. Wszystko to powoduje, że sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia Z. S. (1) o ułożeniu geokraty w podstawie wału, a jednocześnie ustalił, że zapłata wynagrodzenia nastąpiła wyłącznie za prace rzeczywiście wykonane. W konsekwencji należało odmówić wiarygodności protokołowi pokontrolnemu wraz z pismem powiązanym w części stwierdzającej wykonanie prac niezgodnie z umową poprzez nieułożenie geokraty w koronie wału. Bez znaczenia dla tej kwestii jest przyznanie się do winy przez T. P. (1) i K. B. (1). Obaj przyznali fakty zakładając, że twierdzenia zawarte w zarzucie odpowiadają prawdzie i że protokół pokontrolny jest wiarygodny. Nie dokonywali oni, przed złożeniem oświadczeń o przyznaniu się do winy, specjalistycznych ustaleń, zwłaszcza odnoszących się do rozbieżności między projektem budowlanym a kosztorysem i SIWZ i nie znali w tym czasie treści opinii biegłych, sporządzonej dopiero w postępowaniu sądowym po ich wyjaśnieniach. Zresztą rozbieżności te ujawniły się niejako „przy okazji” opiniowania w niniejszej sprawie przez biegłych, którzy dokonali porównania projektu z kosztorysem i SIWZ, by udzielić odpowiedzi na pytanie sądu.
1.2.11		Wszystkie istotne dowody dotyczące tego wątku zostały wymienione w części 1.1.11 i zostały uznane za wiarygodne. W szczególności ustalenia te zostały potwierdzone wyjaśnieniami T. P. (1) i K. B. (1), przyznających się w całości do winy oraz treścią utrwalonej rozmowy telefonicznej.
1.2.12	wyjaśnienia M. S. (1) (częściowo)	Wyjaśnienia M. S. (1) w części dotyczącej samej inwestycji zasługują na wiarę. W tym zakresie zresztą zbieżne są z pozostałym materiałem dowodowym. Na wiarę zasługują również i te wyjaśnienia, w których informował o decyzjach służb skarbowych. Potwierdziły to zresztą te decyzje. Sporne zaś są okoliczności, o których mowa w punkcie 1.2.12, a także kwestia czy przekazane informacje miały charakter nielegalny. Nie polegają na prawdzie wyjaśnienia M. S. (1) w części dotyczącej propozycji korupcyjnej skierowanej do T. P. (1). Sprzeczne są bowiem w tej mierze ze stanowczymi i konsekwentnymi wyjaśnieniami T. P. (1). Przede wszystkim wskazać należy, że T. P. (1) nie miał żadnego powodu do bezpodstawnego obciążania w tym zakresie M. S. (1), w odróżnieniu od M. S. (1), który był zainteresowany w uwolnieniu się od zarzutu usiłowania wręczenia korzyści majątkowej. Po wtóre, ta okoliczność wiązała się ściśle z przyznaniem się przez T. P. (1) do przestępstwa „ustawienia przetargu”. A zatem ujawnienie przez T. P. (1) tej okoliczności było z jego strony wręcz niekorzystne, gdyż wiązało się z przyznaniem się do przestępstwa. Wreszcie po trzecie, T. P. (1) składał w niniejszej sprawie wyjaśnienia dotyczące bardzo wielu inwestycji i bardzo wielu nieprawidłowości w działalności (...) albo w realizacji inwestycji i wszystkie jego wyjaśnienia okazały się prawdziwe i zasługujące na wiarę. W zdecydowanej większości wyjaśnienia T. P. (1) były przy tym zbieżne z pozostałym materiałem źródłowym i potwierdzone następczo przez inne osoby współdziałające. Tak więc ujawnienie szeregu przestępstw przez T. P. (1), nie znanych uprzednio organom ścigania, spowodowało przyznanie się do winy przez kilkadziesiąt osób. Nie sposób zatem uznać, że w przypadku tych kilkudziesięciu osób i kilkudziesięciu inwestycji T. P. (1) mówił prawdę, a tylko w przypadku M. S. (1) (lub ewentualnie jeszcze kilku osób) tej prawdy nie mówił, dążąc – z przyczyn nieujawnionych – do bezpodstawnego obciążenia tych osób, a przy okazji do zmultiplikowania popełnionych przez siebie przestępstw. Warto w tym miejscu jeszcze podnieść, choć może to mieć znaczenie tylko poszlakowe, że w ocenie świadka K. B. (3) M. S. (1) „to niezły naciągacz” (k. 14304), co wpisuje się w możność podjęcia działań, o których wyjaśniał T. P. (1). Nie polegają na prawdzie wyjaśnienia M. S. (1) w części dotyczącej braku świadomości o nielegalnych kontaktach w okresie przedprzetargowym. Sam fakt kontaktowania wynika nie tylko z wyjaśnień T. P. (1), ale także i wyjaśnień M. S. (1), stenogramów rozmów telefonicznych, wydruków poczty elektronicznej. Tego rodzaju „pomoc” ze strony T. P. (1) potwierdził też świadek M. K. (2), który udzielił referencji M. S. (1) na prośbę T. P. (1). W sytuacji, gdy M. S. (1) prowadził działalność gospodarczą, a w przeszłości był także urzędnikiem państwowym (dyrektorem Urzędu Morskiego w S.) to nie sposób uznać, że nie miał on świadomości tego, iż jego zachowania, przede wszystkim pozyskiwanie określonych informacji przed przetargiem, są niezgodne z prawem. Zresztą uznanie wiarygodności T. P. (1) w zakresie propozycji korupcyjnej pociąga za sobą w konsekwencji konieczność ustalenia, iż M. S. (1) miał pełną świadomość nielegalności kontaktów, zaś propozycja korupcyjna była właśnie związana z takimi działaniami. Informacje przekazane przez T. P. (1), wbrew twierdzeniom M. S. (1), nie należały wyłącznie do takich, które wynikały z informacji publicznej. Oczywiście tzw. „ślepy kosztorys” jest informacją udostępnianą oficjalnie, w tym celu nie potrzeba jednak żadnych spotkań w sytuacji, gdy wynika to z załączników zamówienia publicznego (udostępnionych w internecie). Natomiast nie należy do takich legalnych i oficjalnych informacji kwota przeznaczona przez inwestora na daną inwestycję (w praktyce taka kwota tylko wyjątkowo jest podawana przez zamawiającego przed rozstrzygnięciem przetargu), a już tym bardziej kwota, na jaką winna opiewać, wedle oceny zamawiającego, oferta. Oczywiste jest bowiem, że zamawiający ma orientację, jakie oferty mogą wpłynąć (biorąc pod uwagę kosztorysy) i może w dużym przybliżeniu wskazać poziom oferty, co w sposób oczywisty narusza uprawnienia potencjalnych oferentów w danym przetargu. Zresztą właśnie dlatego przy tego rodzaju inwestycjach (tak było też w niniejszym przypadku) podaje się tzw. „ślepe” kosztorysy (tj., kosztorysy zawierające wykaz koniecznych robót i materiałów bez wskazania cen), by każdy z oferentów mógł oszacować te koszty (poprzez wykonanie swojego kosztorysu, już pełnego) i złożyć stosowną ofertę. Oczywiste jest też i to, że podanie tzw. „ślepego” kosztorysu wiąże się z chęcią nieujawniania przed rozstrzygnięciem przetargu przez zamawiającego wysokości przeznaczonych kwot na daną inwestycję. W innym bowiem wypadku oferenci, znając ogólną kwotę na daną inwestycję, mogliby dostosowywać swoje koszty do tej ogólnej kwoty. W istocie więc podanie „ślepego” kosztorysu wiąże się z nieujawnianiem możliwej kwoty zamówienia. Ponadto zapewnienie M. S. (1) referencji umożliwiających mu złożenie oferty w przetargu stanowiło, co oczywiste, naruszenie zasad konkurencji, o którą są oparte postępowania o zamówienia publiczne. Ta zaś okoliczność wynika wprost nie tylko z wyjaśnień T. P. (1), ale również i zeznań M. K. (2), a także z wydruków poczty elektronicznej. Postępowanie T. P. (1), i to – jak sam wyjaśniał - nie tylko w tym wypadku, dotyczyło m.in. ujawnienia wysokości przeznaczonych przez inwestora środków na tę inwestycję oraz prognozowanej wysokości oferty w celu wygrania przetargu. W sposób oczywisty takie działania należy uznać za całkowicie nieuprawnione. T. P. (1) zresztą sam miał świadomość nielegalności swojego zachowania skoro, w swoich wyjaśnieniach, przyznawał fakt „ustawiania przetargów”, w tym i tego przetargu z udziałem M. S. (1). Nie sposób też dowodzić skutecznie, że pozyskanie takich informacji zgodne jest z procedurą przetargową. Z istoty bowiem przetarg polega na konfrontowaniu różnych ofert, zwłaszcza w zakresie ceny. To wszystko spowodowało, że wyjaśnienia M. S. (1) sąd uznał za niewiarygodne, obliczone na uwolnienie się od odpowiedzialności karnej za popełnione czyny zabronione. Okoliczności podawane przez oskarżonego M. S. (1) o tym, iż w następstwie decyzji administracji skarbowej był zmuszony w przyszłości zapłacić wyższą stawkę VAT-u w stosunku do tej wynikającej z SIWZ są prawdziwe, choć pozostają bez znaczenia dla ustaleń odnoszących się do zarzuconych mu przestępstw. Okoliczności te bowiem nie mają znaczenia ani dla zarzutu „ustawienia przetargu” (zarzut LII), ani dla zarzutu „usiłowania wręczenia korzyści majątkowej” (zarzut III). Zarzuty te, co przecież oczywiste, odnoszą się do zdarzeń znacznie poprzedzających decyzje administracji skarbowej w sprawie VAT-u i w żaden sposób nie są powiązane z podatkiem VAT. Nie jest zaś przedmiotem niniejszej sprawy, czy T. P. (1), w tym wypadku, wykazał się profesjonalizmem przy tworzeniu SIWZ, co M. S. (1) zarzucał ( notabene to nie T. P. (1) odpowiadał za należyte przygotowanie SIWZ tylko podlegli mu pracownicy (...); charakterystyczne zaś, że w swoich wyjaśnieniach oskarżony M. S. (1) przypisuje wadliwość SIWZ w kwestii podatku VAT wyłącznie T. P. (1). Oczywiste jest, iż w ten sposób oskarżony M. S. (1) zamierzał dyskredytować T. P. (1), jako osobę obciążającą go w zakresie zarzuconych mu przestępstw, co wskazuje na instrumentalizm wyjaśnień i oczywiście nie świadczy o ich wiarygodności).
1.2.13		Wszystkie istotne dowody dotyczące tego wątku zostały wymienione w części 1.1.13 i zostały uznane za wiarygodne. W szczególności ustalenia te zostały potwierdzone wyjaśnieniami T. P. (1), K. B. (1), przyznającymi się do winy, zeznaniami świadka A. R. (1) i treścią utrwalonych rozmów telefonicznych.
1.2.14	wyjaśnienia K. K. (4) (w części)	Wszystkie istotne dowody dotyczące tego wątku zostały wymienione w części 1.1.14 i zostały uznane za wiarygodne. W szczególności ustalenia te zostały potwierdzone wyjaśnieniami T. P. (1), K. B. (1), K. K. (4) (z zastrzeżeniem niżej przedstawionym), zeznaniami T. D., T. B. (2), M. K. (2), M. H. (1), treścią utrwalonych rozmów telefonicznych oraz zgromadzoną dokumentacją dotyczącą inwestycji. Nie polegają na prawdzie twierdzenia K. K. (4), jakoby został „oszukany przez chłopaków”. Oskarżony jako kierownik budowy miał obowiązek rzetelnego prowadzenia dziennika budowy. Już samo antydatowanie niektórych wpisów (co przecież K. K. (4) potwierdził) czy też dokonanie tak istotnych wpisów jak stwierdzenie zakończenia robót i zgłoszenie robót do odbioru bez ewentualnego sprawdzenia stanu rzeczywistego świadczy o wiedzy w zakresie poważnych nieprawidłowości. W świetle zasad doświadczenia życiowego nie sposób uznać, że K. K. (4) nie miał świadomości niezakończenia robót i że „chłopaki go oszukali” w zakresie tak poważnych wpisów w dzienniku budowy. Stąd też w tym zakresie sąd nie dał wiary twierdzeniom oskarżonego traktując je jako przyjętą linię obrony. Zresztą z tymi twierdzeniami stoi w sprzeczności fakt przyznania się do winy i ubiegania się o dobrowolne poddanie się karze. Podkreślić też trzeba, że w zakresie im przypisanym T. D. i T. B. (2) zostali skazani prawomocnymi wyrokami – w następstwie wniosków o dobrowolne poddanie się karze.
1.2.15	wyjaśnienia J. K. (1) (w części), wyjaśnienia H. S. (1) (w części)	Wyjaśnienia J. K. (1), iż roboty zostały ukończone a pozostały tylko kwestie estetyczne są niewiarygodne w świetle innych dowodów w tej sprawie, a to w szczególności wyjaśnień T. P. (1) oraz stenogramów rozmów telefonicznych, wskazujące na opóźnienia robót, a nawet, jak w przypadku rozmowy z J. K. (1), na niezbędne do wykonania prace. Wyjaśnienia H. S. (1), iż nie miał świadomości, że roboty nie zostały ukończone w terminie nie zasługują na wiarygodność. H. S. (1) był pracownikiem firmy (...) i na tej inwestycji pełnił rolę kierownika robót. To, że nie miał stosownego wykształcenia czy specjalistycznych uprawnień nie zmienia postaci rzeczy, że jako kierownik robót miał orientację w wykonywaniu zadań przez podległych mu pracowników, zarówno w odniesieniu do pobytu pracowników na budowie, czasu ich pracy, jak i wykorzystania sprzętu. Z elementarnych zasad doświadczenia życiowego wynika, że wiedzę w tym zakresie ma właśnie kierownik robót, którym był H. S. (1), bo takie były właśnie jego obowiązki i zadania pracownicze. W tej sytuacji złożone przez niego wyjaśnienia należy uznać za niewiarygodne z punktu widzenia podstawowych zasad doświadczenia życiowego i reguł logiki. W mniemaniu oskarżonego wyjaśnienia te miały doprowadzić do ekskulpowania go.
1.2.16	wyjaśnienia S. L. (1)	Okoliczności tej inwestycji, szczegółowo opisanej w punkcie 1.1.16, w zasadzie nie budzą wątpliwości, poza kwestią udziału w niej S. L. (1), o czym niżej. W szczególności ustalone mogą być w oparciu o wszystkie dowody osobowe i dokumentarne. Podkreślenia wymaga, że w tym zakresie nie negowali swojej winy oskarżeni T. P. (1), K. B. (1) i K. K. (3), zaś kwestia opóźnień i polecenia podpisania protokołu (podżegania) S. B. wynika też ze stenogramów utrwalonych rozmów telefonicznych. Wyjaśnienia S. L. (1) nie zasługują na wiarę. Przeczą im przede wszystkim wyjaśnienia K. B. (1), który wskazał, że to S. L. (1) był pracownikiem jego firmy realizującym tę inwestycję (kierownikiem robót) i za nią odpowiadał. Z tego powodu S. L. (1) podpisał się pod protokołami wskazanymi w stanie faktycznym. Skoro zaś S. L. (1) realizował tę inwestycję kierując robotami (mając ku temu odpowiednie wykształcenie inżynierskie i uprawnienia do kierowania robót) to nie sposób przyjąć, biorąc pod uwagę elementarne zasady doświadczenia życiowego i reguły logiki, że nie miał wiedzy co do opóźnień w realizacji inwestycji, niewykonania, w dacie protokołów, niektórych zadań i realizowania ich po podpisaniu protokołu. Znamienne przy tym, że w postępowaniu przygotowawczym S. L. (1) nie był tak stanowczy i jego wyjaśnienia sprowadzały się w tym zakresie do uchylania się przed jednoznacznymi odpowiedziami. Dopiero w sądzie zajął jednoznaczne stanowisko o braku wiedzy co do zakresu prac, o niewykonywaniu ich oraz o podpisaniu protokołu niejako w "zastępstwie" i na prośbę K. B. (1). Należy podkreślić, że w innych wątkach sprawy, w zasadzie bez wyjątku, podpisanie protokołu odbioru robót ze strony wykonawcy należało do kierownika danych robót. Ta osoba bowiem, z racji obowiązków pracowniczych, miała największą wiedzę o inwestycji, jej zaawansowaniu, potrzebach, terminach itd. Wydaje się zatem za uzasadnione twierdzenie, iż w pracach melioracyjnych na rzecz (...) taka była przyjęta praktyka. Złożenie podpisu przez szefa firmy, a więc – w przypadku ustanowienia kierownika robót - z zasady osobę nie mającą pełnego wglądu w inwestycję i nie zarządzającego na terenie inwestycji pracownikami firmy (bo to należało do kierownika robót), nie tylko nie wykluczało ale wręcz nie miałoby większego wpływu na konieczność podpisania przez ustanowionego kierownika robót, jako właśnie osobę zarządzającą robotami w ramach danej firmy. Stąd nie sposób przyjąć twierdzeń oskarżonego S. L. o „zastąpieniu” K. B. (1) w podpisaniu dokumentów. Warto też wspomnieć, iż S. L. (1) zarządzał pracownikami K. B. (1) także w czasie realizacji innej inwestycji – dotyczącej tzw. „wrót sztormowych” ( vide: choćby zeznania D. K. (1)). Nie jest zatem prawdą, iż zajmował się tylko inwestycjami „drogowymi”, a nie „hydrotechnicznymi”. W tej sytuacji sąd odmówił wiary wyjaśnieniom S. L. (1) we wskazanym zakresie.
1.2.17	wyjaśnienia Z. S. (2)	Okoliczności dotyczące inwestycji, opisanej w punkcie 1.1.17, w większości nie budzą wątpliwości. Wynikają one z wszystkich przeprowadzonych dowodów, w tym wyjaśnień T. P. (1), wyjaśnień Z. S. (2) (w części), zeznań (wyjaśnień) T. B. (2) czy zeznań B. W. (2), a także zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym stenogramu utrwalonej rozmowy telefonicznej między A. K. (2) a M. H. (1). Wątpliwości jedynie dotyczą świadomości Z. S. (2) i W. H. (1) co do niezakończenia robót w momencie podpisywania protokołów odbioru. Wyjaśnienia W. H. (1) zostaną omówione w następnym akapicie. Z. S. (2) nie był w swoich twierdzeniach konsekwentny. W postępowaniu przygotowawczym przyznał fakt, iż wiedział o niezakończeniu robót, wskazywał na przyczyny tegoż (środki unijne) a nawet, jak się wyraził " to jest głupota, ale co miałem robić. Ja teraz tego żałuję". Ważne przy tym, iż tego typu oświadczenia procesowe składał dwukrotnie, będąc przesłuchanym w dniach 19 grudnia 2017 r. i 15 kwietnia 2019 r. W sądzie Z. S. (2) złożył odmienne wyjaśnienia. Nie zasługują one na wiarę i muszą być uznane za próbę uwolnienia się od odpowiedzialności karnej. Oskarżony nie był w stanie rzeczowo i logicznie wytłumaczyć, dlaczego w postępowaniu przygotowawczym przyznawał fakty obciążające i to dwukrotnie, w znacznym odstępach czasowych. Jego wyjaśnienia z sądu w tej mierze są infantylne i niezgodne z elementarnymi zasadami doświadczenia życiowego i mają na celu uwolnienie się od zarzutu popełnienia przestępstwa.
1.2.17	wyjaśnienia W. H. (1)	Wyjaśnienia W. H. (1) w części dotyczącej jego braku świadomości co do niezakończenia robót w momencie podpisywania protokołów nie zasługują na uwzględnienie. Fakt, iż oskarżony nie był na terenie budowy oraz wyznaczył swojego przedstawiciela dla realizacji tej inwestycji nie przesądza o braku takiej świadomości zwłaszcza w świetle wyjaśnień Z. S. (2) z postępowania przygotowawczego. Nie sposób bowiem przyjąć, z punktu widzenia elementarnych zasad doświadczenia życiowego, iż szef firmy nie pozyskał informacji w zakresie poważnych problemów z inwestycją („utopieniem” wału) i niemożności dotrzymania terminu i to w znacznym zakresie, która miała mu przynieść określony dochód. Jest bowiem nie do przyjęcia, by W. H. (1) nie wiedział, że część jego pracowników została zatrzymana na budowie (która wedle podpisanych protokołów winna być już zakończona), pozostał tam sprzęt i zaplecze. Z wyjaśnień Z. S. (2) (z postępowania przygotowawczego) wynika zresztą, że o niemożliwości dotrzymania terminu i niemożności jego przełożenia z uwagi na wykorzystywane w tej inwestycji środki unijne wiedzieli "wszyscy" (w rozumieniu zaangażowani w tę inwestycję). Nie można przyjąć bez naruszenia reguł logiki, iż "wszyscy" nie dotyczy tylko W. H. (1) - szefa firmy wykonującej prace, przełożonego pracowników wykonujących roboty. Z tych przyczyn, w tym konkretnym przypadku, sąd uznał wyjaśnienia W. H. (1) za próbę uwolnienia się od grożącej mu odpowiedzialności karnej.
1.2.18		Co do zasady wszystkie istotne dowody dotyczące tego wątku zostały wymienione w części 1.1.18 i zostały uznane za wiarygodne z tym, że wyjaśnienia Z. S. (1) z pewnymi zastrzeżeniami, o czym niżej. W zasadzie ustalone okoliczności zostały potwierdzone również wyjaśnieniami Z. S. (1). W wyjaśnieniach uzupełniających sądowych podaje on dodatkowe okoliczności, dotyczące wykonania bez dodatkowego wynagrodzenia robót dodatkowych - zamknięcia wału, co w konsekwencji spowodowało przedłużenie robót. Tyle, że okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla samej odpowiedzialności karnej, abstrahując tu nawet od faktu nie wpisania tych prac, mimo obligatoryjności, do dziennika budowy. Skoro bowiem roboty podstawowe, wynikające z umowy, nie zostały zakończone to Z. S. (1) nie był uprawniony do dokonywania odmiennych wpisów w dzienniku budowy, czy potwierdzania tegoż w protokołach. Bez znaczenia (dla samego faktu odpowiedzialności) jest także i to, że protokoły były sporządzane – w sensie fizycznym - przez pracowników (...). To Z. S. (1) był kierownikiem budowy i to on, w sposób wyłączny, był uprawniony i zobowiązany do świadczenia prawdy w dzienniku budowy i w protokołach odbioru, co jest jednym z podstawowych obowiązków kierownika budowy w świetle prawa budowlanego. Kwestia zaś niewykonania w terminie robót wynikających z umowy z (...), a zatem robót podstawowych, a nie dodatkowych, musi leżeć poza sporem. Wynika to wprost i z zeznań Z. Ż. potwierdzonych wiarygodnymi notatkami służbowymi i z potwierdzających je wyjaśnień K. B. (1), a także stenogramów utrwalonych rozmów telefonicznych, wskazanych w części 1.1.18. Generalnie rzecz ujmując wyjaśnienia Z. S. (1) również nie kwestionowały tych opóźnień, zresztą sam Z. S. (1) podpisał notatkę służbową sporządzoną przez Z. Ż., dotyczącą opóźnień. W tej sytuacji podniesione przez Z. S. (1) okoliczności w wyjaśnieniach należy traktować jako okoliczności wskazujące na trudności w realizacji inwestycji i dodatkowe nakłady, co oczywiście ma wpływ na ocenę stopnia społecznej szkodliwości, a nie jako wyjaśnienia kwestionujące winę. W tym sensie sąd dał wiarę tym wyjaśnieniom Z. S. (1) z zastrzeżeniami, o których była mowa wyżej.
1.2.19	wyjaśnienia Z. S. (1) (w części), zeznania świadka A. Z. (1), pisemne wyjaśnienia A. W. (2) z dnia 18.4.2016 i 12.5.2016, kosztorys robót uzgodnionych z 8.7.2016 r.	W zakresie tej inwestycji ogólne informacje dotyczące przetargu, umowy, wykonawców nie są sporne i wynikają z wszystkich przeprowadzonych dowodów, w tym dokumentacji inwestycji. Nie jest też sporne, w świetle wyjaśnień Z. S. (1), i to zarówno z postępowania przygotowawczego, jak i postępowania sądowego, przyznającego się do winy w tym zakresie, a także wskazanych w części 1.1.19 stenogramów rozmów telefonicznych, potwierdzających te wyjaśnienia oraz wyjaśnień T. P. (1), a także zeznań świadków T. B. (2) i T. B. (3), że doszło do pewnych opóźnień w realizacji umowy, które jednak nie zostały ujawnione w dokumentacji, w konsekwencji czego doszło do poświadczenia nieprawdy w protokole końcowym co do wykonania prac wynikających z umowy. Jedynym dowodem wskazującym na terminowość robót były zeznania świadka A. Z. (1), całkowicie niewiarygodne w świetle pozostałego materiału dowodowego. Świadek ten był zresztą zainteresowany rozstrzygnięciem w tej sprawie z uwagi na grożącą mu odpowiedzialność karną (w innym postępowaniu). Natomiast kwestią sporną jest wykonanie niektórych prac w trakcie inwestycji, w tym kwestia siatki na bobry. To, że nie doszło do wbudowania siatki na bobry jest oczywiste i wynika z wszystkich przeprowadzonych dowodów, w tym wyjaśnień Z. S. (1). W postępowaniu sądowym podniósł on jednak okoliczność, że w zamian została wykonana robota zamienna o wartości dwukrotnie wyższej: wydłużenie materaca gabionowego o 0,5 m i wpuszczenie go w stopę wału. Potwierdził to świadek A. Z. (1). Ta okoliczność była przedmiotem badania przez sąd. Powołani w tej mierze biegli nie stwierdzili wydłużenia materaca gabionowego i wpuszczenia go w stopę wału. Ta opinia biegłych w ocenie sądu zasługuje na wiarygodność. Została sporządzona po wykonaniu wizji lokalnej, zgodnie ze sztuką i uprawnieniami biegłych. Co istotne, w ocenie biegłych ewentualne wykonanie dłuższego materaca gabionowego byłoby robotą o kilkukrotnie wyższej wartości, niż wbudowanie siatki na bobry. Nie sposób przyjąć, nie narażając się na zarzut braku logiki i niezgodność z zasadami doświadczenia życiowego, że wykonawca, wiedząc przecież że nie może liczyć na jakiekolwiek wyższe wynagrodzenie, zdecydował się samodzielnie na zaproponowanie prac zamiennych o wartości znacznie wyższej niż prace przewidziane projektem tylko dlatego, iż uznał, że będzie to rozwiązanie korzystniejsze. To niejako samodzielnie przeczy wyjaśnieniom oskarżonego, ale też w sposób oczywisty wspiera ustalenia biegłych. Warto podkreślić, że wyjaśnienia Z. S. (1) w tym zakresie pojawiły się dopiero w postępowaniu sądowym (nie podnosił tego w postępowaniu przygotowawczym). W postępowaniu przygotowawczym przyznawał fakt niewykonania siatki na bobry i nie powoływał się na wykonanie jakichkolwiek prac zamiennych. Nadto przyznawał także fakt niewykonania częściowo innych prac w zakresie wbudowania w części geokraty, geowłókniny czy narzutu kamiennego, które to braki wyniknęły z protokołu kontroli przeprowadzonego przez (...). Kontrola (...) odbyła się w okresie marzec-kwiecień 2016 r. i uczestniczyli w niej zarówno Z. S. (1) (kierownik budowy), jak i A. W. (2) (inspektor nadzoru wyznaczony przez (...)). Protokół nie wskazuje, że kwestionowali oni wówczas, na miejscu, ustalenia Komisji. A przecież nic prostszego, w razie wykonania wskazanych prac w czasie budowy, udowodnić w czasie wizji lokalnej komisji, że prace zostały jednak wykonane, tyle że w innym (znacznie droższym) wariancie. Dopiero po protokole komisji, gdy A. W. (2) został wezwany do wyjaśnień przez (...) w związku z wyjaśnianiem prawidłowości jego działań jako inspektora nadzoru i w obliczu grożących mu sankcji finansowych, wskazał on na wykonanie tych prac, co następczo potwierdził Z. S. (1). Nie zmienia postaci rzeczy przedłożony w sprawie dokument pod nazwą „kosztorys robót uzgodnionych”. Po pierwsze, kosztorys ten został przedstawiony (...) w dniu 12 lipca 2016 r. (data prezentaty), a więc blisko 4 lata po zakończeniu robót, co samo w sobie wskazuje na instrumentalny charakter „kosztorysu”, złożonego w następstwie protokołu kontroli z kwietnia 2016 r. (mającego przede wszystkim zabezpieczyć firmę przez sankcjami finansowymi). Po wtóre, kosztorys ten został sporządzony wyłącznie przez wykonawcę i nie został w żaden sposób potwierdzony przez (...). Nie doszło ani do pisemnego potwierdzenia, ani do dalszych działań ze strony firmy (...), np. wystąpienia do sądu o zapłatę, co wydaje się oczywiste po przestawieniu tego rodzaju „kosztorysu”. Stąd w ocenie sądu dokument ten nie zasługuje na wiarę. Warto jeszcze podnieść, że prawomocnym wyrokiem skazującym A. W. (2) został skazany za swoje działanie, w tym za udzielenie pomocy Z. S. (1) do wyłudzenia mienia na szkodę (...) (k. 21555-21556) – i to na zasadzie dobrowolnego poddania się karze. To również należy uwzględnić oceniając jego oświadczenia. Warto jeszcze odnieść się do jednej kwestii poruszanej przez oskarżonego, iż nie było możliwości dokonywania jakichkolwiek zmian w stosunku do projektu budowlanego w związku ze stanowiskiem T. P. (1), odwołującym się do zasad pozyskiwania środków unijnych. Sąd nie neguje tego, że takie stanowisko istniało i dotyczyło kwestii dokumentów, na podstawie których dokonywano wypłat tj. m.in. protokołów odbiorów. Natomiast nie miały takiego charakteru wpisy w dzienniku budowy, który przecież w ogóle nie był dokumentem mającym znaczenie dla wypłat środków. Innymi słowy, gdyby rzeczywiście materac gabionowy został wydłużony o 0,5 m to nie było żadnego powodu, by nie ujawnić w dzienniku budowy samego tego faktu (wydłużenia gabionu o 0,5 m). Przecież z punktu widzenia wykonawcy, będącego też kierownikiem budowy a więc odpowiedzialnym za prowadzenie dziennika budowy, taki zapis (np. „wbudowano materac gabionowy o szerokości 4,5 m” albo nawet „wbudowano materac gabionowy wydłużony w stosunku do projektu o 0,5m”) miałby charakter gwarancyjny w sytuacji, gdyby w przyszłości podniesiono zarzut niewbudowania siatki na bobry. Tego rodzaju zapisy nie miałyby żadnego znaczenia w sprawie środków unijnych czy jakichkolwiek roszczeń, a więc byłyby indyferentne z punktu widzenia T. P. (1) (abstrahując tu od faktu, iż jest mało prawdopodobne, by kontrolował każdy wpis w każdym dzienniku budowy). Niedokonanie takiego wpisu (albo niesporządzenie notatki służbowej dotyczącej niewykonania jakiejś pracy, jak czynił to – przy innych inwestycjach – Z. Ż.), gdyby zaistniały zdarzenia o których wyjaśniał w sądzie Z. S. (1), byłoby niewytłumaczalne z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego. Reasumując, w zakresie wydłużenia materaca gabionowego za miarodajne sąd uznał ustalenia komisji (...) oraz opinię biegłych. W konsekwencji uznał wyjaśnienia Z. S. (1) i zeznania świadka A. Z. (1) w tym względzie za nieprawdziwe. W zakresie niewykonania w pełni prac związanych z wbudowaniem geokraty, geowłókniny i narzutu kamiennego za wiarygodne sąd uznał wyjaśnienia Z. S. (1) z postępowania przygotowawczego oraz ustalenia Komisji (...) oraz wyjaśnienia T. P. (1). Wyjaśnienia Z. S. (1) we wskazanej wyżej części dotyczącej „wydłużenia” materaca gabionowego, jak również pisemne wyjaśnienia A. W. (2), uznać zatem należy za próbę uchylenia się przed grożącą im odpowiedzialnością karną, jak również odpowiedzialnością finansową.
1.2.20	zeznania świadka A. Z. (1) (w części)	Ustalenia dotyczące tej inwestycji, opisane w części 1.1.20, zostały poczynione na podstawie wszystkich dowodów (z zastrzeżeniem dotyczącym zeznań A. Z. (1), o czym niżej), które w tym zakresie są zbieżne i zasługują na wiarygodność. W szczególności nie są sporne takie okoliczności, jak kwestia opóźnień inwestycji i niewbudowania w pełnym zakresie wynikającym z projektu ścianki szczelnej i siatki przeciwko bobrom. W konsekwencji nie mogą być podważone ustalenia co do nieprawdziwości wpisów stwierdzających wykonanie robót w terminie, jak również stwierdzających wykonanie robót zgodnie z projektem. W świetle pozostałego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień Z. S. (1), nie polegają na prawdzie zeznania świadka A. Z. (1) co do terminowości robót. Tyle, że poza poświadczeniem nieprawdy zarzut obejmował także wyłudzenie poprzez wprowadzenie w błąd pracowników (...) i doprowadzenie do wypłaty zawyżonego wynagrodzenia, a zatem działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. W tej mierze zaś materiał dowodowy nie potwierdza ustaleń oskarżyciela. Jedynym dowodem mającym to stwierdzić, w ocenie oskarżyciela, jest protokół kontroli, który rzeczywiście stwierdza niewbudowanie w pewnym zakresie ścianki szczelnej i siatki przeciwko bobrom i który to protokół jest oczywiście wiarygodny. Już w postępowaniu przygotowawczym Z. S. (1) wyjaśniał, iż niewbudowanie ścianki szczelnej było wynikiem wniosku pobliskich mieszkańców (p. B.), gdyż uniemożliwiałoby im dostęp do rzeki i zostało to uzgodnione przez Z. S. (1) z A. K. (2) (przedstawicielem (...) czyli inwestorem). Z kolei niewbudowanie w części siatki przeciwko bobrom było wynikiem sprzeciwu nadzoru przyrodniczego. Te okoliczności potwierdził także świadek J. C. (1) (inspektor nadzoru na tej inwestycji). Ale to nie wszystko. Z wyjaśnień Z. S. (1) wynikało, że uzgodniono z inwestorem ( (...)) w zamian prace zamienne: - wykonanie znacznej ilości dodatkowej ścianki szczelnej w innym miejscu (358 mb w miejsce 204 mb), co stanowi 175 % ilości projektowanej; - wykonanie materaca gabionowego (siatki z narzutem kamiennym) w pobliżu posesji p. B. w celu wzmocnienia wału wobec niewybudowania w tym miejscu ścianki szczelnej, - położenie płyt typu (...) na koronie wału celem jego wzmocnienia, - wykonanie oczepu ścianki szczelnej. W zakresie dodatkowej ilości ścianki, jak również umocnienia płytami (...) te wyjaśnienia zostały potwierdzone opinią biegłych, wydaną na zlecenie sądu po przeprowadzeniu wizji lokalnej. W zakresie wykonania materaca gabionowego w pobliżu posesji p. B. wprawdzie biegli nie ustalili tegoż (fot. 20), ale jednocześnie ujawnili fragmenty siatki (fot. 21), a w ustnej opinii przyznali, iż może być to pozostałość materaca gabionowego w sytuacji, gdy sam narzut kamienny, z uwagi na wysoki stan wody, znacznie się obniżył i jest nie do ujawnienia z powodu stanu wody. Ta okoliczność zatem, po myśli art. 5 § 2 k.p.k. i wobec braku dowodów przeciwnych, musiała być uznana za ustaloną zgodnie z wyjaśnieniami Z. S. (1). Oczep na ściance szczelnej, zgodnie z opinią biegłego i wbrew stanowisku oskarżonego, jest częścią składową ścianki szczelnej. A zatem samo jego wykonanie nie mogło stanowić prac zamiennych. Zwrócić jednakże trzeba uwagę, że wykonawca wykonał 175 % ścianki szczelnej w stosunku do projektu, a zatem wykonał 175 % oczepów w stosunku do projektowanych, a jednocześnie wynikających z umowy. Koszt prac zamiennych musi podlegać szacowaniu w sytuacji, gdy brak jest dokładnych danych dotyczących wymiarów materaca gabionowego założonego w pobliżu posesji p. B.. Biorąc jednak pod uwagę stosunkowo niewielką wartość prac niewykonanych, ujawnionych w zarzucie (niecałe 74.000 zł brutto) w stosunku do wartości całego projektu (ponad 943.000 złotych brutto), a także znaczną ilość dodatkowej ścianki szczelnej z oczepami (175 % projektowanej), jak również wykonany przez wykonawcę kosztorys zamienny (z daty 25.9.2019) należy uznać, że wartość prac zamiennych odpowiadała co najmniej wartości prac niewykonanych. Taki zresztą byłby logiczny sens uzgodnień między A. K. (2) a Z. S. (1) w czasie trwania inwestycji. Oskarżyciel zresztą nie przedstawił żadnego innego dowodu wskazującego na inną ewentualność. W tej sytuacji sąd przyjął, że prace zamienne zostały wykonane przez firmę (...) w uzgodnieniu z inwestorem (...), zaś wartość uzgodnionych prac zamiennych odpowiadała w ogólności wartości prac niewykonanych. Stąd nie sposób było mówić o wyłudzeniu środków.
1.2.21	wyjaśnienia Z. S. (1), zeznania świadka A. Z. (1)	Co do zasady wszystkie istotne dowody dotyczące tego wątku zostały wymienione w części 1.1.21 i zostały uznane za wiarygodne tym, że wyjaśnienia Z. S. (1) w części nie dotyczącej wpisu odnoszącego się do przepławek dla ryb oraz przyczyn opóźnienia, zaś zeznania świadka A. Z. (1) – co do terminowości robót i przyczyn opóźnienia. W szczególności ustalenia te zostały potwierdzone wyjaśnieniami B. S. (1) i dokumentacją inwestycji. W zasadzie ustalone okoliczności zostały potwierdzone również wyjaśnieniami Z. S. (1). W wyjaśnieniach swoich podaje on dodatkowe okoliczności, mające wpływ na wydłużenie robót, a związane z innym rodzajem posadawianych koryt. Tyle, że okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla samej odpowiedzialności karnej. Skoro bowiem roboty nie zostały zakończone to Z. S. (1) nie był uprawniony do dokonywania odmiennych wpisów w dzienniku budowy czy potwierdzania tegoż w protokołach. Bez znaczenia (dla samego faktu odpowiedzialności) jest także i to, że protokoły były sporządzane przez pracowników (...). To Z. S. (1) był kierownikiem budowy i to on, w sposób wyłączny, był uprawniony i zobowiązany do świadczenia prawdy w dzienniku budowy i w protokołach odbioru. To jednak nie wszystko. Kwestia posadowienia przepławek dla ryb i stosownego wpisu do dziennika budowy, była odmiennie przedstawiana przez Z. S. (1) i A. Z. (1) (obu - w postępowaniu sądowym) oraz B. S. (1), przy czym ten ostatni nie miał żadnego powodu, by bezpodstawnie obciążać oskarżonego Z. S.. Stąd też za miarodajne sąd uznał zeznania (wyjaśnienia) B. S. (1). Podkreślenia wymaga, że B. S. (1) złożył swoje depozycja będąc samemu podejrzanym o przestępstwo i przyznając się do winy. Zatem w tym niewielkim fragmencie wyjaśnienia Z. S. (1), jak również zbieżne z nimi zeznania A. Z. (1), nie zostały uznane za wiarygodne zwłaszcza, iż w postępowaniu przygotowawczym Z. S. (1) przyznał się do winy również i w tym zakresie. Warto wskazać, że kwestia terminowości wykonania przepławek ma znaczenie dla odpowiedzialności Z. S. (1), jak również i odpowiedzialności (w innym postępowaniu) A. Z. (1), a zatem są oni wydatnie zainteresowani ustaleniem, iż po terminie wykonywali tylko prace dodatkowe. To bowiem wskazywałoby na niższy stopień społecznej szkodliwości czynu. W świetle jednak zeznań (wyjaśnień) B. S. (1), a także biorąc pod uwagę datę wpisu dotyczącego przepławek w stosunku do daty zakończenia robót, te twierdzenia Z. S. (1) i A. Z. (1) nie polegają na prawdzie.
1.2.22	wyjaśnienia J. M. (1)	W zakresie inwestycji opisanej w punkcie 1.1.22 ustalenia faktyczne, za wyjątkiem zachowania J. M. (1) i J. K. (2) względem M. U., nie są sporne i wynikają z wszystkich przeprowadzonych dowodów, zarówno o charakterze osobowym, jak i dokumentarnych. Fakt opóźnienia inwestycji wynika nawet z wyjaśnień J. M. (1). Warto podkreślić, że M. U. oraz B. S. (2) zostali już prawomocnie skazani za popełnione przez siebie czyny – w wyniku wniosków o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. Wyjaśnienia J. M. (1), zwłaszcza z postępowania sądowego, przeczące faktowi nakłaniania kierownika budowy M. U. do poświadczeń nieprawdy, nie zasługują na wiarę. Przede wszystkim przeczą im konsekwentne, stanowcze zeznania samego M. U., który nie miał przecież żadnego powodu, by bezpodstawnie obciążać J. M. (1). Warto przy tym zauważyć, że w postępowaniu przygotowawczym J. M. (1) nie była tak stanowcza i nie wykluczała wypowiedzi skierowanych do M. U., mogących go podżegać do poświadczeń nieprawdy. Ale to nie wszystko. Patrząc na sprawę z punktu widzenia elementarnych zasad doświadczenia życiowego i reguł logiki wskazać należy, że to nie M. U. był zainteresowany w zakończeniu robót w określonym czasie. M. U. był kierownikiem budowy i do jego obowiązków należało pilnowanie, by budowa przebiegała zgodnie z projektem budowlanym i przepisami prawa. Bez znaczenia zaś dla niego było to, czy roboty zostaną wykonane w terminie, czy po terminie określonym umową (której treści mógł przecież nawet nie znać). Oczywiste jest, że poświadczenie nieprawdy co do zakończenia robót miało na celu wcześniejsze pozyskanie środków pieniężnych, a z drugiej strony - zabezpieczenie się przed ewentualną utratą środków unijnych. Z tych punktów widzenia zainteresowanymi przyspieszonym odbiorem byli inwestor - (...) (jako pozyskujący środki unijne) i wykonawca - (...) K. (jako uzyskujący zapłatę za roboty, a ewentualnie jako pozostający w dobrych relacjach z zamawiającym "na przyszłość"). W żadnym razie zaś zainteresowanym nie był M. U.. Warto podkreślić, że Z. Ż. (inspektor nadzoru) był podżegany w tym samym czasie przez A. K. (2) – zastępcę Dyrektora (...). To pokazuje, że (...) zależało na "przyspieszonym" odbiorze. Jest logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego ustalenie, że w stosunku do M. U. (jako kierownika budowy) takie działania w tym samym czasie podjęli zlecający mu tę pracę - J. K. (2) i J. M. (1). Całkowicie nie do przyjęcia, z punktu widzenia elementarnych zasad logiki i doświadczenia życiowego, są wyjaśnienia J. M. (1), iż wcześniejsze uzyskanie zapłaty za niewykonanie robót w całości było niekorzystne z punktu widzenia interesów firmy (...). Taka sytuacja może wystąpić jedynie w niezachodzącym tu przypadku, gdy rachunek bankowy firmy jest zajęty przez komornika. W każdym innym wypadku wcześniejsza wypłata nie może być uznana za niekorzystną z punktu widzenia firmy, gdyż nikt nie nakazuje firmie wydatkowania takich wcześniej uzyskanych środków, zaś uzyskane wcześniej pieniądze mogą nawet przynieść dochód (albo poprzez powiększenie aktywów – choćby odsetki w razie założenia lokat lub wcześniejsze zainwestowanie, przynoszące dochód, albo poprzez zmniejszenie pasywów – spłatę zadłużeń generujących koszty odsetkowe). Odnosząc się zaś do sytuacji dotyczącej niniejszej inwestycji wskazać należy, że zeznania (wyjaśnienia) M. U. są w tej mierze jednoznaczne. Przytoczył on nawet wypowiedzi oskarżonej odnoszące się do pieniędzy, przy czym jedną przykładowo ujawniono w części 1.1.22 uzasadnienia. W tej sytuacji zaprzeczenia J. M. (1) uznać należy za próbę uchronienia się przed grożącą jej odpowiedzialnością karną. Bez większego znaczenia dla rozstrzygnięcia miały przedłożone w postępowaniu sądowym dokumenty w postaci notatki w sprawie robót dodatkowych i kosztorysu, podpisane m.in. przez M. U.. Oskarżonej J. M. (1) zarzucono podżeganie M. U. do poświadczenia nieprawdy, nie zaś wyłudzenie mienia bądź podobnego rodzaju zarzuty. M. U. w swoich wyjaśnieniach nie zaprzeczył, że doszło do wykonania robót dodatkowych, tylko stwierdził, iż tego nie pamięta, co biorąc pod uwagę czas, który upłynął od momentu tych prac do momentu przesłuchania dziwić nie może. W każdym razie nie dowodzi to niewiarygodności M. U., jak chciałby tego obrońca. Z kolei to, że o pracach dodatkowych wyjaśniała J. M. (1) też nie wskazuje, że jest ona wiarygodna w kwestii zaprzeczania podżeganiu. Stąd tę okoliczność sąd uznał za ustaloną, jednakże nie mającą większego znaczenia dla wiarygodności poszczególnych dowodów w sprawie podżegania.
1.2.23	wyjaśnienia D. L. (1) (w części)	W zakresie inwestycji opisanej w punkcie 1.1.23 ustalenia faktyczne, za wyjątkiem świadomości D. L. (1) co do niewykonanych robót, nie są sporne i wynikają z wszystkich przeprowadzonych dowodów, zarówno o charakterze osobowym, jak i dokumentarnych, w tym zeznań Z. Ż., notatek służbowych przez niego sporządzonych oraz utrwalonych rozmów telefonicznych. W świetle powyższych dowodów nie ulega wątpliwości, że w momencie podpisywania protokołów odbiorów i wpisów do dziennika budowy niektóre roboty nie zostały zakończone, co spowodowało sporządzenie przez Z. Ż. stosownych notatek służbowych. D. L. (1) był w tym czasie kierownikiem Oddziału Terenowego (...) w K., na którego terenie wykonywane były prace. Sam przyznawał, iż władze (...) naciskały na odbieranie inwestycji mimo niewykonania robót w całości z uwagi na zagrożenia związane z pozyskiwaniem środków unijnych. Przyznawał też, że terminy były bardzo napięte i trudne do dotrzymania. W powyższej sytuacji nie sposób jest uznać, z punktu widzenia podstawowych zasad doświadczenia życiowego i reguł logiki, iż D. L. (1), mimo iż do jego obowiązków należało nadzorowanie niniejszej inwestycji, ani nie słyszał nic o opóźnieniach w tej inwestycji, ani nie miał świadomości nakłaniania Z. Ż. czy innych osób do podpisania protokołów odbiorów, bez zakończenia określonych prac, ani też nie zapoznawał się z dokumentacją, w tym notatkami sporządzonymi przez Z. Ż.. Wręcz przeciwnie uznać należy, że skoro władze (...) nakłaniały inne osoby do podpisania protokołów, to tym bardziej wiedział o tym, a może nawet był nakłaniany, D. L. (1) – jako osoba nadzorująca inwestycję z ramienia (...). Warto podkreślić, że z materiału dowodowego wynika, że T. P. (1) nie tylko zarządzał (...)twardą ręką”, ale też interesował się inwestycjami, jeździł na wizje lokalne, kontrolował zarówno swoich pracowników, jak i wykonawców, stosował presję na nich w zakresie odbiorów bez zastrzeżeń i w terminie. Wszystko to pozwala ustalić, że pracownicy (...), którym zlecał podpisanie odpowiednich dokumentów odbiorowych byli świadomi sytuacji i tego, że konieczne jest podpisanie takich dokumentów nawet w sytuacjach opóźnień. Potwierdza to cały szereg świadków, pracowników (...) lub przedstawicieli (...) na budowach, w tym T. B. (2), T. B. (3), Z. Ż., J. C. (1) i wielu innych. Nie sposób założyć, że odmiennie rzecz wyglądała w stosunku do D. L. (1). Nadto, co wynika z materiału źródłowego dotyczącego innych inwestycji objętych tą sprawą, opóźnienia w inwestycjach dotyczyły w zasadzie wszystkich inwestycji z uwagi na napięte terminy, zaś wiedza o opóźnieniach była w zasadzie powszechna wśród pracowników (...) i wykonawców. Warto podkreślić, że sam D. L. (1) wyjaśniał oraz oświadczał w czasie „ostatniego wystąpienia” o presji, a nawet mobbingu, ze strony T. P. (1) na odbieranie robót w terminie nawet mimo niezakończenia prac. W sposób oczywisty przeczy to wyjaśnieniom D. L. (1) w zakresie niniejszego wątku, choć jednocześnie wpływa na obniżenie stopnia społecznej szkodliwości czynu D. L. (1). To wszystko powoduje, że wyjaśnienia D. L. (1) w zakresie braku świadomości o opóźnieniach muszą być uznane za nieskuteczną próbę uwolnienia się od odpowiedzialności karnej za popełniony czyn.
1.2.24	wyjaśnienia S. G. (1) (w części)	Kwestia wpływu na nominacje i wiarygodności w tej (i nie tylko) mierze wyjaśnień T. P. (1), przy jednoczesnej niewiarygodności wyjaśnień S. G. (1), została już omówiona w części 2.2 punkt 1.2.1 i zachowuje pełną aktualność i w tej części uzasadnienia. Tu tylko należy dodać, że już sam fakt proponowania udziału w konkursie na prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej T. P. (1), biorąc pod uwagę pozycję tego stanowiska w hierarchii stanowisk państwowych i to, że wpływ formalny na obsadę stanowiska miał właśnie Minister Środowiska (przy czym nadzór sprawował wiceminister czyli oskarżony S. G. (1)), wskazuje na wspieranie T. P. (1) przez S. G. (1). Niewiarygodne przy tym jest sugerowanie przez S. G. (1), iż nie wystąpił z taką propozycją, w sytuacji jednoznacznych w tej mierze wyjaśnień T. P. (1) i zasad doświadczenia życiowego. T. P. (1) był bowiem praktycznie jedynym kandydatem ubiegającym się aktywnie o to stanowisko. Wyjaśnienia T. P. (1) o wsparciu jego kandydatury przez S. G. (1) są w tej sytuacji zupełnie zrozumiałe i oczywiste. Jednoznaczne wyjaśnienia M. O. (1) i T. P. (1) wskazują też zarówno na wpływ, jak i sposób działania S. G. (1), w sprawie obsadzenia stanowiska dyrektora (...) w 2015 r., co uwiarygadnia wyjaśnienia T. P. (1) w odniesieniu do jego kandydatury na inne stanowisko. W szczególności chodzi tu o żądanie ze strony S. G. (1) zatrudnienia P. Ł. na utworzonym w tym celu stanowisku zastępcy dyrektora, a następnie o przejęciu stanowiska dyrektora, zajmowanego dotychczas przez M. O. (1), który jednocześnie pozostał w (...) (w krótkim czasie – na stanowisku zastępcy dyrektora). Tu należy podkreślić, że stanowisko dyrektora (...) podlegało bezpośrednio S. G. (1) jako wiceministrowi środowiska odpowiedzialnemu za gospodarkę wodną, zaś ciąg zdarzeń, zwłaszcza wymiana stanowisk między P. Ł. a M. O. (1), wskazuje logicznie, iż nie była to swobodna decyzja M. O. (1) ( de facto była to rzeczywista degradacja). To zatem wspiera w istotny sposób wyjaśnienia M. O. (1) i T. P. (1) o wpływie S. G. (1) na tego rodzaju nominacje. I o ile stanowisko dyrektora (...) podlegało S. G. (1) i nie można mieć zastrzeżeń co do weryfikacji osób piastujących je, o tyle stanowisko zastępcy dyrektora, a zwłaszcza konieczność utworzenia nowego, dotychczas nie funkcjonującego w strukturach stanowiska, nie należało, formalnie, do uprawnień decyzyjnych S. G. (1). Wyjaśnienia S. G. (1) w tym zakresie stanowią zatem przyjętą linię obrony, a zwłaszcza opierającą się o dyskredytację wyjaśnień T. P. (1), obciążających go w pewnym zakresie w odniesieniu do postawionych zarzutów. Przyznanie faktu, iż miał wpływ, choćby nieformalny, na nominację T. P. (1), a następnie wspierał go w uzyskaniu wysokiego stanowiska państwowego, stałoby w sprzeczności z przyjętą linią obrony, iż T. P. (1) obciąża go bezpodstawnie. To bowiem wskazywałoby, że popełnienie przestępstw zarzuca mu osoba nazywana „człowiekiem G.” i przez niego wspierana. To też w oczywisty sposób przeczyłoby narracji, że cała sprawa jest „ustawką (...)u” i została spreparowana przez „pisowską prokuraturę”.
	S. G. (1), B. K. (1) i Ż. K.	Okoliczność wspierania B. K. (1) przez S. G. (1) w jego kontaktach z (...) wynika wprost z wyjaśnień T. P. (1) (co do wiarygodności których sąd szeroko argumentował w części 2.2. w punkcie 1.2.1) i K. B. (1) (o którego wiarygodności szerzej w części 2.2 w punkcie 1.2.30), a także zeznań M. H. (1) o obserwacjach ze strony pracowników (...), jak również okoliczności towarzyszących (spotkań w hotelu (...), kontaktów towarzyskich, poszukiwania podwykonawców, rozmów telefonicznych itp.). Świadek T. O. (1) (akta główne k. 9988-9989) zeznał nawet, że z wiedzy powszechnej wynikało, iż B. K. (1) korumpuje urzędników, mających wpływ na inwestycje. Infantylne i pozbawione oparcia w regułach doświadczenia życiowego są te wyjaśnienia B. K. (1), w których wskazuje on, iż T. P. (1) wręcz utrudniał mu uczestniczenie w przetargach i udział w inwestycjach. Biorąc pod uwagę choćby relację T. S. G. i przyjacielską wręcz relację B. S. (6) G. jest to całkowicie nierealne. Ujawnione w sprawie okoliczności związane ze wspólnymi spotkaniami w (...), rozmowy telefoniczne, jak również i okoliczności związane z relacjami B. K. (1) z podwykonawcami (wątek 1.1.25) przeczą temu całkowicie. M. H. (1) zeznał nawet wprost, że T. P. pobłażliwie postępował z B. K. (w stosunku do innych wykonawców) i nigdy nie wyciągnął wobec niego żadnych konsekwencji (k. 18046). Warto zwrócić uwagę, że B. K. (1) odwiedzał stosunkowo często T. P. (1) w jego gabinecie i z T. P. (1) był na „ty”. Nie przeczy temu sytuacja opisywana przez świadka G. L. (k. 22707v-22709) o wyrzuceniu go z gabinetu T. P. (1). Sposób zachowania T. P. (1), nawet wobec bliskich mu współpracowników w (...), był często bardzo obcesowy, wręcz niekulturalny i dyktowany emocjami. Często nie miało to związku z rzeczywistym stosunkiem do tych osób ( vide: zeznania współpracowników, w tym np. kierowcy R. K. (1), akta A: k. 9790-9793, akta sądowe: k. 21069). Tym bardziej więc ten sposób zachowania T. P. (1) wobec wykonawców mógł mieć taki charakter. Charakterystyczne przy tym zaś było to, że obecny przy tej sytuacji B. K. (1), w zasadzie przełożony G. L., w żaden sposób nie zareagował i nie bronił G. L. (k. 22708), ani nie opuścił gabinetu, co przecież byłoby oczywiste w przypadku rozbieżności w stanowiskach. Także wśród niektórych wykonawców (np. J. O., k. 21684-21686, 21917-21918) B. K. (1) był uznawany za osobę dobrze znającą T. P. (1) tym bardziej, iż jak świadek J. O. zeznawał, powoływał się wobec niego na znajomość ze S. G. (1) (zaś T. P. (1) był w nieformalny sposób zależny od S. G. (1), o czym była już mowa). Wprost o wspieraniu B. K. (1) czy preferowaniu jego firmy w odniesieniu do konkretnego przetargu (tu opisanego w punkcie 1.1.25) przez T. P. (1) zeznają świadkowie – członkowie komisji przetargowej: B. C., A. B. (1) i T. R. (1), którzy to świadkowie nie mają przecież żadnego powodu, by w sposób nierzeczywisty przedstawiać okoliczności sprawy. Z kolei I. Z. (1) zeznała o kilkukrotnych wizytach B. K. (1) w gabinecie T. P. (1) w czasie przetargu i realizacji tej inwestycji. Nie były to zatem w żadnym stopniu, jakby chciałby to przedstawić B. K. (1), zachowania utrudniające mu udział w przetargach ze strony T. P. (1). Notabene, przetarg w sprawie (...) odbywał się we wczesnym etapie „dyrektorowania” T. P. (1) i w krótkim czasie po poznaniu S. G. (1) i B. K. (1). To wsparcie B. K. (1) ze strony T. P. (1) też mogło mieć różne fazy, a zwłaszcza osłabnąć w późniejszym czasie, szczególnie wobec ochłodzenia się relacji T. S. G. po rezygnacji z wykonywania funkcji prezesa (...) (o czym była już mowa). Tak więc przywoływane przez B. K. (1) pojedyncze sytuacje, zwłaszcza odnoszące się do okresu późniejszego, nie mogą mieć wpływu na ocenę tej relacji w okresie przetargu na (...) i realizacji tej inwestycji (lata 2009-2010). Charakterystyczny szczegół przedstawiła w swoich zeznaniach, które sąd uznaje za w pełni wiarygodne, I. Z. (1) (sekretarka T. P. (1)). Na podstawie jej zeznań można bowiem ustalić, że R. S. (1) proponował T. P. (1) pobyt w apartamencie B. K. (1) w Chorwacji (do którego sam jechał), co T. P. (1) skwitował prześmiewczo przy I. Z. (k. 3105, 20902v-20903). Nie zmienia to jednak faktu, iż tego typu propozycja mogła być skierowana do osoby, z którą B. K. (1) znajdował się w dobrych relacjach, nie zaś osoby, która mu utrudniała działalność gospodarczą. M. H. (1) zeznał zaś nie tylko o zaobserwowanej pobłażliwości T. P. (1) wobec B. K. (1), ale także o złej opinii o B. K. (1) wśród podwykonawców (k. 18043018046, 18120), z uwagi na brak płatności lub nieterminowe płatności mimo otrzymania płatności z (...). Wszystkie te dowody pozwalają przyjąć, iż T. P. (1), w pewnych sytuacjach, a zwłaszcza w odniesieniu do jednego konkretnego przetargu (stosunkowo wczesnego względem innych organizowanych przez (...)), wspierał B. K. (1). To, że w późniejszym czasie nie był wybitnie aktywny we wspieraniu firm (...) w kolejnych przetargach mogło wynikać także z faktu, iż co do doboru podwykonawców, wykonawstwa robót i rozliczeń z podwykonawcami miał zastrzeżenia (zeznawał o tym M. H. (1), a także G. L. czy J. O.). Oczywiste jest natomiast, że wsparcie B. K. (1) ze strony T. P. (1) nie wynikało z ich znajomości (wcześniej nie znali się) czy względów merytorycznych związanych z wykonawstwem ( firmy (...) nie wykonywały wcześniej prac melioracyjnych, zaś w późniejszym czasie T. P. (1) wręcz miał zastrzeżenia co do jakości niektórych prac). A zatem wsparcie to mogło wynikać albo z przekazanych korzyści majątkowych albo z wiedzy o przyjacielskiej relacji B. S. (6) G.. Albo z obu tych okoliczności równocześnie. W ocenie sądu właśnie te przyjacielskie kontakty między S. G. (1) a B. K. (1), niesporne w niniejszym postępowaniu i potwierdzane przez obu tych oskarżonych, które były powszechnie znane, w tym znane T. P. (1), powodują iż nie sposób przyjąć, iż T. P. (1), nieformalnie zależny od S. G. (1) i oczekujący wsparcia od niego w sytuacji ubiegania się o stanowisko Prezesa (...), utrudniałby cokolwiek B. K. (1), a już zwłaszcza działał przeciwko niemu w sposób niezgodny z prawem lub zasadami współżycia społecznego. Tym samym okoliczności te i wskazane dowody wspierają wyjaśnienia T. P. (1) i K. B. (1) w tym zakresie o nieformalnym wspieraniu B. K. (1) przez S. G. (1). A w konsekwencji przeczą dowodom przeciwnym: wyjaśnieniom S. G. (1) i B. K. (1). Wyjaśnienia S. G. (1) i B. K. (1) w tym zakresie należy uznać za realizację przyjętej przez nich linii obrony. Przyznanie faktu wspierania B. K. (1) przez S. G. (1) w relacjach z (...) wskazywałoby na możliwość zaistnienia przestępstwa, opisanego przez T. P. (1) w odniesieniu do konkretnego przetargu ( (...), część 1.1.25), a pośrednio na możliwość zaistnienia innych przestępstw, o których pewną wiedzę miał T. P. (1) (w tym przekazania apartamentu). Zeznania Ż. K. są w pełni zbieżne z wyjaśnieniami B. K. (1). Tyle, że w żaden sposób nie wzmacniają ich wiarygodności. Po pierwsze, Ż. K. nie uczestniczyła w spotkaniach czy rozmowach, mających znaczenie dla oceny tej kwestii. A zatem całą swoją szczegółową wiedzę w tym zakresie może oprzeć wyłącznie o relację męża – B. K. (1). Po wtóre, nie sposób oczekiwać, by żona oskarżonego, zawnioskowana do przesłuchania pod koniec postępowania sądowego przez obrońców tegoż oskarżonego, mając pełną możliwość uzyskania informacji o dotychczasowych dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym dowodach obciążających, złożyła zeznania odmienne od wyjaśnień swojego męża. Oczywiste jest bowiem, że jest osobą równie zainteresowaną korzystnym rozstrzygnięciem sprawy męża, jak on sam. Podkreślenia wymaga, że o wiarygodności wersji nie przesądza ilość dowodów ją wspierających, zwłaszcza zeznań osób najbliższych, a treść poszczególnych dowodów w konfrontacji z dowodami przeciwnymi. Z tych względów sąd odmówił wiarygodności także tym zeznaniom.
	wyjaśnienia S. G. (1)	Nie polegają na prawdzie wyjaśnienia S. G. (1) wskazujące, że K. B. (1) był aktywnym członkiem (...)u. Oczywiście materiał dowodowy wskazuje, że K. B. (1) był w pewnym okresie członkiem (...)u, przy czym wcześniej był członkiem (...). Dla poparcia swoich twierdzeń S. G. (1) wskazał, że K. B. (1) w 2006 r. startował z list (...) do Rady Powiatu w S. (obejmującej D.) oraz że niektórzy członkowie (...) (K. K. (8), K. N. (1), A. O. (1), A. S. (4) i T. W.) udzielili mu pisemnego wsparcia w okresie gdy został podejrzanym w postępowaniu karnym. Te twierdzenia nie przekonują o aktywności K. B. (1) w strukturach partyjnych. Nie świadczy o tym incydentalny start z listy partyjnej do stosunkowo mało znaczącej (z punktu widzenia działalności Państwa) jednostki samorządowej bez uzyskania mandatu (przy czym w równoległych wyborach na wójta startował jako kandydat bezpartyjny z komitetu wyborczego wyborców, a nie komitetu wyborczego partii politycznej, a dodatkowo uzyskał znikome poparcie, co wskazuje na brak poparcia ze strony (...) w tych wyborach). W warunkach wyborów samorządowych w Polsce liczba mandatów radnych do obsadzenia wynosi łącznie ponad 46.000, zaś każdy komitet wyborczy może wystawić podwójną liczbę kandydatów (i duże komitety z reguły z tego korzystają w większych jednostkach samorządowych). To oznacza, że K. B. (1) był jednym z kilkudziesięciu tysięcy kandydatów na radnych, wystawionych w tych wyborach przez (...) (i w dodatku nie będącym w tym czasie członkiem partii). To oczywiście nie może świadczyć o aktywności partyjnej. Ale to nie wszystko. Były to jedyne wybory (z 2006 r.), w których uczestniczył K. B. (1). Nie uczestniczył ani w wyborach parlamentarnych, ani w wyborach samorządowych w 2010 r. (czyli tych, które również odbyły się przed przedstawieniem mu zarzutów). W późniejszym czasie zrezygnował z członkostwa. Nie sposób zatem twierdzić, że był aktywistą partyjnym. Wręcz przeciwnie, gdy spojrzeć na datę kandydowania (2006 r.) i odnieść to do partii wówczas rządzącej (2006 r.), a także uwzględnić późniejsze bliskie kontakty towarzyskie ze S. G. (1) (do których sąd jeszcze się odniesie w części 1.2.30) to nie sposób odnieść wrażenia, że K. B. (1) starał się, jako przedsiębiorca, zapewnić przychylność aktualnie sprawujących władzę ( notabene, współpracujący z nim jego brat W. B. (1) w 2006 r. kandydował do Rady Powiatu z (...), wynika to, w ramach notorii sądowej, z oficjalnych danych na stronie (...)). I nie świadczy to niekorzystnie o K. B. (1), a o klasie politycznej, a zwłaszcza o warunkach, w jakich muszą funkcjonować przedsiębiorcy (o tym świadczy też wieloletnie zachowanie T. P. (1) wobec przedsiębiorców, przy wsparciu S. G. (1) i popieraniu go nawet na wysokie stanowisko państwowe). Poza incydentalnym kandydowaniem do rady powiatu z listy (...) w stosunkowo odległej, od dalszych zdarzeń, a w szczególności złożenia obciążających wyjaśnień, przeszłości, K. B. (1) nie wykazywał się żadną aktywnością partyjną. Nie występował w mediach, nie wspierał publicznie partii, nie był członkiem zarządu, choćby terenowego, nie powoływał się na członkostwo w partii w rozmowach itp. W tym samym czasie utrzymywał bliskie kontakty towarzyskie ze S. G. (1), prowadzące wręcz do uznania w środowisku, iż jest „człowiekiem G.”, wspierał kampanię wyborczą (...), także finansowo (kwestia opłacenia folii z wizerunkiem S. G. (1) i logo Platformy i umieszczenia ich na busach – wątek 1.1.30), a nawet sam powoływał się na wpływy u S. G. (1) (powszechnie wówczas znanego, jako czołowa postać PO). To nie jest zachowanie aktywisty partyjnego (...)u, co przecież jest oczywiste. Dodać należy, że bez znaczenia dla tej oceny ma przedłożone przez S. G. (1) zdjęcie, prezentujące K. B. (1) witającego się z A. M. (7). Po pierwsze, incydentalność takiego zdarzenia nie może o niczym świadczyć, zwłaszcza iż nie sposób ustalić ani czasu, ani miejsca zdarzenia. Po wtóre, zdjęcie wskazuje raczej na grzecznościowe przywitanie się przy wyjściu z samochodu przez A. M. (7), a nie na jakąkolwiek zażyłość między tymi osobami. Wreszcie kwestia listu wystawionego przez kilku, szeregowych (szerzej nieznanych) członków i sympatyków (...)u, po postawieniu K. B. (1) zarzutów i po doniesieniach medialnych w tej sprawie (k. 406 akta S. G. (1)). List ten został sporządzony w specyficznej sytuacji, w jakiej znalazł się K. B. (1) i miał charakter instrumentalny – udzielenia „pomocy” w postępowaniu karnym. Wielokrotnie zdarza się, że w postępowaniach karnych różne osoby poręczają za podejrzanych i nie oznacza to aktywności partyjnej tych podejrzanych, a co najwyżej – co zresztą często bywa wątpliwe z punktu widzenia organów procesowych - stanowi zaświadczenie o prawym charakterze. Takie listy nie mają zresztą żadnego znaczenia procesowego, chyba że zostaną uznane za złożenie tzw. poręczenia osobistego (co w tej sprawie nie miało miejsca), co notabene zdarza się niezmiernie rzadko w stosunku do złożonych tego rodzaju pism. Warto podkreślić, że list został sporządzony w dniu 12 czerwca 2014 r., a zatem w czasie, gdy K. B. (1) kwestionował swoją winę i gdy osoby podpisane od tym listem mogły czerpać wiedzę o zarzutach i dowodach tylko na podstawie doniesień medialnych. Charakterystyczne przy tym, że w liście tym pobrzmiewa zarzut upolitycznienia sprawy przez ówczesną władzę wykonawczą (którą przecież stanowiła głównie (...)). Tak więc w odniesieniu do wyjaśnień K. B. (1) lokalne środowisko (...) stawiało zarzut upolitycznienia sprawy przez PO, zaś środowisko S. G. (1), po postawieniu mu zarzutów, stawiało zarzut upolitycznienia tej samej sprawy przez (...). To dowodnie świadczy o intencjach obu tych grup wypowiadających się w tej sprawie. Nie sposób zatem budować jakichkolwiek argumentów o aktywności partyjnej K. B. (1) na bazie takiego listu, o którym była mowa wyżej. W tej sytuacji wyjaśnienia S. G. (1) o K. B. (1) jako aktywnym działaczu (...) są nieprawdziwe, a mają sprzyjać jego narracji o „ataku (...) na jego osobę i tym postępowaniu jako zemście politycznej, także w celu odpowiedniego nastawienia opinii publicznej. Oczywiste jest bowiem, że przyznanie tego, iż obciążyła go osoba, z którą utrzymywał wieloletnie bliskie kontakty towarzyskie, przeczyłaby jego narracji o upolitycznieniu sprawy. Nieprawdziwe są też twierdzenia S. G. (1) o tym, że w żaden sposób nie pomagał w działalności spółki (...), należącej do K. B. (1), M. L. (1) (pasierba S. G. (1)) i S. L. (1) (siostrzeńca S. G. (1)). Pomijając już tu stanowcze, konsekwentne i logiczne wyjaśnienia K. B. (1) to należy odwołać się do treści utrwalonych rozmów telefonicznych np. z listopada 2013 r., w których mowa jest o udziale S. G. (1) w zakresie tworzenia biznesplanu na potrzeby uzyskania kredytu przez spółkę.
	wyjaśnienia S. G. (1) i R. G. (1)	Nie polegają na prawdzie wyjaśnienia tych oskarżonych w tej części, gdy twierdzą oni, że zarzuty w niniejszej sprawie są wynikiem działalności publicznej S. G. (1). W znacznej mierze sąd odnosił się do tego w części wstępnej rozważań. Tu może jeszcze, z uwagi na zbieżność wyjaśnień małżonków G. w tym zakresie, warto odnieść się do wskazywanych przez nich praprzyczyn tego „spreparowania politycznego” sprawy. Odwołanie K. K. (14) z funkcji prezesa (...) nastąpiło w 2008 r., przy czym już w 2015 r. (za rządów (...)) został ponownie powołany na to stanowisko. Z kolei, wedle twierdzeń oskarżonych, S. G. (1) zablokował dotację na Geotermię T. w 2011 r. Geotermia ta, co wynika z wiedzy powszechnej, rozpoczęła faktyczną działalność w 2020 r., zaś od 2017 r. korzystała z różnych dotacji (za rządów (...)). Powyższe pokazuje, że te decyzje S. G. (1) (nawet jeśli nastąpiły) były mało istotne z punktu widzenia tych podmiotów, a w każdym razie nie uniemożliwiły im działania w przyszłości w danym obszarze. Nie sposób zatem wiązać z takimi przypadkami chęci „zemsty politycznej” po latach. Mało tego, ponownie trzeba przypomnieć, że podejrzenie popełnienia przestępstw przez S. G. (1), zarzuconych mu w niniejszym postępowaniu, pojawiło się w 2013 r. (gdy chodzi o tzw. plagiat), w 2014 r. (gdy chodzi o inne przestępstwa z wyjątkiem zarzutu dotyczącego „zegarków”), w połowie 2015 r. (gdy chodzi o zarzut odnoszący się do korzyści majątkowej w postaci „zegarków”). Zatem praktycznie wszystkie czyny, objęte niniejszym aktem oskarżenia, leżały w zainteresowaniu organów ścigania od 2013-2014 r. („zegarki” w połowie 2015 r.) i w tym zakresie kompletowany był materiał dowodowy, a zatem w czasie, gdy partią rządzącą była PO, zaś trudno było zakładać, że partia (...) odzyska władzę w końcu 2015 r. To w sposób oczywisty wyklucza motyw „politycznej zemsty” za mało znaczące, dla środowiska partii (...), zdarzenia faktyczne. Nie polegają na prawdzie również i te wyjaśnienia oskarżonych, gdy wskazują, że ewentualny kontakt tzw. (...) był związany w jakikolwiek sposób z niniejszą sprawą. Już samo to, że R. G. (1) rozpoznała „agenta T.” po opublikowanym wizerunku w mediach jako osoby, w okresie wcześniejszym, dwukrotnie ją zaczepiającej budzi poważne wątpliwości. Oczywiście mógł to być T. K. (2), ale równie dobrze mógł to być mężczyzna podobny do niego. Podkreślić jednak trzeba, że te wydarzenia mogły mieć miejsce w 2008 lub 2009 r. (wedle wyjaśnień R. G. (1)), a zatem za czasów, gdy partią rządzącą była PO, a nie (...). Zatem, gdyby nawet takie kontakty nastąpiły, to nie sposób doszukać się żadnego związku z niniejszą sprawą (w odniesieniu do S. G. (1) rozpoczynającą się w l. 2013-2014). Co najwyżej można byłoby uznać, że odpowiednie służby specjalne Państwa monitorowały zdarzenia związane z czołowymi politykami (ministrami, wiceministrami), co przecież nie jest niczym nadzwyczajnym w państwie demokratycznym. Założenie, że środowisko (...), poprzez działania „agenta T.”, zamierzało w tamtym czasie podjąć w przyszłości, działania odwetowe w stosunku do S. G. (1) jest całkowicie niewiarygodne. Ponadto, jak wynika z wyjaśnień małżonków G., podejrzenie, iż służby specjalne podejmują działania względem żony S. G. (1), powzięli już ok. 2010 r. Oczywistą reakcją w takiej sytuacji, znając choćby powiązania T. K. (2) z (...) (w 2011 r. został posłem z list (...)) byłoby powiadomienie (...) lub CBŚ o możliwych nielegalnych działaniach wobec wiceministra środowiska. A nic takiego nie nastąpiło przez wiele kolejnych lat. Wobec powyższych argumentów sąd odrzucił supozycje oskarżonych w tej mierze uznając, że również i one są wynikiem przyjęcia narracji o „ataku politycznym” prokuratury, w związku z jej uzależnieniem od (...). Warto jeszcze odnieść się do ujawnionej pod koniec postępowania informacji o dokonywanej kontroli operacyjnej w stosunku do adw. R. G. (3), obrońcy S. G. (1). O ile sama taka kontrola operacyjna, jeżeli obejmowała działania adw. R. G. (3) jako obrońcy, była całkowicie niedopuszczalna i stanowiła złamanie podstawowych reguł obowiązujących w postępowaniu karnym, o tyle czas tej kontroli – lipiec – grudzień 2019 r. – wskazuje na to, iż następowała już po wniesieniu aktu oskarżenia w niniejszej sprawie a jeszcze przed rozpoczęciem pierwszej rozprawy głównej. Tym samym kontrola ta nie mogła mieć żadnego wpływu na materiał dowodowy zgromadzony do czasu wniesienia aktu oskarżenia, zaś po tej kontroli oskarżyciel nie złożył żadnych wniosków dowodowych odnoszących się bezpośrednio do S. G. (1), które mogłyby sugerować na jakikolwiek związek z tą kontrolą operacyjną. Oznacza to, że kontrola ta nie miała wpływu ani na materiał dowodowy w tej sprawie, ani na tok niniejszego postępowania. Z uwagi na jej czas trudno nawet uznać, że miała jakikolwiek związek z niniejszą sprawą skoro wyjaśnienia S. G. (1) złożone po tym czasie zasadniczo nie różniły się od wyjaśnień złożonych wcześniej, zaś oskarżyciel żadnego nowego dowodu w sprawie dotyczącej zarzutów stawianych S. G. (1) nie przedstawił.
1.2.25	wyjaśnienia B. K. (1) (w części)	Wyjaśnienia B. K. (1) zaprzeczające wspieraniu go przez S. G. (1) czy utrudnianiu mu działań związanych z tym przetargiem i tą inwestycją są niewiarygodne i omówione zostały już w części 2.2/1.1.24. Rozważania te zachowują pełną aktualność i w tej części uzasadnienia. Tu w tej kwestii dodać tylko należy, że wyjaśnienia B. K. (1) w tej mierze nie były konsekwentne i zmieniały się w zależności od jego sytuacji procesowej. Warto zwrócić uwagę zwłaszcza na wyjaśnienia złożone w dalszej części postępowania przygotowawczego (k. 1131 i następne, akta (...)), w których to wyjaśnieniach oskarżony przyznał fakt przekazania na własność apartamentu S. G. (1) (później się z tego wycofał; szerzej w części 2.2/1.2.27). W wyjaśnieniach składanych w tym czasie B. K. (1) nie kwestionował wspierania go przez S. G. (1) a nawet określił, że nie domagał się reszty ceny apartamentu (ponad pożyczone 60.000 złotych) tylko, że odbierze ją "poprzez przychylność w przyszłości wobec mojej osoby" (k. 1666, akta (...)). W postępowaniu sądowym B. K. (1) zaprzeczył tym wyjaśnieniom wskazując, że został namówiony do obciążania S. G. (1) przez ówczesnego obrońcę N. C.. Tyle, że - w ocenie sądu - nie było to wyjaśnienie wiarygodne (szerzej w części 2.2/1.2.27). Ponadto, w odniesieniu do zarzutu dotyczącego propozycji 3% korzyści majątkowej, B. K. (1) nie obciążał S. G. (1) w żadnym stopniu i to mimo prowadzenia postępowania przygotowawczego w tym kierunku (o czym świadczy treść pytań zadawanych przez przesłuchujących, wynikających z treści odpowiedzi przesłuchiwanych), a tenże S. G. (1) nigdy nie miał i nie ma postawionego zarzutu z tego tytułu (marginalnie można stwierdzić, iż w tej sprawie jest to kolejny przykład przeczący politycznemu "preparowaniu" sprawy. Gdyby taka okoliczność zaistniała to niewątpliwie B. K. (1), zwłaszcza w czasie, gdy składał wyjaśnienia obciążające do których w ocenie obrony był przymuszony sytuacją, obciążyłby S. G. (1) także i w tym zakresie). Wspieranie B. K. (1) przez S. G. (1) przy przetargu (...) wynika zresztą nie tylko z wyjaśnień T. P. (1) (a także K. B. (1)), ale także zeznań świadka M. H. (1) – zastępcę Dyrektora (...) ds. inwestycji czy J. C. (2) (przekazującego wiedzę pozyskaną z relacji M. T.), zaś wspieranie B. K. (1) przez T. P. (1) - także z zeznań świadków T. R. (1), A. B. (1), B. C., I. Z. (1), A. G. i K. L. (2) (współpracownika B. K. (1)). To oczywiście przeczy podawanym przez B. K. (1) okolicznościom (w ramach niektórych wyjaśnień) o utrudnianiu mu startu w przetargu i prowadzenia inwestycji przez T. P. (1) lub nieistnieniu relacji koleżeńskich z T. P. (1) w tamtym czasie. Rzeczywiście, w toku wykonywania inwestycji, T. P. (1) wielokrotnie zwracał się do B. K. (1) o realizację poszczególnych zadań, czy też zapłatę podwykonawcom ale wynikało to i z opieszałości i z negatywnych relacji B. K. (1) z podwykonawcami, o czym wyjaśniał nie tylko T. P. (1), ale także K. B. (1), a zeznawali świadkowie M. H. (1) („Nie słyszałem żadnej dobrej opinii o K.”, k. 18043-18046) i J. O..
	wyjaśnienia B. K. (1) (w części) i R. S. (1)	W kwestii propozycji 3% korzyści konieczne jest przeprowadzenie rozważań łącznie, zwłaszcza w odniesieniu do wyjaśnień B. K. (1) i R. S. (1) uznanych przez sąd za niewiarygodne, choć w nieco innym zakresie. Przede wszystkim wskazać należy, że wyjaśnienia R. S. (1) i B. K. (1) są ze sobą sprzeczne. R. S. (1) zaprzeczał w ogóle, by doszło do omawiania kwestii 3 % w kontekście korzyści majątkowej, zaś B. K. (1) wskazywał, i to w tym zakresie konsekwentnie przez całe postępowanie, że odbyło się spotkanie w hotelu (...) w konfiguracji: R. T. P.-B. K. (1), w trakcie którego R. S. (1) i T. P. (1) rozmawiali o tym, że wykonawcy udzielają 3 % wartości inwestycji w formie korzyści, co B. K. (1) odebrał jako sugestię z ich strony - propozycję wręczenia korzyści. W ocenie sądu obie wersje wydarzeń, jako sprzeczne z wyjaśnieniami T. P. (1) i z zasadami doświadczenia życiowego i regułami logiki, są niewiarygodne. Wyjaśnienia R. S. (1) sprowadzają się do zaprzeczania udziałowi w takim spotkaniu. W świetle wyjaśnień T. P. (1), a także w tym zakresie wyjaśnień B. K. (1), te wyjaśnienia R. S. (1) muszą być uznane za niewiarygodne i obliczone wyłącznie na uchronienie siebie od odpowiedzialności karnej. T. P. (1) nie miał żadnego powodu, by bezpodstawnie obciążać R. S. (1). Nie znajduje się z nim w żadnym konflikcie, a wręcz przeciwnie, zawdzięczał mu poparcie S. G. (1) i w efekcie stanowisko dyrektora (...), zaś obciążenie R. S. (1) nie przynosiło mu też żadnej korzyści procesowej. Wyjaśnienia B. K. (1) są niewiarygodne w części dotyczącej złożenia propozycji przez T. P. (1) i nie reagowania na nią przez niego samego. W rzeczywistości B. K. (1), mając już postawione zarzuty i wiedzę o tym, że obciąża go w tym zakresie T. P. (1), tak skonstruował swoje wyjaśnienia, by nie negować całkowicie faktu spotkania i propozycji, jednakże by przedstawić T. P. (1) (obciążającego go o złożenie obietnicy udzielenia korzyści majątkowej) jako osobę współdziałającą w tym przestępstwie, a siebie - jako pewnego rodzaju ofiarę tego przestępstwa. Tyle, że przedstawiane przez B. K. (1) uzasadnienie kłamliwego pomawiania go przez T. P. (1) ("ukrycie swoich przestępstw") jest nie do przyjęcia w świetle podstawowych zasad doświadczenia życiowego i reguł logiki. Przede wszystkim wskazać należy, że T. P. (1), od początku gdy zdecydował się składać wyjaśnienia ujawniające przestępstwa (czyli od 2014 r.), nigdy nie ukrywał swojej roli i ujawniał szereg przestępstw z własnym udziałem i to nawet takich, o których organy ścigania nie miały w tamtym czasie żadnej wiedzy (chociażby wątek 1.1.26 i wiele innych). Mało tego, wystarczy prześledzić zarzuty w niniejszej sprawie by uznać, że T. P. (1) jest najbardziej obciążoną zarzutami osobą w tym postępowaniu. Nie sposób zatem mówić o ukrywaniu jakichś przestępstw przez niego, jak też o ujawnianiu przestępstw wyłącznie znanych organom ścigania. To w sposób oczywisty wskazuje na wiarygodność T. P. (1), a jednocześnie czyni zarzuty B. K. (1) bezpodstawnymi. W odniesieniu do zarzutu opisywanego w tej części należy jeszcze podnieść, że T. P. (1) ujawnił te okoliczności w sytuacji braku jakiejkolwiek wiedzy w tym zakresie ze strony organów ścigania. A zatem najprostszym sposobem ukrycia swojej przestępczej działalności w tym zakresie (o której wyjaśniał B. K. (1)) było nieujawnienie tych okoliczności. W tej sytuacji nie sposób też twierdzić, iż wyjaśnienia T. P. (1) w odniesieniu do tych 3 % korzyści miały jakikolwiek związek z zamiarem uzyskania przez niego złagodzenia kary w oparciu o art. 60 § 3 k.k. tym bardziej, iż nie tylko nie popełnił on żadnego przestępstwa w tych okolicznościach, ale też nie współdziałał z B. K. (1) i R. S. (1). Warto przy tym zauważyć, że wyjaśnienia T. P. (1) odznaczają się dużą rozwagą, by nie doprowadzić do niesłusznego postawienia zarzutów. Mimo, iż początkowo wyjaśniał, iż w spotkaniu, w sposób bierny, brał udział S. G. (1) to następnie, po przemyśleniu wyjaśnił, że jest jednak pewien braku udziału S. G. (1) w spotkaniu w hotelu (...), gdy padła propozycja "3%". Wprawdzie uważał, iż ta propozycja, wyartykułowana przez R. S. (1), miała przynieść korzyść także S. G. (1) to jednocześnie zaznaczał, że to tylko jego ocena. To w sposób oczywisty zadaje kłam tezie lansowanej przez S. G. (1) (w innych wątkach sprawy) czy B. K. (1), że pomówienia T. P. (1) nastąpiły w celu ukrycia swoich przestępstw i obciążenia S. G. (1) z przyczyn politycznych. Tak samo rzecz się ma z relacjonowanym zachowaniem B. K. (1). Przecież gdyby T. P. (1) chciał niesłusznie obciążyć B. K. (1) to wyjaśniałby od początku, że była to propozycja R. S. (1) i B. K. (1). Tymczasem T. P. (1) nie ukrywał, że inicjatorem tego i głównym działającym był R. S. (1), zaś rola B. K. (1) sprowadziła się tylko do przyjęcia i przytaknięcia tej propozycji w obecności T. P. (1), na spotkaniu w hotelu (...). W tym stanie rzeczy wyjaśnienia R. S. (1), a także B. K. (1) w części dotyczącej jego zachowania odnośnie propozycji "3%" nie zasługują na wiarę.
		Mimo postawienia zarzutu R. S. (1) i B. K. (1), w odniesieniu do tego czynu, działania wspólnie i w porozumieniu , to oskarżyciel nie przedstawił na to żadnego dowodu. Z kolei wyjaśnienia T. P. (1) wręcz przeczą takiemu działaniu wspólnie i w porozumieniu. T. P. (1) wyraźnie bowiem wskazywał, że inicjatorem tej propozycji, powtarzanej wielokrotnie, był R. S. (1), zaś B. K. (1), w czasie jednego ze spotkań towarzyskich przytaknął i zgodził się na to. Oznacza to, że zachowanie R. S. (1) można traktować jako podżeganie, zaś zachowanie B. K. (1) jako złożenie obietnicy udzielenia korzyści majątkowej, nie zaś działanie wspólnie i w porozumieniu. Warto podkreślić, że mimo złożenia obietnicy (nieco wymuszonej przez R. S. (1) w określonej sytuacji towarzyskiej) korzyść taka nigdy nie została udzielona. Gdyby obaj oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu to nie było żadnego powodu do nierealizowania obietnicy, zwłaszcza w sytuacji, gdy R. S. (1) w późniejszym czasie naciskał na jej realizację. Gdy zaś obietnica miała charakter „przymuszenia” okolicznościami, a zwłaszcza w związku z „nagabywaniem” w tej sprawie ze strony R. S. (1) to zrozumiałe jest, w świetle reguł logicznych, jej niezrealizowanie w późniejszym terminie.
1.2.26	wyjaśnienia R. S. (1), zeznania świadka K. W.	Fakt zatrudnienia K. W. w (...) leży poza sporem i wynika ze zgromadzonej dokumentacji. Istotne zaś dla rozstrzygnięcia było ustalenie tego, czy R. S. (1) nakłaniał T. P. (1) do zatrudnienia córki oraz czy otrzymał od niego pytania konkursowe. W tym zakresie wyjaśnienia R. S. (1) nie zasługują na wiarę. T. P. (1) w sposób stanowczy, konsekwentny, wyjaśniał w tej mierze i brak jest jakiegokolwiek powodu, by miał wyjaśniać nieprawdę. Podkreślenia wymaga, że składając wyjaśnienia w tym zakresie obciążył nie tylko R. S. (1), ale przede wszystkim samego siebie i to w sytuacji, gdy organy ścigania nie miały jakiejkolwiek wiedzy o tego rodzaju okolicznościach. Biorąc pod uwagę zasady doświadczenia życiowego i uwzględniając ówczesne relacje łączące T. P. (1) z R. S. (1) w tym fakt, iż to R. S. (1) był osobą proponującą nieformalnie T. P. (1) na stanowisko Dyrektora (...), te wyjaśnienia T. P. (1) zasługują w pełni na wiarę. W konsekwencji należało odmówić wiarygodności sprzecznym z nimi wyjaśnieniom R. S. (1), sprowadzającym się do zaprzeczania takim faktom. Wyjaśnienia R. S. (1) stanowiły wyartykułowanie przyjętej przez niego linii obrony, zmierzającej do ekskulpacji za popełnione przestępstwo. Treść wyjaśnień T. P. (1) przesądza też i to, że nie zasługują na wiarę zeznania świadka K. W., zbieżne z wyjaśnieniami R. S. (1). Świadek ta jest wprost zainteresowana rozstrzygnięciem w tej sprawie nie tylko z powodu zarzutu postawionego ojcu, ale także z powodu ewentualnie negatywnych konsekwencji, w tym wizerunkowych, w środowisku, w którym jest zatrudniona.
1.2.27	wyjaśnienia B. K. (1) (w części), wyjaśnienia S. G. (1) i zeznania świadka Ż. K.	Wstępnie należy zaznaczyć, że formularz uzasadnienia wymusza omawianie dowodów odrębnie, zwłaszcza w odniesieniu do poszczególnych wątków sprawy. Tymczasem art. 410 k.p.k. wymaga oceny całokształtu dowodów, a więc wzięcia pod uwagę także tych okoliczności, które dotyczą innych wątków sprawy, a mogą być, w sposób pośredni, powiązane z danym wątkiem sprawy. Tak jest i w niniejszej sprawie, gdy na ocenę dowodów w wątku dotyczącym przyjmowania korzyści majątkowych przez S. G. (1) od B. K. (1) mają pośrednio wpływ i okoliczności, ustalone na podstawie dowodów, w innych wątkach sprawy. W szczególności dla kwestii przyjęcia korzyści majątkowej w postaci apartamentu kolosalne znaczenie mają okoliczności zmierzające do ukrycia własności tegoż apartamentu, przedstawione tu w punkcie 2.2/1.1.28. Jest rzeczą przecież oczywistą, że ukrywanie własności apartamentu (przeniesienie jego własności na inną osobę) jest ściśle związane z pozyskaniem tej własności w sposób nielegalny. Tak więc rozważania dotyczące wątku opisanego w punkcie 1.1.28, a więc wątku chronologicznie późniejszego od przekazania korzyści majątkowej w postaci apartamentu, mają bardzo istotne znaczenie dla rozważań odnoszących się do niniejszego wątku. I to – mimo wymuszonego przez formularz odrębnego opisania – należy traktować jako całość. Pewne znaczenie dla kwestii przekazania korzyści majątkowej w formie gotówkowej (100.000 złotych na kampanię wyborczą) mają z kolei dowody, w tym wyjaśnienia K. B. (1), zaprezentowane w części 1.1.30, a odnoszące się do tzw. „kanapek wyborczych”. Oczywiście przekazanie korzyści majątkowej nazwanej „kanapką wyborczą” przez K. B. (1) samo w sobie nie świadczy o przekazaniu korzyści przez inną osobę. To jednak może wspierać inne dowody, zwłaszcza wskazujące na funkcjonujący mechanizm przekazywania korzyści majątkowych przez przedsiębiorców w formie „kanapek wyborczych”. Może też wskazywać na podatność lub niepodatność S. G. (1) na tego typu zachowania. Stąd przy ocenie tej kwestii należy też mieć na uwadze dowody i ich analizę dotyczącą wątku opisanego w punkcie 1.1.30. Marginalnie jeszcze wyjaśnić trzeba kwestię nomenklatury, przyjętą w niniejszym uzasadnieniu, a to wobec kwestionowania przez S. G. (1) określenia „apartament” w stosunku do lokalu mieszkalnego, mającego być przedmiotem korzyści majątkowej od B. K. (1). W języku polskim apartament może być używany w dwóch znaczeniach: luksusowego lokalu mieszkalnego lub też wakacyjnego mieszkania. W niniejszym uzasadnieniu sąd używał tej nomenklatury w tym drugim rozumieniu: wakacyjnego mieszkania. Oczywiste jest bowiem, że powierzchnia tego lokalu (ok. 40 m²), położenie – 2. piętro od strony stoku (bez widoku na morze), opisywany pokrótce standard wyposażenia, wartość lokalu, nie pozwalały na uznanie tego lokalu za lokal luksusowy. Na marginesie tylko wskazać można, że wyjaśnienia B. K. (1), iż apartament ten nie posiadał balkonu są nieprawdziwe. Z umowy wprost bowiem wynika, iż do tego apartamentu przynależy niewielki balkon o pow. 1,65 m². Wyjaśnienia te należy uznać za oczywistą omyłkę B. K. (1), który w tamtym czasie dokonywał sprzedaży wielu apartamentów i mógł nie pamiętać tej okoliczności. Warto jednak o tym pamiętać w kontekście zarzutów S. G. (1) co do K. B. (1) w wątku 1.1.30, związanych z brakiem balkonu w (...) mieszkaniu S. G. (1).
	zeznania świadka A. C. (1) (uprzednio A.)	Zeznania świadka A. C. (1) (uprzednio A.) sąd uznaje za niewiarygodne i w związku z tym nie brał ich pod uwagę w trakcie analizy tych okoliczności sprawy. W świetle tych zeznań B. K. (1) miał przekazać A. C. (1) (wówczas posługującemu się nazwiskiem A.) informację, że musiał powiedzieć prawdę żeby wyjść z aresztu a teraz „odkręca” to. W ocenie sądu jest to całkowicie niewiarygodne. Rozmowa takiej treści miała mieć miejsce w 2020 r., a zatem już w trakcie postępowania sądowego i po złożeniu przez B. K. (1) wyjaśnień odwołujących wcześniejsze „obciążające”. W tym czasie, jak wynika z wyjaśnień B. K. (1) ale też logicznego ciągu zdarzeń (abstrahując tu od wiarygodności poszczególnych wersji B. K. (1)), B. K. (1) ponownie znajdował się (lub zabiegał o to) na stopie przyjacielskiej ze S. G. (1), który mu przebaczył obciążenie go w postępowaniu przygotowawczym. Zdaniem sądu nie jest możliwe, by w takiej sytuacji, mimo wszystko dość delikatnej z punktu widzenia B. K. (1), ujawniał on tego rodzaju informacje i to w stosunku do osoby, która nawet nie była mu bliska, a wręcz przeciwnie – była windykatorem w stosunku do niego i której – wedle zeznań A. C. (1) – nawet w pewnym momencie groził. Oczywiste przecież, że B. K. (1) mógł się obawiać, że każda tego typu informacja zostanie wykorzystana przeciwko niemu w procesie formalnej czy nieformalnej windykacji, a w szczególności może być przedmiotem nacisku (czy wręcz szantażu). Drugą kwestią świadczącą o niewiarygodności tych zeznań jest czas ujawnienia tej informacji. Sprawa przeciwko S. G. (1) była i jest sprawą medialną, szeroko relacjonowaną przez media. Zarówno z tego powodu, jak i z powodu samych wypowiedzi B. K. (1) relacjonowanych przez A. C. (1), wiedział on już w tamtym czasie i o fakcie prowadzenia takiej sprawy i o zmiennej postawie procesowej B. K. (1). Nie ujawnił jednak tej informacji przed organami ścigania. A. C. (1) ujawnił tę informację dopiero w marcu 2022 r., gdy ubiegał się o przesłuchanie w przedmiocie niniejszej sprawy przez prokurator E. C. (a został przesłuchany ostatecznie przez prok. W. G.), w czasie trwania tymczasowego aresztowania, prowadzonego w innej sprawie przez prok. B. Z.. Nie ulega zatem najmniejszej wątpliwości, że jego przesłuchanie i ujawnienie powyżej wskazanej okoliczności było wynikiem instrumentalnego traktowania przesłuchania, w związku z potencjalnymi korzyściami, jakie mógł osiągnąć w tej lub innych sprawach (tu wskazać trzeba, że A. C. (1) był w przeszłości wielokrotnie karany sądownie, jak również że prowadzono wobec niego wiele postępowań karnych, w tym także w czasie przesłuchania w marcu 2022 r., zob. dane o skazaniach i prowadzonych postępowaniach k. 21494-21505). To oczywiście nie przesądza niewiarygodności *a priori* , jednakże nakazuje dużą ostrożność w ocenie tego dowodu. W tym zaś wypadku zarówno zasady doświadczenia życiowego i reguły logiki, w związku z opisanymi wyżej okolicznościami, jak i inne dowody w tej mierze, niepotwierdzające wersji A. C. (1), sprzeciwiają się uznaniu wiarygodności tych zeznań. N. sądową jest natomiast to, iż A. C. (1) podobnego rodzaju zeznania o treściach „zasłyszanych” składa także w innych sprawach, co również nie budzi zaufania do jego relacji. Każdy tego rodzaju dowód powinien być skonfrontowany z innymi, choćby pośrednimi, dowodami w sprawie. Tu zaś dość wskazać, że zeznania A. C. (1) stoją w sprzeczności nie tylko z wyjaśnieniami B. K. (1) (co wydaje się oczywiste i nieprzesądzające), ale też zeznaniami świadków R. S. (4) (k. 21626) i T. O. (2) (k. 21916-21917), a więc osób, które – wedle zeznań A. C. (1) – miały wiedzę o tej sprawie – R. S. (4) był w tym czasie kierowcą A. C. (1), zaś T. O. (2) przedsiębiorcą zlecającym windykację dokonywaną przez A. C. (1). Oczywiście nie jest możliwe pewne ustalenie, która z tych osób, osobiście zainteresowanych w złożeniu określonych zeznań, mówi prawdę. Jednakże sprzeczność tych wersji powoduje, że dokonywanie na tej podstawie ustaleń w sposób pewny jest niemożliwe. Biorąc to wszystko pod uwagę sąd odmówił wiarygodności zeznaniom A. C. (1) (uprzednio A.).
	wyjaśnienia B. K. (1) (w części) i S. G. (1)	Z racji czytelności wywodu zostaną odrębnie omówione wyjaśnienia oskarżonych B. K. (1) i S. G. (1) (jak również inne dowody) dotyczące korzyści majątkowej w postaci apartamentu w C.. Wyjaśnienia B. K. (1) w całym postępowaniu są niekonsekwentne i mogą być podzielone na trzy fazy: fazę pierwszą postępowania przygotowawczego, gdy B. K. (1) zaprzeczał przekazaniu apartamentu na własność S. G. (1) i nie wspominał o pożyczce w kwocie 60.000 złotych, wyjaśniał o sprzedaży apartamentu za gotówkę małż. K. (wyjaśnienia składane od momentu zatrzymania w dniu 13 kwietnia 2018 r. do 20 maja 2018 r.), fazę drugą postępowania przygotowawczego (od k. 1131v akta B. K. (1); wyjaśnienia składane od 24 maja 2018 r. do końca postępowania przygotowawczego), gdy B. K. (1) przyznawał fakt przekazania apartamentu na własność S. G. (1), z tym że nazywał to "prezentem" i jednocześnie wyjaśnił o pożyczce 60.000 złotych oraz o tym, że apartament był częściowym rozliczeniem pożyczki i fazę trzecią – sądową (od czasu złożenia wyjaśnień na rozprawie w dniu 26 lutego 2020 r.), gdy B. K. (1) ponownie zaprzeczał przekazaniu apartamentu, przyznał jednocześnie fakt pożyczki 60.000 zł, ale zaprzeczał by apartament był częściowym jej rozliczeniem, ponownie twierdził, że apartament zakupili za gotówkę małż. K.. Już samo to wyliczenie wskazuje, że na podstawie samych wyjaśnień B. K. (1) nie sposób zbudować pewnych ustaleń. O ile jednak bezpodstawne zaprzeczanie przekazaniu tej korzyści mogłoby być motywowane grożącą temu oskarżonemu odpowiedzialnością karną, o tyle bezpodstawne obciążanie S. G. (1) (a więc swojego przyjaciela wedle twierdzeń obydwu oskarżonych) jak i siebie, jak w drugiej fazie postępowania przygotowawczego, nie znajduje logicznego i zgodnego z zasadami doświadczenia życiowego wytłumaczenia. W każdym razie nie jest takim wytłumaczeniem sugerowanie linii obrony przez ówczesnego obrońcę przy założeniu, że linia obrony ta byłaby całkowicie niezgodna z rzeczywistością i polegała na bezpodstawnym obciążeniu swojego przyjaciela. W tej kwestii sąd argumentował już w części wstępnej. Tu tylko przypomnieć należy, że każde przesłuchanie B. K. (1), w tym i te z fazy środkowej, odbywało się w obecności przynajmniej jednego jego obrońcy, że twierdzenia B. K. (1) o „spisku” między prokuratorem a wybranym przez niego obrońcą są gołosłowne i złożone wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania (nie złożono nawet zawiadomienia do Rady Adwokackiej o nieetycznym postępowaniu obrońcy), wreszcie, że złożone w fazie środkowej wyjaśnienia B. K. (1) tylko częściowo zgodne są z wersją oskarżyciela, co w sposób oczywisty wyklucza, że były one w całości „spreparowane” i wymuszone przez prokuratora (w wyjaśnieniach tych B. K. (1), w odniesieniu do apartamentu, używał zwrotu „prezent”, a nie korzyść majątkowa i w dalszym ciągu przeczył otrzymaniu korzyści majątkowej w postaci 100.000 złotych). Nie można też podzielić sugestii B. K. (1) co do tego, że fakt składania wyjaśnień obciążających wynikał z jego złego stanu psychicznego. Oczywiście trudno negować, że pobyt w areszcie odbił się negatywnie na oskarżonym. Wynika to choćby z treści nieukończonego listu, mającego charakter pożegnalny z 20 kwietnia 2018 r. i listu skierowanego do Dyrektor AŚ w S. k. 426-427, 430-431 akta B. K. (1) (choć nie można wykluczyć też instrumentalnego traktowania tego rodzaju listów), wyjaśnień samego oskarżonego czy wypowiedzi po wysłuchaniu postanowienia o tymczasowym aresztowaniu: „on jest przestępcą a ja pójdę za niego siedzieć”. Jest to jednak konsekwencja stosowania tymczasowego aresztowania i izolowania każdego człowieka od jego dotychczasowego życia, w tym rodziny i perspektywy zagrożeń związanych z ewentualną przyszłą karą. Po tym oskarżony był przesłuchiwany, i to w obecności swoich obrońców i nikt nie kwestionował jego zdolności do udziału w przesłuchaniu. Mało tego, oskarżony wówczas jeszcze zaprzeczał zarzutom (przesłuchanie z dnia 2 maja 2018 r., k. 420-422 akta B. K. (1)). Nawet po oświadczeniu, że chce skorzystać z art. 60 § 3 k.k. oskarżony był przesłuchiwany i w dalszym ciągu zaprzeczał przekazaniu korzyści majątkowych (apartamentu i 100.000 zł) S. G. (1): tak było w dniu 10 maja 2018 r. (k. 806-815 akta B. K. (1)), w dniu 17 maja 2018 r. (k. 929-935 akta B. K. (1)), a nawet w pierwszej części przesłuchania w dniu 24 maja 2018 r. (k. 1128-1131 akta B. K. (1)). Dopiero po tym zmienił swoje wyjaśnienia w zakresie apartamentu, pozostając przy zaprzeczaniu przekazania korzyści majątkowej w kwocie 100.000 złotych do dnia dzisiejszego. Dodać należy, że za każdym razem wyjaśnienia odnośnie poszczególnych wątków były bardzo szczegółowe, z detalami. W ocenie sądu to nie są zachowania osoby, która nie jest świadoma swojego działania lub której stan psychiczny wyklucza zdolność do udziału w przesłuchaniu (pomijając już udział obrońcy w przesłuchaniu). Wydaje się zaś naturalne, że osoba postawiona w takiej sytuacji (zarzutów i tymczasowego aresztowania) może odczuwać presję (rzeczywistą lub wewnętrzną) co do przyznania się do winy i skorzystania z art. 60 k.k. zwłaszcza, gdy obrońcy mogli sugerować (co przecież jest zgodne z prawem), iż w takiej sytuacji możliwe będzie uchylenie aresztu. Zresztą wprost o tym świadczy ostatnie przesłuchanie z dnia 27 czerwca 2018 r. (k. 2164-2165 akta B. K. (1)), gdy B. K. (1) wskazywał, iż miał być zwolniony z aresztu i czuł się oszukany przez prokuraturę. Sugerowanie zaś przez B. K. (1), że prokurator mógł mieć jakiś związek z wypadkiem samochodowym jego żony i syna jest już nadużyciem prawa do obrony i – wobec nieprzedstawienia żadnych dowodów – musi być uznane za gołosłowne. Ale to oczywiście nie wszystko. Przede wszystkim fakt przekazania tej korzyści S. G. (1) wynika także wprost z wyjaśnień T. P. (1), wyjaśnień K. B. (1), a także zeznań świadków J. C. (3) i J. C. (2). Wszystkie te osoby dowiedziały się o przekazaniu (ew. zakupie) apartamentu albo bezpośrednio od S. G. (1) (K. B.) albo też od innych wskazywanych osób. Brak jest jakichkolwiek powodów, by osoby te wyjaśniały/zeznawały nieprawdę zwłaszcza, iż ich wersja znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach B. K. (1) z drugiej części postępowania sądowego. Bez znaczenia dla tej kwestii jest to, że S. G. (1) powiedział K. B. (1) o zakupie apartamentu od B. K. (1), nie zaś o przekazaniu go pod tytułem darmym, jako korzyści majątkowej. Faktem jest bowiem, że S. G. (1) nigdy formalnie nie zakupił jakiegokolwiek apartamentu w Chorwacji. Stwierdzenie zatem, że zakupił apartament „od B.” musi być uznane za przekazanie informacji o własności apartamentu, z ukryciem sposobu tego przeniesienia (i wskazaniem legalności transakcji). Przy okazji to kolejny argument na to, iż wyjaśnienia obciążające nie były wynikiem „preparowania” materiału dowodowego skoro w szczegółach (choć nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia) są niezgodne z wersją oskarżyciela. To jednak nadal nie wszystko. Ważne bowiem - dla oceny sytuacji w okresie 2010 - 2012 - jest również i to, co stało się z apartamentem w 2014 r. (wątek 1.1.28). Nie ulega bowiem wątpliwości, że apartament ten został formalnie sprzedany małż. K. (teściom M. L. (1)), a więc osobom związanym rodzinnie ze S. G. (1), jego żoną i ich synem/pasierbem. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dotyczącego zbędności zakupu apartamentu dla małż. K. (wobec braku ich wyjazdów do C.) o czym mowa w wątku 1.1.28, a także dotyczącego dochodów Państwa K., ich majątku, oszczędności (o czym mowa w wątkach 1.1.28 i 1.1.31-1.1.32) nie sposób przyjąć, iż po pierwsze małż. K. dysponowali w 2014 r. kwotą ok. 200.000 złotych którą w gotówce mogli przeznaczyć na zakup niepotrzebnego im apartamentu, a po wtóre - że w konkretnym czasie dokonali pobrania takiej kwoty i przekazania jej B. K. (1) w gotówce, który następnie rozporządził nią w sposób nieudokumentowany. Skoro zaś małż. K. nie dysponowali takimi środkami ani realną potrzebą zakupu apartamentu to odrzucić należy wyjaśnienia B. K. (1) pierwsze i sądowe, jakoby dokonali zapłaty ceny za apartament. W konsekwencji, jeśli nie dokonali zapłaty za apartament , a w żaden sposób nie byli powiązani z B. K., to należy uznać, że przekazanie im apartamentu przez B. K. (formalnie sprzedanego, a w rzeczywistości pod tytułem darmym) było wynikiem jego innych rozliczeń z inną osobą. W tej sytuacji logiczne i uzasadnione doświadczeniem życiowym jest ustalenie, że wyjaśnienia B. K. (1) o tym, iż był to apartament przekazany wcześniej S. G. (1), zaś małż. K. zostali wpisani do umowy w celu ukrycia majątku S. G. (1) (tj. wyjaśnienia z drugiej fazy postępowania przygotowawczego) zasługują w tej części na wiarę. Warto jeszcze podnieść, że druga faza wyjaśnień B. K. (1) (k. 1131v akt B. K. (1)) rozpoczęła się od oświadczenia, że zamierza on ujawnić okoliczności pozwalające mu na skorzystanie z art. 60 § 3 k.k. Oczywiste jest, że sprzedanie małż. K. apartamentu nie stanowiłoby żadnego przestępstwa, a zatem B. K. (1) nie miałby powodu, by cokolwiek ujawniać i nie miałby powodu, by bezpodstawnie obciążać także siebie. Również wypowiedzi z dwóch ostatnich przesłuchań w postępowaniu przygotowawczym, gdy B. K. (1) odmawiał dalszych wyjaśnień twierdząc, że nie zostały dotrzymane przez prokuratorów obietnice uchylenia mu aresztu tymczasowego świadczą właśnie o wiarygodności tego obciążenia siebie i S. G. (1). Podkreślenia wymagają też okoliczności ujawnienia „sprawy apartamentu”. Otóż przyznanie faktu przekazania apartamentu nastąpiło w czasie przesłuchania w dniu 24 maja 2018 r. po tym, jak prowadzący przesłuchanie zapoznał B. K. (1) z treścią zeznań J. C. (2), ujawniających wiedzę o przekazaniu apartamentu S. G. (1) jako korzyści majątkowej (k. 1131 akta B. K. (1)). Po tym fakcie B. K. (1) oświadczył o zamiarze ujawnienia nowych okoliczności i skorzystania z art. 60 § 3 k.k. oraz wyjaśnił o przekazaniu apartamentu „jako prezentu”, wyjaśniając jednocześnie o uprzedniej pożyczce i rozliczeniu tej pożyczki. W ocenie sądu jest to logiczny ciąg zdarzeń, w którym przyznanie się do winy jest następstwem ujawnienia wiarygodnego dowodu obciążającego. W tym momencie bowiem podejrzany mógł zakładać, że prokuratura po pierwsze i tak oskarży go o to przestępstwo (dysponując co najmniej jednym dowodem obciążającym), a po wtóre, że prokuratura dysponuje także innym materiałem obciążającym (w tym momencie mu nie podanym do wiadomości), skoro miał już postawiony zarzut. Oczywiście tego samego nie można odnieść do przekazania korzyści majątkowej w kwocie 100.000 złotych, gdyż prokurator nie przedstawił wówczas podejrzanemu dowodu obciążającego. Stąd zaprzeczanie tej okoliczności. Zeznania świadków J. C. (2) i J. C. (3) są wiarygodne, choć mają charakter dowodów pośrednich – ze słyszenia. W szczególności świadkowie ci nie mają żadnego powodu, by w sposób nieprawdziwy przedstawiać okoliczności faktyczne, a zwłaszcza informacje pozyskane w kwestii apartamentu od innych osób, w żaden sposób nie powiązanych czy to z B. K. (1), czy to ze S. G. (1), czy wreszcie z T. P. (1) i K. B. (1). O fakcie przekazania apartamentu S. G. (1) przez B. K. (1) wspominał też w swoich wyjaśnieniach T. P. (1) po swoim zatrzymaniu i to już w czerwcu 2014 r. (któremu miał przekazać tę informację R. S. (1), osoba promująca go na stanowisko dyrektora (...), a zatem bliska T. P. (1), a jednocześnie bliska S. G. (1), co jest opisywane w innych wątkach sprawy). To zresztą była informacja, która spowodowała procesowe zainteresowanie "sprawą apartamentu" przez organy ścigania. Alogiczne byłoby uznanie, że już w 2014 r. T. P. (1) i organy ścigania przygotowywały prowokację wobec S. G. (1) przy założeniu, że jego ściganie będzie możliwe dopiero po zmianie władzy wykonawczej (a zatem po przegranych wyborach parlamentarnych w końcu 2015 r.). Zatem te wyjaśnienia T. P. (1) również wspierają, w kwestii przekazania apartamentu na własność bez zapłaty S. G. (1), wyjaśnienia B. K. (1) z fazy środkowej. T. P. (1) otrzymał też od B. K. (1) informację o posiadaniu przez S. G. (1) apartamentu w C. (bez wskazania, że został mu przekazany przez B. K. (1)), a przecież z wyjaśnień S. G. (1) wynika, że nigdy nie posiadał takiego apartamentu. O informacji pochodzącej od S. G. (1) o apartamencie od B. K. (1) (w formie zakupu, którego jednak S. G. (1), wedle swoich wyjaśnień, nigdy nie planował) wyjaśniał też K. B. (1). O wiarygodności jego relacji sąd argumentował już w części wstępnej i w części 2.2/1.1.30. Tu zaś warto wskazać, iż sytuacja taka (informacja o zakupie) nie wydaje się nielogiczna czy niezgodna z zasadami doświadczenia życiowego. K. B. (1) w tym czasie był osobą bliską S. G. (1), spędzającą z nim dużo czasu. Sam wyjaśniał, iż informacja ta była związana z propozycją wspólnego spędzenia urlopu w C.. Nadto wyjaśnił, iż informacja ta była powiązana z informacją o wyjazdach S. G. (1) do konkretnego apartamentu w C. (w takiej sytuacja informacja o zakupie miała chronić rzeczywisty sposób przeniesienia własności apartamentu). Wszystko to powoduje, że w kwestii przekazania apartamentu, w tym pozornej sprzedaży go małż. K., B. K. (1) nie mówił prawdy ani w początkowych wyjaśnieniach, ani w wyjaśnieniach z fazy sądowej ( notabene wyjaśnienia te różnią się w zakresie pożyczki). Za wiarygodne w odniesieniu do apartamentu, z zastrzeżeniem iż nie był to prezent, a przekazanie korzyści majątkowej w zamian za przyszłe, wówczas bliżej nieokreślone działania wspierające (co zresztą przyznawał w tych wyjaśnieniach B. K. (1)), sąd uznał wyjaśnienia złożone w drugiej części postępowania przygotowawczego (od 24 maja 2018 r., k. 1131v akta B. K. (1)). Wskazuje na to również i ta część wyjaśnień sądowych, w których B. K. (1) twierdzi, że apartament był przygotowany do użytku dopiero w 2014 r. (k. 20313v), stojąca w całkowitej sprzeczności nie tylko z wyjaśnieniami obciążającymi z fazy drugiej, ale nawet z wyjaśnieniami z fazy pierwszej, w której B. K. (1) zaprzeczał faktowi udzielenia korzyści majątkowej. W szczególności warto zwrócić uwagę na wyjaśnienia B. K. (1) z 17 maja 2018 r. (k. 929v-930 akta B. K. (1)): „G. interesował się tym konkretnym apartamentem. On kilka razy się pytał o niego. (…) Mówił mi, że chciałby tam na stare lata zamieszkać. (…) Takich naszych wspólnych pobytów było co najmniej 10 w C.. G. zatrzymywał się przeważnie w tym apartamencie ale bywały sytuacje że wcześniej, gdy ten apartament nie był wykończony, to zatrzymywał się w apartamencie w klatce obok. G. zaczął jeździć do moich apartamentów od roku 2010, gdy ja je skończyłem. (…) G. bywał w tym apartamencie i się zatrzymywał już jakoś co najmniej od 2012 roku.”. Te wyjaśnienia, które B. K. (1) złożył jeszcze w czasie, gdy zaprzeczał zarzutowi, zadają kłam jego twierdzeniom z rozprawy, iż apartament został wykończony dopiero w 2014 r. Oczywisty jest powód złożenia w sądzie nieprawdziwych wyjaśnień w tej mierze. Przyznanie, że do wykończenia apartamentu doszło najpóźniej w 2012 r. było pośrednim wskazaniem, że ten apartament był wcześniej (przed 2014 r.) użytkowany przez S. G. (1). W sytuacji, gdy apartamenty były wykańczane przez firmę (...) po pozyskaniu kupującego i w sytuacji, gdy w tym czasie firmy (...) borykały się z problemami finansowymi (a on sam dokonał pożyczki gotówkowej u S. G. (1)) byłoby całkowicie logicznie niewytłumaczalnym wykończenie tego apartamentu najpóźniej w 2012 r., a pozyskanie kupującego (małż. K.) i sprzedanie go dopiero w 2014 r. Podkreślić też trzeba właśnie i to, że wykończenie tego apartamentu najpóźniej w 2012 r. (co wynika nawet z wyjaśnień B. K. (1) z fazy „nieprzyznawania się do winy”), umożliwiające korzystanie z niego i to mimo problemów finansowych firmy, świadczy pośrednio o tym, iż już w tym czasie apartament ten miał swojego „właściciela”. A był nim S. G. (1). W tej sytuacji odmienne wyjaśnienia S. G. (1) wskazujące, iż nie otrzymał takiej korzyści, nie zasługują na wiarygodność. Są one związane z przyjętą przez oskarżonego linią obrony zmierzającą do przedstawiania nieprawdziwego przebiegu wydarzeń w celu uchronienia się przed karą za popełnione przestępstwo. Kwestia pożyczki. W początkowych wyjaśnieniach B. K. (1) czy S. G. (1) nie pojawiała się ta kwestia. Wyjaśnił o tym B. K. (1) przyznając fakt przekazania apartamentu na własność – po raz pierwszy w dniu 24 maja 2018 r. (k. 1131v akta B. K. (1)). To, po części, miało usprawiedliwić przekazanie korzyści S. G. (1) w sytuacji, gdy ten dopominał się zwrotu pożyczki, zaś B. K. (1), z racji trudnej sytuacji jego spółek, nie dysponował w tym czasie gotówką. S. G. (1) wyjaśnił o pożyczce ale dopiero w toku przesłuchania z dnia 20 grudnia 2018 r. (k. 1364v-1365 akta S. G. (1)), przy czym jego wersja różniła się od wersji B. K. (1) dość znacząco: - pożyczka miała być udzielona na kilka lat (co przeczyłoby wersji B. K. (1), iż zwracał się o zwrot pożyczki, a ponadto jest całkowicie niewiarygodne w świetle zasad doświadczenia życiowego); - nie pamiętał dokładnie kwoty podając przedział 50.000-70.000 złotych (kwotę tę wskazał precyzyjnie w postępowaniu sądowym); - on sam nie żądał zwrotu pożyczki (co jest niewiarygodne w świetle zasad doświadczenia życiowego przy braku spłaty w rozsądnym terminie); - zaproponował sprzedaż apartamentu małżonkom K. bo słyszał, że poszukiwali nieruchomości jako prezent dla córki (zbieżność zamiarów p. K. co do miejsca położenia nieruchomości z urlopową destynacją S. G. (1) budzi poważne wątpliwości co do wiarygodności); - uznał pożyczkę za załatwioną i rozliczoną z B. K. (1) w związku ze sprzedażą apartamentu „po dobrej cenie” p. K. (co jest rażąco nielogiczne i niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego). W postępowaniu sądowym obaj oskarżeni: S. G. (1) i B. K. (1) wyjaśniali o pożyczce już zbieżnie (przy czym S. G. (1) częściowo odmiennie od wersji z postępowania przygotowawczego), przecząc jednocześnie faktowi rozliczenia jej apartamentem (w części). Brak jakichkolwiek dowodów udokumentowania pożyczki (opłata skarbowa, wyciąg z rachunku bankowego, podpisana umowa, smsy, rozmowy), jak również brak zbieżności wersji pożyczki, pojawiających się w przesłuchaniach B. K. (1) i S. G. (1), czynią wątpliwym fakt udzielenia pożyczki. Z drugiej strony brak jest jakichkolwiek dowodów mogących podważyć tę wersję, zaś wersja przedstawiona przez B. K. (1) w fazie drugiej (o rozliczeniu jej apartamentem) jest na tyle logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, że musi być ustalona po myśli art. 5 § 2 k.p.k. – jako okoliczność ustalona na korzyść oskarżonych (wobec ograniczenia wysokości rzeczywistej korzyści), wobec braku wystarczających dowodów przeczących tej okoliczności. Z drugiej strony ustalenie faktu udzielenia takiej pożyczki, zapewne wbrew intencjom obu oskarżonych podtrzymujących tę okoliczność w postępowaniu sądowym, wcale nie może być uznane za wyłącznie korzystne dla nich. Warto bowiem wskazać, że mimo upływu od udzielenia pożyczki już kilkunastu lat (wedle słów S. G. (1) z postępowania sądowego: na krótki czas) żaden z oskarżonych nie potwierdził jej zwrotu, nie wspominając już o udokumentowaniu tegoż w jakikolwiek sposób. S. G. (1) w swoich wyjaśnieniach wskazał, że B. K. (1) proponował mu rozliczenie pożyczki apartamentem, zaś po odrzuceniu propozycji B. K. (1) przyznał, że go na to nie stać (k. 20266). B. K. (1) wyjaśnił, że: „Sprzedaż apartamentu państwu K. nie miała wpływu na rozliczenie z panem G.. Ja w dalszym ciągu pozostawałem dłużnikiem pana G.” (k. 20311). Warto dodać, iż wedle wersji B. K. (1) sprzedaż apartamentu p. K. miała miejsce od 2 do 5 lat od momentu udzielenia pożyczki, jak obaj oskarżeni twierdzili (w sądzie), krótkoterminowej (2-3 miesiące). Tak więc fakt udzielenia pożyczki i braku jej zwrotu przez długi okres czasu w oczywisty sposób uwiarygadnia tezę, iż doszło do rozliczenia pożyczki za pomocą przekazania apartamentu. Tyle, że apartament, co jest poza sporem, miał wówczas wartość ponad 200.000 złotych, zaś pożyczka została udzielona w kwocie 60.000 złotych. Stąd w konsekwencji za korzyść majątkową związaną z przekazaniem apartamentu na własność można uznać kwotę 140.000 złotych. Niezbędne wydaje się jeszcze odniesienie do czasu pożyczki i czasu udzielenia korzyści majątkowej. Ustalenie okresu pomiędzy udzieleniem pożyczki a udzieleniem korzyści majątkowej w postaci apartamentu jest możliwe w oparciu o zbieżne wyjaśnienia obu oskarżonych (B. K. i S. G.) z fazy sądowej, iż pożyczka miała charakter krótkoterminowy (2-3 miesiące) i że po kilku miesiącach S. G. (1) zwracał się z prośbą o zwrot pożyczki, co spowodowało ofertę B. K. (1) jej rozliczenia apartamentem, a także wyjaśnienia B. K. (1) z fazy drugiej, w której wskazywał na moment udzielenia tej korzyści majątkowej w odstępie kilku miesięcy od pożyczki. W tej sytuacji sąd uznał za możliwe ustalenie takiego faktu: kilkumiesięcznego odstępu między pożyczką a udzieleniem korzyści. Takie ustalenie zgodne jest też z regułami logiki i doświadczenia życiowego. Mimo powyższego nie jest jednak możliwe precyzyjne ustalenie, kiedy, w jakich terminach, nastąpiły te zdarzenia. Początkowo B. K. (1) wskazywał, jako termin udzielenia pożyczki, okres 2009/2010. Potem wskazywał, że udzielenie korzyści nastąpiło w 2009/2010 (k. 1132 i 1570 v akta B. K. (1)). Następnie jako termin pożyczki wskazywał 2012 r. (k. 1570v akta B. K. (1)) wyjaśniając przy tym, że nie jest pewien dat. Po zapoznaniu się z dokumentami inwestycji w czasie przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym (k. 1570e akta B. K. (1)) B. K. (1) doprecyzował, że przekazanie apartamentu na własność S. G. (1) nastąpiło na pewno po przekazaniu pożyczki, po uzyskaniu zezwolenia na użytkowanie budynku – a więc po lipcu 2010 r., zaś nie później niż do połowy 2012 r. Bliższe sprecyzowanie terminów tych dwu zdarzeń nie jest możliwe.
	zeznania świadka P. Z.	W ocenie sądu zeznania te nie zasługują na wiarę. Świadek J. C. (3) nie miał żadnego powodu, by zeznać nieprawdę, iż rozmawiał z P. Z. na temat S. G. (1). J. C. (3) znał P. Z. od wielu lat, były to bliskie kontakty zawodowe (w relacji adwokat-klient). W takiej sytuacji niezobowiązująca rozmowa o osobie publicznej znanej obu mężczyznom nie może dziwić. P. Z. ma powód, by przeczyć takim rozmowom z J. C. (3). Wprawdzie sama treść rozmowy nie ma większego znaczenia dla zarzutów, jednakże J. C. (3) jest jednocześnie świadkiem oskarżenia w sprawie przekazania apartamentu. Z punktu widzenia obrony S. G. (1) korzystne jest zatem wykazywanie niewiarygodności tego świadka. P. Z. jest współpracownikiem parlamentarnym, jak i partyjnym S. G. (1) i z tego powodu ma oczywisty powód, by wspierać S. G. (1).
	wyjaśnienia B. K. (1) i S. G. (1)	W tej części zostaną omówione wyjaśnienia B. K. (1) i S. G. (1) (jak również inne dowody) dotyczące korzyści majątkowej w postaci kwoty 100.000 złotych - związanej z kampanią wyborczą 2011 r. W tym zakresie sąd dysponował dwiema przeciwstawnymi wersjami: wersją B. K. (1) i S. G. (1), przeczącą takiemu faktowi i wersją T. P. (1), ujawniającą i potwierdzającą takie zdarzenie. Tak jak w przypadku innych wątków sprawy także i tu sąd dał wiarę w pełni T. P. (1). Wyjaśnienia T. P. (1) są konsekwentne i stanowcze, zarówno w odniesieniu do tej okoliczności, jak i innych, omówionych w innych częściach niniejszego uzasadnienia. O ile w tym konkretnym wypadku brak jest innych dowodów bezpośrednio potwierdzających wyjaśnienia T. P. (1) o tyle to ujawnienie okoliczności nie jest związane z jakimkolwiek przestępstwem popełnionym przez T. P. (1). Innymi słowy, T. P. (1) nie był osobiście zainteresowany tym, by ujawnić ten fakt, gdyż nie wpływa to w żaden sposób na jego odpowiedzialność (nie osiąga najmniej korzyści procesowej z ujawnienia tej okoliczności). Nieujawnienie tej okoliczności i tak pozwoliłoby T. P. (1) na skorzystanie z art. 60 § 3 k.k. w przypadkach zarzutów mu przypisanych. Nie sposób też podzielić argumentacji, prezentowanej zwłaszcza przez S. G. (1), iż obciążenie go przez T. P. (1) było wynikiem chęci ukrycia swojej przestępczej działalności i motywowane względami politycznymi. T. P. (1), składając wyjaśnienia obciążające inne osoby, przede wszystkim obciążał siebie. Ujawnienie okoliczności przekazania korzyści majątkowej przez B. K. (1) w żaden sposób nie było związane z przestępstwami popełnionymi przez T. P. (1). A zatem ujawnienie tych okoliczności nie mogło doprowadzić do ukrycia faktu jakiegokolwiek przestępstwa przez T. P. (1). Uwzględniając przy tym obszerność wyjaśnień T. P. (1) i fakt wielokrotnego obciążenia siebie, w sytuacjach gdy w większości organy ścigania albo nie miały żadnych informacji o przestępstwach albo nie miały wystarczających dowodów dla postawienia zarzutów T. P., zarzut stawiany przez S. G. (1), iż T. P. (1) zamierzał w ten sposób ukryć swoje przestępstwa jest całkowicie chybiony i jako taki nie zasługuje na uwzględnienie. Należy jednak podkreślić, że o „pomocy w wyborach” 2011 r. świadczonej S. G. (1) ze strony B. K. (1) relacjonował też w swoich wyjaśnieniach K. B. (1) oświadczając jednocześnie, iż nie ma bliższej wiedzy w tym zakresie. Linia obrony S. G. (1) opiera się o wywodzenie, że wszelkie zarzuty są stawiane w związku z jego działalnością polityczną, zaś wyjaśnienia go obciążające motywowane politycznie (w celu wyeliminowania go z życia politycznego). To już było przedmiotem analizy. W realiach niniejszej sprawy jest to tylko wybieg oskarżonego, nie znajdujący oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, ocenianym w całokształcie. By tak ocenić wyjaśnienia T. P. (1) to trzeba byłoby ustalić, jakie polityczne względy kierowały T. P. (1). Warto przypomnieć, że T. P. (1) był członkiem PO i osobą wspieraną przez S. G. (1) (o czym mowa była w częściach 2.2/1.2.1 i 1.2.24). Mało tego, obaj mężczyźni w okresie 2008 - 2012 posiadali dobre, koleżeńskie relacje (a świadczą o tym nawet treści zabezpieczonych rozmów telefonicznych). Nie sposób zatem twierdzić, że T. P. (1) miał polityczny interes w tym, by obciążać S. G. (1) tym bardziej, iż od czasu ujawnienia tej sprawy (2014 r.) nie pełni on żadnych funkcji publicznych, w tym samorządowych, ani też nie ubiega się o jakiekolwiek stanowisko państwowe czy samorządowe. T. P. (1) swoje wyjaśnienia obciążające, w tym także w odniesieniu do S. G. (1), zaczął składać jeszcze w 2014 r., a więc w czasie, gdy S. G. (1) był liczącą się postacią partii wówczas rządzącej. W takiej sytuacji kuriozalne byłoby twierdzenie, że organy ścigania zmusiły (lub poszły na układ) T. P. (1) do bezpodstawnego obciążania S. G. (1), albowiem wówczas te organy ścigania nie były w żaden sposób związane z partią (...), zaś prokuratura (w okresie, gdy Prokuratorem (...) był A. S. (3)) była niezależna. Podkreślenia nadto wymaga, że wszelkie wyjaśnienia T. P. (1) dotyczące pozostałych wątków sprawy uległy pełnemu potwierdzeniu innymi, wiarygodnymi dowodami. Innymi słowy, poza wyjaśnieniami oskarżonych nie przyznających się do winy, nie ujawniły się w sprawie żadne inne dowody, które podważałyby w najmniejszym stopniu wyjaśnienia T. P. (1). Skoro zaś prawdę wyjaśniał we wszystkich innych wątkach sprawy, gdy jego wyjaśnienia mogą być potwierdzone innymi dowodami, to byłoby alogiczne i niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego gdyby odmówić wiarygodności T. P. (1) w wątku dotyczącym przekazania kwoty 100.000 złotych S. G. (1) na kampanię wyborczą 2011 r. Nie przekonują wyjaśnienia B. K. (1), iż o niewiarygodności T. P. (1) świadczy podawany przez niego fakt przekazania pieniędzy na parkingu w sytuacji, gdy bliskie kontakty towarzyskie umożliwiały B. K. (1) przekazanie ich w domu któregokolwiek z tych oskarżonych. Tyle, że T. P. (1) relacjonował to, co zasłyszał od B. K. (1) i w żadnym wypadku nie twierdził (gdyż takiej informacji mu nie udzielono), że przekazanie pieniędzy na parkingu odbyło się z uwagi na chęć ukrycia faktu przekazywania pieniędzy. Równie dobrze miejsce przekazania pieniędzy mogło zostać wybrane z uwagi na konieczność zgrania terminów w danym momencie np. w sytuacji, gdy jeden z uczestników spotkania (lub obaj) z jakichkolwiek przyczyn nie dysponował czasem. Dziwić to nie może w sytuacji, gdy jednym z uczestników był przedsiębiorca prowadzący znaczące budowy w różnych miejscach, a drugim – parlamentarzysta, wykonujący swoje obowiązki naprzemiennie w W. i w K., a niekiedy w innych miejscach. Ponieważ T. P. (1) nie wskazywał powodu spotkania na parkingu to nie ma przesłanek do tego, by zarzucać mu niewiarygodność tylko dlatego, że została mu przekazana taka informacja. Pamiętać też należy, że taka okoliczność (miejsce przekazania pieniędzy) była indyferentna z punktu widzenia zarzutu, a co za tym idzie była bez znaczenia dla T. P. (1). Gdyby rzeczywiście oskarżony ten chciał bezpodstawnie obciążyć S. G. (1) i B. K. (1) to mógł w ogóle nie wskazywać miejsca przekazania pieniędzy albo znając zażyłość obu tych panów wskazać ich miejsce zamieszkania. W sposób pośredni okoliczność przekazania korzyści majątkowej przez B. K. (1) może być wsparta ustaleniami w zakresie przekazania korzyści majątkowych w okresie tej samej kampanii wyborczej przez K. B. (1) (szerzej: wątek 1.1.30 i analiza dotycząca tego wątku). Uzyskanie takiej korzyści w formie "kanapek wyborczych" od K. B. (1) uwiarygadnia wyjaśnienia T. P. (1) w odniesieniu do przekazania korzyści przez B. K. (1). Ponadto w toku rozmowy z K. B. (1) S. G. (1) użył stwierdzenia: „B. pomaga mi przy kampanii wyborczej” (k. 5425v, 9712v akta A). Nie ujawniła się jakakolwiek inna pomoc B. K. (1) w odniesieniu do kampanii wyborczej w 2011 r. (S. G. (1) w swoich wyjaśnieniach zaprzeczał jakiejkolwiek pomocy ze strony B. K. (1)) co powoduje, że słowa te muszą być odniesione do udzielenia korzyści majątkowej w trakcie kampanii. To również pośrednio wspiera wyjaśnienia T. P. (1). Warto jeszcze odnieść się do podawanej przez S. G. (1) okoliczności, iż znajdując się na poz. 1 listy wyborczej nie musiałby w ogóle finansować kampanii wyborczej, a też otrzymałby mandat z uwagi na „miejsce biorące” (pomijając obcesowość wypowiedzi to jest ona niestety uzasadniona w praktyce polskiego systemu wyborczego, w którym - w zakresie jednej listy - wola komitetu wyborczego ma większe znaczenie niż wola wyborców). Tyle, że ze wszystkich korzyści przekazanych mu w okresie kampanii wyborczej tylko korzyść w postaci wykonania wizerunku i umieszczenia go na busach (wyrażająca się kwotą 5.000 złotych) została rzeczywiście wykorzystana w kampanii wyborczej. To w sposób oczywisty wiąże się z zasadami finansowania kampanii wyborczej, gdzie z jednej strony wydatki muszą być dokumentowane i rozliczone, zaś z drugiej strony wpłaty od jednej osoby fizycznej są ograniczone kwotowo. A zatem, co zresztą było oczywiste dla dających korzyści, żądanie korzyści "na kampanię wyborczą" nie oznaczało przekazania środków w celu prowadzenia legalnej kampanii wyborczej (w takich kwotach byłoby to nawet niemożliwe a ponadto wymagałoby precyzyjnego rozliczenia). Żądanie korzyści "na kampanię wyborczą", kierowane do osób prowadzących działalność gospodarczą w zakresie leżącym w zainteresowaniach i kompetencjach władczych S. G. (1) (B. K., K. B.) było zatem oczywistym pretekstem pozyskania korzyści w zamian za "przychylność" w przypadku wygrania wyborów i dalszego piastowania określonego stanowiska. Nie można też wykluczyć, że część tych środków została rzeczywiście wykorzystana na kampanię wyborczą, poza obiegiem oficjalnym (np. sfinansowanie podróży, noclegów itp. spraw wiążących się z kampanią). Oczywiste jest, że B. K. (1) mógł przekazać te środki na kampanię wyborczą poprzez inne osoby. Wtedy jednak środki te musiałyby być wydane i rozliczone zgodnie z wymogami Kodeksu wyborczego. Nie jest to zatem argument wykazujący alogiczność zarzutu, jak próbował przekonywać w swoich wyjaśnieniach S. G. (1). Najważniejsze jednak, że – wbrew twierdzeniom S. G. (1) – osoby z tzw. „miejsc biorących” nie tylko też prowadzą kampanię wyborczą, ale prowadzą ją w sposób bardzo intensywny, w konsekwencji kosztowny (w odróżnieniu od wielu kandydatów z miejsc dalszych). Wynika to z dwóch oczywistych elementów: - promując swoją osobę, w tym swój wizerunek, promują równocześnie logo i nazwę komitetu wyborczego (partii politycznej, koalicji), co przecież ma ogromne przełożenie na efekt wyborczy dla danego komitetu wyborczego zwłaszcza, gdy chodzi o ogólnopolskie wybory parlamentarne, - osoby te pełnią rolę tzw. „lokomotyw wyborczych”, zbierających głosy dla określonej listy w wyborach proporcjonalnych, co umożliwia otrzymanie większej ilości mandatów. Doświadczenie życiowe wskazuje, że nawet tak znane postaci, jak D. T. z KO i J. K. (5) z (...), w wyborach parlamentarnych są promowane w formie plakatów, folii z wizerunkiem na busach, bilbordów itp. elementów wyborczych mimo, że przecież ich dane i wizerunki są znane prawdopodobnie wszystkim wyborcom. Tak więc twierdzenia S. G. (1) w tym zakresie należy uznać za niewiarygodne, instrumentalne, poczynione wyłącznie na użytek tej sprawy. Odnieść się jeszcze należy, w kontekście udzielenia korzyści majątkowej w kwocie 100.000 złotych, do kwestii pożyczki (omówionej w części poprzedzającej dotyczącej apartamentu). Ustalenie zaistnienia takiego faktu – pożyczki gotówkowej udzielonej przez S. G. (1) B. K. (1) w kwocie 60.000 złotych nie jest sprzeczne z ustaleniem faktu – udzielenia korzyści majątkowej przez B. K. (1) S. G. (1) w kwocie 100.000 złotych. Przede wszystkim nie jest możliwe precyzyjne ustalenie daty pożyczki, przy czym mogła ona nastąpić zarówno w końcu 2009-2010 r. - w okresie znacznie przed udzieleniem korzyści majątkowej, jak i w pierwszej części 2012 r. – a więc znacznie po udzieleniu korzyści majątkowej (pomijając już, że fakt pożyczki sąd ustalił w trybie art. 5 § 2 k.p.k.). W świetle zbieżnych oświadczeń oskarżonych z postępowania sądowego oraz reguł logiki pożyczka mogła nastąpić wyłącznie na krótki okres (2-3 miesięcy), a zatem w związku z przejściowymi kłopotami finansowymi B. K. (1). Pamiętać przy tym trzeba, że B. K. (1) (lub jego firma), jako przedsiębiorca w branży budowlanej i hydrotechnicznej, uzyskiwał wpływy w sposób nieregularny, acz znaczący kwotowo. Oznacza to, że w pewnym okresie czasu mógł dysponować znaczną ilością środków pieniężnych, zaś w innym – nie dysponować nimi wcale. Nie znając dokładnego momentu udzielenia pożyczki nie sposób powoływać się na nią w kontekście udzielenia korzyści majątkowej w określonym czasie.
	zeznania świadka Ż. K.	Zeznania Ż. K. są i w tym wypadku w pełni zbieżne z wyjaśnieniami B. K. (1). Jednakże ocena ich wiarygodności musi być taka sama, jak w punkcie 2.2/1.1.24. Ż. K. nie uczestniczyła w spotkaniach czy rozmowach, mających znaczenie dla oceny sprawy a całą swoją wiedzę w tym zakresie może oprzeć wyłącznie o relację męża – B. K. (1). Nadto nie sposób oczekiwać, by żona oskarżonego, zawnioskowana do przesłuchania pod koniec postępowania sądowego przez obrońców tegoż oskarżonego, mając pełną możliwość uzyskania informacji o dotychczasowych dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym dowodach obciążających, złożyła zeznania odmienne od wyjaśnień swojego męża. Oczywiste jest bowiem, że jest osobą równie zainteresowaną korzystnym rozstrzygnięciem sprawy męża, jak on sam. Z tych względów sąd odmówił wiarygodności także tym zeznaniom.
	zeznania świadka R. K. (4)	Zeznania tej osoby, zawarte na k. 13469-13474, 13484-13490, 13501-13504, 13510-13514, 13541-13549 akt głównych i 21131- (...) akt sądowych nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, abstrahując od kwestii wiarygodności tego świadka. Świadek zeznawał na temat okoliczności mających miejsce wiele lub kilka lat przed zdarzeniem z apartamentem czy przyjęciem innych korzyści zatem pozostawało to bez znaczenia dla sprawy. Marginalnie tylko wskazać należy, że sąd powziął wątpliwości co do prawdziwości tych zeznań z tym, że wobec braku innych dowodów w tej mierze i braku potrzeby ich przeprowadzania z uwagi na nieistotność dla sprawy, w oparciu o dostępny materiał dowodowy nie jest możliwe przeprowadzenie pełnej weryfikacji. Wątpliwości wynikają zarówno z treści zeznań, często o charakterze sensacyjnym, jak i osoby świadka, związanego ze środowiskiem przestępczym. Treść tych zeznań wręcz wskazuje, że świadek R. K. (4) był osobą bardzo bliską S. G. (1), skoro ma wiedzę o wielu przestępstwach S. G. (1), czy nawet jego życiu erotycznym. Tymczasem już sama tak bliska pozycja świadka budzi poważne wątpliwości co do jego wiarygodności. Oczywiste jest też, że różne osoby, w tym osoby związane ze światkiem przestępczym, mogą mieć interes (lub wykonywać zlecenie innej osoby) w celu bezpodstawnego obciążenia S. G. (1), pełniącego poważne funkcje państwowe i partyjne. W tej sytuacji zeznania te, jako niepotwierdzone żadnymi innymi wiarygodnymi dowodami oraz nie odnoszące się do konkretnych zarzutów w sprawie, sąd uznał za całkowicie nieprzydatne (a w warstwie merytorycznej mało wiarygodne).
1.2.28	wyjaśnienia S. G. (1), R. G. (1) i B. K. (1) (w części)	Wątek niniejszy dotyczący ukrycia własności apartamentu przekazanego jako korzyść majątkowa S. G. (1) jest ściśle powiązany dowodowo z wątkiem samego udzielenia tej korzyści. A zatem analiza dowodów wskazujących na udzielenie takiej korzyści, opisana w części 2.2/1.1.27 zachowuje pełną aktualność i w tym zakresie. Wyjaśnienia B. K. (1) z fazy środkowej, dotyczące uzgodnienia wszystkich elementów umowy ze S. G. (1), udziału R. G. (1) oraz nieprzekazania mu żadnych pieniędzy tytułem ceny ani przez S. G. (1) ani przez małż. K. (a także równoczesnego rozliczenia pożyczki) były oczywiście konsekwencją przyznania się do darmowego przekazania apartamentu na własność S. G. (1). Te wyjaśnienia sąd uznaje za wiarygodne z przyczyn opisanych w akapicie poprzedzającym. Skoro zaś, w pierwszej fazie postępowania przygotowawczego, jak i w postępowaniu sądowym, B. K. (1) zaprzeczał takiemu przekazaniu korzyści to nie mógł, co oczywiste, przyznawać faktu nieuiszczenia ceny czy uzgadniania warunków ze S. G. (1). Te wyjaśnienia, również z przyczyn już opisanych, sąd uznaje za niewiarygodne. Wyjaśnienia S. G. (1) zaprzeczające okolicznościom wymienionym w punktach 1.1.27 i 1.1.28, nie polegają na prawdzie, co także zostało już przeanalizowane. Tu jeszcze warto dodać, że o fikcyjności sprzedaży apartamentu małż. K. świadczą pośrednio wyjaśnienia T. P. (1) czy zeznania świadków J. C. (3) i J. C. (2) wskazujące na posiadanie informacji o przekazaniu tego apartamentu przez B. K. (1) S. G. (1). Istotne w tej mierze są też wyjaśnienia K. B. (1) (k. 5425v, akta A). Skoro S. G. (1) poinformował K. B. (1), że zakupił apartament w C. od B. K. (1), to logicznym następstwem jest wniosek, że formalna sprzedaż małż. K. była fikcyjna. W tym miejscu warto jeszcze przeanalizować dwie kwestie: motywację małżonków K. do ewentualnego zakupu takiego apartamentu dla siebie oraz możliwości finansowe małżonków K. do zapłaty ceny za apartament we wrześniu 2014 r. (w dacie umowy) w wysokości ponad 200.000 złotych. W kwestii pierwszej: Państwo K. nigdy wcześniej, ani też w późniejszym czasie, nie przebywali w C., nie spędzali tam urlopów. Apartamentu przed zakupem nie oglądali, ceny nie negocjowali. Nie mieli zatem żadnej potrzeby, żadnego motywu, by zakupić ten apartament dla siebie w celu jego użytkowania w przyszłości. Z zeznań M. L. (1) złożonych na rozprawie sądowej wynika, że w terminie późniejszym, krótko przed przeszukaniami w grudniu 2017 r., planowali przekazanie tego apartamentu córce i jej mężowi w celu zwiększenia ich zdolności kredytowej (tym M. L. (1) uzasadniał fakt posiadania, w pokoju w domu swojej matki i ojczyma, aktu notarialnego dotyczącego zakupu tego apartamentu). W tej sytuacji kupno tego apartamentu można byłoby rozważać tylko w celach inwestycyjnych, zabezpieczenia gotówki przed inflacją. To wiąże się z kwestią następną. Te zeznania M. L. (1) nie wskazują przy tym, wbrew wyjaśnieniom S. G. (1), że apartament został kupiony przez małż. K. dla córki i zięcia. Dopiero chęć zwiększenia zdolności kredytowej spowodowała, po pewnym czasie od umowy przenoszącej własność apartamentu, że padła propozycja darowizny dla córki i zięcia, zresztą niezrealizowana do momentu przeszukań i zabezpieczenia majątkowego (grudzień 2017 r.). W kwestii drugiej: Małżonkowie K. w 2014 r. nie dysponowali gotówką umożliwiającą im kupno tego apartamentu. Przede wszystkim stan konta w tamtym czasie nie pozwala na ustalenie, że dysponowali nawet przybliżoną kwotą. Argumentacja obrońców sprowadzała się do tego, że pracując wiele lat małżonkowie K. posiadali oszczędności w tzw. „skarpecie”, nie znajdujące się na rachunku bankowym. Materiał dowodowy sprawy pozwala na prześledzenie dochodów małż. K. od 2007 r. do 2014 r. (i później). Dochody te (z pracy i z emerytury) kształtowały się u H. K. (1) na poziomie poniżej średniej krajowej (od ok. 2.100 zł brutto w 2007 r. do ok. 3.700 zł brutto w 2014 r.), zaś u P. K. (1) (łącznie emerytura i dochody z pracy) na poziomie nieco powyżej tej średniej (od ok. 3.200 zł brutto w 2007 r. do ok. 4.500 zł brutto w 2014 r.). Nie jest możliwe przyjęcie, że dochody te wystarczyły na odłożenie do tzw. „skarpety” nawet zbliżonej kwoty do 420.000 zł, które w 2014 r. małż. K. wydatkowali na inne cele. W kwocie 420.000 zł mieści się bowiem: - kwota 202.000 zł za apartament, - kwoty ok. 3.700 zł kosztów za umowę dotyczącą apartamentu, - kwota 15.000 zł wydatkowana na zakup koszarki (wątek 1.1.31), - łączna kwota 200.000 zł wydatkowana na lokaty bankowe, a następnie, w listopadzie 2014 r., stanowiąca przedmiot darowizny na rzecz córki K. L. (1) (wątek 1.1.31). Gdyby nawet założyć znaczne tzw. „zaciskanie pasa” to kwota oszczędności w okresie 2007 – 2014 nie mogłaby przekroczyć 100.000 złotych, a więc kwoty stanowiącej ledwie połowę gotówki wpłaconej na rachunki bankowe, a następnie przekazanej w formie darowizny córce K. L. (1) (nawiasem mówiąc darowizna ta została następnie wprowadzona do spółki (...) jako podwyższenie kapitału w proporcjach: 180.000 złotych M. L. (1), 20.000 złotych K. L. (1), co zupełnie nie odpowiada treści darowizny małżonków K. i budzi uzasadnione wątpliwości w kwestii faktycznego pochodzenia tych pieniędzy; zostanie to omówione w części 2.2/1.1.31). Oczywiście małżonkowie K. mogli pozostałą kwotę (ponad 320.000 złotych) posiadać przed 2007 r. w tzw. „skarpecie” (jak wynikało z argumentacji ich obrońcy). Tyle, że jest to kompletnie niewiarygodne w świetle reguł logiki i doświadczenia życiowego. Nie może ulegać najmniejszej wątpliwości, że trzymanie znacznej gotówki w domu, przez tak długi okres czasu, powoduje znaczące obniżenie siły realnej pieniędzy. Tylko w okresie 2007 – 2014 r. inflacja roczna w Polsce była wykazywana na poziomie łącznie (w perspektywie kilkuletniej) ponad 20 % i to liczona rok do roku. A zatem inflacja rzeczywista, liczona od 2007 r. w 2014 r., była zbliżona do 25 %. Małżonkowie K. byli tego świadomi skoro w tym samym 2014 r. zdecydowali się na cztery wpłaty gotówkowe po 50.000 złotych (od lipca do końca września), zakładając lokaty terminowe ( notabene wpłata 200.000 zł w czterech ratach, odległych czasowo o 2,5 miesiąca wskazuje, że nie dysponowali taką gotówką od razu, gdyż dokonaliby jednorazowej wpłaty). Skoro zaś w tym okresie dokonywali wpłat gotówki, pochodzącej z nieustalonego źródła, to nie mogli w tym czasie (umowa ze spółką (...) nosi datę 22.9.2014) dysponować nadto kolejną kwotą gotówkową, przekraczającą 200.000 złotych, niezbędną dla zapłaty ceny. Wszystko to powoduje, że sąd uznał iż małż. K. nie mieli ani potrzeby ani możliwości finansowych do zapłaty ceny za apartament w C.. To w oczywisty sposób wspiera wersję B. K. (1) z fazy drugiej jego wyjaśnień o pozornym charakterze tej transakcji. W konsekwencji wszystkie inne wyjaśnienia, w tym S. G. (1), R. G. (1), a także oświadczenia H. K. (1) i P. K. (1), nie przyznających się do winy (w tym zakresie oskarżeni ci nie złożyli żadnych wyjaśnień) należy uznać za całkowicie niewiarygodne i obliczone na uchronienie siebie i osób sobie bliskich przed odpowiedzialnością karną, a także odpowiedzialnością majątkową (zwrotu równowartości korzyści majątkowej lub jej części).
1.2.29	zeznania świadka Ł. L. (1), wyjaśnienia M. O. (1)	Ocena dowodów w tym zakresie, dla czytelności wywodu, musi być poprowadzona łącznie w odniesieniu do dwóch podstawowych dowodów obciążających. Dodać należy przy tym, iż - obok zeznań M. B. (3) będącej świadkiem pośrednim, posiadającym szczątkową wiedzę wyłącznie od tych osób (o czym szerzej i o wiarygodności świadka w kolejnym akapicie), są to jedyne dowody obciążające S. G. (1). Wstępnie należy odmówić wiarygodności wyjaśnieniom M. O. (1) z drugiej części postępowania sądowego (z 2024 r.) o wymuszeniu wyjaśnień przez prokuratora. Nie tylko dlatego, że stoją w całkowitej sprzeczności z zeznaniami świadków A. C. (2) (k. 22687-22689 akta sądowe) i R. W. (2) (k. 22689v-22692), którym sąd dał wiarę. Świadkowie ci bowiem, co oczywiste, mogli być zainteresowani w nieprzedstawieniu rzeczywistego przebiegu konwoju. Tyle, że wyjaśnienia M. O. (1) z tego okresu są nielogiczne, niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego i nieprzekonujące. Przede wszystkim należy podkreślić, że swoją wersję M. O. (1) przedstawił w 2024 r., a więc wiele lat po przesłuchaniach w prokuraturze. Mało tego, wersja ta została przedstawiona 4 lata po podtrzymaniu poprzednich wyjaśnień w sądzie. Nie było przecież żadnego powodu, by o tych okolicznościach M. O. (1) powiedział w czasie rozprawy sądowej wtedy, gdy ubiegał się o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności karnej. Gdy prześledzić te wyjaśnienia M. O. (1) z 2024 r. to można ustalić, że wprawdzie postawił tezę o wymuszeniu wyjaśnień, jednakże z jego relacji nie wynika, iż doszło do takiego wymuszenia – wypowiedzi wprost lub gróźb. Wręcz przeciwnie, nawet jego relacja wskazuje wyłącznie co najwyżej na sugestie. Treść wyjaśnień M. O. (1) z postępowania przygotowawczego nie wskazuje, by miały one charakter wymuszony. Są one niespójne, niekonsekwentne, operują półsłówkami, sugestiami. W zasadzie trudno w nich nawet doszukać się obciążenia wprost S. G. (1). O tym będzie jeszcze mowa. Z tych przyczyn wyjaśnienia te (z okresu 2024 r.) sąd uznał za całkowicie niewiarygodne, mające na celu uwolnienie siebie, ale i S. G. (1), od grożącej im odpowiedzialności karnej. Truizmem jest wskazanie, że każdy dowód winien być poddany wnikliwej analizie. Jednakże dowód z tzw. pomówienia, czyli dowód osoby współoskarżonej w tym lub oskarżonej w innym postępowaniu, winien podlegać szczególnej analizie, także pod kątem krytycznym, uwzględniając korzyści, jakie dana osoba może uzyskać dzięki określonym zeznaniom czy wyjaśnieniom. M. O. (1) jest osobą współoskarżoną, a więc już tylko z tego powodu zainteresowaną w przedstawianiu określonej, niekoniecznie rzeczywistej, wersji. S. faktyczny w niniejszej sprawie i układ dowodów (w tym jego wyjaśnień niezgodnych z zeznaniami świadka Ł. L. (1), drugiego dowodu obciążającego) jest tego rodzaju, że nakazuje rozważenie też kolejnej pojawiającej się wersji: iż to M. O. (1) wprowadzał w błąd Ł. L. (1) w celu uzyskania korzyści majątkowej dla siebie. To w dwójnasób nakazuje ostrożność w ocenie wiarygodności tego oskarżonego. Ł. L. (1) jest osobą skazaną za przekroczenie uprawnień i zachowania korupcyjne w stosunkach pracowniczych w (...). Zeznania obciążające S. G. (1) - wbrew jego stanowczym twierdzeniom z sądu - złożył w konkretnym celu - uzyskania niższej kary za popełnione przez siebie przestępstwa. Zeznawał o tym w sposób jednoznaczny świadek P. B. (3) (mówiąc o oczekiwaniach Ł. L. (1) w związku z ujawnieniem tej sprawy), jak również wynika to z sekwencji wydarzeń: ujawnienie "sprawy zegarków" nastąpiło przez Ł. L. (1) po wniesieniu przeciwko niemu sprawy do sądu o poważne przestępstwa w (...) i w czasie trwania tymczasowego aresztowania (list do organów ścigania nie posiada daty, stempel pocztowy wskazuje na 10.6.2015 r.), bezpośrednio po ujawnieniu tej sprawy Ł. L. (1) uzgodnił z prokuratorem (lub tak twierdził) niską karę pozbawienia wolności w swojej sprawie (odpowiadającą okresowi dotychczasowego tymczasowego aresztowania) i to na tyle niską, że nie wyraził na to zgody sąd (ew. prokurator) domagając się korekty wniosku (zapisy w protokole posiedzenia nie wskazują precyzyjnie, kto był inicjatorem odroczenia posiedzenia w celu złożenia wniosku korygującego). W konsekwencji tegoż doszło do korekty proponowanej kary (jak się wydaje, biorąc pod uwagę i ilość popełnionych przestępstw i ich wagę, stosunkowo łagodnej) i wydania wyroku, czego skutkiem było niezwłoczne uchylenie tymczasowego aresztowania. A zatem Ł. L. (1) był bardzo poważnie zainteresowany w złożeniu obciążających S. G. (1) zeznań. Wątpliwości przy tym budzi stanowczość, z jaką zaprzeczał swojemu w tym interesowi, wbrew jednoznacznym zeznaniom P. B. (3) (funkcjonariusza Policji prowadzącego jego sprawę) i sekwencji zdarzeń procesowych w jego sprawie. Powyższe okoliczności, same przez się, nie świadczą o tym, że Ł. L. (1) i M. O. (1) są niewiarygodni. Wskazują jednak na konieczność maksymalnej ostrożności w dokonywaniu oceny ich depozycji procesowych. By zatem uznać wiarygodność tych wypowiedzi konieczne jest ustalenie łącznie: 1) stanowczości wypowiedzi; 2) konsekwencji wypowiedzi; 3) wzajemnej zgodności; 4) potwierdzenia innym wiarygodnym dowodem; 5) zgodności relacji z logiką i doświadczeniem życiowym. W ocenie sądu żaden z powyższych warunków nie został spełniony w przypadku zeznań Ł. L. (1) i wyjaśnień M. O. (1), odnoszących się do udziału S. G. (1). Przykładowo ad 1 - 2: Zeznania Ł. L.: 1) z 9.7.2015 (k. 44-46 akta A): G. powiedział, że jeżeli ja chcę nadal piastować stanowisko z-cy dyrektora (...) to muszę się odwdzięczyć. O. skomentował, że G. lubi dostawać prezenty i prawdopodobnie będzie musiał okazać swoją wdzięczność. 2) z 30.7.2015 (k. 7-8 akta A): G. dał do zrozumienia, że dalsze piastowanie takiego stanowiska nie jest bezpłatne. O. powiedział, że to tego typu człowiek i dostanę dalsze instrukcje. 3) z 6.6.2015 (k. 48-52 akta A): G. dał do zrozumienia (w formie sugestii), że oczekuje wręczenia korzyści majątkowej. O. powiedział, że trzeba będzie mu coś sprezentować i za jakiś czas powie dokładnie co zrobić. 4) z 28.4.2016 (k. 567-573 akta A): G. powiedział coś w sensie, że za darmo takich stanowisk się nie piastuje. O. powiedział nie martw się na razie nic nie rób dając do zrozumienia że może sprawa przycichnie. 5) z 10.1.2022 (rozprawa sądowa): G. sugerował, że takich stanowisk nie piastuje się za darmo. O. pierwszy zasugerował i rzucił hasłem zegarków. Powinieneś kupić zegarek. Powyższe zestawienie dotyczące pierwszego fragmentu zarzutu (z XII 2010 r.) wskazuje, że świadek Ł. L. na początku twierdził, że G. mówił o odwdzięczeniu się (wprost), by potem twierdzić że, było tylko spostrzeżenie (sugestia), że takich stanowisk nie piastuje się za darmo. Do tego zasłaniał się niepamięcią co do dokładności wypowiedzi (brak stanowczości). Również komentarz M. O. jest różnie przedstawiany: raz, że będzie trzeba okazać wdzięczność, potem że będą dalsze instrukcje, następnie, że może sprawa przycichnie, a na rozprawie nawet, że O. od razu zaproponował kupno zegarka. Niekonsekwencja i brak stanowczości świadka są tu rażące. Dodać jeszcze trzeba, że trudno usprawiedliwiać różnice upływem czasu w sytuacji, gdy między rzekomym zdarzeniem a pierwszym przesłuchaniem upłynęły 4 lata i 7 miesięcy, kolejnym - 4 lata i 8 miesięcy itd. Upływ czasu zacierający w pamięci szczegółowość okoliczności jest oczywisty ale dotyczy też i pierwszego przesłuchania. Z drugiej strony ujawnienie tego faktu było tak istotne dla Ł. L. (1) (o czym sam zeznawał), że nie sposób uznać, iż mógł wymazać z pamięci wszystkie istotne okoliczności. Na marginesie tylko sąd wskazuje, że o ile w ogóle doszło do takiej rozmowy i padło stwierdzenie ze strony S. G. (1), że takich stanowisk nie piastuje się za darmo to równie dobrze mogło to odnosić się do prywatnych relacji Ł. L. (1) i stanowić swego rodzaju złośliwy, acz usprawiedliwiony okolicznościami, komentarz, a nie sugestię złożenia korzyści majątkowej. Z zeznań pracowników (...) (np. T. J.) wynika bowiem jednoznacznie, że awans Ł. L. na stanowisko Z. Dyrektora (...) wśród pracowników (...) oceniany był nie jako wynik kwalifikacji świadka, a jako wynik jego prywatnych relacji (o wiedzy S. G. o tej relacji, w sposób złośliwy i wulgarny, mowa była w rozmowie – vide: stenogram, k. 1402 akta A). Dalszy fragment zdarzeń, w czasie kongresu (...), również był różnie przedstawiany przez Ł. L.. Najpierw, że O. powiedział, iż dostanie maila z informacją czego G. oczekuje (k. 45 i 7 akta A) i że przyszedł mail ze zdjęciem zegarka (k. 45 akta A) lub z danymi o zegarku (k. 7 akta A), a także że O. powiedział, iż decyzja należy do Ł. L. (k. 7 akta A), potem, że O. poinformował, żeby kupić zegarki a szczegóły będą w mailu (k. 49 akta A), w sądzie zaś - że przyszedł mail ze zdjęciami zegarków i gdy pokazał tego maila O. to ten powiedział, że to dla G., bo on lubi takie zegarki. Te dwa fragmenty zdarzenia o tyle mają kapitalne znaczenie dla oceny odpowiedzialności S. G. (1), gdyż wiążą się z zarzucanymi mu działaniami: żądaniem korzyści. O ile zatem można ustalić, że była rozmowa na temat zegarków między Ł. L. (1) a M. O. (1), a nawet że doszło do przesłania maila ze zdjęciem zegarków, o tyle nie sposób budować pewnych ustaleń w zakresie wypowiedzi, sugestii czy działań S. G. (1) w tym zakresie. Bardzo istotne jest również i to, że dopiero w 7. przesłuchaniu na okoliczność zegarków Ł. L. (1) ujawnił fakt żądania od niego przez S. G. (1) (w 2012 r.) kolejnego zegarka (k. 5052-5054 akta A). Dodać należy, że nastąpiło to nie w czasie spontanicznej wypowiedzi, a w czasie przedstawienia mu treści smsów między nim a M. R. (2). Należy podkreślić, że wcześniej, w czasie przesłuchania w dnu 28.4.2016 (k. 572 akta A), odpowiadając na pytanie prokuratora w tej mierze, świadek Ł. L. (1) zaprzeczył, by w 2012 r. zastanawiał się wraz z O. nad zakupem kolejnych zegarków dla G.. Wyjaśnienia M. O. (1) z kolei wskazują, że miał naciski, by zwolnić Ł. L. i w czasie rozmowy z Ł. L. padła propozycja, by podarować G. zegarek. L. nie informował go o żądaniu czy sugestii ze strony S. G.. O tym powiedział mu dopiero w 2016 r. ( (...)- (...) akta A). Potem wyjaśniał, że była rozmowa między nim a L., w trakcie której powiedział, że G. oczekuje zegarka konkretnej marki za danie spokoju L. (k. 3710 akta A). Wyjaśniał też, że nie widział tych zegarków ani nie przymierzał ich (k. 3703-3704 akta A), potem jednak potwierdził, że L. mu pokazywał zegarek (k. 3710 i 3730 akta A) i nie wykluczał przymierzania (k. 3710 akta A). Wreszcie w sądzie wskazał, że powiedział na odczepnego "to weź mu kup T. H. lub B.". Komentarz dotyczący braku stanowczości i konsekwencji w wyjaśnieniach M. O. (1) wydaje się zbyteczny. Wyjaśnienia M. O. (1) zatem pozwalają wyłącznie na ustalenie w sposób pewny, że nakłaniał Ł. L. (1) do zakupienia i udzielenia korzyści majątkowej w postaci zegarków S. G. (1) i udzielał rad w zakresie marki zegarków czy sposobu przekazania. Nie jest jednak możliwe na tej podstawie odtworzenie motywacji M. O. (1): czy też zamierzał pomóc Ł. L. (1) w zachowaniu stanowiska, czy też zamierzał wykorzystać sytuację do „przejęcia” zegarków. Z kolei zeznania Ł. L. (1) pozwalają na ustalenie w sposób pewny faktu nakłaniania go przez M. O. (1) i udzielanych z jego strony informacji i rad, jak również faktu zakupienia dwóch zegarków określonej marki. Ad. 3. Podane wyżej przykłady wskazują też na rażącą niezgodność wersji podawanych przez Ł. L. (1) i M. O. (1), zwłaszcza w odniesieniu do udziału w zdarzeniu S. G. (1). A zatem nie sposób budować oceny wiarygodności jednej relacji z uwzględnieniem drugiej. Ad. 4. Żadne z tych oświadczeń procesowych, w odniesieniu do S. G. (1), nie zostało potwierdzone jakimkolwiek innym wiarygodnym dowodem. O ile ustalić można z całą pewnością, że doszło do zakupu dwóch zegarków przez Ł. L., o tyle ani fakt żądania korzyści majątkowej przez S. G. (1), ani fakt wręczenia mu takiej korzyści nie został żadnym innym dowodem potwierdzony (o zastrzeżeniach dotyczących dowodu z zeznań M. B. (3) w akapicie następnym). Mało tego, relacja Ł. L. (1) jest tego rodzaju, że wręcz wyklucza ustalenie takich dowodów. Przykładowo: - dane o zegarkach miał otrzymać na swojego prywatnego maila ale maile skasował; - zegarki miał przekazać za pośrednictwem kierowcy ale nie wie którego, bo przekazał je pracownikowi administracyjnemu, który następnie miał przekazać kierowcy. Dodać do tego trzeba, że nie przesłuchano w postępowaniu, z przyczyn niezrozumiałych, sekretarki S. G. (1) A. H., która mogłaby mieć w tej sprawie wiedzę, zaś uzupełnienie tego przez sąd okazało się niemożliwe z uwagi na śmierć A. H.. Podkreślenia wymaga, iż mimo bardzo szeroko zakrojonych poszukiwań ze strony organów ścigania (materiały wizualne z internetu, telewizji, stacji radiowych) nie ujawniono ani jednego przypadku posiadania przez S. G. (1) takiego zegarka (konkretnego modelu C. (...)). Zastanawiające są przy tym niektóre oświadczenia procesowe prowadzących postępowanie (jak notatka k. 132 akt A), w których sugerowano zbieżność wizerunku zegarka na ręku S. G. (1) do zegarka T. (...) C. (...) podczas, gdy nawet porównanie na pierwszy rzut oka wskazuje, iż były to różne zegarki (k. 101 i 133): zegarek na ręku S. G. (1) różnił się długością przycisków, brakiem czerwonej obwódki przy jednym przycisku, krótszym wyświetlaczem dnia, czerwonym wykończeniem z prawej strony, a co najważniejsze - nie miał na cyferblacie trzech małych wewnętrznych zegarów (!). Zatem żaden dowód nie wskazuje (nawet zeznania Ł. L.), że zegarki mające być przedmiotem korzyści majątkowej w ogóle trafiły do S. G. (1). Trudno za taki dowód uznać oświadczenie M. O. (1) skierowane do Ł. L., że widział na ręku S. G. (1) taki zegarek w sytuacji, gdy wiarygodność M. O. (1) jest wątpliwa (o czym było wyżej) zaś sam przyznawał, iż nie bardzo zna się na zegarkach (co zresztą budzi wątpliwości w świetle posiadania wielu replik markowych zegarków). Zresztą S. G. (1) posiadał rzeczywiście prywatny zegarek marki T. (...), tyle że inny model (bez dodatkowych oznaczeń, z jednym przyciskiem, bez wewnętrznych tarcz na cyferblacie, z krótkim wyświetlaczem na dzień - bez nazwy dnia). Oceniając tę kwestię nie sposób też nie uwzględnić, iż M. O. (1) posiadał w 2013 r. zegarek o cechach zbliżonych do zegarka T. (...) C. (...) (opinia biegłego w tym zakresie nie ustaliła tego w sposób pewny, tylko prawdopodobny), zaś jego twierdzenia o tym, iż była to replika są nieweryfikowalne w sytuacji gdy, jak twierdzi, wyrzucił ten zegarek po zamoczeniu. Nadużyciem argumentacyjnym należy zaś określić niektóre twierdzenia zawarte w akcie oskarżenia. Prawdą jest, że S. G. (1) nie ujawnił posiadania zegarka w oświadczeniach majątkowych tyle, że nie ma to żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy. S. G. (1), wedle jego twierdzeń nie obalonych przez oskarżyciela, posiadał najdroższy zegarek - T. (...) C. (bez dodatkowych oznaczeń), który w okresie sprzed wniesienia a.o., nawet według oficjalnych cenników dla nowych zegarków, kosztował ok. 7.000 zł podczas, gdy w oświadczeniach majątkowych ujawnia się ruchomości o wartości ponad 10.000 złotych (T. (...) C. (...), mający być przedmiotem przestępstwa, jest znacznie droższym modelem). A zatem S. G. (1) nie miał obowiązku ujawniać jakiegokolwiek zegarka w takim oświadczeniu. Z kolei twierdzenia oskarżyciela jakoby S. G. (1) mijał się z prawdą, iż nie posiadał innego zegarka niż T. (...) C. (bez dodatkowych oznaczeń), podczas gdy posiadał B. N. W., który jest widoczny na zdjęciach, są nadinterpretacją wyjaśnień S. G. (1). Ten bowiem nie twierdził, że nigdy nie posiadał innego zegarka tylko że nie posiadał innego niż T. (...) C. (bez dodatkowych oznaczeń, zatrzymanego od niego w 2017 r.) drogiego zegarka. Prokurator w żadnym stopniu nie wykazał, że nieprawdziwe są twierdzenia S. G. (1), iż posiadał tylko podróbkę B.. Mało tego, skoro prokurator nie wszczął postępowania karnego o złożenie fałszywego oświadczenia majątkowego za nieujawnienie posiadania B. (oryginał zegarka o wartości ok. 14.000 złotych) to sam uznaje brak jakichkolwiek dowodów przeczących wersji oskarżonego, iż była to podróbka. Także ujawnienie wśród dowodów dwóch pudełek T. (...) niczego nie dowodzi albowiem jedno stanowiło oryginalne opakowanie zegarka posiadanego legalnie przez S. G. (1), zaś drugie - nie zostało to w żaden sposób wykluczone przez oskarżyciela - stanowiło opakowanie pozyskane po naprawie zegarka. Na wiarygodność relacji S. G. (1) wskazuje fakt, że w pudełku tym znaleziono cyferblat (miał być wymieniony, a poprzedni oddany) odpowiadający posiadanemu przez niego zegarkowi (bez oznaczeń, bez wewnętrznych zegarów, z krótką ramką na wskazanie dnia), a więc cyferblat zapewne pochodzący z legalnego zegarka S. G. (1), a nie zegarka (...), który miał być wręczony przez Ł. L. (ten zegarek na cyferblacie ma dłuższą ramkę, gdyż wskazuje także skróconą nazwę dnia oraz ma trzy dodatkowe małe tarcze). Oczywiście tego typu argumenty oskarżyciela w żaden sposób nie mogły wpłynąć na ocenę wiarygodności wyjaśnień S. G. (1), były zatem zbędne. Ad. 5. Relacja Ł. L. (1) (a po części także M. O. (1)) jest w znacznej mierze, w odniesieniu do udziału S. G. (1), niezgodna z regułami logiki i doświadczenia życiowego. Po pierwsze nie jest w sprawie sporne, że S. G. (1) domagał się od M. O. (1) zwolnienia Ł. L. (1) ze stanowiska zastępcy dyrektora (...). Wiązało się to z licznymi skargami i donosami, kierowanymi względem tej osoby (przy czym wiarygodność tych skarg i donosów została po czasie potwierdzona faktem skazania Ł. L. (1) za przekroczenie uprawnień i niedopełnienie obowiązków w związku z pracą w (...)). I mimo, że Ł. L. (1) - wedle jego twierdzeń - przekazał S. G. (1) dwa zegarki to S. G. (1) nadal domagał się jego zwolnienia, a nawet - jak stwierdził M. O. (1) - bombardował go o to. To przeczy regułom logiki i to w dwóch płaszczyznach: wręczenie korzyści majątkowej wiąże się przecież z określoną korzyścią dla dającego (w tym wypadku rozumianą jako zaniechanie żądania zwolnienia), ponadto przyjęcie takiej korzyści obarczone jest ryzykiem ujawnienia tego faktu przez dającego. Domaganie się zatem odwołania Ł. L. mimo przyjęcia korzyści majątkowej zdecydowanie zwiększałoby niebezpieczeństwo ujawnienia przez tegoż faktu łapówkarstwa. Po wtóre, w nagranej rozmowie z pizzerii, w trakcie której M. O. (1) informował Ł. L. (1) o tym, że G. domaga się cyt.: "wypierdolenia go z roboty" nie padła żadna informacja dotycząca zegarków. Logiczne zaś byłoby, że Ł. L. (1), słysząc o takim żądaniu G., w sytuacji gdy M. O. miał znać szczegóły wręczenia korzyści, poruszałby ten temat przynajmniej w sensie "przecież mu dałem zegarki, co on jeszcze chce" albo "ale to człowiek, wziął zegarki i nie zmienił żądań" czy też "popamięta mnie bo powiadomię o wszystkim" itp. Po trzecie, wręczenie korzyści majątkowej jest aktem z natury dyskretnym, w którym grono osób wtajemniczonych zmniejsza się do minimum w celu zachowania tegoż w tajemnicy - dla bezpieczeństwa dającego i biorącego korzyść. Tymczasem, choć przecież nie było przeszkód by korzyść taką przekazać w inny sposób, zwłaszcza osobiście (przy okazji wizyty S. G. (1) w (...) lub w związku z celową wizytą Ł. L. w Ministerstwie; wizyta taka, biorąc pod uwagę stanowisko Ł. L. nie byłaby czymś nadzwyczajnym), to Ł. L. (1) wybrał sposób, na skutek podpowiedzi M. O. (1), angażujący szereg osób (pracownika administracyjnego (...), kierowcę, sekretarkę ministra) w ten proceder. Warto podkreślić, że nawet M. O. (1) w swoich późniejszych wyjaśnieniach wskazywał, iż taki sposób przekazania korzyści mógł dotyczyć butelki whisky, a nie zegarków. Po czwarte, nielogiczne byłoby to, że o fakcie przekazania zegarków Ł. L. (1) nie poinformował M. O. (1) niezwłocznie po tej czynności (a więc jeszcze w 2011 r.) mimo, że udzieleni tej korzyści miało być wynikiem podżegania i pomocnictwa ze strony M. O. (1), zaś obaj mężczyźni w tym czasie wielokrotnie się kontaktowali (wg M. O. informację o przekazaniu zegarków otrzymał dopiero w 2016 r.). Po piąte, niezrozumiałe jest z tego punktu widzenia wyrażenie żądania korzyści majątkowej w ogólny sposób w grudniu 2010 r. (jak wynikałoby z zeznań Ł. L.), a doprecyzowanie żądania dopiero po kolejnych 6 miesiącach. Po szóste, niezrozumiałe byłoby żądanie dwóch drogich zegarków przez S. G. (1), a następnie ich nienoszenie (nie ustalono ani jednego zdjęcia z tego typu zegarkiem), ani nie przechowywanie ich (nie ujawniono ich w czasie przeszukań). Oczywiście S. G. (1) mógłby je sprzedać lub podarować, jednakże brak w tym zakresie jakichkolwiek dowodów. Wreszcie po siódme, żądanie kolejnego zegarka (o czym zeznawał Ł. L. po okazaniu w czasie przesłuchania smsa do M. R.) o wartości 2,5 tysiąca złotych, w sytuacji gdy S. G. (1), wedle twierdzeń Ł. L., nie był zadowolony z zegarków o łącznej wartości 25 tysięcy złotych, jest całkowicie niezgodne z podstawowymi regułami logiki i doświadczenia życiowego (treść smsa może przy tym wskazywać na próbę usiłowania wyłudzenia lub pożyczki kwoty 2.500 złotych od M. R. przez Ł. L., tylko uzasadnianej koniecznością wręczenia korzyści majątkowej). Wszystko powyższe powoduje, że nie sposób uznać za wystarczająco wiarygodne, w celu dokonania ustaleń dotyczących żądania korzyści majątkowej ze strony S. G. (1) i przekazania mu takiej korzyści majątkowej, zeznań świadka Ł. L. (1), jak i wyjaśnień M. O. (1). W sprawie z tzw. pomówienia nie można zastępować ustaleń wynikających z pełnowartościowych dowodów ustaleniami opartymi o domysły, nieliczne poszlaki nie wykluczające innego przebiegu wydarzeń, czy ustalenia wynikające z wątpliwych jakościowo dowodów. Orzeczenie skazujące sądu musi być oparte o pewność, a nie mniejsze lub większe prawdopodobieństwo. I o ile, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, można wskazać, iż istnieją pewne poszlaki mogące potwierdzać wersję oskarżyciela, o tyle wskazać można - także na podstawie tego materiału dowodowego - na kilka, co najmniej równie prawdopodobnych, wersji wydarzeń (których w oparciu o ten materiał wykluczyć się nie da): 1) iż nie doszło w ogóle do wyartykułowania żądania ze strony S. G. (1), zaś relacja Ł. L. była wynikiem zamiaru uzyskania korzyści we własnej sprawie karnej, zaś wykorzystany do tego został zakup zegarków na potrzeby swoje i ew. M. O.; 2) iż doszło do niewłaściwego odebrania słów S. G. (1) przez Ł. L. w grudniu 2010 r. i uznania ich za sugestię wręczenia korzyści majątkowej, a następnie wykorzystania sytuacji przez M. O. w celu pozyskania zegarków (wyłudzenia ich od Ł. L.); 3) doszło do wyartykułowania w grudniu 2010 r. przez S. G. (1) ogólnego żądania korzyści, bez kontynuacji tegoż i wykorzystania sytuacji w późniejszym czasie przez M. O.; 4) doszło do wyartykułowania żądania korzyści i sprecyzowania żądania przez S. G. (1) ale nie doszło do przekazania korzyści (zegarki zostały przejęte przez inną osobę); W konsekwencji to wszystko prowadzi do wniosku, iż w oparciu o zaoferowany materiał dowodowy nie jest możliwe dokonanie ustaleń zgodnych z wersją oskarżyciela, zwłaszcza gdy chodzi o udział S. G. (1). Nie można też wykluczyć, że doszło do wyartykułowania żądania korzyści i sprecyzowania żądania przez S. G. (1) wobec M. O. (1) (stąd żądanie „x2” zawierające w sobie wdzięczność za udzielone poparcie M. O. na funkcję wiceprezydenta (...) i rezygnację z żądania zwolnienia Ł. L.), który następnie przedstawił to Ł. L., jako żądanie skierowane wobec Ł. L.. Tyle, że z uwagi na niedostatki dowodowe, wszystkie te wersje stanowią dywagacje, mniej lub bardziej prawdopodobne. Uwzględniając zatem fakt zakupu dwóch zegarków, jak również uznając wiarygodność w częściach zbieżnych w wyjaśnieniach M. O. (1) z postępowania przygotowawczego i z początkowych rozpraw oraz w zeznaniach Ł. L. (1) możliwe stało się ustalenie faktu podżegania i pomocnictwa ze strony M. O. (1) w sposób opisany w części 1.1.29.
	zeznania świadka M. B. (3)	Zeznania M. B. (3) są niewiarygodne i to z kilku powodów. Po pierwsze, są niekonsekwentne, po wtóre, są rażąco niezgodne z zeznaniami Ł. L., po trzecie, są rażąco niezgodne z wyjaśnieniami M. O. (1), po czwarte - są niezgodne z regułami logiki i doświadczenia życiowego. W pierwszych swoich zeznaniach M. B. podała, że o zegarku usłyszała przypadkowo, gdy M. O. wymsknęło się, że ministrowi to już nawet zegarek nie wystarcza (k. 430, akta A). Później rozmawiała z Ł. L. który potwierdził, mówiąc że minister dostał drogi zegarek (l.poj. - dopisek sądu) ale chyba nie bardzo mu pasuje. Zastanawiali się nad kolejnym zegarkiem (k. 430-431 akta A). Kiedyś, ok. połowy 2013 r., rozmawiała z Ł. L. który powiedział jej, żeby minister tak nie szalał bo wie, że ministrowi został wręczony zegarek (k. 431 akta A). W toku kolejnych zeznań, w części spontanicznej (k. 3467 akta A) świadek przypomniała sobie, że M. O. nawet pokazywał jej zegarek i sugerował, że jest prezentem dla kogoś. Po kilku-kilkunastu dniach Ł. L. powiedział, że musiał dać ministrowi zegarek lub zegarki. Po miesiącu zaś O. się wymsknęło, że ministrowi nie wystarcza już zegarek. Warto zwrócić uwagę, na całkowitą zmianę kolejności wydarzeń, brak pewności co do ilości (która to pewność wcześniej była) i dodanie nowej okoliczności, całkowicie niewiarygodnej w świetle wersji O. i L. (brak możliwości, by O. posiadał samoistnie choć przez chwilę te zegarki), iż M. O. pokazywał jej zegarek. Zresztą M. O. wyjaśnił i wydaje się to wiarygodne, że pokazywał M. B. inny zegarek, który sam otrzymał w prezencie od swojego odpowiednika z Rosji. To wskazuje jednocześnie, że M. B. jest kompletnie niewiarygodna w kwestii zegarków: po pierwsze pomyliła markę, po drugie pomyliła okoliczności, wreszcie po trzecie pomyliła, czy zegarek był prezentem czy miał być prezentem, przypisując to S. G. (1). Ale to nie wszystko. Po odczytaniu jej zeznań Ł. L. (1) podała, że (k. 3467v akta A) na pewno Ł. L. mówił jej o tym i to kilka razy, choć wcześniej relacjonowała co najwyżej dwie krótkie informacje na ten temat od Ł. L.. Wszystko to oznacza, że M. B. nie jest konsekwentna, myli się w swych zeznaniach, "naciąga" okoliczności (jak w przypadku okazywania jej zegarka przez M. O.), a jej wersje (którekolwiek) są niezgodne z zeznaniami Ł. L. (1), który początkowo stanowczo wykluczał, by powiedział o tym M. B. (później, po poznaniu wersji M. B. i na pytania przesłuchujących stwierdzał, iż tego jednak nie wyklucza) i wyjaśnieniami M. O. który twierdził, że o zegarkach dowiedział się w przeddzień swojego zatrzymania. Informowanie, i to wielokrotne (abstrahując nawet od kwestii pokazywania jej zegarka) M. B. o wręczeniu korzyści majątkowej jest niezgodne z logiką i doświadczeniem życiowym. Taka transakcja, co oczywiste, winna bowiem być zachowana w tajemnicy zwłaszcza w sytuacji, gdy Ł. L. nie planował jeszcze wówczas złożenia zawiadomienia o przestępstwie (przecież równocześnie stanowiło to przyznanie się do przestępstwa). Tymczasem jak wynika z pierwotnych zeznań Ł. L. z całą pewnością nie ujawnił takiej informacji M. B. bo to "największa plotkara" w (...) (spostrzeżoną przez Ł. L. cechę M. B. wydaje się potwierdzać przekręcenie okoliczności co do okazywanego zegarka przez M. O.). Nie jest zatem logiczne, by M. B. była informowana o fakcie łapówkarstwa, a nawet - by w jej obecności jak zeznała w pierwszych zeznaniach - zastanawiali się nad kupnem kolejnego. Świadek M. B. jest świadkiem pośrednim, "ze słyszenia". W przypadku takich świadków przyznanie waloru wiarygodności ich relacjom wymaga ustalenia, w sposób pewny, łącznie dwóch okoliczności: 1) że świadek pośredni jest wiarygodny (w tym wypadku M. B.); 2) że relacja przekazana świadkowi przez inną osobę jest wiarygodna (w tym wypadku relacja Ł. L.). Z przyczyn opisanych w niniejszym akapicie (odnośnie wiarygodności M. B.), jak i poprzedzającym (odnośnie wiarygodności Ł. L.), żadna z tych okoliczności nie nastąpiła. Nie sposób zatem relacji M. B. przyznać waloru wiarygodności. Oczywiście w odróżnieniu od Ł. L. inne mogą być tego powody. Po pierwsze, świadek mogła coś poprzekręcać (tak jak uczyniła to z okazywanym jej przez M. O. zegarkiem) lub niedokładnie pamiętać (przesłuchiwana była na okoliczności krótkich wypowiedzi kilka lat po ich zaistnieniu). Po wtóre, jako osoba zajmujące kierownicze stanowisko w (...), w związku z ujawnionymi nieprawidłowościami zwłaszcza ze strony M. O. i Ł. L., mogła być zainteresowana ukazaniem tych osób, również zajmujących takie stanowiska w (...), w gorszym świetle, by odsunąć od siebie jakiekolwiek zarzuty.
	zeznania świadków M. M. (9), R. P. (2), P. R. (2), J. P., W. B. (5), W. P., W. O. (2) i A. B. (4)	Przesłuchania pracowników (...), w tym sekretarki M. O. przesłuchanej na okoliczność porcelany, czy kierowców nie przypominających sobie konkretnej przesyłki, nie wnoszą nic do sprawy.
1.2.30	wyjaśnienia S. G. (1)	Rozstrzygnięcie w zakresie zarzutu uzyskania przez S. G. (1) korzyści majątkowych od K. B. (1) uzależnione jest przede wszystkim od stwierdzenia wiarygodności lub niewiarygodności w tej mierze K. B. (1). Jak już wskazano w punkcie poprzedzającym ocena wyjaśnień współoskarżonego, pomawiającego o określone przestępstwa, musi być przeprowadzona z dużą ostrożnością, z uwzględnieniem wszystkich uwarunkowań i innych dowodów w sprawie. Jednakże sam fakt, że K. B. (1) jest współoskarżonym nie dyskwalifikuje jego wyjaśnień. Z drugiej strony wyjaśnienia oskarżonego S. G. (1), tak jak wyjaśnienia wszystkich oskarżonych przeczących swojej winie, również muszą być ocenione z ostrożnością wynikającą z oczywistego faktu, iż mogą być (aczkolwiek nie muszą) podyktowane obroną i zamiarem uwolnienia się od grożącej odpowiedzialności karnej. Wyjaśnienia K. B. (1) w zakresie odnoszącym się do zarzutów postawionych S. G. (1) ( notabene nie tylko w tym, ale także i w odniesieniu do innych zarzutów) są stanowcze, konsekwentne, znajdują potwierdzenie w innych wiarygodnych dowodach, jak również są logiczne i uzasadnione także w oparciu o reguły doświadczenia życiowego. W odróżnieniu od nich wyjaśnienia S. G. (1), poza stanowczością i konsekwencją, rażą brakiem logiki i nie są spójne, a niekiedy wręcz są sprzeczne, z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. U podstaw tych wyjaśnień widać wyraźnie próbę upolitycznienia zarzutów i wyjaśnienia obciążenia przez inne osoby wyłącznie względami politycznymi, bez oglądania się na realia sprawy, w tym zgromadzony materiał dowodowy. To było już przedmiotem analizy sądu w części wstępnej rozważań. K. B. (1) w swoich twierdzeniach jest stanowczy i konsekwentny. Oczywiście prawdą jest, co podnosił oskarżony S. G. (1), że K. B. (1) nie wyjaśniał o nim w czasie pierwszych przesłuchań w 2014 r. (gdy nie przyznawał się do winy), zaś o wręczeniu korzyści majątkowych S. G. (1) zaczął wyjaśniać od lipca 2016 r., a więc już po objęciu stanowiska Prokuratora (...)przez Z. Z. (4). Tyle, że K. B. (1) wyjaśnił logicznie i zgodnie z doświadczeniem życiowym przyczynę takiego zachowania. Należy przy tym pamiętać, że K. B. (1) sam miał w tej sprawie postawione zarzuty, a ponadto był przedsiębiorcą, w pewnym stopniu zależnym od polityków (kwestia wpływu polityków na niektóre przetargi, czy kontrole skarbowe). W sytuacji, gdy S. G. (1) był wiceministrem, a zatem osobą wysoko postawioną w hierarchii partii rządzącej, obawy K. B. (1) przed jego obciążeniem były całkowicie zrozumiałe. Należy z całą mocą podkreślić, że postawienie K. B. (1) zarzutu wręczenia korzyści majątkowej S. G. (1) nastąpiło nie na podstawie wyjaśnień K. B. (1), a na podstawie wyjaśnień T. P. (1), złożonych jeszcze w 2014 r., a więc w czasie gdy S. G. (1) był wiceministrem (i wpływowym politykiem partii wówczas rządzącej). Trudno zaś było wtedy przewidywać, że w kolejnym roku dojdzie do tak radykalnych zmian politycznych. A zatem samo ujawnienie faktu "łapówki" udzielonej S. G. (1) przez K. B. (1) pochodziło nie od K. B. (1), a od T. P. (1) (uważanego za "człowieka G.", o tym szerzej w części 2.2/1.2.1 i 2.2/1.2.24) i to w czasie realnych wpływów S. G. (1) w rządzie (choć jednocześnie krótkiego okresu niezależności prokuratury od polityków - okresu, gdy Prokuratorem (...) był A. S. (3)). Tak więc to nie K. B. (1) ujawnił ten fakt tylko T. P. (1). Mało tego, przez okres kolejnych 2 lat, K. B. (1) zaprzeczał zarzutom i odmawiał składania wyjaśnień. Takie jest zresztą prawo podejrzanego (oskarżonego). A zatem prokurator już od 2014 r. dysponował dowodami wskazującymi na sprawstwo S. G. (1) w zakresie przyjęcia korzyści majątkowej nazywanej "kanapką wyborczą" w 2011 r., choć nie dysponował, z uwagi na odmowę złożenia wyjaśnień przez K. B. (1), szczegółami tego zdarzenia. K. B. (1) w czerwcu 2016 r. oświadczył, że rozważa złożenie wyjaśnień w celu skorzystania z art. 60 § 3 k.k. i w konsekwencji tegoż, w dniu 13 lipca 2016 r, zdecydował się na rozpoczęcie składania wyjaśnień, w których nie tylko wyjaśnił okoliczności korzyści majątkowej zwanej "kanapką wyborczą" (i obciążył S. G. (1)), ale też i innych korzyści majątkowych (obciążając S. G. (1)), w tym korzyści majątkowej wręczonej T. P. (1) (potwierdzając w tej mierze złożone już wyjaśnienia T. P. (1)). Ujawnił też szereg innych okoliczności - nieprawidłowości, związanych z inwestycjami w (...), w których obciążył T. P. (1), czy inne osoby. Ważne przy tym, że w żadnych wyjaśnieniach nie umniejszał swojej roli tym samym obciążając także siebie. W efekcie wyjaśnień K. B. (1) i zgodnych z nimi wcześniejszych wyjaśnień T. P. (1) zostało sformułowanych kilkadziesiąt zarzutów postawionych kilkudziesięciu osobom (z których wielu potwierdziło nieprawidłowości), przy czym najbardziej obciążonymi byli T. P. (1) i K. B. (1). Tak więc S. G. (1) nie tylko nie jest jedynym obciążonym przez K. B. (1), ale nawet nie jest najbardziej obciążonym (pod względem liczby zarzutów). To w sposób oczywisty przemawia za wiarygodnością wersji K. B. (1). K. B. (1), składając wyjaśnienia obciążające nie ukrywał też, iż powodem rozpoczęcia składania takich wyjaśnień jest chęć uzyskania korzyści procesowej związanej z art. 60 § 3 k.k. (nadzwyczajnym złagodzeniem kary w przypadku ujawnienia przestępstw popełnionych we współsprawstwie z innymi osobami) czyli innymi słowy - łagodnego potraktowania w jego sprawie karnej. To jest prawo KAŻDEGO oskarżonego, w tym także S. G. (1) i stawianie zarzutu z tego tytułu, że oskarżony chce skorzystać z dobrodziejstwa art. 60 § 3 k.k. jest nieliczeniem się z obowiązującym porządkiem prawnym. Wprowadzając do kodeksu karnego przepis art. 60 § 3 k.k. ustawodawca uznał nie tylko takie zachowania oskarżonych za możliwe, ale wręcz za pożądane, jako mające na celu rozbicie solidarności przestępców. K. B. (1) nie ukrywał też, że w okresie, gdy S. G. (1) był w rządzie obawiał się wyjaśniać przeciwko niemu i dlatego w 2014 r. odmawiał złożenia wyjaśnień. Trudno zarzucać K. B., że miał takie obawy (abstrahując od faktu, czy były one uzasadnione), zresztą sam S. G. (1) również w późniejszym okresie wyrażał dokładnie takie same obawy co do niezależności prokuratora od polityków ( notabene niezależność nie jest związana z rządzącą opcją polityczną tylko z cechami charakteru osoby wykonującej określony zawód). W znacznej części opinii publicznej, podsycanej zresztą przez polityków, zwłaszcza mających zarzuty, zarówno prokuratorzy, jak i sędziowie, są osobami wykonującymi polecenia określonych sił politycznych (oczywiście w ich rozumieniu przeciwnych do nich opcji politycznych). Stąd też takie pojmowanie rzeczywistości przez K. B. (1), zwłaszcza w kontekście ujawnionych przez niego i T. P. (1) mechanizmów zachowań S. G. (1) odnoszących się do (...), jest wytłumaczalne. Marginalnie wskazać jednak należy, że ujawnione w sprawie przypadki nachodzenia T. P. (1) i K. B. (1) (a także, w odniesieniu do innego zarzutu Ł. L. (1)) przez nieustalone czy ustalone osoby, niektóre podające się za dziennikarzy, o których to przypadkach T. P. i K. B. wyjaśniali, a także jednoznaczne w swoim wydźwięku niektóre artykuły prasowe (w tym internetowe), oceniające w sposób negatywny depozycje procesowe tych oskarżonych i w konsekwencji narzucające odbiorcom oczekiwane rozstrzygnięcie sądowe (wbrew art. 13 ust. 1 prawa prasowego) czynią obawy K. B. (1) uzasadnionymi (choć nie ze wskazanych powodów). O obawach związanych ze składaniem wyjaśnień obciążających S. G. (1), w związku z jego wpływami politycznymi i nieformalnymi wyjaśniał też, w innym wątku sprawy, B. K. (1) (choć łączyły go ze S. G. (1) relacje przyjacielskie) wskazując, że teraz powie prawdę, zaś nie chciał tego czynić wcześniej z uwagi na bezpieczeństwo swoje i rodziny wobec szerokich wpływów S. G. (1), zob. k. 1131-33 (a także k. 806) akta (...). Także T. P. (1) wskazywał na takie obawy. Dodać można, że w sprawie były podejmowane działania mogące mieć charakter poplecznictwa przez różne osoby, jak np. propozycje M. K. skierowane do T. P. (1) po jego zatrzymaniu a dotyczące zmiany obrońcy (opisane niżej w części dotyczącej analizy zeznań m.in. M. K.), czy też relacjonowane przez J. C. (4) zaangażowanie S. L. (1) w pozyskanie oświadczenia, które mogłoby być wykorzystane przeciwko K. B. (1) w celach karno-skarbowych (k. 10138-10141, 10304 akta główne). W ocenie sądu S. G. od początku tego procesu przyjął koncepcję upolitycznienia zarzutów i obronę w ten sposób swojej osoby przez zarzutami zwłaszcza ze strony K. B. (1). To jednak jest nie do przyjęcia w świetle zgromadzonych dowodów ocenianych całościowo, a nie wybiórczo. Oczywiście K. B. (1) był członkiem (...), a nawet w 2006 r. bezskutecznie startował z list (...) do Rady Powiatu. Tyle, że jego działalność w (...) była marginalna i w sensie instytucjonalnym zakończyła się właśnie w 2006 r. Nigdy później nie startował z tych list ani nie był aktywnym członkiem (wbrew treści pisma lokalnych członków (...), mającego w ich mniemaniu przedstawić go w korzystnym świetle, w czasie po przedstawieniu mu zarzutów, a jeszcze przed przyznaniem się do winy). Raczej należy uznać, że członkostwo w partii miało na celu zbliżenie się do lokalnych polityków tej partii w celu ułatwienia funkcjonowania jako przedsiębiorcy na rynku lokalnym. To oczywiście w żaden sposób nie może być wiązane z obciążającymi wyjaśnieniami złożonymi w 2016 r. Mało tego, przecież nie kto inny a S. G. (1), wiedząc przecież o (...)owskim członkostwie K. B. (1), w latach 2007 - 2013, był w zażyłych stosunkach z nim. Świadczą o tym nie tylko przytoczone w części 1.1.30 stenogramy rozmów telefonicznych, ale także wyjaśnienia T. P. (1) i zeznania wielu świadków (E. L.-D., M. K., W. F., J. C., A. O., P. W., M. K., J. J.), a nawet, w pewnej części wyjaśnienia samego S. G. (1), który przecząc wprawdzie zażyłym stosunkom z K. B. przyznał fakt bywania u niego w D., wspólnego pływania skuterami wodnymi, korzystania z jego baru (tyle, że w pierwszych wyjaśnieniach k. 353v akta S. G. (1) uzasadniał fakt kontaktów prywatnych osobą pasierba). Podkreślenia wymaga, że z wyjaśnień K. B. czy T. P., zeznań wyżej wskazanych świadków (w większości zupełnie nie związanych ze S. G. (1) i K. B. (1), poza ewentualną relacją pracodawca-pracownik) czy stenogramów nie wynika sporadyczne odwiedzanie K. B. przez S. G. (1), ile wielokrotne (przynajmniej kilka razy w roku w sezonie letnim) bywanie tam, używanie nieodpłatne sprzętu wodnego należącego do K. B. (1), czy stołowanie się wraz z rodziną czy znajomymi bez zapłaty. Charakterystyczne są w tej mierze wyjaśnienia T. P. (1), k. 858 akt głównych: gdy po jednym z przetargów S. G. zapytał, kto wygrał przetarg T. P. odparł "nasz przyjaciel z D." to S. G. (1) powiedział "to bardzo dobrze". To oczywiście tylko przykład. Na koleżeńskie relacje S. G. (1) i K. B. (1) wskazywał również przyjaciel S. G. (1) (a więc osoba mu wybitnie przychylna) B. K. (1) - zob. k. 1668 akt (...). Nie stoi w tym sprzeczności to, na co powoływał się wielokrotnie S. G. (1), że to K. B. (1) systematycznie zabiegał o spotkania ze S. G. (1). Już w częściach wcześniejszych sąd wskazywał, iż K. B. (1) starał się utrzymywać dobre relacje z politykami z różnych opcji, by zapewnić sobie jako przedsiębiorcy jak największe korzyści. To pozwala na przyjęcie, że relacja towarzyska K. B. (1) ze S. G. (1) wynikała nie tyle z atrakcyjności towarzyskiej tego ostatniego, a z atrakcyjności stanowiska, które zajmował i nieformalnych możliwości z tym związanych. W tym rozumieniu całkowicie wytłumaczalnym jest dążenie przez K. B. (1), jak zapewne i inne osoby, do spotkań towarzyskich ze S. G. (1), gdyż tylko taka forma relacji mogła pomóc K. B. (1) w jego zamierzeniach. Oczywiste jest jednak i to, że gdyby S. G. (1) nie chciał spotykać się towarzysko z K. B. (1) to by tego nie czynił, a już na pewno, będąc osobą pracującą w co najmniej dwóch odległych miejscach (K. – biuro poselskie, W. – Sejm, Ministerstwo (...)), nie jeździłby co najmniej kilka razy w sezonie do D. np. pojeździć na skuterach wodnych (np. znacznie bliżej K. znajduje się nadmorskie M.). Zresztą wychodząc poza ramy tego zarzutu wskazać należy, że S. G. (1) nie miał problemu ze współpracowaniem i to nawet w dość zażyłym stopniu, z osobami powołanymi przez inną opcję polityczną (co zresztą samo w sobie nie jest złe, a nawet - gdyby wiązało się tylko z oceną kompetencji - wręcz pożądane), czego przykładem był M. O. (1), dyrektor (...), powołany na pierwszą kadencję w 2006 r. przez Ministra (...) z (...) J. S. (2), a na drugą kadencję w 2011 r., wspierany przez S. G. (1) (o czym więcej w punkcie 1.1.29), z którym S. G. (1) utrzymywał też towarzyskie kontakty. Warto jeszcze wskazać, że osobą współpracującą z K. B. (1) w jego firmie był S. L. (1) – siostrzeniec S. G. (1). Z kolei pasierb S. M. L., był wraz z K. B. (1) współwłaścicielem spółki z o.o. (...) wprawdzie samo przez się nie świadczy o zażyłych stosunkach, lecz wskazuje na sposób postrzegania K. B. (1) przez inne osoby, w tym T. P. (1) – jako osobę bliską S. G. (1). Podnoszone przeciwko wyjaśnieniom K. B. zarzuty ze strony S. G. (1), że niespotykane byłoby finansowanie kampanii wyborczej członka PO przez członka (...) może i są chwytliwe medialnie, jednakże nie mają odniesienia do stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Wystarczy bowiem wspomnieć, że nie tylko z wyjaśnień K. B., ale i zeznań R. B. (1), Z. K., M. W. (2), dokumentacji firmy (...) w D. (w tym faktury) czy oględzin poczty elektronicznej wynika niezbity fakt zamówienia i opłacenia przez K. B. (1) (członka (...)) wykonania wizerunku S. G. (1) (członka PO) na foliach i umieszczenia ich na ok. 10 busach firmy (...) w kampanii wyborczej 2011 r. Wyjaśnienie S. G. (1), iż nic o tym nie wiedział jest tylko nieudolną próbą utrzymania narracji o politycznym charakterze stawianych mu zarzutów. Te zaś zdarzenia z 2011 r. świadczą też dowodnie, że K. B. (1) ani nie był aktywnym członkiem (...), ani też nie utożsamiał się programowo z tą partią (zresztą od wielu lat nie jest już członkiem (...)). Jego związki z politykami zaś miały wymiar pragmatyczny, związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z tego względu list lokalnych członków (...) z okresu postawienia zarzutów K. B., na który powoływał się w swoich wyjaśnieniach S. G. (1) nie miał żadnego znaczenia (abstrahując już od tego, czyją był inicjatywą - w tym zakresie K. B. wskazywał na S. G. (1) jako inicjatora). W 2014 r. K. B. (1) nie składał wyjaśnień i zaprzeczał zarzutom, zaś autorzy listu nie mieli i nie mogli mieć wiedzy o materiale dowodowym go obciążającym. Dla oceny tej kwestii - politycznego charakteru zarzutów stawianych S. G. (1) - warto jeszcze przytoczyć fragment wyjaśnień T. P. (1) (k. 5130 akt A: "B. mówił, że jest wtyką G. w (...)ie”) i wyjaśnień K. B. (1) (k. 6097v akt A: „sam G. określał mnie jako wtykę w (...)). Pomijając już całkowitą zgodność tych wypowiedzi to warto odnotować, że K. B. (1) nie taił przed innymi osobami swoich związków z (...) wiedząc, że może to dojść do S. G. (1) i że T. P. (1) uznał to za realne, skoro nie zareagował w żaden sposób na taką wypowiedź K. B.. Reasumując tę kwestię, w ocenie sądu kontakty S. G. (1) i K. B. (1) nie miały podtekstu politycznego tylko towarzyski, a także merkantylny i to z obu stron (choć w innym aspekcie). Wyjaśnienia K. B. (1) w odniesieniu do S. G. (1) mają walor stanowczości i konsekwentności mimo zarzutu S. G. (1), iż o niektórych zdarzeniach "przypomniał" sobie w późniejszym czasie. Przede wszystkim złożenie tak wszechstronnych i wyczerpujących wyjaśnień nie jest możliwe w krótkim czasie. Ponadto, co oczywiste, w pierwszej kolejności K. B. (1) skupił się na wyjaśnieniu okoliczności związanych ze stawianymi mu zarzutami (a więc korzyści wręczonej jako "kanapka wyborcza" w 2011 r. i zachowań związanych z poszczególnymi inwestycjami). Dlatego wyjaśnienie w dalszych przesłuchaniach innych okoliczności związanych z wręczaniem korzyści majątkowych nie może budzić wątpliwości. Podkreślić tu trzeba, że w stosunku do później ujawnionych zachowań, sam K. B. (1) miał wątpliwości, czy można to określić sformułowaniem "łapówka" w sytuacji, gdy zachowania te, z jego strony, były traktowane, do pewnego czasu, jak pożyczka (kwota 200.000 złotych przekazana na budowę domu) czy użyczenie sprzętu i pracowników do rozliczenia w przyszłości (wartość prac 30.000 - 40.000 złotych) i dopiero późniejsze zachowania S. G. (1), a zwłaszcza niepodjęcie żadnych starań o zwrot pożyczki czy o uregulowanie należności za prace, nakazywało traktować te zachowania jako przyjęcie korzyści majątkowej (z punktu widzenia S. G. (1)). Czynienie zatem z tego zarzutu K. B. (1), na czym opiera się obrona S. G., jest nieuzasadnione. Charakterystyczna przy tym jest ostrożność K. B. (1) w formułowaniu sądów. W swoich wyjaśnieniach wyraźnie bowiem wskazywał, że kwota 200.000 złotych była nazwana pożyczką i on tak początkowo ją traktował, zaś jeśli chodzi o prace na działce to początkowo uważał, że S. G. (1) lub jego siostrzeniec (współwłaściciel działki) rozliczą się z nim. Gdyby zaś, jak twierdził S. G. (1), oskarżony K. B. chciał go obciążać to od początku twierdziłby, że były to "łapówki", nie poddając tych zdarzeń pod interpretację prokuratora. Tu można też zaznaczyć, że K. B. (1) ujawnił też fakt wręczenia S. G. (1) nawigacji z echosondą do łowienia ryb (k. 7025v akt A), przy czym wyraźnie wskazał, iż był to podarunek (a nie wręczenie nielegalnej korzyści majątkowej), co pozytywnie świadczy o wiarygodności jego wyjaśnień. Oceniając całokształt tych wyjaśnień nie sposób zatem twierdzić, że K. B. (1) był napastliwy wobec S. G. (1) czy też, że jego wyjaśnienia miały na celu jak największe obciążenie S. G. (1). Rzeczowość, ostrożność w formułowaniu sądów, brak napastliwości i obciążenie przede wszystkim siebie i T. P. (1), przemawia za wiarygodnością wyjaśnień K. B. (1) w sprawie korzyści majątkowych wręczanych S. G. (1). Nie sposób zarzucić niekonsekwencji w wyjaśnieniach K. B. odwołując się do wskazywanego przez niego terminu udzielenia korzyści majątkowej w kwocie 170.000 – 190.000 złotych (tzw. „kanapki wyborczej”), co stale czynił w swoich wyjaśnieniach S. G. (1) (twierdząc, że w czasie konfrontacji K. B. (1) początkowo wskazywał, iż przekazanie pieniędzy nastąpiło na pocz. sierpnia 2011 r., zaś po wykazaniu przez S. G., iż w tym czasie przebywał poza granicami kraju i reakcji prokuratora zmienił wersję wskazując na drugą poł. sierpnia i pocz. września, jako moment przekazania korzyści), a co stanowi manipulację materiałem dowodowym. Wskazać tu należy, że K. B. wyjaśniał o tym po 5 latach od wydarzeń więc mógł nie pamiętać ściśle daty, zaś precyzja określenia czasu w pierwotnych wyjaśnieniach, po takim okresie, i tak jest dobra. Ważniejsze jednak, że konfrontacja na którą powoływał się S. G. (1) nastąpiła znacznie później (blisko 2 lata – 11.6.2018, k. 851 akta S. G. (1)), niż pierwsze wyjaśnienia K. B. (1) w tym przedmiocie. Po raz pierwszy bowiem K. B. (1) wyjaśnił o takim fakcie w czasie przesłuchania w dniu 13 lipca 2016 r. (k. 8686 i n. akt głównych), w czasie którego mówił o swojej i S. G. (1) rozmowie na ten temat w „wakacje 2011 r.” i o kilkunastu dniach potrzebnych na zorganizowanie pieniędzy. W czasie kolejnego przesłuchania, w dniu 21 lipca 2016 r., wyjaśnił, że przeanalizował historię swoich rachunków bankowych i wypłat na potrzeby udzielenia tej korzyści dokonał między 9 a 12 sierpnia 2011 r. (k. 8721 akt głównych). Na potwierdzenie dołączył historię rachunku z tego okresu (którą przyniósł ze sobą na przesłuchanie, k. 8722 akt głównych). Oczywiste zatem stało się, że przekazanie gotówki musiało nastąpić po tym czasie, a w konsekwencji nie mogło nastąpić na początku sierpnia 2011 r. – co zarzucał S. G. (1) powołując się na swój pobyt w tym czasie poza granicami kraju (w okresie 2-11 sierpnia 2011 r. w B., C., k. 354, 408-418 akta S. G. (1)). Nawet w czasie tej konfrontacji K. B. (1) podkreślał, że „ja wybierałem w tych datach pieniądze, nie są to daty wręczenia pieniędzy” (k. 851, akta S. G. (1)). Jest to kolejny przykład wybiórczego traktowania materiału dowodowego przez S. G. (1), nie zaś oceny zgodnej z art. 410 k.p.k. Wyjaśnienia K. B. (1) znajdują potwierdzenie w wielu innych, wiarygodnych dowodach. Przede wszystkim są zbieżne z relacją T. P. (1), który przyznając się do przyjęcia korzyści majątkowej od K. B., już w 2014 r. oświadczył, iż ten poinformował go o inicjatorze tego wręczenia (o czym jeszcze w punkcie 2.2/1.2.33) i o tym, iż wręczył taką korzyść, nazywaną "kanapką wyborczą" S. G. (1). T. P. (1) nie ma żadnego powodu, by bezpodstawnie obciążać S. G. (1). Mało tego, przyznanie takiego faktu w 2014 r. a więc przed obciążającymi wyjaśnieniami K. B. (1), było ujawnieniem organom ścigania okoliczności im nieznanej i to bez wiedzy, jakie stanowisko w tej mierze zajmie K. B.. To w sposób oczywisty wspiera wiarygodność T. P. (1). Warto podkreślić też, że T. P. (1) został uznany za wiarygodnego również w zakresie wielu innych, nie związanych ze S. G. (1), zarzutów, w tym w większości obciążających samego siebie (co wynika z innych części uzasadnienia). Byłoby nielogiczne, by uznawać T. P. (1) za wiarygodnego w zakresie 95 % zarzutów, a nie uznać jego wiarygodności tylko w odniesieniu do niektórych zarzutów dotyczących S. G. (1) i tylko na tej podstawie, że przeczy im S. G. (1), osoba najbardziej zainteresowana w nieprawdziwym przedstawieniu rzeczywistości. W zakresie wręczenia tej korzyści majątkowej wyjaśnienia K. B. (1) są zgodne również z zeznaniami świadka P. W. (który pozyskał tę informację od K. B. w czasie zbliżonym do wręczenia korzyści, a więc na długo przed ujawnieniem tej sprawy), który przecież nie ma żadnego powodu, by bezpodstawnie obciążać S. G. (1). W zakresie wizerunków na busach wyjaśnienia K. B. (1) uległy pełnemu potwierdzeniu na skutek zeznań R. B. (1), Z. K., M. W. (2), dokumentacji firmy (...) w D. (w tym faktury) czy oględzin poczty elektronicznej. Warto wskazać, że dowody te zostały przeprowadzone bez inicjatywy K. B. (1), tylko na skutek podjęcia czynności sprawdzających wyjaśnienia K. B. przez prokuratora. Już zaś sam fakt wykonania wizerunku S. G. na foliach, umieszczenia ich na busach i opłacenia tegoż przez K. B. (1) w pełni wspiera wyjaśnienia K. B. (1) o jego udziale w kampanii wyborczej S. G. (1) w 2011 r. i pomocy finansowej (mimo, iż w tym czasie był członkiem (...)u). Wyjaśnienia S. G. (1), że nic nie wiedział o umieszczeniu materiałów wyborczych (folii) na busach rażą infantylnością i alogicznością. Samo wykonanie takich folii z wizerunkiem wymaga przecież współdziałania osoby, której wizerunek dotyczy, choćby w celu przekazania lub nawet wykonania odpowiedniego zdjęcia, jak również przekazania logo partii ( do tego w sytuacji, gdy wszystkie tego typu materiały wyborcze w obrębie jednego komitetu wyborczego zachowują pewną zbieżność projektową). Nie sposób założyć, że K. B. (1) działał w tym zakresie samowolnie. Ponadto w interesie K. B. (1), co przecież jest oczywiste było to, by fakt zorganizowania takich materiałów wyborczych był znany S. G. (1) (bo wtedy mógł liczyć w zamian na przychylność), a nie by taki fakt przed nim ukrywać. W zakresie "pożyczki" w celu wybudowania domu przy ul. (...) wyjaśnienia K. B. (1) zostały potwierdzone nie tylko przez fakt posiadania przez niego projektu budowlanego (którego przecież nie posiadałby, gdyby nie dostał zlecenia wybudowania lub znalezienia wykonawcy), ale także na skutek podjętych przez prokuratora czynności sprawdzających: zeznań świadka R. S. (2) wskazującego na rozmowy K. B. z jednym z wykonawców i oględzin poczty elektronicznej, a zwłaszcza maila od S. L. (1) z projektem umowy na wybudowanie budynku firmy (...) sp. z o.o. z firmą budowlaną H. Ś.. Ważne przy tym, że ostatecznie dom ten nie został wybudowany przez K. B. czy firmę, w której miałby udziały, a trudno założyć, że zrezygnowałby z inwestycji, jeżeli mógłby osiągnąć z niej dochód. Wyjaśnienia K. B. w sprawie karczowania krzewów na działce m.in. S. L. (1) uległy wsparciu przez zeznania świadków - pracowników wykonujących te prace: K. C., K. F., D. K. (1), T. P. (3), L. P., W. S.. Pewną ogólną wiedzę o zleceniu S. G. (1) w tym zakresie posiadał też T. P. (1) (k. 1067-1068, 6138). Nie sposób zaś założyć, że K. B. (1) bezpodstawnie przypisał S. G. (1) polecenie wykonania prac i brak zapłaty za nie gdyż prace te, w świetle innych korzyści majątkowych, stanowiły wręcz niewielki odsetek, zaś - w przypadku opłacenia ich przez S. G., S. L. czy D. J., mógłby się spodziewać posiadania przez te osoby i ujawnienia w postępowaniu karnym dowodów opłaty (np. przelewu), czy innych dowodów, w tym osobowych, których brak. Zresztą nawet S. L. (1) (siostrzeniec S. G. (1)), w niewiarygodnych skądinąd wyjaśnieniach w czasie rozprawy sądowej, a więc po poznaniu materiału obciążającego S. G. (1) (zeznań pracowników), przyznał fakt karczowania działki, powołując się przy tym na dokonanie zapłaty (poprzez dostarczenie szutru – k. 20434 akt sądowych), co z jednej strony potwierdza zaistnienie opisywanego przez K. B. (1) zdarzenia (choć o innym przebiegu), a z drugiej - wskazuje na brak zapłaty ze strony S. G. (1). O tym zaś, że działka znajdowała się w zainteresowaniu S. G. (1) świadczą wyjaśnienia T. P. (1) (k. 6138), iż w odbiorze zewnętrznym działka ta była traktowana jako współwłasność R. S. (1) i S. G. (1), tylko formalnie należąca do osób im bliskich (D. J. (1) i S. L. (1)). Należy jeszcze dodać, że fakt zainteresowania S. G. (1) inwestycją dotyczącą tzw. "wrót sztormowych" został potwierdzony posiadaniem przez niego, a ujawnionych w trakcie przeszukań, szeregu dokumentów dotyczących tej inwestycji. I to w sytuacji, gdy sam S. G. (1) twierdził, że (...) mu nie podlegał. To w sposób oczywisty wspiera wyjaśnienia K. B. (1). Nie sposób też zakwestionować wyjaśnień K. B. (1) w oparciu o eksponowany przez S. G. (1) w sądzie fakt braku balkonu w wynajmowanym mieszkaniu w W.. Taka okoliczność jest bowiem niewielkim szczegółem w całokształcie wyjaśnień, zaś przy wielokrotnym składaniu wyjaśnień i to dotyczących zdarzeń sprzed lat pewne drobne nieścisłości są naturalne i nie wpływają na ocenę wiarygodności. Podkreślenia wymaga, że K. B. (1) był w stanie opisać położenie tego mieszkania, a sam S. G. (1) przyznał, że K. B. był u niego w W. raz czy dwa razy. Stąd też okoliczność ta nie może mieć żadnego znaczenia dla oceny wyjaśnień K. B. (1) (przy ocenie tej okoliczności warto mieć na uwadze przeoczenie B. K. (1) odnoszące się do balkonu apartamentu w C. – szerzej w wątku 1.1.27). Tak więc wyjaśnienia K. B. (1) obciążające S. G. (1) wykazują pełną zgodność z pozostałym materiałem dowodowym, oczywiście poza wyjaśnieniami S. G. (1) przeczącego temu. Wyjaśnienia te, w ocenie sądu, wykazują też zgodność z logiką sytuacyjną czy też z regułami doświadczenia życiowego. Oceniając całokształt okoliczności w tej sprawie nie sposób bowiem wykazywać, iż opisywane zdarzenia są nieprawdopodobne. Biorąc pod uwagę wszystkie te okoliczności należało uznać wyjaśnienia S. G. (1) przeczące zarzutom korupcyjnym w tym zakresie za nieprawdziwe, obliczone li tylko na uchronienie się przed grożącą mu odpowiedzialnością karną. Odnieść się jeszcze trzeba pokrótce do podnoszonej przez S. G. (1) okoliczności, że K. B. (1) nie stać było na udzielenie korzyści majątkowych w łącznej kwocie blisko 1 mln złotych. Tyle, że ostatecznie sąd uznał (w ślad za wyjaśnieniami K. B. (1) i T. P. (1)), że w okresie od połowy 2011 do połowy 2013 r. K. B. (1) udzielił łącznie co najmniej 570.000 złotych korzyści majątkowych, a nie 970.000 złotych (kwestia różnicy 400.000 złotych zostanie wyjaśniona w wątku 1.1.33). Tu należy podkreślić, że sam kontrakt z tytułu „wrót sztormowych” to była kwota ponad 20.000.000 złotych (a K. B. miał także inne dochody), zaś K. B. (1) przyznał w swoich wyjaśnieniach (k. 8721 akta główne), że T. P. (1) sugerował mu, iż można skrócić ściankę szczelną o 2-3 metry i obniżyć w ten sposób koszt realizacji o ok. 1.000.000 złotych. Ponadto rozłożony czas udzielenia tych korzyści (co najmniej 170.000 zł w sierpniu-wrześniu 2011 r., 200.000 zł – styczeń/luty 2013 r., 200.000 zł w okresie do połowy 2013 r.) uprawdopodabnia możliwości finansowe K. B. (1) w tej mierze. Zresztą świadczy o tym też historia prywatnego rachunku bankowego K. B. (1). Charakterystyczne w tym względzie zeznania złożyła I. Z. (1) (k. 3104) gdy wskazała, że w sposób widoczny K. B. (1) szybko „wzbogacił się” na współpracy z (...), gdyż na początku „to podjeżdżał jakiejś średniej klasy samochodem, nie wyróżniał się a po kilku latach to już te samochody były bardzo luksusowe”. Warto jeszcze pochylić się nad kwestią przyjęcia korzyści majątkowej w przypadku "pożyczki", "należności za bilbordy" (wedle nomenklatury zarzutu) czy "należności za prace na działce". Otóż art. 228 k.k. operuje pojęciem "przyjęcia korzyści majątkowej", zaś art. 20 k.k. nakazuje zindywidualizowanie umyślności w odniesieniu do każdego ze sprawców (wręczenie/przyjęcie korzyści majątkowej jest specyficzną postacią współsprawstwa, gdzie obie strony współdziałają, choć każda w nieco innym zakresie znamieniowym ("czasownikowym"). Stąd też bez znaczenia jest, czy K. B. (1) początkowo traktował swoje działania jako "łapówkę", czy też legalną pożyczkę (choć bez odprowadzenia należności skarbowych), czasowe użyczenie środków na wykonanie wizerunków albo legalną pracę za zapłatą. Istotne jest bowiem, jak traktował te działania S. G. (1). Skoro zaś S. G. (1) nie był zainteresowany jakimkolwiek zwrotem należności za wizerunki na busach, a nie sposób uznać, przy uwzględnieniu podstawowych reguł logiki i doświadczenia życiowego, że K. B. (1) robił to bez wiedzy i zgody S. G. (1), to takie zachowanie nakazuje przyjęcie, że S. G. (1) traktował opłaty związane z tymi wizerunkami poniesione przez K. B. (w istocie stanowiące pasywa majątku S. G. (1)), jak korzyści majątkowe. Oznacza to wyczerpanie pojęcia przyjęcia korzyści majątkowej w rozumieniu art. 228 k.k. Podobnie rzecz się ma z "pożyczką" na dom. Skoro przez wiele lat S. G. (1) nie był zainteresowany zwrotem w jakiejkolwiek części pieniędzy nazwanych pożyczką, a nawet zaprzecza takiemu faktowi (pożyczki), to przekazana przez K. B. gotówka na budowę domu w wysokości 200.000 złotych musi być uznana za przyjęcie korzyści majątkowej w rozumieniu art. 228 k.k., nie zaś za delikt zobowiązaniowy. Oczywiście ta ocena jest też powiązana z wcześniejszymi korzyściami przyjętymi przez S. G. (1) od K. B. (1) i relacjami między nimi, związanymi z udziałem K. B. w przetargach (...). S. G. (1) (ani (...). L.) również nie dążył do rozliczenia się z K. B. w zakresie prac związanych z wykarczowaniem działki. Biorąc pod uwagę, iż to S. G. (1) zlecił te prace, a także że sugerował K. B. "odrobienie" tych prac przy innych inwestycjach to należy uznać, że brak rozliczenia się, przez okres wielu lat, również oznacza, iż S. G. (1) uznawał koszt tych prac za przyjętą korzyść majątkową w rozumieniu art. 228 k.k.
	wyjaśnienia S. L. (1)	Wyjaśnienia S. L. (1) w sprawie karczowania działki stanowiącej jego i D. J. (1) własność, nie są konsekwentne. W postępowaniu przygotowawczym (k. 71-74 akta S. L. (1)) wyjaśniał: "nie kojarzę by B. wykonywał jakieś prace". W postępowaniu sądowym, już po poznaniu zebranego materiału dowodowego (k. 20434 akt sądowych) wyjaśnił, że uzgodnił z B. kwestię wykarczowania działki, miał mu za to zapłacić 10.000 złotych, jednakże ostatecznie rozliczył się dostawą szutru. Już tylko ta zasadnicza zmienność wyjaśnień budzi poważne wątpliwości. Niewiarygodne jest również to, by oskarżony w postępowaniu przygotowawczym nie pamiętał uzgodnienia robót, wykonania ich, a nawet rozliczenia, zaś przypomniał to sobie dopiero w postępowaniu sądowym , ale w wersji innej niż podawanej przez K. B. (1). W ocenie sądu nie ulega najmniejszej wątpliwości, że zmiana wyjaśnień S. L. (1) związana jest z sytuacją procesową i poznaniem materiału dowodowego, a zwłaszcza przesłuchaniem wielu świadków - pracowników wykonujących te prace i wskazujących na kierowanie pracami przez S. L. (1). W tej sytuacji dalsze zaprzeczanie temu faktowi (nawet w "miękkiej" postaci "nie kojarzę") byłoby oczywiście nieskuteczne. Stąd zmiana wersji, ale w taki sposób, by dopasować ją do wyjaśnień S. G. (1). W tej mierze wyjaśnienia K. B. (1) są konsekwentne, stanowcze i logiczne. Skoro prace zostały wykonane to nie było najmniejszego powodu, by S. L. (1) nie ujawnił tego, i swoich uzgodnień z K. B., w postępowaniu przygotowawczym. Nie było to bowiem żadnym czynem zabronionym czy nie mogło mieć niekorzystnego wpływu na jego (a także innych) zarzuty. Skoro zaś S. L. (1), w postępowaniu przygotowawczym przeczył temu, a w zasadzie zasłaniał się niepamięcią co do wykonania takich prac to należy uznać, że albo nie wiedział o rzeczywistym zleceniodawcy albo wiedział o rzeczywistym zleceniodawcy tych prac i nie chciał tego ujawnić (co wspiera wyjaśnienia K. B.). Przy ocenie wyjaśnień S. L. (1) uwzględnić też trzeba fakt relacji rodzinnej (siostrzeniec) ze S. G. (1), co w oczywisty sposób wskazuje na interes w składaniu wyjaśnień zbieżnych z wyjaśnieniami S. G. (1). Warto przy tym mieć na uwadze relacjonowane przez J. C. (4) zaangażowanie S. L. (1) w pozyskanie pisemnego oświadczenia, które mogłoby być wykorzystane przeciwko K. B. (1) w celach karno-skarbowych (k. 10138-10141, 10304 akta główne), a którego pozyskanie mogło być w interesie S. G. (1). Reasumując wyjaśnienia S. L. (1) z postępowania sądowego są niewiarygodne. Wyjaśnienia wcześniejsze zaś są albo niewiarygodne albo wynikają z ówczesnego braku wiedzy S. L. co do zleceniodawcy. Również wyjaśnienia S. L. (1) z postępowania sądowego w zakresie dysponowania projektem budowlanym domu przy ul. (...) w celu oszacowania kosztów nie zasługują na uwzględnienie i są efektem próby obrony S. G. (1) (wujka S. L.) po poznaniu materiału dowodowego obciążającego. W szczególności o tych okolicznościach S. L. (1) nie wyjaśniał w postępowaniu przygotowawczym, co już samo w sobie budzi wątpliwości. Ponadto depozycje te sprzeczne są z konsekwentnymi, stanowczymi wyjaśnieniami K. B. (1), które w tym zakresie zostały potwierdzone zeznaniami świadka R. S. (5) oraz oględzinami poczty elektronicznej (...)
	zeznania świadków T. G., W. D. (1), K. Ł. (2) i T. Ł.	zeznania tych świadków nie wnoszą istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Marginalnie tylko wskazać należy, że okoliczności darowizny/pożyczki udzielonej S. L. (1) na zakup działki budzą wątpliwości w świetle zasad doświadczenia życiowego.
	zeznania świadka M. L. (1)	Sąd nie uznał tych zeznań, wskazujących na to, iż K. B. (1) informował go o zamiarze „zniszczenia” S. G. (1) za wiarygodne. M. L. (1) jest osobą najbliższą dla S. G. (1) (pasierbem oskarżonego) i z tego względu jest osobą szczególnie zainteresowaną w prezentowaniu wersji korzystnych dla S. G. (1), a tym bardziej w dyskredytowaniu wyjaśnień oskarżonego, który obciąża K. B. (1). Zeznanie to nie zostało potwierdzone żadnym innym dowodem. Ponadto wydaje się mało wiarygodne to, iż K. B. (1) przekazywał tego rodzaju informacje osobie najbliższej dla S. G. (1) wiedząc przecież, że informacje te dotrą do S. G. (1). Nie można też wykluczyć, że K. B. (1) poinformował M. L. (1) o tym, że jego wyjaśnienia „pogrążą” S. G. (1) (w ocenie K. B. (1)), co wcale nie oznaczałoby, że złoży wyjaśnienia nieprawdziwe (taka interpretacja ewentualnych wypowiedzi K. B. (1) byłaby ewidentnym nadużyciem).
	wyjaśnienia S. G. (1), zeznania M. K. (1), zeznania P. R. (1)	Te dowody, odnoszące się do wypowiedzi K. B. (1) („G. jest skończony” itp.) wobec M. K. (1) i P. R. (1), nie są wiarygodne jeśli interpretować je jako przyznanie się K. B. (1) do bezpodstawnego obciążenia S. G. (1) (wedle twierdzeń S. G. (1)) albo nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, jeśli interpretować je jako ocenę K. B. (1) konsekwencji złożenia przez niego wyjaśnień obciążających. Co do alternatywy pierwszej: nie jest wiarygodne, by K. B. (1), gdyby założyć że bezpodstawnie pomówił S. G. (1), informował o tym M. K. (1) i P. R. (1), osoby nie będące jego bliskimi kolegami, o których jednocześnie wiedział, choćby z racji członkostwa w partii PO, że mogą być zainteresowaniem przekazaniem takich informacji S. G. (1). Byłoby to niewytłumaczalne logicznie i z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego. Przy ocenie tych dowodów trzeba bowiem pamiętać o tym, że M. K. (1) był uważany przez pracowników (...) za „człowieka G.” i miał z ministrem G. bezpośredni kontakt ( vide: zeznania świadka M. H. (1), akta główne k. 18065-18066), a nawet, że po zatrzymaniu T. P. (1) M. K. (1) z p.o. dyrektora (...) S. C. (2) kilkukrotnie jeździli do K. mówiąc, że jadą do pana ministra ( vide: zeznania świadka M. H. (1), akta główne k. 18129-18131, zeznania świadka S. C. (2), k. 8814-8816, akta A). Skoro takie informacje były w posiadaniu pracowników (...) to nie sposób uznać, że nie były w posiadaniu K. B. (1), starającego się o bliskie relacje z tymi pracownikami. A to z kolei nakazywało K. B. (1) ostrożność w wypowiedziach do takich osób. Z kolei z wyjaśnień T. P. (1) (akta główne, k. 9344) wynika nawet, że już po zatrzymaniu T. P. (1) M. K. (1) proponował mu rezygnację z usług obrońcy adw. K. Ł. (3) i pomoc innego obrońcy, wskazanego i opłaconego przez osoby, które T. P. mógł obciążyć. To wskazuje wręcz, że M. K. (1) już w toku tego postępowania karnego podejmował działania o charakterze poplecznictwa w oczywistym interesie S. G. (1) lub innych osób obciążanych przez T. P. (1). W tej sytuacji wiarygodność M. K. jako świadka w niniejszej sprawie jest żadna. Co do alternatywy drugiej: jeśli wypowiedzi K. B. (1) (o ile nastąpiły) rozumieć jako jego ocenę konsekwencji złożenia przez niego prawdziwych wyjaśnień obciążających to te dowody nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia (chyba, że w kierunku potwierdzenia prawdziwości wyjaśnień K. B. (1)). Oczywiste jest bowiem, że złożenie prawdziwych wyjaśnień obciążających w zakresie „łapówek”, w sensie kolokwialnym, oznacza (lub przynajmniej powinno oznaczać), że polityk „będzie miał bardzo poważne kłopoty”, „jest skończony” i żeby nie zadawać się z nim (co może wręcz stanowić ostrzeżenie dla tych osób co do kontaktów z danym politykiem). Z kolei stwierdzenie o załatwieniu spraw z prokuratorem, zwłaszcza ze wskazaniem konieczności krótkotrwałego pobytu w więzieniu, oznacza przecież, w sensie kolokwialnym, nic innego jak zapowiedź skorzystania przez wypowiadającego się z art. 60 § 3 k.k., co jest przecież instytucją prawa karnego i przewidzianą, legalną możliwością znacznego zmniejszenia kary dla każdego podejrzanego.
1.2.31		Okoliczności związane z tzw. praniem brudnych pieniędzy przez małżonków K. w 2014 r. mogą być ustalone w oparciu o wszystkie przeprowadzone w tym zakresie dowody. Dowody te wykazują fakt pozyskania przez małżonków K., w okresie lipiec - wrzesień 2014 r., łącznej kwoty 200.000 złotych z nieustalonego źródła, przeznaczonych następnie na darowiznę dla córki K. L. (1), w tym w sierpniu 2014 r. kwoty 15.000 złotych, przeznaczonej na zakup koszarki (analiza rachunku wskazuje, że w okresie lipiec - wrzesień 2014 r. doszło do wpłat na kwotę 200.000 złotych; kolejne wpłaty nastąpiły w październiku i listopadzie 2014 r. na łączną kwotę 58.450 złotych). Tyle, że sposób rozdysponowania tych pieniędzy, opisany w części 1.1.31, czy nawet dalsze przepływy, ustalone precyzyjnie przez prokuratora i wynikające z zaoferowanych sądowi dowodów, nie mają większego znaczenia dla odpowiedzialności małżonków K.. Nie jest bowiem zabronione przekazanie darowizny córce (a nawet można rzec wielokrotnie praktykowane w realiach polskich rodzin), ani zakup koszarki (barki) za okazyjną cenę i jej sprzedaż za cenę wyższą. Oczywiście w tym ostatnim wypadku wątpliwości budzi zaangażowanie M. L. (1) (zięcia małżonków K.) nie tyle w sam fakt zakupu i remontu koszarki na rzecz teściów (bo to jest całkowicie zrozumiałe), ile w późniejszą transakcję sprzedaży na rzecz spółki (...) (której współwłaścicielem jest M. L. (1)) za znacznie wyższą cenę (choć nie różnicę sugerowaną w akcie oskarżenia 15.000/55.000, albowiem doliczając koszty remontu można mówić o proporcji 35.000/55.000 złotych). Tyle, że prokurator nie postawił zarzutu ani naruszenia należności skarbowych, ani działania na szkodę spółki (...), więc to leżało poza zainteresowaniem sądu. Dla wykazania tzw. prania brudnych pieniędzy mniej istotne jest bowiem to co się stało z określonymi pieniędzmi a bardziej istotne - źródło pochodzenia pieniędzy, które przecież musi być źródłem nielegalnym i do tego mniej lub bardziej precyzyjnie określonym. W tym zaś zakresie prokurator nie przedstawił żadnego dowodu, zastępując to w uzasadnieniu aktu oskarżenia sformułowaniami "niewątpliwym jest fakt...", "powyższe zachowania świadczą jednoznacznie..."(s. 315 i 319 a.o.). Tymczasem na jakiej podstawie prokurator wysnuł te "niewątpliwe" ustalenia nie zostało ujawnione. W ocenie Sądu Okręgowego w sprawie nie przedstawiono żadnego dowodu na źródło pochodzenia tych pieniędzy choć jednocześnie nie przedstawiono dowodu na legalne pochodzenie tych pieniędzy (tyle, że w procesie karnym obowiązek wykazania nielegalności pochodzenia spoczywa na prokuratorze; inna jest kwestia, poza zarzutami, czy środki te są legalne w świetle prawa podatkowego, to leżało jednak poza zainteresowaniem sądu z uwagi na brak skargi). Brak zatem jakichkolwiek dowodów na to, że środki te pochodziły z czynu zabronionego, a tym bardziej popełnionego przez S. G. (1) i opisanego w punkcie 1.1.30. Truizmem jest wskazanie, że dla odpowiedzialności karnej z art. 299 k.k. nie jest wystarczające ustalenie, że źródło jest nieustalone. Równie dobrze bowiem środki te mogły pochodzić, co należy traktować tylko jako przykłady, z nieujawnionej (w celu uniknięcia opodatkowania) darowizny na rzecz małżonków K. od innej niż S. G. (1) osoby, z wygranych nielegalnych zakładów z innymi osobami, ze znalezienia tych środków, a nawet z kradzieży czy wyłudzenia itd. Nieustalenie źródła, skąd miały pochodzić środki, uniemożliwia ustalenie, czy pochodziły z czynu zabronionego i to konkretnego czynu, co przecież jest warunkiem sine qua non tego przestępstwa. Analizując pokrótce dowody to należy wskazać, iż źródła pochodzenia tych środków nie sposób dopatrzeć się ani w wyjaśnieniach S. G. (1) (który przecież przeczył przyjęciu takich korzyści majątkowych), ani w wyjaśnieniach P. K. (1) czy H. K. (1) (którzy w sądzie zaprzeczyli temu, by środki te przekazane zostały przez S. G. (1) lub jego żonę) ani w zeznaniach ich najbliższej rodziny (którzy to świadkowie odmówili zeznań lub nie ujawniali źródła), ani w żadnym innym dowodzie. Nie wyjaśnione też zostało, dlaczego małżonkowie K. mieli pozyskać te środki w lipcu - wrześniu 2014 r., podczas gdy w posiadaniu S. G. (1) znalazły się one co najmniej rok wcześniej (najpóźniej w połowie 2013 r.) i gdzie w tym czasie, i w jakiej formie, były przechowywane. Dodać do tego można, iż małżonkowie K., jako oskarżeni, nie mieli obowiązku wyjaśniania skąd pochodziły te środki jako że nie mieli obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść. Takie dowody winien przedstawić oskarżyciel, jednakże w tym zakresie tego zabrakło. W tej sytuacji wyjaśnienia P. K. (1) i H. K. (1), iż środki te nie zostały im przekazane przez S. G. (1) lub jego żonę muszą być uznane za wiarygodne.
1.2.32		Okoliczności związane z praniem brudnych pieniędzy w związku z pozyskaniem środków w kwietniu i lipcu 2016 r. mogą być ustalone w oparciu o wszystkie przeprowadzone w tej mierze dowody. I w tym wypadku prokurator nie przedstawił żadnego dowodu, wskazującego na pochodzenie tych środków. W tej sytuacji argumenty wskazane w punkcie 2.2/1.2.31 mają pełne zastosowanie również i do tych okoliczności. Dodać tylko można, iż nie przedstawiono również żadnego dowodu wskazującego co działo się z tymi środkami od momentu ich uzyskania przez S. G. (1) najpóźniej w połowie 2013 r. (wedle zarzutu) przez okres następnych 3 lat do momentu ich pozyskania przez małżonków K. i dlaczego środki pochodzące z czynu z 2013 r. nie zostały małżonkom K. przekazane w czasie pierwszego przekazania (wedle zarzutu) w połowie 2014 r. (zdarzenia opisane w punkcie 1.1.31). Nadto, historia rachunku bankowego (k. 6526 akta A) małż. K. wskazuje jednoznacznie, iż w okresie od grudnia 2014 r. (gdy saldo wynosiło nieco ponad 59.000 tysięcy, w tym 55.000 złotych za koszarkę) do listopada 2016 r. nie nastąpiły na rachunku bankowym żadne istotne wpłaty gotówkowe. Stąd twierdzenie prokuratora, że kwota 32.000 złotych przelana w kwietniu 2016 r. i kwota 15.000 złotych wypłacona w lipcu 2016 r., stanowiły środki pieniężne pozyskane z nieustalonych żródeł ( w domyśle przekazane przez S. G. (1)) nie znajduje oparcia w jakimkolwiek dowodzie.
1.2.33	wyjaśnienia S. G. (1)	Ocena wiarygodności wyjaśnień K. B. (1) pod kątem zarzutów S. G. (1) została już przeprowadzona w punkcie 2.2/1.2.30 i zachowuje pełną aktualność i w tym zakresie. Podobnie rzecz się ma z wyjaśnieniami T. P. (1). Tu tylko dodatkowo należy wskazać, iż o fakcie podżegania K. B. (1) do wręczenia korzyści majątkowej T. P. (1) jako pierwszy wyjaśnił właśnie T. P. (1), jeszcze w 2014 r., a więc przed zmianą władzy wykonawczej. T. P. (1) w wyjaśnieniach tych ujawnił szereg nieprawidłowości w działalności (...), w większości obciążających przede wszystkim jego osobę. W zasadzie wszystkie te nieprawidłowości uległy potwierdzeniu w odniesieniu do innych spraw i innych osób, w tym wielokrotnie zostały potwierdzone (przyznaniem się do winy) przez inne zaangażowane w nie osoby. Dlatego nie sposób wykazywać, że T. P. (1) miał jakikolwiek powód, by bezpodstawnie obciążać S. G. (1). Zresztą większość osób uważała T. P. (1) za "człowieka" S. G. (1). Warto zwrócić uwagę, że nawet sam S. G. (1) nie jest w stanie racjonalnie wyjaśnić, dlaczego T. P. (1) go obciąża. Warto jeszcze zwrócić uwagę na całkowitą zgodność relacji T. P. (1) (z 2014 r.) i K. B. (1) (z 2016 r.), dotyczącą podżegania przez S. G. (1) i używanie nawet tych samych określeń: "kanapka", "kanapka wyborcza", "kanapkami trzeba się dzielić", które miały padać w ich rozmowach w 2011 r. Wszystko to powoduje, że wyjaśnienia S. G. (1), z tych samych przyczyn co w punkcie 2.2/1.2.30, nie mogą być uznane za wiarygodne.
1.2.33	wyjaśnienia K. B. (1) (w części)	W tym miejscu należy jeszcze odnieść się do tej części wyjaśnień K. B. (1), w których twierdzi on, że przekazał T. P. (1) kilkukrotnie korzyści majątkowe na kwotę łącznie 600.000 złotych. Przede wszystkim wskazać należy, że w każdych wyjaśnieniach, w których K. B. (1) poruszał kwestię udzielenia korzyści majątkowej T. P. (1) to wyjaśniał szczegółowo o tym, że jednorazowo udzielił mu korzyści w kwocie 200.000 zł (opisanej w części 1.1.33), zaś łącznie udzielił mu w kilku ratach korzyści w kwocie 600.000 złotych. Nie był jednak w stanie przypomnieć sobie szczegółów zdarzeń, ani tego, czy były to korzyści złożone w jego imieniu, związane z przetargiem „wrota sztormowe” czy z innymi, czy też wreszcie był to udział pozostałych dwóch uczestników konsorcjum przy przetargu dotyczącym „wrót sztormowych”. Nie są zatem prawdziwe zarzuty S. G. (1) jakoby K. B. (1) w różny sposób przedstawiał kwestię korzyści udzielonych T. P. (1). Jego wyjaśnienia uznać należy za konsekwentne, tyle że szczegółowe tylko w zakresie 200.000 złotych. W tym zakresie jego wyjaśnienia zbieżne są z wyjaśnieniami T. P. (1). Bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest to, czy brak szczegółowych wyjaśnień co do pozostałej kwoty 400.000 złotych był wynikiem rzeczywistej niepamięci K. B. (1), czy też chęci ochrony innych osób (np. pozostałych uczestników konsorcjum) w sytuacji, gdy w materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek innych odniesień do tych kwot. Skoro bowiem oskarżyciel uznał, że w stopniu wystarczającym wykazana jest wyłącznie udzielenie jednorazowo korzyści w kwocie 200.000 złotych i taki zarzut postawił to zgodnie z zasadą skargowości (art. 14 § 1 k.p.k.) sąd był zobligowany do przeprowadzenia postępowania w tym zakresie, nie zaś w zakresie kwot nie objętych zarzutem. Tu tylko, na potrzeby analizy wiarygodności K. B. (1) wskazać należy, że ogólnikowość wyjaśnień K. B. (1) w tym zakresie i brak innych dowodów to potwierdzających (umożliwiających wzajemną konfrontację dowodów), czyni te okoliczności, na podstawie przedstawionego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, niemożliwymi do ustalenia w sposób pewny. Podkreślić też trzeba ponownie, że żaden oskarżony, nawet korzystający z dobrodziejstwa art. 60 § 3 k.k., nie jest zmuszony do ujawnienia okoliczności wszystkich przestępstw popełnionych przez siebie, a już zwłaszcza nie ma obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść i to wtedy, gdy sytuacje te nie dotyczą pozostałych oskarżonych (w tym S. G. (1)). Dla zastosowania art. 60 § 3 k.k. niezbędne jest bowiem ujawnienie okoliczności i współsprawców tylko tych przestępstw, co do których oskarżyciel zdecydował ostatecznie o postawieniu zarzutów (oceniając sprawę z punktu widzenia zarzutów postawionych ostatecznie w akcie oskarżenia). Nie sposób budować na tej okoliczności zarzutu niewiarygodności K. B. (1) i T. P. (1) w stosunku do S. G. (1). Przecież wypowiedzi K. B. (1) o kwocie 600.000 złotych w ogóle nie dotyczyły S. G. (1). Od początku twierdził on bowiem, że S. G. (1) podżegał go wyłącznie do wręczenia T. P. (1) kwoty 200.000 złotych i taką kwotę wręczył. Zbieżność wyjaśnień K. B. (1) z wyjaśnieniami T. P. (1) w zakresie objętym zarzutem (a więc udzielenia i przyjęcia „łapówki” w kwocie 200.000 złotych), w powiązaniu z innymi ustaleniami w sprawie dotyczącej przetargu na „wrota sztormowe” powoduje, iż wyjaśnienia te, także w odniesieniu do S. G. (1) i faktu nakłaniania, muszą być uznane za wiarygodne. Żaden z tych oskarżonych nie ma przecież żadnego istotnego powodu, by bezpodstawnie obciążać S. G. (1) tym bardziej, iż obciążając go obciążają także samych siebie. A w przypadku T. P. (1), składającego wyjaśnienia w tej mierze w 2014 r., stanowiło to ujawnienie okoliczności dotychczas nie znanej organom ścigania. Pamiętać przy tym trzeba, że ujawnienie faktu podżegania K. B. (1) przez S. G. (1) w żaden sposób nie wpływało na odpowiedzialność K. B. (1) za udzielenie korzyści majątkowej T. P. (1). Nie miał on żadnego interesu procesowego, by – poza przyznaniem się do przestępstwa i potwierdzeniem przestępstwa popełnionego przez T. P. (1) – obciążać jeszcze S. G. (1). Stąd też założenie, iż uczynił to bezpodstawnie jest całkowicie chybione. Z kolei T. P. (1) wyjaśniał o przyjęciu korzyści majątkowej przekazanej mu przez K. B. (1) na polecenie S. G. (1) w 2014 r., a więc jeszcze przed objęciem władzy wykonawczej przez (...). Zatem jego wyjaśnienia, obciążające S. G. (1), w żadnym stopniu nie mogły być motywowane politycznie. Wręcz przeciwnie, T. P. (1) mógł zakładać, że obciążenie S. G. (1) może spowodować, iż będzie miał zamkniętą drogę do stanowisk publicznych.
1.2.34	wyjaśnienia S. G. (1) i wyjaśnienia R. S. (1)	Poza sporem leży, że w dniu 25 lipca 2013 r. Szef (...) skierował do Ministra (...) informację niejawną (z klauzulą zastrzeżone) w sprawie dwóch inwestycji związanych z wałami przeciwpowodziowymi, realizowanych przez (...), jak również i to, że w dniu 26 lipca 2013 r. z informacją tą zapoznał się S. G. (1) (jako jedna z trzech merytorycznych osób w Ministerstwie (...)). Okoliczność ujawnienia tej informacji przez S. G. (1) osobom nieuprawnionym, tj. K. B. (1) i R. S. (1) w celu ostrzeżenia T. P. (1) wynika wprost z wyjaśnień T. P. (1) (w zakresie ujawnienia obu wskazanym mężczyznom) oraz K. B. (1) (w zakresie ujawnienia K. B.). Godna podkreślenia jest całkowita zbieżność relacji T. P. (1) i K. B. (1) potwierdzona, w sposób ewidentny, przez stenogramy rozmów telefonicznych. Warto zwrócić uwagę, że z tych podsłuchanych rozmów telefonicznych wynika nie tylko, że S. G. (1) w tym czasie przebywał w K. i D., ale że spotkał się z K. B. (1) osobiście (np. rozmowa K. B. - M. B.). Mało tego, wprost z tych podsłuchów wynika, że K. B. chciał się w pilnej sprawie spotkać z T. P. i że umówili się na następny dzień (rozmowa K. B. - T. P.), że T. P. bezpośrednio po rozmowie z K. B. informował zastępcę A. K. (2), iż inwestycjami dotyczącymi wałów interesuje się (...) i że w wały wbudowywany jest gruz (ta okoliczność wynikała z pisma (...); rozmowy T. P. - A. K.), jak również T. P. informował ogólnie o fakcie zainteresowania (...), a także o informacji od R. S. (1), swoją partnerkę życiową A. R. (rozmowy T. P. - A. R.). Trudno o bardziej przekonujące dowody na ujawnienie tej informacji K. B. (1) przez S. G. (1) i w konsekwencji potwierdzenie wyjaśnień T. P. (1) i K. B. (1). W tej sytuacji wyjaśnienia S. G. (1) w tej mierze, sprowadzające się do zaprzeczania, należy uznać za wykrętne i obliczone na uchronienie się przed odpowiedzialnością karną. Dodatkowo tylko można wskazać jeszcze na zeznania M. H. (1), który relacjonował o spotkaniu z K. B. (1) w gabinecie A. K. (2) i przekazaniu informacji przez K. B. (1) o obserwacji T. P. (1) (k. 18062-18063). Nieco inaczej rzecz się ma w przypadku okoliczności przekazania tej informacji przez R. S. (1) w sytuacji, gdy sam R. S. (1) zaprzecza takiemu faktowi. Przekazanie tej informacji T. P. (1) wynika wprost z wyjaśnień T. P. (1), jak również z utrwalonej rozmowy z A. R. (3) - partnerką T. P. (1). Wprost z tych wyjaśnień i z utrwalonej rozmowy, ale także z reguł logiki i zasad doświadczenia życiowego wynika, że ujawnienie tej informacji R. S. (1) nastąpiło przez S. G. (1). Skoro S. G. (1) był jedną z trzech osób, które zapoznały się z informacją (...), przy czym jako jedyny miał kontakty towarzyskie z R. S. (1) i w tym samym czasie ujawnił taką informację K. B. (1) w celu ostrzeżenia T. P. (1) to nie może ulegać wątpliwości, że ujawnienie w takim samym celu informacji R. S. (1) nastąpiło właśnie przez S. G. (1). W tym miejscu należy jeszcze odnieść się do różnego umiejscowienia w czasie tej rozmowy z R. S. (1) przez T. P. (1). W swoich wcześniejszych wyjaśnieniach wskazał bowiem na okres sierpień/wrzesień 2012 r. (k. 887-888 akta główne), zaś w późniejszych – dokładnie na dzień po wizycie K. B. (1) (to jest 30 lipca 2013 r., k. 6145 akta A). To nie świadczy o niewiarygodności T. P. (1). Pierwsze wyjaśnienia, zresztą bardzo obszerne w różnych aspektach sprawy, składał on w 2014 r., w ciągu wielu zbliżonych do siebie czasowo przesłuchań, zaś data spotkania w R. S. (1) mogła być wówczas podana nieprecyzyjnie. To drugie przesłuchanie jednak było związane z ujawnieniem nagrania podsłuchanych dwóch rozmów T. P. (1) z A. R. (3), odbytych w dniu 13 sierpnia 2013 r., co już wprost wskazywało na przybliżoną, choć wcześniejszą co do rozmowy, datę zdarzeń (nie sposób założyć, że T. P. (1) rozmawiałby ze swoją partnerką na ten temat po roku od takich wydarzeń). Charakterystyczna jest przy tym wypowiedź T. P. (1), po odsłuchaniu tych nagrań: „już wiem o co chodziło”. Jednak i wówczas T. P. (1) zasugerował się datą rozmowy (jednocześnie z treści rozmowy wynika, iż T. P. (1) w tym czasie przebywał przez pewien okres czasu poza miejscem zamieszkania), podczas gdy z innych nagranych rozmów, zwłaszcza z K. B. (1) umawiającym się na przekazanie informacji „nie na telefon” wiadomo, iż do wizyty K. B. (1) w gabinecie T. P. (1) i przekazaniu informacji o zainteresowaniu (...) doszło w dniu 29 lipca 2013 r., zaś do wizyty R. S. (1) – dzień po. Wszystkie powyższe argumenty nakazują odmowę wiarygodności wyjaśnieniom S. G. (1), jak również odmowę wiarygodności wyjaśnieniom R. S. (1) - w zakresie tego zarzutu w całości. Nie przekonują twierdzenia S. G. (1), iż mógł przecież sam ujawnić tę informację bezpośrednio T. P. (1), a to – w ocenie S. G. (1) – świadczy o niewiarygodności K. B. (1) i T. P. (1). Przede wszystkim uwzględnić trzeba, iż K. B. (1) w tamtym czasie znajdował się w bardzo bliskich relacjach ze S. G. (1), który często u niego przebywał „na plaży”. Zresztą właśnie w dniu 28 lipca 2013 r. razem przebywali w Hotelu (...) w D. (o czym świadczy choćby rozmowa telefoniczna K. B. - M. B.). W tym czasie S. G. (1) przebywał tylko „weekendowo” w K. i D.. Nie przebywał w S. (T. P. (1) zamieszkiwał wówczas pod S.) tylko w odległości ok. 120 km od miejsca zamieszkania T. P. (1), zaś informacja – z przyczyn oczywistych – nie nadawała się do przekazania telefonicznie. T. P. (1) z kolei, co wynika z jego rozmowy z A. R. (3), przebywał wówczas poza miejscem zamieszkania. Oczywiste jest, że w razie podsłuchiwania T. P. (1) przez (...) (czego przecież, zresztą całkowicie słusznie, S. G. (1) mógł się obawiać) S. G. (1) nie mógł zatelefonować do T. P. (1) i poprosić go o przyjazd do K. (abstrahując od możliwości T. P.) i to bezpośrednio po zapoznaniu się z notatką (...) dotyczącą (...). W takiej bowiem sytuacji byłby automatycznie podejrzewanym przez (...) o kontakty z osobą podejrzewaną. W tej sytuacji wykorzystanie K. B. (1) do przekazania pilnej informacji jest całkowicie zrozumiałe i logicznie wytłumaczalne. Kwestie związane z podnoszonym przez S. G. (1) zarzutem upolitycznienia sprawy zostały już omówione wcześniej i zachowują pełną aktualność także w zakresie tego wątku.
1.2.35		W kwestii przywłaszczenia autorstwa artykułu P. M. (1) i S. G. (1) "(...) strukturalne w programie rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007 - 2013" (A. P., O. 8 (3) 2009): Nie ulega wątpliwości, że w rozprawie doktorskiej został wykorzystany ten artykuł bez zaznaczenia źródła. Mało tego, w świetle ustaleń wskazanych w punkcie 1.1.35 i odnoszących się do tego dowodów (wystarczające w tej mierze jest zresztą porównanie tekstu artykułu i rozprawy doktorskiej w zakresie podrozdziałów 6.3 i 6.4, także w częściach niewskazanych przez opiniujących biegłych) stwierdzić należy, że artykuł ten, praktycznie w całości (w warstwie merytorycznej) został włączony do rozprawy doktorskiej w formie podrozdziałów 6.3 i 6.4. Jest to oczywiste naruszenie zasad dobrych obyczajów w nauce i powinno to być zakwestionowane przez promotora (jednocześnie współautora tekstu), recenzentów, a następnie opiniujących na zlecenie Uczelni w postępowaniu wyjaśniającym. Ponieważ dotyczy to nie pojedynczego cytatu, a dwóch podrozdziałów pracy (ok. 13 stron tekstu z tym zastrzeżeniem, iż niewielka część tego tekstu nie pochodziła z wcześniejszej pracy) to trudno to uznać za niedopatrzenie autora pracy doktorskiej, a jednocześnie uznać należy niestaranność w wykonywaniu opinii przez promotora, recenzentów i opiniujących w postępowaniu wyjaśniającym. Stwierdzenie prof. B. S. (4) (k. 181 akta B), iż (podkr. sądu) "S. G. (1), wykorzystując wyłącznie pojedyncze zdania ze swoich poprzednich publikacji, nie popełnił autoplagiatu, a tym samym nie naruszył dobrych obyczajów w nauce" jest nieprawdziwe i to w dwóch aspektach: nie dotyczyło to pojedynczych zdań a wielu akapitów zawartych na 13 stronach tekstu i nie dotyczyło to poprzednich publikacji (l. mn.) a poprzedniej publikacji (l.poj.). To zaś budzi wątpliwości, czy autor tej opinii wystarczająco wnikliwie zapoznawał się z tekstem pracy i artykułu. Podobnie rzecz się ma z twierdzeniem prof. M. C. (1) (k. 171-172 akta B, podkr. sądu): "znaleźć można incydentalne fragmenty cytowania wcześniejszych tekstów Autora. Niniejsze fragmenty mają charakter wprowadzający czytelnika do tematu". Zdumiewająca jest tu zbieżność z innym twierdzeniem prof. S. (k. 180 akta B): "Zdania te mają jednak charakter wyłącznie techniczny, wprowadzający". Już samo umiejscowienie w podrozdziale 6.3 i 6.4 rozprawy doktorskiej oraz wykorzystanie, w warstwie merytorycznej prawie w całości wcześniejszego artykułu, wskazuje, że zapożyczenie nie miało charakteru wprowadzającego. Również prof. A. B. i prof. W. (...) wskazywali na sporadyczność nieprawidłowości (k. 188 i 196 akta B). Być może zatem ocena opiniujących dotyczyła zupełnie innego fragmentu tekstu, niż ocena sądu (w konsekwencji postawionych zarzutów), a wtedy nie ma znaczenia dla sprawy. Jeśli zaś odnosiła się do fragmentu objętego zarzutem to nie świadczy to dobrze o wiarygodności tych opinii. S. G. (1), nie będący pracownikiem naukowym, nie naruszył Kodeksu Etyki Pracownika Naukowego albowiem kodeks ten go nie dotyczył. Naruszył jednak dobre obyczaje w nauce, gdyż rozprawa doktorska jest dziełem naukowym, zaś stopień "doktora" jest stopniem naukowym. Oczywiste jest przy tym, że powyższe nieprawidłowości powinny być wzięte pod uwagę przy ocenie faktu, czy wskazana rozprawa doktorska spełnia podstawowe wymogi stawiane tej pracy. Ani opinia promotora, ani recenzje, ani też opinie czterech opiniujących w postępowaniu wyjaśniającym, nie brały pod uwagę tych nieprawidłowości. Tyle, że powyższe stwierdzenia mogą mieć znaczenie tylko w ocenie przydatności rozprawy doktorskiej i jej zgodności z zasadami nauki. Nie mogą mieć żadnego znaczenia dla stwierdzenia odpowiedzialności karnej za przywłaszczenie cudzego utworu. W świetle prawa karnego autoplagiat (stanowiący delikt etyczny pracownika nauki) nie jest bowiem zagrożony odpowiedzialnością karną. W kwestii autorstwa artykułu, który został włączony do rozprawy doktorskiej, jednoznaczne są zeznania P. M. (1) (współautora) i wyjaśnienia S. G. (1). Brak jest jakiegokolwiek innego dowodu, który przeczyłby tym oświadczeniom procesowym. Oznacza to, że za autora artykułu w sensie materialnym (treści artykułu) uznać należy S. G. (1), zaś P. M. (1) uznać należy za opiniodawcę, konsultanta, kierownika projektu. Jest to sprawą współautorów, w jaki sposób podzielą między siebie pracę nad dziełem naukowym. Współautorstwo łączne oznacza bowiem tylko tyle, że autorzy nie wskazali konkretnych części, które oddzielnie tworzyli, a nie oznacza, że są twórcami w takim samym stopniu i zakresie. Skoro zaś współautorzy zgodnie twierdzą, że dzieło jest wynikiem pracy twórczej S. G. (1), a tylko kierowanej czy konsultowanej przez P. M. (1), to nie sposób tego kwestionować. Tym samym z punktu widzenia odpowiedzialności karnej S. G. (1), w odniesieniu do swojej (we współautorstwie) wcześniejszej publikacji, nie wyczerpał znamienia przywłaszczenia cudzego utworu. Marginalnie tylko wskazać należy, bo nie miało to znaczenia w świetle wyżej poczynionych uwag, że żadna z wersji rozprawy doktorskiej (wersji znalezionych w mieszkaniu S. G. (1) podczas przeszukania) nie zawierała przypisów wskazujących na wykorzystanie uprzedniej publikacji we współautorstwie S. G. (1) i P. M. (1).
	wyjaśnienia S. G. (1), zeznania świadka P. M. (1) (w części)	W kwestii przywłaszczenia cudzych utworów i wprowadzenia w błąd co do autorstwa: Poza sporem leży to, iż znaczne fragmenty pracy doktorskiej zostały, bez stosownych przypisów, "zapożyczone" z innych dzieł. Wynika to wprost z opinii biegłych, w tym precyzyjnej, wręcz matematycznej ekspertyzy plagiat.pl., ale również z analizy porównawczej oryginałów dzieł naukowych i oryginału rozprawy doktorskiej (a w konsekwencji wydania książkowego tej rozprawy, tożsamego w treści, za wyjątkiem pierwszego rozdziału), co nie wymaga przecież wiadomości specjalnych. Warto podkreślić, iż kwestia nieprawidłowości w pracy, po zapoznaniu się z ustaleniami biegłych i ekspertyzy z plagiat.pl, abstrahując od przyczyn tych nieprawidłowości (a zwłaszcza umyślności), jest oceniana w sposób zbieżny w zasadzie przez wszystkich analizujących pracę, na różnych etapach przewodu doktorskiego czy postępowania karnego. Nie rzecz zatem w tym, czy te nieprawidłowości i jakie wystąpiły, bo wystąpiły, tylko rzecz w tym, jakie były przyczyny tych nieprawidłowości, a w szczególności, czy było to umyślne działanie S. G. (1). Wyjaśnienia S. G. (1) o "zagubieniu" przypisów w trakcie przeredagowywania pracy są nieprawdziwe. Dla powyższej oceny niezbędna jest analiza wszystkich ujawnionych czterech wersji rozprawy doktorskiej (opisanych w punkcie 1.1.35, piąta wersja stanowi dosłowną kopię autentycznej rozprawy doktorskiej). Przede wszystkim zauważyć należy, że żadna z wersji (niżej przyjęto numerację od numeru dowodu rzeczowego) nie odbiega znacząco od oryginału rozprawy doktorskiej: - wersja (...) ma nieco inny układ (podrozdział 3.1, o czym niżej), niepełne przypisy w stylu harwardzkim (w tekście), brak przypisów odnośnie dzieł kwestionowanych w zarzucie; w warstwie tekstowej jest prawie zbieżna z oryginałem; - wersja (...) ma już tożsamy z oryginałem układ (podrozdział 2.3), niepełne przypisy w stylu harwardzkim (w tekście), brak przypisów odnośnie dzieł kwestionowanych w zarzucie; w warstwie tekstowej zbieżna z oryginałem; - wersja (...) ma tożsamy z oryginałem układ, niepełne przypisy w stylu harwardzkim i dodatkowo część przypisów w niepełnym stylu harwardzkim odnośnie dzieł kwestionowanych w zarzucie; jednakże brak jest części przypisów odnośnie dzieł kwestionowanych w zarzucie ( w rozdziale 2 brak przypisów dotyczących pracy P. L. oraz jednej z prac A. W., wskazanej w punkcie 1.1.35; w rozdziale 5 brak przypisów dotyczących kolejnych dwóch prac A. W.); w warstwie tekstowej wersja jest identyczna z oryginałem; - wersja (...) jest zbieżna z wersją (...) z tym, że zamiast niepełnych przypisów w stylu harwardzkim (w tekście) zastosowano pełne przypisy w stylu oksfordzkim (u dołu strony). Tytułem wyjaśnienia wskazać należy, że wbrew odmiennych twierdzeniom S. G. (1), jakoby w pracy nad rozprawą doktorską stosował przypisy zawierające pełne dane (tj. imię i nazwisko autora, tytuł dzieła, rok wydania, zakres stron) to w rzeczywistości, co potwierdzają wersje (...), (...) i (...) stosował przypisy harwardzkie niepełne (nazwisko i inicjał imienia autora oraz rok wydania, ale bez zakresu stron). Stąd też przypisy w oryginale pracy (w stylu oksfordzkim) i przypisy w wersji (...) (również w stylu oksfordzkim) nie odpowiadają w treści przypisom w stylu harwardzkim - są szersze. W konsekwencji zabieg „przenoszenia” przypisów nie mógł być – wbrew wyjaśnieniom S. G. (1) – prostym zabiegiem technicznym polegającym na zmianie usytuowania przypisu (z tekstu na dół strony), a musiał wiązać się z bardzo poważną pracą merytoryczną polegającą na ponownym odszukaniu dzieł i wskazaniu stron, do których odnosi się przypis. Spośród tych czterech wersji (opatrzonych numerami drz: (...), (...), (...) i (...)), logicznie rzecz ujmując, za wersję najwcześniejszą należy uznać wersję (...) (na luźnych kartkach, kolejno ponumerowanych). Przede wszystkim jest to jedyna wersja, która zawiera inny układ pracy niż oryginalna rozprawa doktorska (jeden podrozdział ma numer 3.1 a w dalszych wersjach i oryginale - 2.3), a nadto zawiera odręczne zapiski promotora (ze wskazaniem "Ocena Propozycje zmian"), w tym zmianę układu pracy (przeniesienie podrozdziału 3.1 jako podrozdziału 2.3 i odpowiednią zmianę numeracji pozostałych podrozdziałów). Pozostałe wersje (...), (...) i (...) posiadają identyczny z oryginałem układ pracy (w tym podrozdział 2.3). Ta wersja (najwcześniejsza) nie zawiera przypisów dotyczących dzieł wskazanych w zarzucie. Mało tego, w kilku miejscach, ręcznie są dopisane przez promotora przypisy harwardzkie, odnoszące się do dzieł B. K. i A. W. (w tym wypadku nadpisano również tytuł dzieła). Dość kuriozalne jest, by promotor uzupełniał tekst pracy o przypisy wychwytując, że kilka akapitów zostało zapożyczonych przez doktoranta z innych dzieł. Ważniejsze jednak, że uzupełnienie dotyczyło wyłącznie dzieł dwóch osób: B. K. i A. W., a więc recenzentów niniejszej pracy. W ocenie sądu promotor w tym momencie "wychwycił" kilka nieprawidłowości, a ponieważ dotyczyło to recenzentów polecił naniesienie poprawek, by nie narażać pracy na ujawnienie plagiatu. Nie "wychwycił" jednakże wszystkich nieprawidłowości dotyczących prac B. K., a ponadto praca zawierała nieprawidłowości odnoszące się do prac A. W., P. L. i J. W., czego promotor nie dostrzegł (oraz tzw. autoplagiat, o czym była już mowa w akapicie poprzednim). Nie może też ulegać wątpliwości, że kolejną wersją była wersja 559/19. Wersja ta uwzględnia uwagi promotora (nie wprowadza dalej idących zmian), ale nadal zawiera nieprawidłowości dotyczące całkowitego braku przypisów odnoszących się do dzieł, wskazanych w zarzucie. Istotne przy tym jest to, że wersja ta prawie w całości odpowiada oryginałowi rozprawy doktorskiej z tą różnicą, że w oryginale rozprawy doktorskiej przypisy w stylu harwardzkim zostały zastąpione przypisami w stylu oksfordzkim, w treści pełne (z tytułem dzieła oraz, co najważniejsze, zakresem stron). Nie może zatem ulegać wątpliwości, że wersja 559/19 była pierwowzorem dla oryginału rozprawy doktorskiej; to na niej autor bazował dokonując zmian w zakresie sposobu cytowania (z harwardzkiego na oksfordzki). A zatem nieprawdziwe są wyjaśnienia S. G. (1), jakoby doszło do "zagubienia" przypisów w trakcie przeredagowywania albowiem doszło tylko do zmiany stylu przypisów i ich treściowego uzupełnienia (o tytuły dzieł i zakres stron). W dalszym ciągu zaś brakowało przypisów dotyczących dzieł, wskazanych w zarzucie. W ocenie sądu wersje (...) i (...) powstały po złożeniu oryginału pracy doktorskiej i stanowiły reakcję na pojawiające się od 2013 r. zarzuty plagiatu. Innymi słowy miały stać się podstawą twierdzeń o "zagubieniu" przypisów. Świadczy o tym kilka argumentów. Po pierwsze samo istnienie dwóch wersji, różniących się tylko tym, iż jedna ma przypisy w stylu harwardzkim a druga - w stylu oksfordzkim, przeczy tezie o "zagubieniu" przypisów. Gdyby rzeczywiście wersja (...) powstała po (...) a przed oryginałem rozprawy doktorskiej to przecież nie byłoby żadnego powodu do tworzenia kolejnej wersji - (...), zawierającej przypisy w stylu oksfordzkim. Skoro zaś powstała wersja (...) z tymi przypisami oksfordzkimi to oczywiste, że nie doszło do ich "zagubienia". Po wtóre, obie wersje (...) i (...) zawierają tylko część przypisów dotyczących dzieł wskazanych w zarzucie (w rozdziale 2. i to nie wszystkich). W dalszym ciągu brak w tych wersjach części przypisów z rozdziału 2. (dotyczących konkretnych dwóch prac: P. L. i jednej A. W.) i wszystkich przypisów z rozdziału 5 (a także przypisów w rozdziale 6., dotyczących kwestii tzw. autoplagiatu). Po trzecie, zmiana stylu przypisów nie była tylko prostym przeniesieniem przypisu ze środka tekstu na dół strony, ale wymagała znacznego zachodu, by odtworzyć nie tylko tytuł dzieła (to jeszcze można było wykonać na podstawie bibliografii), ale również i zakres stron - a to wymagało ponownego sięgnięcia albo do samego źródła albo do zapisków znajdujących się poza tekstem pracy. Stąd też takie "zagubienie", o którym wyjaśniał S. G. (1) (i to dotyczące licznych przypisów) nie jest możliwe w świetle podstawowych zasad doświadczenia życiowego i reguł logiki. Po czwarte wreszcie, brak przypisów nie dotyczył całości, czy też wydzielonej części pracy (by można było to tłumaczyć "zagubieniem", czy też błędem technicznym), a dotyczył dwóch rozdziałów (pomijając rozdział dotyczący autoplagiatu) i kilkunastu fragmentów tekstu, w których to fragmentach pojawiły się inne przypisy (np. w rozdziale 2. powinno być około stu kilku przypisów a jest, w oryginale pracy, 81). Warto jeszcze przy tym pamiętać, że zarzuty medialne o plagiat (i postępowanie wyjaśniające na Uczelni) pojawiły się w 2013 r. (w tym też roku doszło do wszczęcia postępowania karnego), zaś przeszukanie mieszkań i ujawnienie innych wersji prac nastąpiło dopiero po przeszło 4 latach. Gdyby obie wersje (...) i (...) powstały przed oryginałem rozprawy doktorskiej to nie byłoby żadnego powodu by twierdzić, że doszło do "zagubienia" przypisów trakcie przeredagowywania, gdyż wersja (...) zawierała już część kwestionowanych przypisów w stylu oksfordzkim (zaś sam tekst w stosunku do oryginału nie był przeredagowywany). Gdyby wersja (...) powstała przed oryginałem a wersja 571/19 powstała po oryginale to nieuzasadnionym logicznie i w obliczu zasad doświadczenia życiowego byłoby przyjęcie, że najpierw doszło do "zagubienia" przypisów od czasu wersji (...) do oryginału, a potem "odzyskania" przypisów od czasu oryginału do czasu wersji (...). Jedynym zatem sensownym wytłumaczeniem jest przyjęcie, że wersje (...) i (...) jako tożsame w tekście a różniące się tylko stylem przypisów (harwardzki - oksfordzki) powstały po złożeniu oryginału rozprawy doktorskiej i są reakcją na pojawiające się w przestrzeni publicznej zarzuty plagiatu. Przy ocenie tej okoliczności warto zwrócić też uwagę na oświadczenie S. G. (1) złożone przed przeszukaniem mieszkania w grudniu 2017 r. (a zatem blisko 7 lat po powstaniu rozprawy doktorskiej), iż w mieszkaniu na pewno znajduje się jedna cenna dla niego wersja z wszystkimi przypisami. Oskarżony w tym czasie nie mógł znać opinii biegłych złożonych na użytek niniejszego postępowania ani nawet treści konkretnego zarzutu postawionego przez prokuratora. A zatem swoje oświadczenie mógł odnosić wyłącznie do wcześniej pojawiających się doniesień publicznych o możliwości popełnienia plagiatu. Podkreślenia wymaga jeszcze, że nawet wersje (...) i (...) zawierają tylko część niezbędnych przypisów - nie obejmują części przypisów w rozdziale 2. (dotyczących dwóch konkretnych prac: P. L. i jednej A. W.) ani tych przypisów, które byłyby niezbędne w rozdziałach 5. (kolejne dwie prace A. W.) i 6 (praca P. M. i S. G.). To wskazuje, że wersje te powstały po uzyskaniu wiedzy o części nieprawidłowości. Tym samym teza oskarżonego o "zagubieniu" przypisów nie zasługiwała na wiarę. Podobnie rzecz się ma z jego twierdzeniami, iż nieprawidłowości dotyczą jednego rozdziału i 4-6 stron tekstu. W rzeczywistości dotyczą, w różnym stopniu, trzech rozdziałów z pięciu merytorycznych (pomijając pierwszy, wstępny; wraz z rozdziałem dotyczącym tzw. autoplagiatu) i nieprawidłowości odnoszących się do łącznie ponad 40 stron tekstu (łącznie z 13 stronami dotyczącymi autoplagiatu), przy czym chodzi nie o strony tekstu ściśle zakwestionowanego, a strony na których doszło do nieprawidłowości (w różnym zakresie). Szacunkowo tylko, bo nie było to przedmiotem głębszej analizy, ocenić można, że tekst ściśle zakwestionowany zająłby w sposób wyłączny ok. 25 stron (bez stron dotyczących autoplagiatu) ze 185 stron merytorycznych. Samo zapożyczenie fragmentów innego utworu bez stosownego odsyłacza nie jest przestępstwem, o ile nie jest wyczerpane znamię umyślności. W ocenie sądu nie może być jednak wątpliwości, że S. G. (1) działał umyślnie. Przede wszystkim dostrzec należy skalę zapożyczeń, wymienionych szczegółowo w części 1.1.35. Nie chodzi bowiem o jedno czy drugie, przypadkowe pominięcie jakiegoś przypisu, albo też pominięcie przypisów z jednego dzieła i jednego autora. Chodzi o wielokrotne dokonywanie zapożyczeń z wielu dzieł i kilku autorów. W dodatku część pracy, a zwłaszcza rozdział 2., jest zapożyczona w bardzo poważnym stopniu, w zasadzie prawie w całości. Po wtóre, warto zwrócić uwagę, że w najwcześniejszych dostępnych wersjach (...) i (...) brak jest wszystkich tych kwestionowanych przypisów, zaś istnieją przypisy harwardzkie, które znalazły się też, w 100 %, w oryginale pracy, tyle że w wersji oksfordzkiej. Oczywiste jest, że przypisy, choćby w wersji skróconej, tworzy się na etapie pisania tekstu (lub zaznacza odpowiednim komentarzem, odsyłaczem) albowiem przy skomplikowanych długich tekstach naukowych (zaś rozprawę doktorską należy uznać za taki tekst) nie ma możliwości zapamiętania danego fragmentu i oznaczenia go przypisem w czasie późniejszym. To wymagałoby, de facto, powtórnego przejrzenia całej pracy i porównywania z wszystkimi źródłami wykorzystywanymi w pracy. Oczywiście możliwe jest odznaczenie przypisów w innym miejscu (poza projektem pracy), by uzupełnić to w przyszłości (pomijając tu nieefektywność takiego postępowania), tyle że nie wystąpiło to w przypadku rozprawy doktorskiej S. G. (1) albowiem nawet najwcześniejsza wersja (...) zawiera prawie wszystkie przypisy zastosowane w oryginale pracy (z wyjątkiem kilku przypisów dodanych przez promotora), zaś wersja (...) (druga w chronologii) zawiera wszystkie przypisy zastosowane w oryginale pracy, przy czym w sensie liczbowym wersje te zawierają po kilkaset przypisów. Niewytłumaczalne logicznie byłoby twierdzenie, że zdecydowaną większość przypisów S. G. (1) umieścił skrótowo (styl harwardzki niepełny) w jednej z ostatnich wersji pracy (przed oryginałem) tj. w wersji (...), a co do kilkudziesięciu przypisów odznaczył je w inny sposób, poza wersją, w celu późniejszego uzupełnienia, czego przez „zagubienie” nie dokonał. Po trzecie należy zauważyć, że zapożyczone fragmenty, choć prawie w 100 % odpowiadają fragmentom dzieł oryginalnych, to praktycznie wszystkie zawierają pewne drobne, techniczne zmiany. Dla przykładu (podkr. sądu): - dzieło A. W. wymienione punkcie II.2 (w części 1.1.35) - fragment brzmi: " (...) powstało w oparciu o założenia ekonomii neoklasycznej...", a w rozprawie doktorskiej (s. 26) fragment ten brzmi " (...) powstało na podstawie założeń ekonomii neoklasycznej"; inny fragment tego dzieła brzmi: "K. i inni²⁷ " (w przypisie jest wskazane dzieło K. i dwóch innych współautorów) a w rozprawie doktorskiej (s. 28): " E. K. i współautorzy"; - dzieło B. K., wymienione w punkcie I.1 (w części 1.1.35) - fragment brzmi: "Jak wiadomo, przedsiębiorstwa i wszystkie inne podmioty mikro..." a w rozprawie doktorskiej (s. 19): "Jak wiadomo, przedsiębiorstwa i wszystkie inne mikropodmioty ..."; - dzieło B. K., wymienione w punkcie I.1 (w części 1.1.35) - fragment brzmi: " lecz szerzej odnoszenie tego zarządzenia do różnych elementów" a w rozprawie doktorskiej (s. 21): " lecz odnoszenie tego zarządzenia szerzej, do różnych elementów"; - dzieło P. L., wymienione w punkcie II.4 (część 1.1.35) - fragment brzmi: "może doprowadzić do erozji wartości, jakimi powinien cechować się sektor publiczny", a w rozprawie doktorskiej (s. 31): "może prowadzić do erozji wartości, jakimi powinien się cechować sektor publiczny", - dzieło A. W., wymienione w punkcie I.2 (w części 1.1.35) - fragment brzmi: " Podstawową zasadą teorii agencji. ..." a w rozprawie doktorskiej (s. 27): " Kluczową zasadą teorii agencji ..."; - dzieło J. W., wymienione w punkcie I.4 (w części 1.1.35) - fragment brzmi: "... o elementy konfliktu i sposobów rozwiązywania konfliktów" a w rozprawie doktorskiej (s. 36): "... o elementy konfliktu i sposobu rozwiązywania konfliktu"; w tym samym dziele fragment brzmi: "Koncepcje zawodności rynku czy dóbr publicznych to kategorie należące do kanonu współczesnej ekonomii" a w rozprawie doktorskiej (s. 37): "Koncepcje zawodowości rynku czy dóbr publicznych to kategorie należące do kanonu współczesnej ekonomii". W tym ostatnim przypadku nie tylko chodzi o to, że doszło do "technicznej" zmiany tekstu, ale ta zmiana "techniczna" spowodowała wypaczenie treści. Koncepcja zawodności rynku dotyczy działania mechanizmów rynkowych, zaś zawodowość to oczywiście zupełnie co innego. Tego rodzaju przykłady można mnożyć. Te "techniczne", bardzo nieliczne w stosunku do oryginału, zmiany wskazują jednak na to, że autor rozprawy doktorskiej dokonywał pewnych nieistotnych korekt, co świadczy o chęci "ukrycia" faktu zapożyczenia. Wreszcie po czwarte, część dzieł naukowych, wykorzystanych w rozprawie doktorskiej w sposób nieuprawniony, wbrew twierdzeniom S. G. (1) i opiniujących na zlecenie Uczelni, nawet nie została ujawniona w bibliografii rozprawy doktorskiej. Nie sposób zatem twierdzić o jakimkolwiek "zagubieniu" przypisów czy "technicznym" uchybieniu, skoro dzieła te nie zostały włączone do, bogatej skądinąd, bibliografii. Wszystko to wskazuje na umyślność działania. Warto w tym miejscu jeszcze odnieść się do podnoszonej wielokrotnie przez oskarżonego S. G. (1) tezy, jakoby oskarżenie go miało charakter polityczny, ponad okoliczności dotychczas przywołane (przede wszystkim w części wstępnej rozważań w punkcie 2.2). Oczywiście nie ulega wątpliwości, że zawiadomienie o przestępstwie złożyli przeciwnicy polityczni oskarżonego i pewnie było to związane z pełnieniem funkcji publicznych przez oskarżonego. Tyle, że nastąpiło to w 2013 r., gdy S. G. (1) był członkiem rządu. Postępowanie karne w sprawie tego zarzutu, w fazie in rem, zostało wszczęte również w 2013 r. Tak więc zarzut upolitycznienia postępowania karnego jest nietrafiony. Nie sposób w tym miejscu nie zwrócić uwagi na to, iż dostrzeżenie przez przeciwników politycznych nieprawidłowości w rozprawie doktorskiej było wynikiem li tylko jej upublicznienia w wersji książkowej, co przecież zostało zainicjowane przez samego oskarżonego (nawet zawiadomienie o przestępstwie parlamentarzystów odwołuje się do tej publikacji, mającej zmienioną numerację rozdziałów). To jednak nie stoi w sprzeczności z umyślnością działania S. G. (1), a wskazuje raczej na poczucie bezkarności i brak refleksji, że opublikowana w wersji książkowej rozprawa doktorska, choćby tylko w 80 egzemplarzach (w tym 25 autorskich), może być przedmiotem tak szczegółowych analiz zwłaszcza w dobie ostrej polaryzacji politycznej. Drugą ewentualnością tłumaczącą zgodę na publikację byłoby ustalenie, w ślad za sugestią T. P. (1), iż rzeczywistym autorem rozprawy doktorskiej w ogóle nie był S. G. (1). Tyle, że takiego ustalenia, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, a zwłaszcza zeznań świadków przeczących temu: I. Ł. i B. M., bez naruszenia przepisu art. 5 § 2 k.p.k., poczynić nie można. Poza tym takie ustalenie, co oczywiste, nie ekskulpowałoby w żaden sposób S. G. (1), choć w innym zakresie czynu. Wyżej wskazane argumenty przesądzają, że za niewiarygodne uznać należy wyjaśnienia S. G. (1), zwłaszcza odnoszące się do „zagubienia” przypisów, zakresu nieprawidłowych cytatów, umieszczenia we wcześniejszych wersjach przypisów w stylu harwardzkim w pełnym zakresie oraz wymienienia wszystkich pozycji z „zagubionych” przypisów w blibliografii. S. G. (1) z przyczyn oczywistych był zainteresowany przedstawianiem w sposób nieprawdziwy tych okoliczności. Wynikało to nie tylko z grożącej mu odpowiedzialności karnej, ale także kwestii wizerunkowych, nadzwyczaj istotnych z punktu widzenia zawodu polityka. Nie zasługują na wiarę także te zeznania P. M. (1), które potwierdzają te okoliczności. W tym wypadku również należy wskazać na oczywisty interes świadka w obronie S. G. (1). Uznanie winy S. G. (1) w tym zakresie jest bowiem równoznaczne z nienależytym wykonywaniem zawodu – pracy naukowej (w tym wypadku w roli promotora pracy doktorskiej) przez P. M. (1).
	opinia prof. M. C.; opinia prof. B. S., opinia prof. A. B., opinia prof. W. (...), zeznania świadka M. C. (1) (w części)	Opinie te nie mają większego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Przede wszystkim opinie były sporządzane pod innym kątem: w celu ustalenia, czy tytuł naukowy został przyznany z naruszeniem prawa lub dobrych obyczajów. Po wtóre, co wynika wprost z treści opinii, nie zajmowały się one dokładną analizą porównawczą tekstów. Zamiast tego opiniujący używali systemu antyplagiatowego, ale tylko w ogólnym zakresie, co do całości pracy. Tak np. prof. M. C. dowodził, że współczynnik prawdopodobieństwa na poziomie 11,3 % nie jest wygórowany (k. 169 akta B). Podobnie prof. B. S. (k. 179 akta B), prof. A. B. (k. 187 akta B) czy prof. W. (...) (k. 195 akta B). Tyle, ze wskaźnik ten odnosił się on do całości pracy, zaś przywłaszczenie cudzego utworu może dotyczyć tylko fragmentów pracy (tak jak w omawianym przypadku). W sposób szczegółowy (a nie ogólny, jak uczynili to prof. M. C., prof. B. S., prof. A. B. i prof. W. (...)) zostało to wykazane w ekspertyzie plagiat.pl na potrzeby niniejszej sprawy. Należyte posłużenie się tym systemem i pełna interpretacja znajduje się w ekspertyzie K. G. (2), całkowicie odmiennej od interpretacji opiniujących w 2013 r. Po trzecie, opinie te bazowały na recenzjach (prof M. C., k. 169 akt B: "w toku analizy rozprawy doktorskiej dr S. G. (1) przez pryzmat recenzji niniejszej pracy ... i wyników badań pracy programem plagiat.pl należy uznać, że opiniowana rozprawa doktorska nie została sporządzona niezgodnie z prawem"; prof. A. B.: "Powołani w sprawie recenzenci pozytywnie ocenili rozprawę doktorską", k. 185 akta B, prof. W. (...), k. 192 akta B), które - co przyznali sami recenzenci B. K. i A. W. - na skutek braku wiedzy o nieprawidłowościach, nie były należyte. Nieuzasadnione jest natomiast dokonywanie ocen przez opiniujących, pomijając już nieprzydatność tych ocen dla postępowania sądowego, odnośnie przyczyn nieprawidłowości (prof. M. C.: "błędy ... są wynikiem sporadycznego niedopatrzenia, ewentualnie niechlujstwa autora", k. 170 akta B; prof. B. S.: "niestaranność w oznaczeniu zakresu pojedynczych cytatów...", k. 181 akta B; prof. A. B.: "Mimo pojawiających się sporadycznie nieprawidłowości..." i "błędy są rezultatem niezachowania należytej staranności" k. 188 akta B; prof. W. (...): "sporadyczne braki ... uprawniają do postawienia Autorowi zarzutu pewnej niestaranności ", k. 196-197 akta B) tylko na podstawie samej rozprawy doktorskiej i ujawnionych błędów, bez poznania stanowiska samego autora, recenzentów, pokrzywdzonych i bez wnikliwej oceny wszystkich fragmentów. W świetle ujawnionej skali nieprawidłowości sąd nie podziela twierdzeń o "sporadyczności" i "incydentalności". Na marginesie tylko należy zauważyć, że wszyscy autorzy tych opinii na potrzeby Uczelni są specjalistami prawa konstytucyjnego. Nie ujmując nic wiedzy autorów opinii to jednak wydawałoby się, z punktu widzenia pozyskania wszechstronnych opinii, że Uczelnia powinna także zasięgnąć opinii prawników o specjalności w zakresie prawa autorskiego, o specjalności, której dotyczyła rozprawa sądowa, a ewentualnie o specjalności karnej – z punktu widzenia przepisów karnych prawa autorskiego. Zakwestionować należy też w części zeznania świadka M. C. (1) w kilku punktach. Kwestia oceny świadka co do „zagubienia” przypisów pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia (w świetle wyżej przedstawionych uwag), gdyż sąd opiera się nie o oceny świadków, a o przedstawione przez nich fakty, zaś M. C. (1) w tym postępowaniu nie pełnił roli biegłego. Sąd nie podziela też opinii świadka, że doktorant nie miał żadnego interesu w pominięciu cytatów, gdyż zgodnie z art. 13 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym rozprawa doktorska powinna stanowić m.in. oryginalne rozwiązanie problemu naukowego. Trudno zaś za oryginalne rozwiązania uznać wyłączną kompilację istniejących prac naukowych (choć oczywiście w pewnym zakresie to też jest niezbędne, bo wskazuje na wiedzę teoretyczną doktoranta), a taka jest rzeczywista treść rozdziału 2 rozprawy doktorskiej. Przy ocenie tej okoliczności istotne znaczenie ma przecież skala nieprawidłowości, zaś u podstaw opinii M. C. (1) legło przekonanie o ich „incydentalności” i „sporadyczności”. Ponadto ewentualna niestaranność kandydata, jeśli wynika tylko z umyślności (np. brak cytowania z powodu uciążliwości poszukiwań stron), również nie ekskulpuje od odpowiedzialności karnej. Nie zasługują natomiast na wiarę te zeznania świadka M. C. (1), w których twierdził, że nie znał wcześniej S. G. (1) i że nie prosił prof. B. S. o wydanie opinii w tej sprawie. W tym zakresie bowiem odmienne, stanowcze zeznania złożył świadek B. S. (5), a nie miał on przecież żadnego powodu, by bezpodstawnie przedstawiać rzeczywistość (w odróżnieniu od świadka M. C. (1), którego przyznanie tych okoliczności rzutowałoby na ocenę rzetelności jego opinii wydanej na potrzeby Uczelni). Zaznaczyć jednak tu trzeba, że kwestie te są marginalne z punktu widzenia rozstrzygnięcia. Opinie wydane na potrzeby Uczelni nie mają większego znaczenia, co wykazano wyżej. W konsekwencji kwestie, kto je wydał, w jaki sposób, jaki był ich stopień rzetelności, pozostają bez znaczenia. Sąd odniósł się do nich w zasadzie tylko z tego powodu, iż wielokrotnie były przywoływane przez S. G. (1) i jego obrońców jako zasadniczy dowód na niepopełnienie plagiatu, bez zwrócenia uwagi na to, iż w postępowaniu karnym opinie te nie mogły być traktowane jako opinie biegłych.
	wyjaśnienia T. P. (1) (w części)	W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób ustalić w sposób pewny, że rozprawa doktorska została napisana przez inne osoby. Po pierwsze, T. P. (1) znał tę sytuację tylko ze słyszenia (od M. K.), zaś w świetle zeznań tego ostatniego, przeczących temu, brak jest możliwości zweryfikowania pierwotnego źródła pochodzenia tej informacji. Po wtóre, zaprzeczyli temu I. Ł. i B. M. a brak jest wystarczających dowodów, by zarzucić im nieprawdziwość zeznań. W tej sytuacji wyjaśnienia T. P. (1) mogą być uznane wyłącznie za przekazanie pewnego rodzaju "plotki", bez możliwości ustalenia jej wiarygodności czy pierwotnego pochodzenia. Wyjaśnienia te mogą być natomiast przydatne w ustaleniu tego, iż wśród osób bliskich S. G. (1) (R. S., B. K., M. K.) mówiło się o nieprawidłowościach związanych z rozprawą doktorską. Dla samego zarzutu plagiatu wyjaśnienia te nie mają znaczenia.
	zeznania świadka I. Ł., zeznania świadka B. M.	Zeznania te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie w sytuacji, gdy nie jest możliwe pewne ustalenie, że praca doktorska została napisana za S. G. (1) przez inne osoby. I. Ł. i B. M. temu zaprzeczyli, zaś informacje pochodzące z wyjaśnień T. P. (1) są zbyt enigmatyczne, by można było na nich budować ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości. Skoro zaś sąd przyjął wersję, iż S. G. (1) samodzielnie sporządził pracę doktorską to w konsekwencji zeznania te nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia.
1.2.36		W zakresie posiadania broni palnej gazowej przez T. P. (1) bez zezwolenia wszystkie dowody zasługują na uwzględnienie, zaś sam oskarżony w żaden sposób nie kwestionował swojego sprawstwa.
1.2.37		Dokumenty te nie budzą wątpliwości co do swej wiarygodności.
1.2.1-1.2.37	zeznania świadków P. B. (4), A. W. (8), W. D. (2), M. M. (10), M. L. (2), R. C., S. C. (2)	Dowody te są bez większego znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Dotyczą okoliczności nieistotnych, nie objętych ustaleniami faktycznymi. Co do zasady zasługują na wiarygodność.

· PODSTAWA PRAWNA WYROKU
		Punkt rozstrzygni ęcia z wyroku		O. żony
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	2 (II)		S. G. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Ciąg zachowań S. G. (1) polegający na wskazywaniu, że T. P. (1) nie może być skrzywdzony czy poleceniu dogadania się finansowego z T. P. (1), w kontekście rozmów z K. B. (1) o przetargu organizowanym przez (...) w sprawie inwestycji „wrota sztormowe” i po przyjęciu od K. B. (1) korzyści majątkowej w zamian za poparcie przy przetargach w (...) musi być uznane za nakłanianie K. B. (1) do popełnienia przestępstwa udzielenia takiej korzyści T. P. (1) (wątek opisany w punkcie 1.1.33). Warto zwrócić uwagę, że te intencje S. G. (1) zostały poprawnie zrozumiane przez K. B. (1), skoro w późniejszym czasie informował S. G. (1) o żądaniach T. P. (1) (2 %, a potem 3 % wartości oferty przetargowej) a ten w żaden sposób nie zareagował ani nie skomentował, tylko przyjął do wiadomości. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, także tej ostatniej okoliczności, nie może ulegać też wątpliwości, że nakłanianie to było wynikiem zamiaru S. G. (1), by K. B. (1) dokonał takiego czynu udzielenia korzyści majątkowej. Nakłanianie do popełnienia przestępstwa (podżeganie) jest samoistnym przestępstwem wyczerpującym znamiona przestępstwa, do którego sprawca podżega (art. 18 § 2 k.k.). Udzielenie korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji stanowi przestępstwo z art. 229 § 1 k.k. Gdy zaś sprawca udziela korzyści majątkowej w zamian za naruszenie przepisów prawa to dopuszcza się typu kwalifikowanego z art. 229 § 3 k.k. T. P. (1) był osobą pełniącą funkcję publiczną – dyrektora (...), a więc samorządowej jednostki budżetowej. Udzielenie korzyści miało nastąpić w zamian za naruszenie przepisów ówczesnego Prawa zamówień publicznych – ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r., a zwłaszcza art. 7 ust. 1 i 2 przewidujących konieczność respektowania zasad uczciwej konkurencji, równego traktowania podmiotów oraz bezstronności i obiektywizmu w trakcie postępowania o zamówienie publiczne (przy czym bez znaczenia jest tu zmiana ustawy albowiem powyższe zasady, co przecież oczywiste, zawarte są również w ustawie nowej – por. choćby art. 16 ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych). Tym samym uznać należy, że S. G. (1) wypełnił swoim zachowaniem znamiona przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 229 § 1 i 3 k.k.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	3 (III)		S. G. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Przyjęcie korzyści majątkowej w związku z pełnieniem funkcji publicznej jest przestępstwem z art. 228 § 1 k.k. Gdy przyjęcie tej korzyści następuje w zamian za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa to zastosowanie ma art. 228 § 3 k.k. Gdy zaś przedmiotem korzyści majątkowej jest mienie znacznej wartości, tj. mienie przekraczające granicę 200.000 złotych, to wyczerpuje to znamiona przestępstwa z art. 228 § 5 k.k. Szczegółowy opis zachowań znajduje się w wątku 1.1.30. Korzyścią majątkową są nie tylko środki pieniężne, ale również i inne składniki majątkowe, przy czym mogą to być zarówno aktywa, jak i pasywa, środki pieniężne, jak i nieodpłatne usługi. Przekazanie kwoty co najmniej 170.000 złotych jest niewątpliwie taką korzyścią. W odniesieniu do kwoty 200.000 złotych przekazanej przez K. B. (1) jako „pożyczki” bez znaczenia jest, jak ta kwota została nazwana przez strony transakcji, a nawet, jak była traktowana, zwłaszcza początkowo, przez dającego korzyść. Dla odpowiedzialności karnej istotne jest bowiem nastawienie, zamiar przyjmującego korzyść majątkową. Oceniając całokształt okoliczności w tym zakresie, a zwłaszcza fakt wcześniejszego przyjęcia korzyści majątkowej od K. B. (1), jak również brak jakichkolwiek działań zmierzających do spłaty tej kwoty, mimo upływu wielu lat, a po postawieniu zarzutu – zaprzeczanie takiemu faktowi przyjęcia takiej kwoty – nie może ulegać najmniejszej wątpliwości, ze z punktu widzenia S. G. (1) i jego zamiaru kwota ta stanowiła przyjęcie korzyści majątkowej w zamian za popieranie K. B. (1) w jego działalności gospodarczej, w tym przetargach. Opłacenie przez K. B. (1) materiałów wyborczych z wizerunkiem S. G. (1) i umieszczenie ich na busach stanowiło udzielenie korzyści majątkowej w formie pasywów. Nie może być wątpliwości w tym, że działanie K. B. (1) było za wiedzą i akceptacją S. G. (1) (choćby z powodu konieczności przekazania wizerunku do dalszej „obróbki”) i że gdyby S. G. (1) samodzielnie zamówił takie materiały wyborcze, wówczas jego majątek obciążony byłby pasywami w postaci konieczności opłacenia faktury. W efekcie akceptacja tego, że finansowaniem takich materiałów wyborczych zajmie się K. B. (1) powodowała, iż S. G. (1) w sposób umyślny uniknął pasywów w swoim majątku (rozumianych jako konieczność opłacenia faktury), a w konsekwencji, że przyjął w ten sposób korzyść majątkową (w formie nieodpłatnej usługi). Tego rodzaju korzyść majątkową (przyjęcie nieodpłatnej usługi) stanowiło też wykarczowanie i przeprowadzenie prac porządkowych na działce, którą wskazał S. G. (1). To, że działka nie stanowiła formalnie jego własności, tylko współwłasność siostrzeńca (i innej osoby), nie ma żadnego znaczenia. K. B. (1) bowiem dokonywał tej nieodpłatnej usługi dla S. G. (1), za jego wiedzą, akceptacją, a nawet poleceniem. Ponieważ przyjęcie korzyści majątkowej od K. B. (1) nie miało charakteru jednostkowego, a były to zachowania wynikające z góry powziętego ogólnego zamiaru, w stosunkowo nieodległych terminach, możliwe było objęcie tych zachowań formułą czynu ciągłego z art. 12 k.k. S. G. (1), w chwili przyjmowania korzyści majątkowych od K. B. (1), pełnił funkcję publiczną – sekretarza stanu w Ministerstwie (...), zaś przyjęcie korzyści miało nastąpić w zamian za naruszenie przepisów ówczesnego Prawa zamówień publicznych – ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r., a zwłaszcza art. 7 ust. 1 i 2 przewidujących konieczność respektowania zasad uczciwej konkurencji, równego traktowania podmiotów oraz bezstronności i obiektywizmu w trakcie postępowania o zamówienie publiczne (przy czym bez znaczenia jest tu zmiana ustawy albowiem powyższe zasady, co przecież oczywiste, zawarte są również w ustawie nowej – por. choćby art. 16 ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych). Tym samym wyczerpane zostały znamiona czynu z art. 228 § 1 i 3 k.k. Wartość korzyści majątkowych traktowanych jako jeden czyn ciągły przekroczyła 200.000 złotych. Tym samym konieczne było zastosowanie kwalifikacji z art. 228 § 5 k.k. W zakresie opisu czynu sąd dokonał korekty przez wyeliminowanie zwrotu „bilbordy” na określenie materiałów reklamowych (wyborczych) w postaci folii z wizerunkiem S. G. (1). Zarzut w tym zakresie posługiwał się nieprecyzyjnym pojęciem z punktu widzenia języka polskiego, przejętym z wyjaśnień K. B. (1), tak nazywającego te materiały reklamowe (wyborcze). Mimo błędnego nazewnictwa nie ulega wątpliwości, iż K. B. (1) chodziło o konkretne przedmioty i konkretną usługę.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	5 (IV)		S. G. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Ujawnienie przez funkcjonariusza publicznego informacji niejawnej o klauzuli „zastrzeżone” osobie nieuprawnionej, jak również takiej informacji niejawnej pozyskanej w związku z wykonywaniem czynności służbowych, której ujawnienie może narazić na szkodę prawnie chroniony interes stanowi przestępstwo z art. 266 § 2 k.k. Informacja przekazana przez S. G. (1) K. B. (1) i R. S. (1), w celu jej przekazania T. P. (1) posiadała klauzulę „zastrzeżone” i jako taka w ogóle nie mogła być przekazana tym osobom. Nadto S. G. (1) pozyskał ją w związku z wykonywaniem czynności służbowych sekretarza stanu (wiceministra środowiska), zaś jej ujawnienie narażało na szkodę prawnie chroniony interes – prawidłowe wykonywanie zadań Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw (wątek opisany w punkcie 1.1.34). W tym czasie S. G. (1) był funkcjonariuszem publicznym – sekretarzem stanu (art. 115 § 13 pkt 4 k.k.). Tym samym doszło do wyczerpania znamion przestępstwa z art. 266 § 2 k.k.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	6 (V)		S. G. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Przyjęcie korzyści majątkowej w związku z pełnieniem funkcji publicznej jest przestępstwem z art. 228 § 1 k.k. Gdy przyjęcie tej korzyści następuje w zamian za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa to zastosowanie ma art. 228 § 3 k.k. Gdy zaś przedmiotem korzyści majątkowej jest mienie znacznej wartości, tj. mienie przekraczające granicę 200.000 złotych, to wyczerpuje to znamiona przestępstwa z art. 228 § 5 k.k. Ustalenia sądu (część 1.1.27) wskazują, że S. G. (1) dwukrotnie przyjął od B. K. (1) korzyść majątkową: w postaci gotówki w kwocie 100.000 złotych oraz w postaci apartamentu w C. o wartości 202.445,76 zł, stanowiącego jednak wcześniejsze rozliczenie pożyczki w kwocie 60.000 złotych. W kwestii apartamentu należy zwrócić uwagę na fakt, iż samo udzielenie/przyjęcie korzyści nastąpiło w czasie podjęcia decyzji o przekazaniu S. G. (1) na własność apartamentu i rozliczeniu w ten sposób pożyczki. Bez znaczenia dla faktu udzielenia/przyjęcia korzyści majątkowej jest to, że nie zostały w tym momencie wypełnione warunki formalne przeniesienia własności nieruchomości. Od tego momentu bowiem S. G. (1) mógł postępować z nieruchomością, jak właściciel. Udzielenie/przyjęcie korzyści następuje bowiem w chwili realizacji zamiarów stron transakcji, nie zaś w chwili wypełnienia formalnych przesłanek. Notabene w przypadku korzyści majątkowych w postaci nieruchomości z reguły albo nie następuje przeniesienie własności z zachowaniem przewidzianych prawem form albo też następuje pozorne przeniesienie własności na inną osobę. Warto przy tym zwrócić uwagę, że przepisy kodeksu karnego (np. art. 299, 45 § 3), traktując o korzyści majątkowej (podobnie zresztą, jak w przypadku pojęcia rzeczy), odwołują się do stanu faktycznego, nie zaś cywilnoprawnych form. Wartością korzyści majątkowej w tym wypadku nie jest jednak wartość nieruchomości. Ustalenia sądu wskazują, że przekazanie nieruchomości we władztwo S. G. (1) wiązało się równocześnie z rozliczeniem pożyczki (co tylko wspiera ustalenie, że przekazanie apartamentu stanowiło między S. G. (1) a B. K. (7) umowę przeniesienia własności, bez zachowania przepisanych form w tym momencie a jednocześnie znacznie wyprzedzało formalne, choć pozorne, przeniesienie własności na małż. K.). Innymi słowy, przeniesienie własności apartamentu z jednej strony zwiększyło aktywa majątku S. G. (1) o ponad 202.000 złotych, ale jednocześnie zniosło jego roszczenie z umowy pożyczki na kwotę 60.000 złotych. W konsekwencji rzeczywistą wartością korzyści majątkowej w tym wypadku była wartość apartamentu pomniejszona o wysokość roszczenia z tytułu pożyczki, czyli 142.445,76 złotych. Ponieważ przyjęcie korzyści majątkowej od B. K. (1) nie miało charakteru jednostkowego, a były to zachowania wynikające z góry powziętego ogólnego zamiaru, w stosunkowo nieodległych terminach, możliwe było objęcie tych zachowań formułą czynu ciągłego z art. 12 k.k. S. G. (1), w chwili przyjmowania korzyści majątkowych od B. K. (1), pełnił funkcję publiczną – sekretarza stanu w Ministerstwie (...), zaś przyjęcie korzyści miało nastąpić w zamian za naruszenie przepisów ówczesnego Prawa zamówień publicznych – ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r., a zwłaszcza art. 7 ust. 1 i 2 przewidujących konieczność respektowania zasad uczciwej konkurencji, równego traktowania podmiotów oraz bezstronności i obiektywizmu w trakcie postępowania o zamówienie publiczne (przy czym bez znaczenia jest tu zmiana ustawy albowiem powyższe zasady, co przecież oczywiste, zawarte są również w ustawie nowej – por. choćby art. 16 ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych). Tym samym wyczerpane zostały znamiona czynu z art. 228 § 1 i 3 k.k. Wartość korzyści majątkowych traktowanych jako jeden czyn ciągły przekroczyła 200.000 złotych. Tym samym konieczne było zastosowanie kwalifikacji z art. 228 § 5 k.k. W zakresie opisu czynu sąd dokonał korekty dotyczącej będącej przedmiotem przestępstwa nieruchomości – wedle opisu zawartego w umowie z 22 września 2014 r. z małżonkami K.. Opis tej nieruchomości w akcie oskarżenia pozostawia wiele do życzenia. Nie sposób jednak podzielić zarzutów S. G. (1) z ostatniego przemówienia, że został oskarżony wyłącznie o przyjęcie korzyści majątkowej w postaci części wspólnych. Po pierwsze, od początku postępowania zarówno S. G. (1), jak i jego obrońcy, jak również B. K. (1) i jego obrońcy, odnosili się, w zakresie tego przestępstwa, do apartamentu (mieszkania wakacyjnego), nie zaś do części wspólnych. Nie sposób zatem dziś twierdzić, że S. G. (1) nie wiedział o co właściwie był oskarżony. Po wtóre, wprawdzie przedmiot korzyści został w zarzucie opisany wyjątkowo nieudolnie, to jednak choćby wartość tej korzyści odnosiła się do nieruchomości z wyodrębnionym lokalem mieszkalnym. Poza tym części wspólne nie stanowiły odrębnej nieruchomości więc nie mogły być przedmiotem korzyści majątkowej. Stąd zapis (...) części musiał się odnosić, i było to oczywiste dla wszystkich uczestników, do części nieruchomości przynależnej jednemu z lokali mieszkalnych. Na taki przedmiot korzyści wskazywało też uzasadnienie aktu oskarżenia. Wreszcie po trzecie, już od czasów rzymskich, obowiązuje zasada superficies solo cedit, która w tym wypadku oznacza nierozerwalną więź między lokalem mieszkalnym wyodrębnionym a wskazaną częścią nieruchomości. Innymi słowy, bez tej ułamkowej części nieruchomości lokal mieszkalny nie może być przedmiotem obrotu i na odwrót. Bez tego lokalu mieszkalnego ta ułamkowa część nieruchomości również nie może być przedmiotem obrotu. Stąd sąd uznał za możliwe dokonanie stosownej korekty opisu.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	9 (VII)		S. G. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych odpowiedzialności karnej podlega ten, kto: - przywłaszcza sobie autorstwo, - wprowadza w błąd co do autorstwa, całości lub części cudzego utworu. Ustalenia faktyczne zawarte w części 1.1.35 wskazują, że S. G. (1) dopuścił się tego przestępstwa w obu formach: przywłaszczenia autorstwa niektórych części cudzych prac naukowych, jak również wprowadzenia w błąd co do autorstwa niektórych części cudzych prac naukowych. W sensie faktycznym S. G. (1) nie dopuścił się plagiatu całej rozprawy doktorskiej i całej publikacji wydanej na jej podstawie. To jednak nie ma znaczenia dla wyczerpania znamion tego przestępstwa skoro przepis ustawowy za plagiat uważa także przywłaszczenie autorstwa fragmentów cudzego utworu. Zachowanie S. G. (1) składało się z dwóch części: plagiatu dotyczącej części rozprawy doktorskiej i plagiatu publikacji wydanej na podstawie rozprawy doktorskiej (zbieżnej w treści z rozprawą doktorską). Oba te zachowania są ze sobą ściśle powiązane co powoduje, iż możliwe jest objęcie ich jednym, z góry powziętym zamiarem, co w konsekwencji pozwala na przyjęcie konstrukcji czynu ciągłego z art. 12 k.k. Chybione są uwagi obrońcy adw. R. W. (3) (w przemówieniu końcowym) jakoby przestępstwo to uległo przedawnieniu. Zgodnie z art. 101 pkt 4 k.k. przestępstwa tego rodzaju przedawniają się z upływem 5 lat od ich popełnienia, jednakże w razie wszczęcia postępowania w tym czasie, zgodnie z art. 102 k.k., karalność przestępstwa ustaje z upływem 10 lat od zakończenia okresu przewidzianego w art. 101 k.k. Zatem w realiach niniejszej sprawy karalność przestępstwa ustanie z upływem 15 lat od jego popełnienia, przy czym w przypadku czynu ciągłego data popełnienia przestępstwa liczy się od zakończenia akcji przestępnej. Skoro zaś ostateczne wydanie publikacji (do czasu wydania S. G. (1) mógł zaniechać publikacji) nastąpiło w dniu 4 czerwca 2012 r. to przedawnienie w tej sprawie może nastąpić z dniem 4 czerwca 2027 r.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	17		M. O. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Ustalony w części 1.1.29 stan faktyczny pozwala na przyjęcie, na podstawie wyjaśnień M. O. (1) z pierwszej fazy postępowania przygotowawczego oraz początkowej fazy postępowania sądowego, a także zeznań świadka Ł. L. (1) (w powiązaniu z dowodami zakupu zegarków), że doszło do rozmowy M. O. (1) z Ł. L. (1), w związku z żądaniem S. G. (1) dotyczącym zwolnienia Ł. L. (1) z zajmowanego stanowiska, w trakcie której M. O. (1) nakłaniał Ł. L. (1) do udzielenia S. G. (1) korzyści majątkowej w postaci drogiego zegarka. W konsekwencji tej rozmowy doszło następnie do instruktażu o ilości, marce i sposobie przesłania korzyści. Takie zachowania M. O. (1) wyczerpują znamiona podżegania do popełnienia przestępstwa udzielenia korzyści majątkowej, tj. czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 229 § 1 k.k. Warto wskazać, iż dla istoty odpowiedzialności podżegacza bez znaczenia pozostaje kwestia, czy czyn do którego nakłaniał został popełniony w rzeczywistości, czy też nawet nie usiłowano go popełnić. To może mieć znaczenie wyłącznie dla ewentualnej wysokości kary. W świetle możliwego do ustalenia stanu faktycznego (wobec wątpliwości co do wiarygodności wyjaśnień M. O. (1) i zeznań Ł. L. (1) w pewnym zakresie, co zostało opisane w części 2.2/1.2.29) ostateczny zamiar M. O. (1) nie jest jednoznaczny: nie jest możliwe ustalenie, czy chciał by Ł. L. (1) dokonał tego czynu w celu zachowania stanowiska, czy też chciał, by pod pozorem zachowania stanowiska przez Ł. L. (1), Ł. L. (1) podjął te działania, które następnie miały być wykorzystane przez M. O. (1) do uzyskania korzyści dla siebie. Z punktu widzenia przepisu art. 5 § 2 k.p.k. i konieczności rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości, w ramach odpowiedzialności każdego z oskarżonych z osobna, niezbędne jest przyjęcie – na potrzeby oceny odpowiedzialności M. O. (1) – wersji pierwszej. Wersja druga powodowałaby bowiem konieczność kwalifikacji zbiegowej jako czynu podżegania do udzielenia korzyści majątkowej w zbiegu z dokonaniem wyłudzenia na szkodę Ł. L. (1). Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w każdej z dwóch powyższych wersji zamiaru M. O. (1) podstawowym jego zamiarem było dążenie do tego, by Ł. L. (1) podjął działania zmierzające do udzielenia S. G. (1) korzyści majątkowej. W przypadku tej drugiej wersji zamiaru był to bowiem niezbędny środek do zrealizowania zamiaru głównego (wyłudzenia). Każdy podżegacz odpowiada w granicach swojego zamiaru, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających (art. 20 k.k.). W tej sytuacji uznać należy, że informując o cechach charakteru S. G. (1) ("lubi drogie prezenty”) i wskazując na sposób zachowania stanowiska (kupno zegarka), a następnie przekazując informacje o marce, modelu, ilości, sposobie zapakowania i wysłania, M. O. (1) dopuścił się przestępstwa umyślnego podżegania do udzielenia korzyści majątkowej. Miał on przy tym świadomość, że S. G. (1) pełnił w tym czasie funkcję publiczną, zaś udzielenie korzyści miało związek z tą funkcją.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	21 (XIV)		R. S. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zachowanie R. S. (1) polegające na nakłanianiu T. P. (1) do zatrudnienia swojej córki oraz udostępnienia mu pytań, które będą zadane kandydatce w trakcie konkursu na określone stanowisko, opisane w części 1.1.26, stanowiło podżeganie T. P. (1) do przekroczenia swoich uprawnień jako dyrektora (...) i niedopełnienia obowiązków nadzorczych, a zatem przestępstwa z art. 231 k.k. Działanie to miało na celu doprowadzenie do wygrania konkursu a następnie zatrudnienie córki K. W. na określonym stanowisku pracy. Przekroczenie uprawnień i niedopełnienie obowiązków było działaniem w celu uzyskania przez K. W. korzyści osobistej w postaci zatrudnienia w (...). Tym samym czyn wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. Zgodnie bowiem z art. 115 § 4 k.k. korzyścią osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. Czyn nie wyczerpał jednak znamienia działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co wprawdzie z uwagi na treść art. 231 § 2 k.k. nie ma znaczenia dla odpowiedzialności oskarżonego, ma jednak znaczenie dla opisu czynu, a w konsekwencji na wysokość stopnia społecznej szkodliwości czynu. W sytuacji, gdy oskarżyciel nie wykazał, by K. W. nie posiadała wystarczających kwalifikacji do objęcia określonego stanowiska, jak również gdy nie wykazał, że zatrudnienie miało charakter fikcyjny i K. W. w rzeczywistości nie wykonywała pracy, to nie sposób zarzucać działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. K. W. została wprawdzie zatrudniona w wyniku nieuczciwego konkursu (który naruszał konstytucyjną zasadę równego traktowania w zatrudnieniu), jednakże pracę faktycznie wykonywała i za tę pracę pobierała wynagrodzenie. Nie sposób zatem twierdzić, że wynagrodzenie to było jej nienależne, a w konsekwencji – że doszło do działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Działanie R. S. (1) przyjęło formę ciągu zachowań jednostkowych, podjętych w wykonaniu z góry powziętego zamiaru. Stąd konstrukcja czynu ciągłego (art. 12 k.k.). Tym samym R. S. (1) dopuścił się przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	25		B. K. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Wskazane w punkcie 1.1.25 działanie B. K. (1) nie polegało na współdziałaniu z R. S. (1) i złożeniu wspólnej obietnicy udzielenia korzyści majątkowej T. P. (1). R. S. (1) w tym układzie nie miał być dającym korzyść, natomiast miał być beneficjentem korzyści otrzymanej przez T. P. (1) od B. K. (1). Stąd też zarzucenie B. K. (1) w a.o. przestępstwa w formie współsprawstwa z R. S. (1) nie było właściwe. B. K. (1), pod wpływem podżegania R. S. (1), obiecał udzielić korzyści majątkowej T. P. (1), co w sposób samodzielny wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 229 § 1 k.k. Bez znaczenia jest tu, czy obietnica udzielenia korzyści majątkowej była rzeczywista czy pozorna (tj. czy B. K. (1) rzeczywiście zamierzał zrealizować tę obietnicę), albowiem przestępstwo (obietnica udzielenia korzyści majątkowej) to ma charakter formalny, a nie materialny i nie jest uzależnione od jakiegokolwiek skutku czy następstw (w postaci rzeczywistego udzielenia korzyści majątkowej). P. obietnicy udzielenia korzyści majątkowej ma bowiem chronić osoby pełniące funkcje publiczne przed niedozwolonym wpływem na ich czynności. Oczywistym jest natomiast, że T. P. (1) był osobą pełniącą funkcję publiczną - jako dyrektor samorządowej jednostki budżetowej, zaś obietnica udzielenia takiej korzyści była związana z oczekiwaniem naruszenia przez T. P. (1) przepisów prawa, w tym art. 7 ust. 1 i 2 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców, przejrzystości oraz bezstronności i obiektywizmu w czasie postępowania o zamówienie publiczne (przy czym bez znaczenia jest tu zmiana ustawy albowiem powyższe zasady, co przecież oczywiste, zawarte są również w ustawie nowej – por. choćby art. 16 ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych). W związku z tym czyn ten wyczerpał również znamiona art. 229 § 3 k.k. Obietnica udzielenia korzyści majątkowej dotyczyła korzyści znacznej wartości – 3 % od wartości oferty znacznie przekraczało granicę 200.000 zł ustaloną dla korzyści znacznej wartości. W efekcie zastosowanie ma również art. 229 § 4 k.k.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	26 (XV)		B. K. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Udzielenie korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem funkcji publicznej jest przestępstwem z art. 229 § 1 k.k. Gdy przyjęcie tej korzyści następuje w zamian za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa to zastosowanie ma art. 229 § 3 k.k. Gdy zaś przedmiotem korzyści majątkowej jest mienie znacznej wartości, tj. mienie przekraczające granicę 200.000 złotych, to wyczerpuje to znamiona przestępstwa z art. 229 § 4 k.k. Ustalenia sądu (część 1.1.27) wskazują, że B. K. (1) dwukrotnie udzielił S. G. (1) korzyść majątkową: w postaci gotówki w kwocie 100.000 złotych oraz w postaci apartamentu w C.o wartości 202.445,76 zł, stanowiącego jednak wcześniejsze rozliczenie pożyczki w kwocie 60.000 złotych. W kwestii apartamentu należy zwrócić uwagę na fakt, iż samo udzielenie/przyjęcie korzyści nastąpiło w czasie podjęcia decyzji o przekazaniu S. G. (1) na własność apartamentu i rozliczeniu w ten sposób pożyczki. Bez znaczenia dla faktu udzielenia/przyjęcia korzyści majątkowej jest to, że nie zostały w tym momencie wypełnione warunki formalne przeniesienia własności nieruchomości. Od tego momentu bowiem S. G. (1) mógł postępować z nieruchomością, jak właściciel, zaś B. K. (1) nie miał wpływu na tę nieruchomość. Udzielenie/przyjęcie korzyści następuje bowiem w chwili realizacji zamiarów stron transakcji, nie zaś w chwili wypełnienia formalnych przesłanek. Notabene w przypadku korzyści majątkowych w postaci nieruchomości z reguły albo nie następuje przeniesienie własności z zachowaniem przewidzianych prawem form albo też następuje pozorne przeniesienie własności na inną osobę. Warto przy tym zwrócić uwagę, że przepisy kodeksu karnego (np. art. 299, 45 § 3), traktując o korzyści majątkowej (podobnie zresztą, jak w przypadku pojęcia rzeczy), odwołują się do stanu faktycznego, nie zaś cywilnoprawnych form. Wartością korzyści majątkowej w tym wypadku nie jest jednak wartość nieruchomości. Ustalenia sądu wskazują, że przekazanie nieruchomości we władztwo S. G. (1) wiązało się równocześnie z rozliczeniem pożyczki (co tylko wspiera ustalenie, że przekazanie apartamentu stanowiło między S. G. (1) a B. K. (7) umowę przeniesienia własności, bez zachowania przepisanych form w tym momencie a jednocześnie znacznie wyprzedzało formalne, choć pozorne, przeniesienie własności na małż. K.). Innymi słowy, przeniesienie własności apartamentu z jednej strony zmniejszyło aktywa firmy (...) d.o.o. o ponad 202.000 złotych, ale jednocześnie zniosło roszczenie S. G. (1) względem B. K. (1) (mającego z kolei roszczenia do K. d.o.o., co w przyszłości umożliwiło kompensatę) z umowy pożyczki na kwotę 60.000 złotych. W konsekwencji rzeczywistą wartością korzyści majątkowej w tym wypadku była wartość apartamentu pomniejszona o wysokość roszczenia z tytułu pożyczki, czyli 142.445,76 złotych. Ponieważ udzielenie korzyści majątkowej przez B. K. (1) nie miało charakteru jednostkowego, a były to zachowania wynikające z góry powziętego ogólnego zamiaru, w stosunkowo nieodległych terminach, możliwe było objęcie tych zachowań formułą czynu ciągłego z art. 12 k.k. S. G. (1), w chwili przyjmowania korzyści majątkowych od B. K. (1), pełnił funkcję publiczną – sekretarza stanu w Ministerstwie (...), zaś udzielenie korzyści miało nastąpić w zamian za naruszenie przepisów ówczesnego Prawa zamówień publicznych – ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r., a zwłaszcza art. 7 ust. 1 i 2 przewidujących konieczność respektowania zasad uczciwej konkurencji, równego traktowania podmiotów oraz bezstronności i obiektywizmu w trakcie postępowania o zamówienie publiczne (przy czym bez znaczenia jest tu zmiana ustawy albowiem powyższe zasady, co przecież oczywiste, zawarte są również w ustawie nowej – por. choćby art. 16 ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych). Tym samym wyczerpane zostały znamiona czynu z art. 229 § 1 i 3 k.k. Wartość korzyści majątkowych traktowanych jako jeden czyn ciągły przekroczyła 200.000 złotych. Tym samym konieczne było zastosowanie kwalifikacji z art. 229 § 4 k.k. W zakresie opisu czynu sąd dokonał korekty dotyczącej będącej przedmiotem przestępstwa nieruchomości – wedle opisu zawartego w umowie z 22 września 2014 r. z małżonkami K.. Opis tej nieruchomości w akcie oskarżenia pozostawia wiele do życzenia. Nie sposób jednak podzielić zarzutów S. G. (1) z ostatniego przemówienia, że został oskarżony wyłącznie o przyjęcie korzyści majątkowej w postaci części wspólnych. Po pierwsze, od początku postępowania zarówno S. G. (1), jak i jego obrońcy, jak również B. K. (1) i jego obrońcy, odnosili się, w zakresie tego przestępstwa, do apartamentu (mieszkania wakacyjnego), nie zaś do części wspólnych. Nie sposób zatem dziś twierdzić, że S. G. (1) i B. K. (1) nie wiedzieli o co właściwie byli oskarżonymi. Po wtóre, wprawdzie przedmiot korzyści został w zarzucie opisany wyjątkowo nieudolnie, to jednak choćby wartość tej korzyści odnosiła się do nieruchomości z wyodrębnionym lokalem mieszkalnym. Poza tym części wspólne nie stanowiły odrębnej nieruchomości więc nie mogły być przedmiotem korzyści majątkowej. Stąd zapis (...) części musiał się odnosić, i było to oczywiste dla wszystkich uczestników, do części nieruchomości przynależnej jednemu z lokali mieszkalnych. Na taki przedmiot korzyści wskazywało też uzasadnienie aktu oskarżenia. Wreszcie po trzecie, już od czasów rzymskich, obowiązuje zasada superficies solo cedit, która w tym wypadku oznacza nierozerwalną więź między lokalem mieszkalnym wyodrębnionym a wskazaną częścią nieruchomości. Innymi słowy, bez tej ułamkowej części nieruchomości lokal mieszkalny nie może być przedmiotem obrotu i na odwrót. Bez tego lokalu mieszkalnego ta ułamkowa część nieruchomości również nie może być przedmiotem obrotu. Stąd sąd uznał za możliwe dokonanie stosownej korekty opisu.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	29 (XVII, XVIII, XXII, XXIII, XXIV)		T. P. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
T. P. (1) był w tym czasie dyrektorem (...), czyli samorządowej jednostki budżetowej, a w konsekwencji był funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 § 13 k.k. Zachowanie T. P. (1) w zakresie zarzuconych mu czynów, a opisanych w punktach 1.1.4, 1.1.6, 1.1.11, 1.1.12 i 1.1.13, stanowiło: - przekroczenie swoich uprawnień i niedopełnienie obowiązków w związku z funkcją dyrektora (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (tj. przestępstwa z art. 231 § 2 k.k.), - ujawnienie informacji niejawnej związanej z określonymi zamówieniami publicznymi, tj. przestępstwa z art. 266 § 2 k.k., - złożenie fałszywego oświadczenia o nie pozostawaniu z żadnym z wykonawców w stosunku prawnym lub faktycznym , który mógłby budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności, tj. przestępstwa z art. 233 § 1 i 6 k.k., - utrudnianie przetargu publicznego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając tym samym na szkodę instytucji, na rzecz której przetarg był wykonywany czyli (...), tj. przestępstwa z art. 305 § 1 k.k. Wszystkie te zachowania, w odniesieniu do poszczególnych zarzutów, były podejmowane w ramach czynu ciągłego (art. 12 k.k.) i były wynikiem jednego z góry powziętego zamiaru oraz stanowiły jeden czyn w rozumieniu prawnym (art. 11 § 1 k.k.). W tej sytuacji niezbędne stało się zakwalifikowanie każdego z tych zachowań w ramach kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy, o którym mowa w art. 11 § 2 k.k. Warto wskazać, że zgodnie z art. 115 § 4 k.k. działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jest działanie zarówno na swoją korzyść, jak i korzyść innej osoby. Ponieważ wskazane wyżej czyny, zarzucone w punktach XVII, XVIII, XXII, XXIII i XXIV, popełnione były w stosunkowo krótkich odstępach czasu i przy wykorzystaniu tej samej sposobności zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	30 (XIX)		T. P. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Posiadanie broni palnej bez wymaganego zezwolenia wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. Czyn przypisany T. P. (1) opisany został w punkcie 1.1.36.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	32 (XX)		T. P. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Przyjęcie korzyści majątkowej w związku z pełnieniem funkcji publicznej w zamian za naruszenie przepisów prawa stanowi przestępstwo z art. 228 § 1 i 3 k.k. T. P. (1) pełnił funkcję publiczną – dyrektora samorządowej jednostki budżetowej. Przyjęcie korzyści majątkowej nastąpiło w sposób opisany w punkcie 1.1.33. Przyjęcie tej korzyści następowało w zamian za naruszenie przepisów ówczesnego Prawa zamówień publicznych – ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r., a zwłaszcza art. 7 ust. 1 i 2 przewidujących konieczność respektowania zasad uczciwej konkurencji, równego traktowania podmiotów oraz bezstronności i obiektywizmu w trakcie postępowania o zamówienie publiczne (przy czym bez znaczenia jest tu zmiana ustawy albowiem powyższe zasady, co przecież oczywiste, zawarte są również w ustawie nowej – por. choćby art. 16 ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych). Tym samym wyczerpane zostały znamiona czynu z art. 228 § 1 i 3 k.k. Kwota korzyści nie przekroczyła granicy 200.000 zł, a zatem nie stanowiła korzyści znacznej wartości w rozumieniu art. 228 § 5 k.k.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	34 (XXI)		T. P. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
T. P. (1) był w tym czasie dyrektorem (...), czyli samorządowej jednostki budżetowej, a w konsekwencji był funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 § 13 k.k. Zachowanie T. P. (1) w zakresie zarzuconego mu czynu, opisane w punkcie 1.1.7, stanowiło: - przyjęcie korzyści majątkowej w związku z pełnioną funkcją dyrektora (...) w zamian za naruszenie przepisów prawa - ówczesnego Prawa zamówień publicznych – ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r., a zwłaszcza art. 7 ust. 1 i 2 przewidujących konieczność respektowania zasad uczciwej konkurencji, równego traktowania podmiotów oraz bezstronności i obiektywizmu w trakcie postępowania o zamówienie publiczne (przy czym bez znaczenia jest tu zmiana ustawy albowiem powyższe zasady, co przecież oczywiste, zawarte są również w ustawie nowej – por. choćby art. 16 ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych), tj. przestępstwa z art. 228 § 1 i 3 k.k.), - ujawnienie informacji niejawnej związanej z określonym zamówieniem publicznym, tj. przestępstwa z art. 266 § 2 k.k., - złożenie fałszywego oświadczenia o nie pozostawaniu z żadnym z wykonawców w stosunku prawnym lub faktycznym , który mógłby budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności, tj. przestępstwa z art. 233 § 1 i 6 k.k., - utrudnianie przetargu publicznego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając tym samym na szkodę instytucji, na rzecz której przetarg był wykonywany czyli (...), tj. przestępstwa z art. 305 § 1 k.k. Wszystkie te zachowania były podejmowane w ramach czynu ciągłego (art. 12 k.k.) i były wynikiem jednego z góry powziętego zamiaru oraz stanowiły jeden czyn w rozumieniu prawnym (art. 11 § 1 k.k.). W tej sytuacji niezbędne stało się zakwalifikowanie tego czynu ciągłego w ramach kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy, o którym mowa w art. 11 § 2 k.k. Warto wskazać, że zgodnie z art. 115 § 4 k.k. działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jest działanie zarówno na swoją korzyść, jak i korzyść innej osoby.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	43 (XXXVI, XLII, XLIII)		K. B. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
T. P. (1) był w tym czasie dyrektorem (...), czyli samorządowej jednostki budżetowej, a w konsekwencji był funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 § 13 k.k., zaś K. B. (1) miał świadomość stanowiska piastowanego przez T. P. (1) (art. 20 k.k.). Zachowanie K. B. (1) w zakresie zarzuconych mu czynów, a opisanych w punktach 1.1.4, 1.1.11 i 1.1.13, stanowiło: - podżeganie T. P. (1) do przekroczenia swoich uprawnień i niedopełnienia obowiązków w związku z funkcją dyrektora (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (tj. przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k.), - podżeganie do ujawnienia informacji niejawnej związanej z określonymi zamówieniami publicznymi, tj. przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k., - utrudnianie przetargu publicznego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając tym samym na szkodę instytucji, na rzecz której przetarg był wykonywany czyli (...), tj. przestępstwa z art. 305 § 1 k.k. Wszystkie te zachowania, w odniesieniu do poszczególnych zarzutów, były podejmowane w ramach czynu ciągłego (art. 12 k.k.) i były wynikiem jednego z góry powziętego zamiaru oraz stanowiły jeden czyn w rozumieniu prawnym (art. 11 § 1 k.k.). W tej sytuacji niezbędne stało się zakwalifikowanie każdego z tych zachowań w ramach kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy, o którym mowa w art. 11 § 2 k.k. Warto wskazać, że zgodnie z art. 115 § 4 k.k. działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jest działanie zarówno na swoją korzyść, jak i korzyść innej osoby. Ponieważ wskazane wyżej czyny, zarzucone w punktach XXXVI, XLII i XLIII, popełnione były w stosunkowo krótkich odstępach czasu i przy wykorzystaniu tej samej sposobności zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	44 (XXXVII)		K. B. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Udzielenie korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji w zamian za naruszenie przepisów prawa stanowi przestępstwo z art. 229 § 1 i 3 k.k. T. P. (1) pełnił funkcję publiczną – dyrektora samorządowej jednostki budżetowej. Udzielenie korzyści majątkowej nastąpiło w sposób opisany w punkcie 1.1.33. Udzielenie tej korzyści następowało w zamian za naruszenie przepisów ówczesnego Prawa zamówień publicznych – ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r., a zwłaszcza art. 7 ust. 1 i 2 przewidujących konieczność respektowania zasad uczciwej konkurencji, równego traktowania podmiotów oraz bezstronności i obiektywizmu w trakcie postępowania o zamówienie publiczne (przy czym bez znaczenia jest tu zmiana ustawy albowiem powyższe zasady, co przecież oczywiste, zawarte są również w ustawie nowej – por. choćby art. 16 ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych). Tym samym wyczerpane zostały znamiona czynu z art. 229 § 1 i 3 k.k. Kwota korzyści nie przekroczyła granicy 200.000 zł, a zatem nie stanowiła korzyści znacznej wartości w rozumieniu art. 229 § 4 k.k.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	47 (XLIV)		K. B. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
T. P. (1) był w tym czasie dyrektorem (...), czyli samorządowej jednostki budżetowej, a w konsekwencji był funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 § 13 k.k. Zachowanie K. B. (1) w zakresie zarzuconego mu czynu, opisane w punkcie 1.1.7, stanowiło: - polecenie (sprawstwo kierownicze) W. B. (1) udzielenie korzyści majątkowej T. P. (1) w związku z pełnioną przez niego funkcją dyrektora (...) w zamian za naruszenie przepisów prawa - ówczesnego Prawa zamówień publicznych – ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r., a zwłaszcza art. 7 ust. 1 i 2 przewidujących konieczność respektowania zasad uczciwej konkurencji, równego traktowania podmiotów oraz bezstronności i obiektywizmu w trakcie postępowania o zamówienie publiczne (przy czym bez znaczenia jest tu zmiana ustawy albowiem powyższe zasady, co przecież oczywiste, zawarte są również w ustawie nowej – por. choćby art. 16 ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych), tj. przestępstwa z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 1 i 3 k.k.), - utrudnianie przetargu publicznego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając tym samym na szkodę instytucji, na rzecz której przetarg był wykonywany czyli (...), tj. przestępstwa z art. 305 § 1 k.k. Wszystkie te zachowania były podejmowane w ramach czynu ciągłego (art. 12 k.k.) i były wynikiem jednego z góry powziętego zamiaru oraz stanowiły jeden czyn w rozumieniu prawnym (art. 11 § 1 k.k.). W tej sytuacji niezbędne stało się zakwalifikowanie tego czynu ciągłego w ramach kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy, o którym mowa w art. 11 § 2 k.k. Warto wskazać, że zgodnie z art. 115 § 4 k.k. działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jest działanie zarówno na swoją korzyść, jak i korzyść innej osoby.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	56 (LII)		M. S. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
T. P. (1) był w tym czasie dyrektorem (...), czyli samorządowej jednostki budżetowej, a w konsekwencji był funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 § 13 k.k. Zachowanie M. S. (1) w zakresie zarzuconego mu czynu, a opisanego w punkcie 1.1.12 polegało na: - nakłanianiu T. P. (1) do przekroczenia swoich uprawnień i niedopełnienia obowiązków w związku z pełnioną funkcją dyrektora (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (tj. przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k.), - nakłanianiu T. P. (1) do ujawnienia informacji niejawnej związanej z określonym zamówieniem publicznym, tj. przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k., - utrudnianiu przetargu publicznego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając tym samym na szkodę instytucji, na rzecz której przetarg był wykonywany czyli (...), tj. przestępstwa z art. 305 § 1 k.k. Wszystkie te zachowania były podejmowane w ramach czynu ciągłego (art. 12 k.k.) i były wynikiem jednego z góry powziętego zamiaru oraz stanowiły jeden czyn w rozumieniu prawnym (art. 11 § 1 k.k.). W tej sytuacji niezbędne stało się zakwalifikowanie każdego z tych zachowań w ramach kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy, o którym mowa w art. 11 § 2 k.k.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	57 (LIII)		M. S. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
W świetle ustalonego stanu faktycznego, opisanego w punkcie 1.1.12, nie może ulegać najmniejszej wątpliwości, że zachowanie M. S. (1) stanowiło usiłowanie udzielenia korzyści majątkowej T. P. (1), a więc osobie pełniącej funkcję publiczną, w związku z pełnieniem tej funkcji. To stanowi przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 1 k.k.
	3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem	66 (LXXVII)		Z. S. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane dokumentacją budowy są m.in. dziennik budowy oraz protokoły odbiorów częściowych i końcowych. Zgodnie z art. 17 Prawa budowlanego uczestnikami procesu budowlanego jest (m.in.) kierownik budowy. Obowiązkami kierownika budowy są (m.in.): prowadzenie dokumentacji budowy (art. 22 pkt 2 prawa budowlanego), zgłaszanie inwestorowi do odbioru robót zanikających (art. 22 pkt 7 Prawa budowlanego), zgłoszenie obiektu budowlanego do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy oraz uczestniczenie w czynnościach odbioru (art. 22 pkt 9 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 45 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie przestępstw) dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót. Sposób prowadzenia dziennika budowy przewidywało wówczas obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy … (Dz.U. Nr 108, poz. 953), w którym wskazano, że dziennik budowy jest przeznaczony do rejestracji, w formie wpisów, przebiegu robót budowlanych oraz wszystkich zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku ich wykonywania i mających znaczenie przy ocenie technicznej prawidłowości wykonywania budowy, rozbiórki lub montażu (§ 2 ust. 1), a z dokonywanych wpisów winna wynikać kolejność zdarzeń i okoliczności (§ 2 ust. 2). W świetle powyżej przytoczonych przepisów nie może ulegać wątpliwości, że w dzienniku budowy niezbędne jest odnotowywanie wszelkich zmian zachodzących w trakcie budowy lub istotnych odstępstw od projektu, wykonanie tzw. robót zamiennych, jak również niezbędne jest wpisywanie rzeczywistych dat i kolejności zdarzeń. Powyższe oznacza, że protokoły odbiorów, jak również dziennik budowy, są dokumentami, o których mowa w art. 271 k.k., przy czym osobą uprawnioną do wystawienia takich dokumentów, która może ponieść odpowiedzialność z art. 271 k.k. jest m.in. kierownik budowy. Zachowanie Z. S. (1) będące przedmiotem tego rozstrzygnięcia zostało opisane w wątku 1.1.19. Z. S. (1) w czasie tej inwestycji pełnił funkcję kierownika budowy (a dodatkowo był wykonawcą). W odróżnieniu od innych przestępstw zarzuconych Z. S. (1) w tym wypadku doszło do wypełnienia znamion pomocy do wyłudzenia, o którym mowa w art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Jest to związane z niewykonaniem części prac, wynikających z umowy: niewbudowania siatki przeciwko bobrom, a także we fragmentach geokraty, geowłókniny i narzutu kamiennego o wartości łącznej 285.102,77 złotych brutto. Nie wykonano także prac zamiennych, co wynika z protokołu pokontrolnego, ustaleń biegłych, ale także reguł logiki i zasad doświadczenia życiowego. W efekcie, wobec niewykonania tych prac z jednoczesnym potwierdzeniem w protokołach ich wykonania doszło do zapłaty ceny w całości wynikającej z umowy. W tej sytuacji uznać należy, że poprzez przedłożenie nierzetelnych dokumentów i opartej o nie faktury pracownicy (...) zostali wprowadzeni w błąd i rozporządzili niekorzystnie mieniem (...), na kwotę przekraczającą granicę 200.000 złotych. Zachowania przestępne Z. S. (1) w omawianym zakresie polegały na poświadczeniu nieprawdy w protokołach odbioru i w dzienniku budowy, w związku z wykonywaniem funkcji kierownika budowy i pomocy w ten sposób innej osobie w celu wyłudzenia nienależnej części zapłaty. Działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wynika przede wszystkim z faktu nienależnej w części zapłaty, a także z nieuprawnionego szybszego otrzymania zapłaty za wykonane roboty, jak również z uniknięcia kar umownych za opóźnienie. Tym samym Z. S. (1) wyczerpał też znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k. w ramach kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy (art. 11 § 2 k.k.). Te zachowania nie były jednorazowe, ale były wynikiem z góry powziętego zamiaru. W tej sytuacji objęte były konstrukcją czynu ciągłego (art. 12 k.k.).
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	8 (VI)		S. G. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Przestępstwo „prania brudnych pieniędzy”, określone w art. 299 k.k., polega na podejmowaniu jakichkolwiek czynności, w tym przykładowo wymienionych, które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępnego pochodzenia m.in. nieruchomości, ich wykrycie, zajęcie czy orzeczenie przepadku. Dla wyczerpania znamion tego przestępstwa konieczne jest zatem ustalenie tzw. przestępstwa bazowego. W realiach niniejszej sprawy przestępstwem bazowym stało się udzielenie korzyści majątkowej przez przekazanie na własność apartamentu (z równoczesnym rozliczeniem pożyczki), co nastąpiło w okresie od lipca 2010 r. do końca czerwca 2012 r. i znacznie wyprzedzało następne działania. Podjęcie we wrześniu 2014 r. czynności zmierzających do fikcyjnego przeniesienia własności apartamentu na małż. K. w celu ukrycia przestępczego pochodzenia nieruchomości (tj. z przestępstwa udzielenia/przyjęcia korzyści majątkowej) i utrudnienia w ten sposób wykrycia tego, zajęcia nieruchomości i orzeczenia przepadku, stanowiło przestępstwo z art. 299 § 1 k.k., popełnione w formie współdziałania z innymi osobami: R. G. (1), P. K. (1), H. K. (1) i B. K. (1) (wątek opisany w punkcie 1.1.28). Działanie wspólnie i w porozumieniu przesądza, że zostały wyczerpane również znamiona czynu określone w art. 299 § 5 k.k. Wprawdzie przedmiotem przestępstwa „prania brudnych pieniędzy” był apartament w C. o wartości przekraczającej 200.000 złotych, jednakże przedmiotem przestępstwa bazowego był apartament w rozliczeniu z pożyczką. A zatem korzyścią majątkową podlegającą wpierw udzieleniu/przyjęciu, a następnie ukryciu była wartość tego apartamentu pomniejszona o wartość pożyczki, czyli 142.445,76 złotych. W konsekwencji nie zostały wyczerpane znamiona przestępstwa z art. 299 § 6 k.k. dotyczące tzw. znacznej korzyści majątkowej (przekraczającej 200.000 złotych). Na marginesie tylko wskazać należy, że art. 115 § 4 k.k. precyzuje, że korzyścią majątkową jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. Stąd kwestia kto rzeczywiście czy finalnie miał odnieść korzyść z tego przestępstwa (niektóre dowody wskazywały na zamiar dalszej darowizny na rzecz małżeństwa L., która to darowizna nie może być realizowana z uwagi na zabezpieczenie) pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Tym samym S. G. (1) należało przypisać odpowiedzialność z art. 299 § 1 i 5 k.k. Sąd dokonał korekty opisu zarówno w odniesieniu do wartości korzyści majątkowej, jak również co do opisu przedmiotu korzyści majątkowej. Ta ostatnia kwestia została wyjaśniona w punkcie 3.1 odnoszącym się do rozstrzygnięcia w punkcie 6 (V) wyroku. Tu należy tylko zwrócić dodatkowo uwagę, że zarzut odwołuje się wprost do umowy przeniesienia własności, w której opisano prawidłowo (i zgodnie z opisem zawartym w punkcie 8 wyroku) nieruchomość. Nie mogło być zatem żadnych wątpliwości, dla żadnego z uczestników, co jest przedmiotem tego zarzutu.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	12 (VIII)		R. G. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Przestępstwo „prania brudnych pieniędzy”, określone w art. 299 k.k., polega na podejmowaniu jakichkolwiek czynności, w tym pomocy do przeniesienia własności, które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępnego pochodzenia m.in. nieruchomości, ich wykrycie, zajęcie czy orzeczenie przepadku. Dla wyczerpania znamion tego przestępstwa konieczne jest zatem ustalenie tzw. przestępstwa bazowego. W realiach niniejszej sprawy przestępstwem bazowym stało się udzielenie korzyści majątkowej przez przekazanie na własność apartamentu (z równoczesnym rozliczeniem pożyczki), co nastąpiło w okresie od lipca 2010 r. do końca czerwca 2012 r. i znacznie wyprzedzało następne działania. Podjęcie we wrześniu 2014 r. czynności zmierzających do fikcyjnego przeniesienia własności apartamentu na małż. K. w celu ukrycia przestępczego pochodzenia nieruchomości (tj. z przestępstwa udzielenia/przyjęcia korzyści majątkowej) i utrudnienia w ten sposób wykrycia tego, zajęcia nieruchomości i orzeczenia przepadku, stanowiło przestępstwo z art. 299 § 1 k.k., popełnione w formie współdziałania z innymi osobami: S. G. (1), P. K. (1), H. K. (1) i B. K. (1) (wątek opisany w punkcie 1.1.28). Działanie wspólnie i w porozumieniu przesądza, że zostały wyczerpane również znamiona czynu określone w art. 299 § 5 k.k. W świetle wyjaśnień B. K. (1) w części uznanej za wiarygodne R. G. (1) miała pełną wiedzę zarówno o tym, że apartament był przedmiotem „łapówki”, jak i o tym, że chodzi o fikcyjne przeniesienie własności nieruchomości. Ustalenia bowiem w tym zakresie prowadzone były również z nią. Podjęcie zatem jakichkolwiek czynności pomagających do fikcyjnego przeniesienia takiej nieruchomości stanowiło przestępstwo „prania brudnych pieniędzy”. Wprawdzie przedmiotem tego przestępstwa był apartament w C. o wartości przekraczającej 200.000 złotych, jednakże przedmiotem przestępstwa bazowego był apartament w rozliczeniu z pożyczką. A zatem korzyścią majątkową podlegającą wpierw udzieleniu/przyjęciu, a następnie ukryciu była wartość tego apartamentu pomniejszona o wartość pożyczki, czyli 142.445,76 złotych (bez znaczenia jest tu, czy R. G. (1) miała wiedzę o pożyczce, gdyż to nie wynika z materiału dowodowego; znaczenie bowiem ma rzeczywista wartość korzyści). W konsekwencji nie zostały wyczerpane znamiona przestępstwa z art. 299 § 6 k.k. dotyczące tzw. znacznej korzyści majątkowej (przekraczającej 200.000 złotych). Na marginesie tylko wskazać należy, że art. 115 § 4 k.k. precyzuje, że korzyścią majątkową jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. Stąd kwestia kto rzeczywiście czy finalnie miał odnieść korzyść z tego przestępstwa (niektóre dowody wskazywały na zamiar dalszej darowizny na rzecz małżeństwa L., która to darowizna nie może być realizowana z uwagi na zabezpieczenie) pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Tym samym R. G. (1) należało przypisać odpowiedzialność z art. 299 § 1 i 5 k.k. Sąd dokonał korekty opisu zarówno w odniesieniu do wartości korzyści majątkowej, jak również co do opisu przedmiotu korzyści majątkowej. Ta ostatnia kwestia została wyjaśniona w punkcie 3.1 odnoszącym się do rozstrzygnięcia w punkcie 6 (V) wyroku. Tu należy tylko zwrócić dodatkowo uwagę, że zarzut odwołuje się wprost do umowy przeniesienia własności, w której opisano prawidłowo (i zgodnie z opisem zawartym w punkcie 12 wyroku) nieruchomość. Nie mogło być zatem żadnych wątpliwości, dla żadnego z uczestników, co jest przedmiotem tego zarzutu.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	15 (X)		P. K. (1), H. K. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Przestępstwo „prania brudnych pieniędzy”, określone w art. 299 k.k., polega na podejmowaniu jakichkolwiek czynności, w tym przyjęcia, pomocy do przeniesienia własności które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępnego pochodzenia m.in. nieruchomości, ich wykrycie, zajęcie czy orzeczenie przepadku. Dla wyczerpania znamion tego przestępstwa konieczne jest zatem ustalenie tzw. przestępstwa bazowego. W realiach niniejszej sprawy przestępstwem bazowym stało się udzielenie korzyści majątkowej przez przekazanie na własność apartamentu (z równoczesnym rozliczeniem pożyczki), co nastąpiło w okresie od lipca 2010 r. do końca czerwca 2012 r. i znacznie wyprzedzało następne działania. Podjęcie we wrześniu 2014 r. czynności zmierzających do fikcyjnego przeniesienia własności apartamentu na małż. K. w celu ukrycia przestępczego pochodzenia nieruchomości (tj. z przestępstwa udzielenia/przyjęcia korzyści majątkowej) i utrudnienia w ten sposób wykrycia tego, zajęcia nieruchomości i orzeczenia przepadku, stanowiło przestępstwo z art. 299 § 1 k.k., popełnione w formie współdziałania z innymi osobami: S. G. (1), R. G. (1) i B. K. (1) (wątek opisany w punkcie 1.1.28). Działanie wspólnie i w porozumieniu przesądza, że zostały wyczerpane również znamiona czynu określone w art. 299 § 5 k.k. Już sam fakt braku zapłaty za apartament (mimo wpisania w umowę faktu takiej zapłaty), co wprost wynika z wyjaśnień B. K. (1) w części uznanej za wiarygodne, świadczy dowodnie o umyślności działania oskarżonych i ich świadomości co do fikcyjnego charakteru przeniesienia własności apartamentu i faktycznej własności S. G. (1). Skoro zaś doszło do fikcyjnego przeniesienia własności apartamentu (formalnie przecież stanowiącego własność firmy (...)) i prowadzenia wszelkich uzgodnień z małżonkami G. to – logicznie rzecz ujmując – niewątpliwa była świadomość P. K. (1) i H. K. (1) o przestępnym pochodzeniu przedmiotu korzyści majątkowej. W innym bowiem wypadku nie byłoby żadnej potrzeby fikcyjnego przenoszenia własności. Podjęcie zatem jakichkolwiek czynności polegających na przyjęciu nieruchomości i pomagających do fikcyjnego przeniesienia takiej nieruchomości stanowiło przestępstwo „prania brudnych pieniędzy”. Wprawdzie przedmiotem tego przestępstwa był apartament w C. o wartości przekraczającej 200.000 złotych, jednakże przedmiotem przestępstwa bazowego był apartament w rozliczeniu z pożyczką. A zatem korzyścią majątkową podlegającą wpierw udzieleniu/przyjęciu, a następnie ukryciu była wartość tego apartamentu pomniejszona o wartość pożyczki, czyli 142.445,76 złotych (bez znaczenia jest tu, czy oskarżeni mieli wiedzę o pożyczce, gdyż to nie wynika z materiału dowodowego; znaczenie bowiem ma rzeczywista wartość korzyści). W konsekwencji nie zostały wyczerpane znamiona przestępstwa z art. 299 § 6 k.k. dotyczące tzw. znacznej korzyści majątkowej (przekraczającej 200.000 złotych). Na marginesie tylko wskazać należy, że art. 115 § 4 k.k. precyzuje, że korzyścią majątkową jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. Stąd kwestia kto rzeczywiście czy finalnie miał odnieść korzyść z tego przestępstwa (niektóre dowody wskazywały na zamiar dalszej darowizny na rzecz małżeństwa L., która to darowizna nie może być realizowana z uwagi na zabezpieczenie) pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Tym samym P. K. (1) i H. K. (1) należało przypisać odpowiedzialność z art. 299 § 1 i 5 k.k. Sąd dokonał korekty opisu zarówno w odniesieniu do wartości korzyści majątkowej, jak również co do opisu przedmiotu korzyści majątkowej. Ta ostatnia kwestia została wyjaśniona w punkcie 3.1 odnoszącym się do rozstrzygnięcia w punkcie 6 (V) wyroku. Tu należy tylko zwrócić dodatkowo uwagę, że zarzut odwołuje się wprost do umowy przeniesienia własności, w której opisano prawidłowo (i zgodnie z opisem zawartym w punkcie 15 wyroku) nieruchomość. Nie mogło być zatem żadnych wątpliwości, dla żadnego z uczestników, co jest przedmiotem tego zarzutu.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	20		R. S. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Wskazane w punkcie 1.1.25 działanie R. S. (1) nie polegało na współdziałaniu z B. K. (1) i złożeniu wspólnej obietnicy udzielenia korzyści majątkowej T. P. (1). R. S. (1) w tym układzie nie miał być dającym korzyść, natomiast miał być beneficjentem korzyści otrzymanej przez T. P. (1) od B. K. (1). Stąd też zarzucenie R. S. (1) w a.o. przestępstwa w formie współsprawstwa nie było właściwe. Inicjując rozmowę o udzieleniu korzyści majątkowej z tego tytułu R. S. (1) działał w celu nakłonienia B. K. (1) do udzielenia takiej korzyści majątkowej. A zatem swoim zachowaniem wypełnił typowe znamiona podżegania (art. 18 § 2 k.k). Przestępstwem bazowym w tym wypadku (przestępstwem będącym przedmiotem podżegania) jest: - udzielenie korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję publiczną – T. P. (1) jako dyrektorowi samorządowej jednostki budżetowej (art. 229 § 1 k.k.), - udzielenie korzyści w zamian za naruszenie przez T. P. (1) przepisów prawa, w tym art. 7 ust. 1 i 2 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych wyznaczających standardy uczciwej konkurencji i zasady równego traktowania wykonawców, przejrzystości oraz bezstronności i obiektywizmu w czasie postępowania o zamówienie publiczne (przy czym bez znaczenia jest tu zmiana ustawy albowiem powyższe zasady, co przecież oczywiste, zawarte są również w ustawie nowej – por. choćby art. 16 ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych) (art. 229 § 3 k.k.), - udzielenie korzyści znacznej wartości – 3 % od wartości oferty znacznie przekraczało granicę 200.000 zł ustaloną dla korzyści znacznej wartości (art. 229 § 4 k.k.). W konsekwencji należało przyjąć, że R. S. (1) dopuścił się przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 229 § 1, 3 i 4 k.k.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	27 (XVI)		B. K. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Przestępstwo „prania brudnych pieniędzy”, określone w art. 299 k.k., polega na podejmowaniu jakichkolwiek czynności, w tym przykładowo wymienionych, które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępnego pochodzenia m.in. nieruchomości, ich wykrycie, zajęcie czy orzeczenie przepadku. Dla wyczerpania znamion tego przestępstwa konieczne jest zatem ustalenie tzw. przestępstwa bazowego. W realiach niniejszej sprawy przestępstwem bazowym stało się udzielenie korzyści majątkowej przez przekazanie na własność apartamentu (z równoczesnym rozliczeniem pożyczki), co nastąpiło w okresie od lipca 2010 r. do końca czerwca 2012 r. i znacznie wyprzedzało następne działania. Podjęcie we wrześniu 2014 r. czynności zmierzających do fikcyjnego przeniesienia własności apartamentu na małż. K. w celu ukrycia przestępczego pochodzenia nieruchomości (tj. z przestępstwa udzielenia/przyjęcia korzyści majątkowej) i utrudnienia w ten sposób wykrycia tego, zajęcia nieruchomości i orzeczenia przepadku, stanowiło przestępstwo z art. 299 § 1 k.k., popełnione w formie współdziałania z innymi osobami: R. G. (1), P. K. (1), H. K. (1) i S. G. (1) (wątek opisany w punkcie 1.1.28). Działanie wspólnie i w porozumieniu przesądza, że zostały wyczerpane również znamiona czynu określone w art. 299 § 5 k.k. Wprawdzie przedmiotem przestępstwa „prania brudnych pieniędzy” był apartament w C. o wartości przekraczającej 200.000 złotych, jednakże przedmiotem przestępstwa bazowego był apartament w rozliczeniu z pożyczką. A zatem korzyścią majątkową podlegającą wpierw udzieleniu/przyjęciu, a następnie ukryciu była wartość tego apartamentu pomniejszona o wartość pożyczki, czyli 142.445,76 złotych. W konsekwencji nie zostały wyczerpane znamiona przestępstwa z art. 299 § 6 k.k. dotyczące tzw. znacznej korzyści majątkowej (przekraczającej 200.000 złotych). Na marginesie tylko wskazać należy, że art. 115 § 4 k.k. precyzuje, że korzyścią majątkową jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. Stąd kwestia kto rzeczywiście czy finalnie miał odnieść korzyść z tego przestępstwa (niektóre dowody wskazywały na zamiar dalszej darowizny na rzecz małżeństwa L., która to darowizna nie może być realizowana z uwagi na zabezpieczenie) pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Tym samym B. K. (1) należało przypisać odpowiedzialność z art. 299 § 1 i 5 k.k. Sąd dokonał korekty opisu zarówno w odniesieniu do wartości korzyści majątkowej, jak również co do opisu przedmiotu korzyści majątkowej. Ta ostatnia kwestia została wyjaśniona w punkcie 3.1 odnoszącym się do rozstrzygnięcia w punkcie 26 (XV) wyroku. Tu należy tylko zwrócić dodatkowo uwagę, że zarzut odwołuje się wprost do umowy przeniesienia własności, w której opisano prawidłowo (i zgodnie z opisem zawartym w punkcie 27 wyroku) nieruchomość. Nie mogło być zatem żadnych wątpliwości, dla żadnego z uczestników, co jest przedmiotem tego zarzutu.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	36 (XXV-XXX)		T. P. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Z uwagi na tożsamość zachowań możliwe jest łączne omówienie kwestii kwalifikacji prawnej tym bardziej, iż wszystkie te czyny, z uwagi na niewielkie odstępy czasu i wykorzystanie tej samej trwałej sposobności, stanowią ciąg przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. Zachowania będące przedmiotem tego rozstrzygnięcia zostały opisane w wątkach 1.1.2, 1.1.3, 1.1.5, 1.1.8, 1.1.10, 1.1.15 i 1.1.17. T. P. (1) był w tym czasie funkcjonariuszem publicznym – dyrektorem (...), czyli samorządowej jednostki budżetowej. W przypadku inwestycji wskazanych w powyższych wątkach jego zachowanie polegało na: - zatwierdzaniu do realizacji dokumentów odbiorowych, o których miał świadomość, iż poświadczają nieprawdę co do zrealizowania w pełni zamówionych robót i są nierzetelne, co umożliwiało wykonawcom wystawianie faktur do zapłaty przez (...), - zatwierdzeniu do wypłaty faktur wystawionych w sposób wyżej opisany, - zaniechaniu wszczęcia postępowania w zakresie przewidzianych kar umownych za opóźnienie. Tego typu zachowania wyczerpały znamiona przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. – przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Zgodnie z art. 115 § 4 k.k. korzyścią majątkową może być korzyść dla siebie, jak i dla kogo innego. Te zachowania nie były jednorazowe, ale były wynikiem z góry powziętego zamiaru. W tej sytuacji objęte były konstrukcją czynu ciągłego (art. 12 k.k.). Odrębną kwalifikację od innych wyżej wskazanych zarzutów posiadał zarzut XXXII (całkowicie przeredagowany w wyroku w punkcie 36 w części drugiej), który obejmował kwalifikację z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., a to w związku z ustaleniami oskarżyciela, że nie dokonano w ogóle niektórych prac przewidzianych umową, a w szczególności w zakresie ułożenia geokraty na geowłókninie o wartości 244.201,71 złotych (co wynikało z protokołu pokontrolnego). Sąd jednak nie podzielił tych ustaleń oskarżyciela. W świetle ustaleń faktycznych, zawartych w punkcie 1.1.10, doszło do niezgodności między projektem budowlanym (przewidującym ułożenie geokraty na geowłókninie zarówno w koronie wału, jak i w postawie wału) a kosztorysem i zawartą na jego podstawie umową (przewidującą ilość umożliwiającą ułożenie geokraty na geowłókninie jednorazowo albo w koronie wału, albo w niepełnej części podstawy wału). W efekcie, po uzgodnieniach między wykonawcą a inwestorem, geokrata na geowłókninie została ułożona w części podstawy wału i to w ilości większej niż przewidziana w umowie. W tej sytuacji zarzut wyłudzenia mienia na szkodę (...) nie uległ potwierdzeniu i w konsekwencji niezbędne było wyeliminowanie tej kwalifikacji prawnej z podstawy prawnej skazania. W odróżnieniu od stanowiska oskarżyciela sąd nie dostrzega wyczerpania znamion przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i stąd kwalifikacja taka została wyeliminowana z kwalifikacji czynu przypisanego. Przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje działanie w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, m.in. od instytucji dysponującej środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego polegające na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. A zatem przepis ten wprost odnosi się kredytu i innych podobnego rodzaju świadczeń pieniężnych, określanych zbiorczo mianem wsparcia finansowego, a nie zapłaty tytułem wykonania umowy. Zapłata za wykonane roboty wynikała z zawartych umów z (...) i pochodziła wprost z majątku (...). Z punktu widzenia osób przedkładających poświadczające nieprawdę czy nierzetelne protokoły odbiorcze czy też powstałe w związku z ich przedłożeniem i zatwierdzeniem faktury bez znaczenia było to, czy w ramach określonego zamówienia publicznego (...) pozyskał pieniądze z jakiegoś kredytu, dotacji itp. świadczenia pieniężnego. Innymi słowy, przepis art. 297 § 1 k.k. mógłby mieć zastosowanie w relacji: instytucja dysponująca środkami publicznymi (unijnymi) – (...), a nie w relacji (...) wykonawca, w której to relacji nie chodziło o świadczenie pieniężne podobne do kredytu, a o zapłatę ceny wynikającą z umowy wiążącej strony.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	38 (XXXIII i XXXIV)		T. P. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Z uwagi na tożsamość zachowań możliwe jest łączne omówienie kwestii kwalifikacji prawnej tym bardziej, iż oba czyny, z uwagi na niewielkie odstępy czasu i wykorzystanie tej samej trwałej sposobności, stanowią ciąg przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. (przy czym z uwagi na zastosowanie k.k. sprzed 1 lipca 2015 r. nie ma możliwości ustalenia ciągu wraz z czynami opisanymi w punkcie 36). Zachowania będące przedmiotem tego rozstrzygnięcia zostały opisane w wątkach 1.1.14 i 1.1.16. T. P. (1) był w tym czasie funkcjonariuszem publicznym – dyrektorem (...), czyli samorządowej jednostki budżetowej. W przypadku inwestycji wskazanych w powyższych wątkach jego zachowanie polegało na: - zatwierdzaniu do realizacji dokumentów odbiorowych, o których miał świadomość, iż poświadczają nieprawdę co do zrealizowania w pełni zamówionych robót i są nierzetelne, co umożliwiało wykonawcom wystawianie faktur do zapłaty przez (...), - zatwierdzeniu do wypłaty faktur wystawionych w sposób wyżej opisany, - zaniechaniu wszczęcia postępowania w zakresie przewidzianych kar umownych za opóźnienie. Tego typu zachowania wyczerpały znamiona przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. – przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Zgodnie z art. 115 § 4 k.k. korzyścią majątkową może być korzyść dla siebie, jak i dla kogo innego. Nadto jego zachowanie polegało również na podżeganiu inspektora nadzoru i kierowników terenowych oddziałów do poświadczenia nieprawdy w protokołach odbiorczych, co wyczerpało znamiona, w warunkach kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy (art. 11 § 2 k.k.), także przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. Te zachowania nie były jednorazowe, ale były wynikiem z góry powziętego zamiaru. W tej sytuacji objęte były konstrukcją czynu ciągłego (art. 12 k.k.). W odróżnieniu od stanowiska oskarżyciela sąd nie dostrzega wyczerpania znamion przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i stąd kwalifikacja taka została wyeliminowana z kwalifikacji czynu przypisanego. Przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje działanie w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, m.in. od instytucji dysponującej środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego polegające na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. A zatem przepis ten wprost odnosi się kredytu i innych podobnego rodzaju świadczeń pieniężnych, określanych zbiorczo mianem wsparcia finansowego, a nie zapłaty tytułem wykonania umowy. Zapłata za wykonane roboty wynikała z zawartych umów z (...) i pochodziła wprost z majątku (...). Z punktu widzenia osób przedkładających poświadczające nieprawdę czy nierzetelne protokoły odbiorcze czy też powstałe w związku z ich przedłożeniem i zatwierdzeniem faktury bez znaczenia było to, czy w ramach określonego zamówienia publicznego (...) pozyskał pieniądze z jakiegoś kredytu, dotacji itp. świadczenia pieniężnego. Innymi słowy, przepis art. 297 § 1 k.k. mógłby mieć zastosowanie w relacji: instytucja dysponująca środkami publicznymi (unijnymi) – (...), a nie w relacji (...) wykonawca, w której to relacji nie chodziło o świadczenie pieniężne podobne do kredytu, a o zapłatę ceny wynikającą z umowy wiążącej strony.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	39 (XXXV)		T. P. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zachowanie przestępne T. P. (1) zostało opisane w wątku 1.1.26 i polegało na nieuprawnionym udostępnieniu pytań konkursowych jednej z kandydatek do zatrudnienia na określonym stanowisku w (...). T. P. (1) działał w tym czasie jako funkcjonariusz publiczny – dyrektor (...) (art. 115 § 13 k.k.). Działanie to miało na celu doprowadzenie do wygrania konkursu a następnie zatrudnienie córki R. S. (1) na określonym stanowisku pracy. Tym samym stanowiło to przekroczenie uprawnień w rozumieniu art. 231 k.k. Przekroczenie uprawnień było działaniem w celu uzyskania przez K. W. korzyści osobistej w postaci zatrudnienia w (...). Tym samym czyn wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. Zgodnie bowiem z art. 115 § 4 k.k. korzyścią osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. Czyn nie wyczerpał jednak znamienia działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co wprawdzie z uwagi na treść art. 231 § 2 k.k. nie ma znaczenia dla odpowiedzialności oskarżonego, ma jednak znaczenie dla opisu czynu, a w konsekwencji na wysokość stopnia społecznej szkodliwości czynu. W sytuacji, gdy oskarżyciel nie wykazał, by K. W. nie posiadała wystarczających kwalifikacji do objęcia określonego stanowiska, jak również gdy nie wykazał, że zatrudnienie miało charakter fikcyjny i K. W. w rzeczywistości nie wykonywała pracy, to nie sposób zarzucać działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. K. W. została wprawdzie zatrudniona w wyniku nieuczciwego konkursu (który naruszał konstytucyjną zasadę równego traktowania w zatrudnieniu), jednakże pracę faktycznie wykonywała i za tę pracę pobierała wynagrodzenie. Nie sposób zatem twierdzić, że wynagrodzenie to było jej nienależne, a w konsekwencji – że doszło do działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Zakwestionować też trzeba proponowaną przez oskarżyciela konstrukcję czynu ciągłego. Zachowanie T. P. (1) polegało bowiem na jednorazowym udostępnieniu pytań. Sam T. P. (1) nie był członkiem komisji konkursowej, zatem w późniejszym czasie nie podejmował zachowań polegających na przekroczeniu uprawnień. Zatrudnienie K. W. było zaś wynikiem rozstrzygnięcia konkursowego.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	45 (XXXIX, XL, XLV)		K. B. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane dokumentacją budowy są m.in. dziennik budowy oraz protokoły odbiorów częściowych i końcowych. Zgodnie z art. 17 Prawa budowlanego uczestnikami procesu budowlanego są (m.in.): - inwestor, - inspektor nadzoru inwestorskiego, - kierownik budowy lub kierownik robót . Obowiązkiem inwestora jest m.in. zapewnienie wykonania i odbioru robót (art. 18 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Może on ustanowić dla realizacji swoich uprawnień czy obowiązków inspektora nadzoru inwestorskiego (art. 18 ust. 2 prawa budowlanego). Obowiązkami kierownika budowy są (m.in.): prowadzenie dokumentacji budowy (art. 22 pkt 2 prawa budowlanego), zgłaszanie inwestorowi do odbioru robót zanikających (art. 22 pkt 7 Prawa budowlanego), zgłoszenie obiektu budowlanego do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy oraz uczestniczenie w czynnościach odbioru (art. 22 pkt 9 Prawa budowlanego). Tożsame obowiązki posiada kierownik robót, jeżeli go wyznaczono (art. 24 ust. 2 Prawa budowlanego). Obowiązkami inspektora nadzoru inwestorskiego są (m.in.): sprawdzanie i odbiór robót zanikających, przygotowanie i udział w czynnościach odbioru gotowych obiektów budowlanych (art. 25 pkt 3 Prawa budowlanego), potwierdzanie faktycznie wykonanych robót oraz usunięcia wad (art. 25 pkt 4 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 45 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie przestępstw) dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót. Sposób prowadzenia dziennika budowy przewidywało wówczas obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy … (Dz.U. Nr 108, poz. 953), w którym wskazano, że dziennik budowy jest przeznaczony do rejestracji, w formie wpisów, przebiegu robót budowlanych oraz wszystkich zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku ich wykonywania i mających znaczenie przy ocenie technicznej prawidłowości wykonywania budowy, rozbiórki lub montażu (§ 2 ust. 1), a z dokonywanych wpisów winna wynikać kolejność zdarzeń i okoliczności (§ 2 ust. 2). W świetle powyżej przytoczonych przepisów nie może ulegać wątpliwości, że w dzienniku budowy niezbędne jest odnotowywanie wszelkich zmian zachodzących w trakcie budowy lub istotnych odstępstw od projektu, wykonanie tzw. robót zamiennych, jak również niezbędne jest wpisywanie rzeczywistych dat i kolejności zdarzeń. Powyższe oznacza, że protokoły odbiorów, jak również dziennik budowy, są dokumentami, o których mowa w art. 271 k.k., przy czym osobami uprawnionymi do wystawienia takich dokumentów, które mogą ponieść odpowiedzialność z art. 271 k.k. są inwestor, inspektor nadzoru inwestorskiego, kierownik budowy i kierownik robót. Inne osoby podpisujące protokoły odbioru, zwłaszcza przedstawiciele wykonawcy mogą ponieść odpowiedzialność na zasadach określonych w art. 21 § 2 k.k., a więc w sytuacji, gdy wiedzieli o okoliczności z art. 271 k.k. (tj. wykonywaniu w czasie odbioru funkcji inwestora, inspektora nadzoru inwestorskiego, kierownika budowy czy robót). Z uwagi na tożsamość zachowań możliwe jest łączne omówienie kwestii kwalifikacji prawnej tym bardziej, iż wszystkie te czyny, z uwagi na niewielkie odstępy czasu i wykorzystanie tej samej trwałej sposobności, stanowią ciąg przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. Zachowania będące przedmiotem tego rozstrzygnięcia zostały opisane w wątkach 1.1.5, 1.1.10, 1.1.14 i 1.1.18. W przypadku inwestycji wskazanych w powyższych wątkach zachowania przestępne polegały na poświadczeniu nieprawdy przez osoby uprawnione do wystawienia protokołów odbioru, jak również poświadczeniach nieprawdy przez kierowników budów w dziennikach budowy w zakresie wskazanym w stanie faktycznym. K. B. (1) był w tych wypadkach przedstawicielem wykonawcy i podpisując wskazane protokoły, mając świadomość, że inne osoby z nim współdziałające przy sporządzaniu protokołów są osobami, o których mowa w art. 271 k.k., wyczerpał znamiona, o których mowa w art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. Działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wynika z jednej strony z nieuprawnionego szybszego otrzymania zapłaty za wykonane roboty, a z drugiej strony – z uniknięcia kar umownych za opóźnienie. Te zachowania nie były jednorazowe, ale były wynikiem z góry powziętego zamiaru. W tej sytuacji objęte były konstrukcją czynu ciągłego (art. 12 k.k.). Odrębną kwalifikację od innych wyżej wskazanych zarzutów posiadał zarzut XXXVIII (całkowicie przeredagowany w wyroku w punkcie 45 w części drugiej), który obejmował kwalifikację z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., a to w związku z ustaleniami oskarżyciela, że nie dokonano w ogóle niektórych prac przewidzianych umową, a w szczególności w zakresie ułożenia geokraty na geowłókninie o wartości 244.201,71 złotych (co wynikało z protokołu pokontrolnego). Sąd jednak nie podzielił tych ustaleń oskarżyciela. W świetle ustaleń faktycznych, zawartych w punkcie 1.1.10, doszło do niezgodności między projektem budowlanym (przewidującym ułożenie geokraty na geowłókninie zarówno w koronie wału, jak i w postawie wału) a kosztorysem i zawartą na jego podstawie umową (przewidującą ilość umożliwiającą ułożenie geokraty na geowłókninie jednorazowo albo w koronie wału, albo w niepełnej części podstawy wału). W efekcie, po uzgodnieniach między wykonawcą a inwestorem, geokrata na geowłókninie została ułożona w części podstawy wału i to w ilości większej niż przewidziana w umowie. W tej sytuacji zarzut wyłudzenia mienia na szkodę (...) nie uległ potwierdzeniu i w konsekwencji niezbędne było wyeliminowanie tej kwalifikacji prawnej z podstawy prawnej skazania. W odróżnieniu od stanowiska oskarżyciela sąd nie dostrzega wyczerpania znamion przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i stąd kwalifikacja taka została wyeliminowana z kwalifikacji czynu przypisanego. Przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje działanie w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, m.in. od instytucji dysponującej środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego polegające na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. A zatem przepis ten wprost odnosi się kredytu i innych podobnego rodzaju świadczeń pieniężnych, określanych zbiorczo mianem wsparcia finansowego, a nie zapłaty tytułem wykonania umowy. Zapłata za wykonane roboty wynikała z zawartych umów z (...) i pochodziła wprost z majątku (...). Z punktu widzenia osób przedkładających poświadczające nieprawdę czy nierzetelne protokoły odbiorcze czy też powstałe w związku z ich przedłożeniem i zatwierdzeniem faktury bez znaczenia było to, czy w ramach określonego zamówienia publicznego (...) pozyskał pieniądze z jakiegoś kredytu, dotacji itp. świadczenia pieniężnego. Innymi słowy, przepis art. 297 § 1 k.k. mógłby mieć zastosowanie w relacji: instytucja dysponująca środkami publicznymi (unijnymi) – (...), a nie w relacji (...) wykonawca, w której to relacji nie chodziło o świadczenie pieniężne podobne do kredytu, a o zapłatę ceny wynikającą z umowy wiążącej strony.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	46 (XLI)		K. B. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zachowanie K. B. (1) w tym wypadku (wątek 1.1.16) polegało na przedłożeniu nierzetelnych i poświadczających nieprawdę protokołów odbiorczych, wraz z wystawioną na ich podstawie fakturą, w (...). K. B. (1) miał świadomość tego, że dokumenty te były nierzetelne i poświadczały nieprawdę, jak również miał świadomość tego, iż osoby podpisujące te protokoły były osobami uprawnionymi do wystawienia takich dokumentów. Oznacza to, że K. B. (1) użył dokumentów, o których mowa w art. 271 k.k. Takie zachowanie stanowi odrębne przestępstwo stypizowane w art. 273 k.k. W odróżnieniu od stanowiska oskarżyciela sąd nie dostrzega wyczerpania znamion przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i stąd kwalifikacja taka została wyeliminowana z kwalifikacji czynu przypisanego. Przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje działanie w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, m.in. od instytucji dysponującej środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego polegające na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. A zatem przepis ten wprost odnosi się kredytu i innych podobnego rodzaju świadczeń pieniężnych, określanych zbiorczo mianem wsparcia finansowego, a nie zapłaty tytułem wykonania umowy. Zapłata za wykonane roboty wynikała z zawartych umów z (...) i pochodziła wprost z majątku (...). Z punktu widzenia osób przedkładających poświadczające nieprawdę czy nierzetelne protokoły odbiorcze czy też powstałe w związku z ich przedłożeniem i zatwierdzeniem faktury bez znaczenia było to, czy w ramach określonego zamówienia publicznego (...) pozyskał pieniądze z jakiegoś kredytu, dotacji itp. świadczenia pieniężnego. Innymi słowy, przepis art. 297 § 1 k.k. mógłby mieć zastosowanie w relacji: instytucja dysponująca środkami publicznymi (unijnymi) – (...), a nie w relacji (...) wykonawca, w której to relacji nie chodziło o świadczenie pieniężne podobne do kredytu, a o zapłatę ceny wynikającą z umowy wiążącej strony.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	50 (XLVI i XLVII)		K. K. (3)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane dokumentacją budowy są m.in. dziennik budowy oraz protokoły odbiorów częściowych i końcowych. Zgodnie z art. 17 Prawa budowlanego uczestnikami procesu budowlanego są (m.in.): - inwestor, - inspektor nadzoru inwestorskiego, - kierownik budowy lub kierownik robót . Obowiązkiem inwestora jest m.in. zapewnienie wykonania i odbioru robót (art. 18 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Może on ustanowić dla realizacji swoich uprawnień czy obowiązków inspektora nadzoru inwestorskiego (art. 18 ust. 2 prawa budowlanego). Obowiązkami kierownika budowy są (m.in.): prowadzenie dokumentacji budowy (art. 22 pkt 2 prawa budowlanego), zgłaszanie inwestorowi do odbioru robót zanikających (art. 22 pkt 7 Prawa budowlanego), zgłoszenie obiektu budowlanego do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy oraz uczestniczenie w czynnościach odbioru (art. 22 pkt 9 Prawa budowlanego). Tożsame obowiązki posiada kierownik robót, jeżeli go wyznaczono (art. 24 ust. 2 Prawa budowlanego). Obowiązkami inspektora nadzoru inwestorskiego są (m.in.): sprawdzanie i odbiór robót zanikających, przygotowanie i udział w czynnościach odbioru gotowych obiektów budowlanych (art. 25 pkt 3 Prawa budowlanego), potwierdzanie faktycznie wykonanych robót oraz usunięcia wad (art. 25 pkt 4 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 45 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie przestępstw) dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót. Sposób prowadzenia dziennika budowy przewidywało wówczas obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy … (Dz.U. Nr 108, poz. 953), w którym wskazano, że dziennik budowy jest przeznaczony do rejestracji, w formie wpisów, przebiegu robót budowlanych oraz wszystkich zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku ich wykonywania i mających znaczenie przy ocenie technicznej prawidłowości wykonywania budowy, rozbiórki lub montażu (§ 2 ust. 1), a z dokonywanych wpisów winna wynikać kolejność zdarzeń i okoliczności (§ 2 ust. 2). W świetle powyżej przytoczonych przepisów nie może ulegać wątpliwości, że w dzienniku budowy niezbędne jest odnotowywanie wszelkich zmian zachodzących w trakcie budowy lub istotnych odstępstw od projektu, wykonanie tzw. robót zamiennych, jak również niezbędne jest wpisywanie rzeczywistych dat i kolejności zdarzeń. Powyższe oznacza, że protokoły odbiorów, jak również dziennik budowy, są dokumentami, o których mowa w art. 271 k.k., przy czym osobami uprawnionymi do wystawienia takich dokumentów, które mogą ponieść odpowiedzialność z art. 271 k.k. są inwestor, inspektor nadzoru inwestorskiego, kierownik budowy i kierownik robót. Inne osoby podpisujące protokoły odbioru, zwłaszcza przedstawiciele wykonawcy mogą ponieść odpowiedzialność na zasadach określonych w art. 21 § 2 k.k., a więc w sytuacji, gdy wiedzieli o okoliczności z art. 271 k.k. (tj. wykonywaniu w czasie odbioru funkcji inwestora, inspektora nadzoru inwestorskiego, kierownika budowy czy robót). Z uwagi na tożsamość zachowań możliwe jest łączne omówienie kwestii kwalifikacji prawnej tym bardziej, iż oba te czyny, z uwagi na niewielkie odstępy czasu i wykorzystanie tej samej trwałej sposobności, stanowią ciąg przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. Zachowania będące przedmiotem tego rozstrzygnięcia zostały opisane w wątkach 1.1.5 i 1.1.16. W przypadku inwestycji wskazanych w powyższych wątkach zachowania przestępne K. K. (3) polegały na poświadczeniu nieprawdy w protokołach odbioru i w dzienniku budowy w zakresie wskazanym w stanie faktycznym wątku 1.1.16 (jako kierownik budowy), jak również współdziałaniu w wystawieniu protokołów odbioru z osobami uprawnionymi do ich wystawienia, wiedząc o ich uprawnieniu, w zakresie wątku 1.1.5 (jako przedstawiciel wykonawcy). Działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wynika z jednej strony z nieuprawnionego szybszego otrzymania zapłaty za wykonane roboty, a z drugiej strony – z uniknięcia kar umownych za opóźnienie. Te zachowania nie były jednorazowe, ale były wynikiem z góry powziętego zamiaru. W tej sytuacji objęte były konstrukcją czynu ciągłego (art. 12 k.k.). W odróżnieniu od stanowiska oskarżyciela sąd nie dostrzega wyczerpania znamion przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. (w tym i w formie pomocnictwa z art. 18 § 3 k.k.) i stąd kwalifikacja taka została wyeliminowana z kwalifikacji czynu przypisanego. Przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje działanie w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, m.in. od instytucji dysponującej środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego polegające na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. A zatem przepis ten wprost odnosi się kredytu i innych podobnego rodzaju świadczeń pieniężnych, określanych zbiorczo mianem wsparcia finansowego, a nie zapłaty tytułem wykonania umowy. Zapłata za wykonane roboty wynikała z zawartych umów z (...) i pochodziła wprost z majątku (...). Z punktu widzenia osób przedkładających poświadczające nieprawdę czy nierzetelne protokoły odbiorcze czy też powstałe w związku z ich przedłożeniem i zatwierdzeniem faktury bez znaczenia było to, czy w ramach określonego zamówienia publicznego (...) pozyskał pieniądze z jakiegoś kredytu, dotacji itp. świadczenia pieniężnego. Innymi słowy, przepis art. 297 § 1 k.k. mógłby mieć zastosowanie w relacji: instytucja dysponująca środkami publicznymi (unijnymi) – (...), a nie w relacji (...) wykonawca, w której to relacji nie chodziło o świadczenie pieniężne podobne do kredytu, a o zapłatę ceny wynikającą z umowy wiążącej strony.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	52 (XLVIII)		S. L. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane dokumentacją budowy są m.in. dziennik budowy oraz protokoły odbiorów częściowych i końcowych. Zgodnie z art. 17 Prawa budowlanego uczestnikami procesu budowlanego są (m.in.): - inwestor, - inspektor nadzoru inwestorskiego, - kierownik budowy lub kierownik robót . Obowiązkiem inwestora jest m.in. zapewnienie wykonania i odbioru robót (art. 18 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Może on ustanowić dla realizacji swoich uprawnień czy obowiązków inspektora nadzoru inwestorskiego (art. 18 ust. 2 prawa budowlanego). Obowiązkami kierownika budowy są (m.in.): prowadzenie dokumentacji budowy (art. 22 pkt 2 prawa budowlanego), zgłaszanie inwestorowi do odbioru robót zanikających (art. 22 pkt 7 Prawa budowlanego), zgłoszenie obiektu budowlanego do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy oraz uczestniczenie w czynnościach odbioru (art. 22 pkt 9 Prawa budowlanego). Tożsame obowiązki posiada kierownik robót, jeżeli go wyznaczono (art. 24 ust. 2 Prawa budowlanego). Obowiązkami inspektora nadzoru inwestorskiego są (m.in.): sprawdzanie i odbiór robót zanikających, przygotowanie i udział w czynnościach odbioru gotowych obiektów budowlanych (art. 25 pkt 3 Prawa budowlanego), potwierdzanie faktycznie wykonanych robót oraz usunięcia wad (art. 25 pkt 4 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 45 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie przestępstw) dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót. Sposób prowadzenia dziennika budowy przewidywało wówczas obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy … (Dz.U. Nr 108, poz. 953), w którym wskazano, że dziennik budowy jest przeznaczony do rejestracji, w formie wpisów, przebiegu robót budowlanych oraz wszystkich zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku ich wykonywania i mających znaczenie przy ocenie technicznej prawidłowości wykonywania budowy, rozbiórki lub montażu (§ 2 ust. 1), a z dokonywanych wpisów winna wynikać kolejność zdarzeń i okoliczności (§ 2 ust. 2). W świetle powyżej przytoczonych przepisów nie może ulegać wątpliwości, że w dzienniku budowy niezbędne jest odnotowywanie wszelkich zmian zachodzących w trakcie budowy lub istotnych odstępstw od projektu, wykonanie tzw. robót zamiennych, jak również niezbędne jest wpisywanie rzeczywistych dat i kolejności zdarzeń. Powyższe oznacza, że protokoły odbiorów, jak również dziennik budowy, są dokumentami, o których mowa w art. 271 k.k., przy czym osobami uprawnionymi do wystawienia takich dokumentów, które mogą ponieść odpowiedzialność z art. 271 k.k. są inwestor, inspektor nadzoru inwestorskiego, kierownik budowy i kierownik robót. Inne osoby podpisujące protokoły odbioru, zwłaszcza przedstawiciele wykonawcy mogą ponieść odpowiedzialność na zasadach określonych w art. 21 § 2 k.k., a więc w sytuacji, gdy wiedzieli o okoliczności z art. 271 k.k. (tj. wykonywaniu w czasie odbioru funkcji inwestora, inspektora nadzoru inwestorskiego, kierownika budowy czy robót). Zachowanie S. L. (1) będące przedmiotem tego rozstrzygnięcia zostało opisane w wątku 1.1.16 i polegało na współdziałaniu w wystawieniu protokołów odbioru z osobami uprawnionymi do ich wystawienia, w sytuacji świadomości o ich uprawnieniach – w charakterze przedstawiciela wykonawcy. Działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wynika z jednej strony z nieuprawnionego szybszego otrzymania zapłaty za wykonane roboty, a z drugiej strony – z uniknięcia kar umownych za opóźnienie. Te zachowania nie były jednorazowe, ale były wynikiem z góry powziętego zamiaru. W tej sytuacji objęte były konstrukcją czynu ciągłego (art. 12 k.k.). W odróżnieniu od stanowiska oskarżyciela sąd nie dostrzega wyczerpania znamion przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. (w tym i w formie pomocnictwa z art. 18 § 3 k.k.) i stąd kwalifikacja taka została wyeliminowana z kwalifikacji czynu przypisanego. Przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje działanie w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, m.in. od instytucji dysponującej środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego polegające na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. A zatem przepis ten wprost odnosi się kredytu i innych podobnego rodzaju świadczeń pieniężnych, określanych zbiorczo mianem wsparcia finansowego, a nie zapłaty tytułem wykonania umowy. Zapłata za wykonane roboty wynikała z zawartych umów z (...) i pochodziła wprost z majątku (...). Z punktu widzenia osób przedkładających poświadczające nieprawdę czy nierzetelne protokoły odbiorcze czy też powstałe w związku z ich przedłożeniem i zatwierdzeniem faktury bez znaczenia było to, czy w ramach określonego zamówienia publicznego (...) pozyskał pieniądze z jakiegoś kredytu, dotacji itp. świadczenia pieniężnego. Innymi słowy, przepis art. 297 § 1 k.k. mógłby mieć zastosowanie w relacji: instytucja dysponująca środkami publicznymi (unijnymi) – (...), a nie w relacji (...) wykonawca, w której to relacji nie chodziło o świadczenie pieniężne podobne do kredytu, a o zapłatę ceny wynikającą z umowy wiążącej strony.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	54 (XLIX i L)		K. K. (4)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane dokumentacją budowy są m.in. dziennik budowy oraz protokoły odbiorów częściowych i końcowych. Zgodnie z art. 17 Prawa budowlanego uczestnikami procesu budowlanego jest (m.in.) kierownik budowy. Obowiązkami kierownika budowy są (m.in.): prowadzenie dokumentacji budowy (art. 22 pkt 2 prawa budowlanego), zgłaszanie inwestorowi do odbioru robót zanikających (art. 22 pkt 7 Prawa budowlanego), zgłoszenie obiektu budowlanego do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy oraz uczestniczenie w czynnościach odbioru (art. 22 pkt 9 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 45 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie przestępstw) dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót. Sposób prowadzenia dziennika budowy przewidywało wówczas obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy … (Dz.U. Nr 108, poz. 953), w którym wskazano, że dziennik budowy jest przeznaczony do rejestracji, w formie wpisów, przebiegu robót budowlanych oraz wszystkich zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku ich wykonywania i mających znaczenie przy ocenie technicznej prawidłowości wykonywania budowy, rozbiórki lub montażu (§ 2 ust. 1), a z dokonywanych wpisów winna wynikać kolejność zdarzeń i okoliczności (§ 2 ust. 2). W świetle powyżej przytoczonych przepisów nie może ulegać wątpliwości, że w dzienniku budowy niezbędne jest odnotowywanie wszelkich zmian zachodzących w trakcie budowy lub istotnych odstępstw od projektu, wykonanie tzw. robót zamiennych, jak również niezbędne jest wpisywanie rzeczywistych dat i kolejności zdarzeń. Powyższe oznacza, że protokoły odbiorów, jak również dziennik budowy, są dokumentami, o których mowa w art. 271 k.k., przy czym osobą uprawnioną do wystawienia takich dokumentów, która może ponieść odpowiedzialność z art. 271 k.k. jest m.in. kierownik budowy. Z uwagi na tożsamość zachowań możliwe jest łączne omówienie kwestii kwalifikacji prawnej tym bardziej, iż oba te czyny, z uwagi na niewielkie odstępy czasu i wykorzystanie tej samej trwałej sposobności, stanowią ciąg przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. Zachowania będące przedmiotem tego rozstrzygnięcia zostały opisane w wątkach 1.1.5 i 1.1.14. Zachowania przestępne K. K. (4) polegały na poświadczeniu nieprawdy w protokołach odbioru i w dzienniku budowy, wykonując funkcję kierownika budowy. Działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wynika z jednej strony z nieuprawnionego szybszego otrzymania zapłaty za wykonane roboty, a z drugiej strony – z uniknięcia kar umownych za opóźnienie. Te zachowania nie były jednorazowe, ale były wynikiem z góry powziętego zamiaru. W tej sytuacji objęte były konstrukcją czynu ciągłego (art. 12 k.k.). W odróżnieniu od stanowiska oskarżyciela sąd nie dostrzega wyczerpania znamion przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. (w tym i w formie pomocnictwa z art. 18 § 3 k.k.) i stąd kwalifikacja taka została wyeliminowana z kwalifikacji czynu przypisanego. Przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje działanie w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, m.in. od instytucji dysponującej środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego polegające na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. A zatem przepis ten wprost odnosi się kredytu i innych podobnego rodzaju świadczeń pieniężnych, określanych zbiorczo mianem wsparcia finansowego, a nie zapłaty tytułem wykonania umowy. Zapłata za wykonane roboty wynikała z zawartych umów z (...) i pochodziła wprost z majątku (...). Z punktu widzenia osób przedkładających poświadczające nieprawdę czy nierzetelne protokoły odbiorcze czy też powstałe w związku z ich przedłożeniem i zatwierdzeniem faktury bez znaczenia było to, czy w ramach określonego zamówienia publicznego (...) pozyskał pieniądze z jakiegoś kredytu, dotacji itp. świadczenia pieniężnego. Innymi słowy, przepis art. 297 § 1 k.k. mógłby mieć zastosowanie w relacji: instytucja dysponująca środkami publicznymi (unijnymi) – (...), a nie w relacji (...) wykonawca, w której to relacji nie chodziło o świadczenie pieniężne podobne do kredytu, a o zapłatę ceny wynikającą z umowy wiążącej strony.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	60 (LV)		G. B. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane dokumentacją budowy są m.in. dziennik budowy oraz protokoły odbiorów częściowych i końcowych. Zgodnie z art. 17 Prawa budowlanego uczestnikami procesu budowlanego są (m.in.): - inwestor, - inspektor nadzoru inwestorskiego, - kierownik budowy lub kierownik robót . Obowiązkiem inwestora jest m.in. zapewnienie wykonania i odbioru robót (art. 18 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Może on ustanowić dla realizacji swoich uprawnień czy obowiązków inspektora nadzoru inwestorskiego (art. 18 ust. 2 prawa budowlanego). Obowiązkami kierownika budowy są (m.in.): prowadzenie dokumentacji budowy (art. 22 pkt 2 prawa budowlanego), zgłaszanie inwestorowi do odbioru robót zanikających (art. 22 pkt 7 Prawa budowlanego), zgłoszenie obiektu budowlanego do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy oraz uczestniczenie w czynnościach odbioru (art. 22 pkt 9 Prawa budowlanego). Tożsame obowiązki posiada kierownik robót, jeżeli go wyznaczono (art. 24 ust. 2 Prawa budowlanego). Obowiązkami inspektora nadzoru inwestorskiego są (m.in.): sprawdzanie i odbiór robót zanikających, przygotowanie i udział w czynnościach odbioru gotowych obiektów budowlanych (art. 25 pkt 3 Prawa budowlanego), potwierdzanie faktycznie wykonanych robót oraz usunięcia wad (art. 25 pkt 4 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 45 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie przestępstw) dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót. Sposób prowadzenia dziennika budowy przewidywało wówczas obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy … (Dz.U. Nr 108, poz. 953), w którym wskazano, że dziennik budowy jest przeznaczony do rejestracji, w formie wpisów, przebiegu robót budowlanych oraz wszystkich zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku ich wykonywania i mających znaczenie przy ocenie technicznej prawidłowości wykonywania budowy, rozbiórki lub montażu (§ 2 ust. 1), a z dokonywanych wpisów winna wynikać kolejność zdarzeń i okoliczności (§ 2 ust. 2). W świetle powyżej przytoczonych przepisów nie może ulegać wątpliwości, że w dzienniku budowy niezbędne jest odnotowywanie wszelkich zmian zachodzących w trakcie budowy lub istotnych odstępstw od projektu, wykonanie tzw. robót zamiennych, jak również niezbędne jest wpisywanie rzeczywistych dat i kolejności zdarzeń. Powyższe oznacza, że protokoły odbiorów, jak również dziennik budowy, są dokumentami, o których mowa w art. 271 k.k., przy czym osobami uprawnionymi do wystawienia takich dokumentów, które mogą ponieść odpowiedzialność z art. 271 k.k. są inwestor, inspektor nadzoru inwestorskiego, kierownik budowy i kierownik robót. Inne osoby podpisujące protokoły odbioru, zwłaszcza przedstawiciele wykonawcy mogą ponieść odpowiedzialność na zasadach określonych w art. 21 § 2 k.k., a więc w sytuacji, gdy wiedzieli o okoliczności z art. 271 k.k. (tj. wykonywaniu w czasie odbioru funkcji inwestora, inspektora nadzoru inwestorskiego, kierownika budowy czy robót). Zachowanie G. B. (1) będące przedmiotem tego rozstrzygnięcia zostało opisane w wątku 1.1.8 i polegało na współdziałaniu w wystawieniu protokołów odbioru z osobami uprawnionymi do ich wystawienia, w sytuacji świadomości o ich uprawnieniach – w charakterze przedstawiciela wykonawcy. Nie sposób jednak podzielić stanowiska oskarżyciela, jakoby zachowanie przestępne obejmowało również złożenie oświadczenia z 3.12.2012 r. o zgłoszeniu zakończenia robót. Zgodnie z art. 3 pkt 13 prawa budowlanego protokół końcowy odbioru robót należy do obligatoryjnej dokumentacji budowy, zaś obowiązek jego sporządzenia spoczywa na inwestorze, gdyż w szczególności stwierdza wykonanie umowy o roboty budowlane i w konsekwencji stanowi podstawę do wystawienia faktury przez wykonawcę i zapłaty ceny przez inwestora. Oczywiste jest, że by doszło do sporządzenia protokołu końcowego odbioru robót wykonawca lub jego przedstawiciel muszą dokonać zgłoszenia zakończenia robót. Zatem zgłoszenie zakończenia robót przez wykonawcę (przedstawiciela wykonawcy), wiążące się – co oczywiste – z oświadczeniem o zakończeniu robót, ma szalenie istotne znaczenie dla powstania po stronie inwestora obowiązku przeprowadzenia procedury końcowego odbioru robót. Tyle, że prawo budowlane, z punktu widzenia formalnego, przewiduje w art. 22 pkt 9 obowiązek zgłoszenia obiektu budowlanego do odbioru leżący po stronie kierownika budowy i dokonywany odpowiednim wpisem do dziennika budowy. A zatem takie oświadczenie nie ma żadnego formalnego znaczenia z punktu widzenia prawa budowlanego w sytuacji, gdy G. B. (1) nawet nie była kierownikiem budowy i nie jest wymagane przez prawo. Przedmiotem art. 271 k.k. nie może być bowiem każdy dokument, w tym np. oświadczenie jednej ze stron umowy cywilnoprawnej, a tylko taki dokument, który jest realizacją władczych uprawnień państwa, a więc wymagany przez określone przepisy prawa, w tym wypadku wymagany przez prawo budowlane. Bez znaczenia zatem, dla bytu przestępstwa z art. 271 k.k. pozostaje to, że dokument ten mógł mieć pewne znaczenie cywilnoprawne: stanowiłby podstawę roszczeń wykonawcy, gdyby (...) nie przystąpił do odbioru końcowego w rozsądnym terminie (niezwłocznie w rozumieniu prawa gospodarczego). Warto mieć przy tym na uwadze, iż ten dokument nie miał charakteru samodzielnego, incydentalnego. Jest on ściśle związany z protokołami odbiorów, podpisanymi przez oskarżoną dwa dni później. To wszystko spowodowało korektę opisu czynu, przypisanego oskarżonej. Działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wynika z jednej strony z nieuprawnionego szybszego otrzymania zapłaty za wykonane roboty, a z drugiej strony – wynika z uniknięcia kar umownych za opóźnienie. Te zachowania nie były jednorazowe (były trzy protokoły), ale były wynikiem z góry powziętego zamiaru. W tej sytuacji objęte były konstrukcją czynu ciągłego (art. 12 k.k.). W odróżnieniu od stanowiska oskarżyciela sąd nie dostrzega wyczerpania znamion przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. (w tym i w formie pomocnictwa z art. 18 § 3 k.k.) i stąd kwalifikacja taka została wyeliminowana z kwalifikacji czynu przypisanego. Przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje działanie w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, m.in. od instytucji dysponującej środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego polegające na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. A zatem przepis ten wprost odnosi się kredytu i innych podobnego rodzaju świadczeń pieniężnych, określanych zbiorczo mianem wsparcia finansowego, a nie zapłaty tytułem wykonania umowy. Zapłata za wykonane roboty wynikała z zawartych umów z (...) i pochodziła wprost z majątku (...). Z punktu widzenia osób przedkładających poświadczające nieprawdę czy nierzetelne protokoły odbiorcze czy też powstałe w związku z ich przedłożeniem i zatwierdzeniem faktury bez znaczenia było to, czy w ramach określonego zamówienia publicznego (...) pozyskał pieniądze z jakiegoś kredytu, dotacji itp. świadczenia pieniężnego. Innymi słowy, przepis art. 297 § 1 k.k. mógłby mieć zastosowanie w relacji: instytucja dysponująca środkami publicznymi (unijnymi) – (...), a nie w relacji (...) wykonawca, w której to relacji nie chodziło o świadczenie pieniężne podobne do kredytu, a o zapłatę ceny wynikającą z umowy wiążącej strony.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	65 (LXXIV, LXXV)		Z. S. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane dokumentacją budowy są m.in. dziennik budowy oraz protokoły odbiorów częściowych i końcowych. Zgodnie z art. 17 Prawa budowlanego uczestnikami procesu budowlanego jest (m.in.) kierownik budowy. Obowiązkami kierownika budowy są (m.in.): prowadzenie dokumentacji budowy (art. 22 pkt 2 prawa budowlanego), zgłaszanie inwestorowi do odbioru robót zanikających (art. 22 pkt 7 Prawa budowlanego), zgłoszenie obiektu budowlanego do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy oraz uczestniczenie w czynnościach odbioru (art. 22 pkt 9 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 45 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie przestępstw) dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót. Sposób prowadzenia dziennika budowy przewidywało wówczas obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy … (Dz.U. Nr 108, poz. 953), w którym wskazano, że dziennik budowy jest przeznaczony do rejestracji, w formie wpisów, przebiegu robót budowlanych oraz wszystkich zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku ich wykonywania i mających znaczenie przy ocenie technicznej prawidłowości wykonywania budowy, rozbiórki lub montażu (§ 2 ust. 1), a z dokonywanych wpisów winna wynikać kolejność zdarzeń i okoliczności (§ 2 ust. 2). W świetle powyżej przytoczonych przepisów nie może ulegać wątpliwości, że w dzienniku budowy niezbędne jest odnotowywanie wszelkich zmian zachodzących w trakcie budowy lub istotnych odstępstw od projektu, wykonanie tzw. robót zamiennych, jak również niezbędne jest wpisywanie rzeczywistych dat i kolejności zdarzeń. Powyższe oznacza, że protokoły odbiorów, jak również dziennik budowy, są dokumentami, o których mowa w art. 271 k.k., przy czym osobą uprawnioną do wystawienia takich dokumentów, która może ponieść odpowiedzialność z art. 271 k.k. jest m.in. kierownik budowy. Z uwagi na tożsamość zachowań możliwe jest łączne omówienie kwestii kwalifikacji prawnej tym bardziej, iż wszystkie te czyny, z uwagi na niewielkie odstępy czasu i wykorzystanie tej samej trwałej sposobności, stanowią ciąg przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. Zachowania Z. S. (1) będące przedmiotem tego rozstrzygnięcia zostały opisane w wątkach 1.1.10, 1.1.18, 1.1.20, 1.1.21. Z. S. (1) we wszystkich tych inwestycjach pełnił funkcję kierownika budowy (a dodatkowo był wykonawcą). Wstępnie konieczne jest ustosunkowanie się do treści zarzutów LXXIII (wątek 1.1.10) i LXXVI (wątek 1.1.20), w których oprócz poświadczenia nieprawdy oskarżyciel zarzucił również wyłudzenie (art. 286 § 1 k.k., w pierwszym przypadku w zw. z art. 294 § 1 k.k.). Sąd nie podzielił tych zarzutów i dokonał stosownej korekty zarzutów w punkcie 65 wyroku, w części drugiej i trzeciej. W przypadku zarzutu LXXIII stanowisko oskarżyciela wynikało z ustalenia, że nie dokonano w ogóle niektórych prac przewidzianych umową, a w szczególności w zakresie ułożenia geokraty na geowłókninie o wartości 244.201,71 złotych (co wynikało z protokołu pokontrolnego). Sąd jednak nie podzielił tych ustaleń oskarżyciela. W świetle ustaleń faktycznych, zawartych w punkcie 1.1.10, doszło do niezgodności między projektem budowlanym (przewidującym ułożenie geokraty na geowłókninie zarówno w koronie wału, jak i w postawie wału) a kosztorysem i zawartą na jego podstawie umową (przewidującą ilość umożliwiającą ułożenie geokraty na geowłókninie jednorazowo albo w koronie wału, albo w niepełnej części podstawy wału). W efekcie, po uzgodnieniach między wykonawcą a inwestorem, geokrata na geowłókninie została ułożona w części podstawy wału i to w ilości większej niż przewidziana w umowie. W tej sytuacji zarzut wyłudzenia mienia na szkodę (...) nie uległ potwierdzeniu i w konsekwencji niezbędne było wyeliminowanie tej kwalifikacji prawnej z podstawy prawnej skazania. W przypadku zarzutu LXXVI stanowisko oskarżyciela wynikało z ustalenia, że nie wbudowano ścianki szczelnej w pełnym zakresie, jak i siatki przeciwko bobrom o łącznej wartości 73.889,53 zł. I to jest ustalenie prawdziwe. Tyle, że oskarżyciel nie wziął pod uwagę, że iż niewbudowanie ścianki szczelnej było wynikiem wniosku pobliskich mieszkańców (p. B.), gdyż uniemożliwiałoby im dostęp do rzeki i zostało to uzgodnione przez Z. S. (1) z A. K. (2) (przedstawicielem (...) czyli inwestorem), zaś niewbudowanie w części siatki przeciwko bobrom było wynikiem sprzeciwu nadzoru przyrodniczego. W istocie więc wykonawca nawet nie mógł wykonać tych robót. Nadto, po uzgodnieniach między wykonawcą (Z. S. (1)) a przedstawicielem inwestora (A. K. (2)) uzgodniono wykonanie prac zamiennych bez dodatkowego wynagrodzenia: - wykonanie znacznej ilości dodatkowej ścianki szczelnej w innym miejscu (łącznie położono ok. 175 % ścianki w stosunku do projektu), wraz z oczepem; - wykonanie materaca gabionowego (siatki z narzutem kamiennym) w pobliżu posesji p. B. w celu wzmocnienia wału wobec niewybudowania w tym miejscu ścianki szczelnej, - położenie płyt typu (...) na koronie wału celem jego wzmocnienia, i które to prace zostały wykonane (co potwierdzone zostało opinią biegłych). Wartość prac zamiennych należało oszacować na kwotę co najmniej taką, jak wartość prac niewykonanych. Powyższe ustalenia musiały skutkować uznaniem, że niewykonanie, z przyczyn niezależnych od wykonawcy i inwestora, niektórych robót i wykonanie uzgodnionych prac zamiennych nie spowodowało żadnej straty materialnej. W konsekwencji nie sposób uznać tego, za wyłudzenie mienia. Zachowania przestępne Z. S. (1) w omawianym zakresie polegały zatem na poświadczeniu nieprawdy w protokołach odbioru i w dzienniku budowy, w związku z wykonywaniem funkcji kierownika budowy. Działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wynika z jednej strony z nieuprawnionego szybszego otrzymania zapłaty za wykonane roboty, a z drugiej strony – z uniknięcia kar umownych za opóźnienie. Te zachowania nie były jednorazowe, ale były wynikiem z góry powziętego zamiaru. W tej sytuacji objęte były konstrukcją czynu ciągłego (art. 12 k.k.). W odróżnieniu od stanowiska oskarżyciela sąd nie dostrzega wyczerpania znamion przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. (w tym i w formie pomocnictwa z art. 18 § 3 k.k.) i stąd kwalifikacja taka została wyeliminowana z kwalifikacji czynów przypisanych (dotyczy zarzutów LXXV i LXXVI). Przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje działanie w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, m.in. od instytucji dysponującej środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego polegające na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. A zatem przepis ten wprost odnosi się kredytu i innych podobnego rodzaju świadczeń pieniężnych, określanych zbiorczo mianem wsparcia finansowego, a nie zapłaty tytułem wykonania umowy. Zapłata za wykonane roboty wynikała z zawartych umów z (...) i pochodziła wprost z majątku (...). Z punktu widzenia osób przedkładających poświadczające nieprawdę czy nierzetelne protokoły odbiorcze czy też powstałe w związku z ich przedłożeniem i zatwierdzeniem faktury bez znaczenia było to, czy w ramach określonego zamówienia publicznego (...) pozyskał pieniądze z jakiegoś kredytu, dotacji itp. świadczenia pieniężnego. Innymi słowy, przepis art. 297 § 1 k.k. mógłby mieć zastosowanie w relacji: instytucja dysponująca środkami publicznymi (unijnymi) – (...), a nie w relacji (...) wykonawca, w której to relacji nie chodziło o świadczenie pieniężne podobne do kredytu, a o zapłatę ceny wynikającą z umowy wiążącej strony.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	69 (79)		Z. S. (2)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane dokumentacją budowy są m.in. dziennik budowy oraz protokoły odbiorów częściowych i końcowych. Zgodnie z art. 17 Prawa budowlanego uczestnikami procesu budowlanego jest (m.in.) inspektor nadzoru inwestorskiego. Obowiązkiem inwestora jest m.in. zapewnienie wykonania i odbioru robót (art. 18 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Może on ustanowić dla realizacji swoich uprawnień czy obowiązków inspektora nadzoru inwestorskiego (art. 18 ust. 2 prawa budowlanego). Obowiązkami inspektora nadzoru inwestorskiego są (m.in.): sprawdzanie i odbiór robót zanikających, przygotowanie i udział w czynnościach odbioru gotowych obiektów budowlanych (art. 25 pkt 3 Prawa budowlanego), potwierdzanie faktycznie wykonanych robót oraz usunięcia wad (art. 25 pkt 4 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 45 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie przestępstw) dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót. Sposób prowadzenia dziennika budowy przewidywało wówczas obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy … (Dz.U. Nr 108, poz. 953), w którym wskazano, że dziennik budowy jest przeznaczony do rejestracji, w formie wpisów, przebiegu robót budowlanych oraz wszystkich zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku ich wykonywania i mających znaczenie przy ocenie technicznej prawidłowości wykonywania budowy, rozbiórki lub montażu (§ 2 ust. 1), a z dokonywanych wpisów winna wynikać kolejność zdarzeń i okoliczności (§ 2 ust. 2). W świetle powyżej przytoczonych przepisów nie może ulegać wątpliwości, że w dzienniku budowy niezbędne jest odnotowywanie wszelkich zmian zachodzących w trakcie budowy lub istotnych odstępstw od projektu, wykonanie tzw. robót zamiennych, jak również niezbędne jest wpisywanie rzeczywistych dat i kolejności zdarzeń. Powyższe oznacza, że protokoły odbiorów, jak również dziennik budowy, są dokumentami, o których mowa w art. 271 k.k., przy czym osobami uprawnionymi do wystawienia takich dokumentów, które mogą ponieść odpowiedzialność z art. 271 k.k. są inwestor, inspektor nadzoru inwestorskiego, kierownik budowy i kierownik robót. Inne osoby podpisujące protokoły odbioru, zwłaszcza przedstawiciele wykonawcy mogą ponieść odpowiedzialność na zasadach określonych w art. 21 § 2 k.k., a więc w sytuacji, gdy wiedzieli o okoliczności z art. 271 k.k. (tj. wykonywaniu w czasie odbioru funkcji inwestora, inspektora nadzoru inwestorskiego, kierownika budowy czy robót). Z. S. (2) w ramach realizacji inwestycji o której mowa w wątku 1.1.17 był inspektorem nadzoru. Z tego tytułu miał ustawowe obowiązki, o których była mowa wyżej. Jego zachowanie przestępne polegało na umyślnym poświadczeniu nieprawdy w dokumentacji budowlanej. Działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wynika z jednej strony z nieuprawnionego szybszego otrzymania zapłaty za wykonane roboty, a z drugiej strony – wynika z uniknięcia kar umownych za opóźnienie. Te zachowania nie były jednorazowe, ale były wynikiem z góry powziętego zamiaru. W tej sytuacji objęte były konstrukcją czynu ciągłego (art. 12 k.k.). W odróżnieniu od stanowiska oskarżyciela sąd nie dostrzega wyczerpania znamion przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. (w tym i w formie pomocnictwa z art. 18 § 3 k.k.) i stąd kwalifikacja taka została wyeliminowana z kwalifikacji czynu przypisanego. Przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje działanie w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, m.in. od instytucji dysponującej środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego polegające na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. A zatem przepis ten wprost odnosi się kredytu i innych podobnego rodzaju świadczeń pieniężnych, określanych zbiorczo mianem wsparcia finansowego, a nie zapłaty tytułem wykonania umowy. Zapłata za wykonane roboty wynikała z zawartych umów z (...) i pochodziła wprost z majątku (...). Z punktu widzenia osób przedkładających poświadczające nieprawdę czy nierzetelne protokoły odbiorcze czy też powstałe w związku z ich przedłożeniem i zatwierdzeniem faktury bez znaczenia było to, czy w ramach określonego zamówienia publicznego (...) pozyskał pieniądze z jakiegoś kredytu, dotacji itp. świadczenia pieniężnego. Innymi słowy, przepis art. 297 § 1 k.k. mógłby mieć zastosowanie w relacji: instytucja dysponująca środkami publicznymi (unijnymi) – (...), a nie w relacji (...) wykonawca, w której to relacji nie chodziło o świadczenie pieniężne podobne do kredytu, a o zapłatę ceny wynikającą z umowy wiążącej strony.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	71 (LXXXII)		H. S. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane dokumentacją budowy są m.in. dziennik budowy oraz protokoły odbiorów częściowych i końcowych. Zgodnie z art. 17 Prawa budowlanego uczestnikami procesu budowlanego są (m.in.): - inwestor, - inspektor nadzoru inwestorskiego, - kierownik budowy lub kierownik robót . Obowiązkiem inwestora jest m.in. zapewnienie wykonania i odbioru robót (art. 18 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Może on ustanowić dla realizacji swoich uprawnień czy obowiązków inspektora nadzoru inwestorskiego (art. 18 ust. 2 prawa budowlanego). Obowiązkami kierownika budowy są (m.in.): prowadzenie dokumentacji budowy (art. 22 pkt 2 prawa budowlanego), zgłaszanie inwestorowi do odbioru robót zanikających (art. 22 pkt 7 Prawa budowlanego), zgłoszenie obiektu budowlanego do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy oraz uczestniczenie w czynnościach odbioru (art. 22 pkt 9 Prawa budowlanego). Tożsame obowiązki posiada kierownik robót, jeżeli go wyznaczono (art. 24 ust. 2 Prawa budowlanego). Obowiązkami inspektora nadzoru inwestorskiego są (m.in.): sprawdzanie i odbiór robót zanikających, przygotowanie i udział w czynnościach odbioru gotowych obiektów budowlanych (art. 25 pkt 3 Prawa budowlanego), potwierdzanie faktycznie wykonanych robót oraz usunięcia wad (art. 25 pkt 4 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 45 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie przestępstw) dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót. Sposób prowadzenia dziennika budowy przewidywało wówczas obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy … (Dz.U. Nr 108, poz. 953), w którym wskazano, że dziennik budowy jest przeznaczony do rejestracji, w formie wpisów, przebiegu robót budowlanych oraz wszystkich zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku ich wykonywania i mających znaczenie przy ocenie technicznej prawidłowości wykonywania budowy, rozbiórki lub montażu (§ 2 ust. 1), a z dokonywanych wpisów winna wynikać kolejność zdarzeń i okoliczności (§ 2 ust. 2). W świetle powyżej przytoczonych przepisów nie może ulegać wątpliwości, że w dzienniku budowy niezbędne jest odnotowywanie wszelkich zmian zachodzących w trakcie budowy lub istotnych odstępstw od projektu, wykonanie tzw. robót zamiennych, jak również niezbędne jest wpisywanie rzeczywistych dat i kolejności zdarzeń. Powyższe oznacza, że protokoły odbiorów, jak również dziennik budowy, są dokumentami, o których mowa w art. 271 k.k., przy czym osobami uprawnionymi do wystawienia takich dokumentów, które mogą ponieść odpowiedzialność z art. 271 k.k. są inwestor, inspektor nadzoru inwestorskiego, kierownik budowy i kierownik robót. Inne osoby podpisujące protokoły odbioru, zwłaszcza przedstawiciele wykonawcy mogą ponieść odpowiedzialność na zasadach określonych w art. 21 § 2 k.k., a więc w sytuacji, gdy wiedzieli o okoliczności z art. 271 k.k. (tj. wykonywaniu w czasie odbioru funkcji inwestora, inspektora nadzoru inwestorskiego, kierownika budowy czy robót). Zachowanie H. S. (1) będące przedmiotem tego rozstrzygnięcia zostało opisane w wątku 1.1.15 i polegało na poświadczeniu nieprawdy we współdziałaniu z osobami uprawnionymi do wystawienia protokołów odbioru w zakresie wskazanym w ustaleniach faktycznych. H. S. (1) był w tych wypadkach kierownikiem robót i podpisując wskazane protokoły, mając świadomość, że inne osoby z nim współdziałające przy sporządzaniu protokołów są osobami, o których mowa w art. 271 k.k., wyczerpał znamiona, o których mowa w art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. Marginalnie wskazać trzeba, że sąd przez przeoczenie nie dostrzegł, że H. S. (1), jako kierownik robót, zgodnie z art. 24 ust. 2 Prawa budowlanego, miał samodzielne obowiązki związane z dokumentacją budowlaną, a zatem wyczerpał w sposób samodzielny znamiona czynu z art. 271 § 3 k.k. (a czyn ten powinien pochłonąć kwalifikację z zastosowaniem art. 21 § 2 k.k.), co notabene nie miało żadnego znaczenia dla podstawy wymiaru kary i odpowiedzialności karnej oskarżonego. Działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wynika z jednej strony z nieuprawnionego szybszego otrzymania zapłaty za wykonane roboty, a z drugiej strony – z uniknięcia kar umownych za opóźnienie. Te zachowania nie były jednorazowe, ale były wynikiem z góry powziętego zamiaru. W tej sytuacji objęte były konstrukcją czynu ciągłego (art. 12 k.k.). W odróżnieniu od stanowiska oskarżyciela sąd nie dostrzega wyczerpania znamion przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. (w tym i w formie pomocnictwa z art. 18 § 3 k.k.) i stąd kwalifikacja taka została wyeliminowana z kwalifikacji czynu przypisanego. Przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje działanie w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, m.in. od instytucji dysponującej środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego polegające na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. A zatem przepis ten wprost odnosi się kredytu i innych podobnego rodzaju świadczeń pieniężnych, określanych zbiorczo mianem wsparcia finansowego, a nie zapłaty tytułem wykonania umowy. Zapłata za wykonane roboty wynikała z zawartych umów z (...) i pochodziła wprost z majątku (...). Z punktu widzenia osób przedkładających poświadczające nieprawdę czy nierzetelne protokoły odbiorcze czy też powstałe w związku z ich przedłożeniem i zatwierdzeniem faktury bez znaczenia było to, czy w ramach określonego zamówienia publicznego (...) pozyskał pieniądze z jakiegoś kredytu, dotacji itp. świadczenia pieniężnego. Innymi słowy, przepis art. 297 § 1 k.k. mógłby mieć zastosowanie w relacji: instytucja dysponująca środkami publicznymi (unijnymi) – (...), a nie w relacji (...) wykonawca, w której to relacji nie chodziło o świadczenie pieniężne podobne do kredytu, a o zapłatę ceny wynikającą z umowy wiążącej strony.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	73 (LXXXIII, LXXXIV, LXXXV)		D. L. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane dokumentacją budowy są m.in. dziennik budowy oraz protokoły odbiorów częściowych i końcowych. Zgodnie z art. 17 Prawa budowlanego uczestnikami procesu budowlanego są (m.in.): - inwestor, - inspektor nadzoru inwestorskiego, - kierownik budowy lub kierownik robót . Obowiązkiem inwestora jest m.in. zapewnienie wykonania i odbioru robót (art. 18 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Może on ustanowić dla realizacji swoich uprawnień czy obowiązków inspektora nadzoru inwestorskiego (art. 18 ust. 2 prawa budowlanego). Obowiązkami kierownika budowy są (m.in.): prowadzenie dokumentacji budowy (art. 22 pkt 2 prawa budowlanego), zgłaszanie inwestorowi do odbioru robót zanikających (art. 22 pkt 7 Prawa budowlanego), zgłoszenie obiektu budowlanego do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy oraz uczestniczenie w czynnościach odbioru (art. 22 pkt 9 Prawa budowlanego). Tożsame obowiązki posiada kierownik robót, jeżeli go wyznaczono (art. 24 ust. 2 Prawa budowlanego). Obowiązkami inspektora nadzoru inwestorskiego są (m.in.): sprawdzanie i odbiór robót zanikających, przygotowanie i udział w czynnościach odbioru gotowych obiektów budowlanych (art. 25 pkt 3 Prawa budowlanego), potwierdzanie faktycznie wykonanych robót oraz usunięcia wad (art. 25 pkt 4 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 45 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie przestępstw) dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót. Sposób prowadzenia dziennika budowy przewidywało wówczas obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy … (Dz.U. Nr 108, poz. 953), w którym wskazano, że dziennik budowy jest przeznaczony do rejestracji, w formie wpisów, przebiegu robót budowlanych oraz wszystkich zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku ich wykonywania i mających znaczenie przy ocenie technicznej prawidłowości wykonywania budowy, rozbiórki lub montażu (§ 2 ust. 1), a z dokonywanych wpisów winna wynikać kolejność zdarzeń i okoliczności (§ 2 ust. 2). W świetle powyżej przytoczonych przepisów nie może ulegać wątpliwości, że w dzienniku budowy niezbędne jest odnotowywanie wszelkich zmian zachodzących w trakcie budowy lub istotnych odstępstw od projektu, wykonanie tzw. robót zamiennych, jak również niezbędne jest wpisywanie rzeczywistych dat i kolejności zdarzeń. Powyższe oznacza, że protokoły odbiorów, jak również dziennik budowy, są dokumentami, o których mowa w art. 271 k.k., przy czym osobami uprawnionymi do wystawienia takich dokumentów, które mogą ponieść odpowiedzialność z art. 271 k.k. są inwestor, inspektor nadzoru inwestorskiego, kierownik budowy i kierownik robót. Inne osoby podpisujące protokoły odbioru, zwłaszcza przedstawiciele wykonawcy mogą ponieść odpowiedzialność na zasadach określonych w art. 21 § 2 k.k., a więc w sytuacji, gdy wiedzieli o okoliczności z art. 271 k.k. (tj. wykonywaniu w czasie odbioru funkcji inwestora, inspektora nadzoru inwestorskiego, kierownika budowy czy robót). Z uwagi na tożsamość zachowań możliwe jest łączne omówienie kwestii kwalifikacji prawnej tym bardziej, iż wszystkie te czyny, z uwagi na niewielkie odstępy czasu i wykorzystanie tej samej trwałej sposobności, stanowią ciąg przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. Zachowania będące przedmiotem tego rozstrzygnięcia zostały opisane w wątkach 1.1.5, 1.1.8 i 1.1.23. Wstępnie wskazać należy, że D. L. (1), jako kierownik (...) Oddziału (...) w K., a więc osoba pełniąca kierowniczą funkcję w instytucji samorządowej, był funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 231 k.k. W przypadku inwestycji wskazanych w powyższych wątkach zachowania przestępne D. L. (1) polegały na: - niedopełnieniu obowiązków kierowniczych, będąc przedstawicielem (...) czyli inwestora i działaniu w ten sposób na szkodę interesu publicznego, przy czym to niedopełnienie obowiązków nastąpiło w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla innej osoby (przestępstwo z art. 231 § 2 k.k.), - poświadczeniu nieprawdy w dokumentacji budowlanej, będąc przedstawicielem wykonawcy i podpisując wskazane w stanie faktycznym protokoły, mając przy tym świadomość, że inne osoby z nim współdziałające przy sporządzaniu protokołów są osobami, o których mowa w art. 271 k.k. i że poświadczające nieprawdę dokumenty będą stanowiły podstawę do wystawienia faktury i zapłaty przez (...) ceny (przestępstwo z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k.). Działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wynika z jednej strony z nieuprawnionego szybszego otrzymania zapłaty za wykonane roboty, a z drugiej strony – z uniknięcia kar umownych za opóźnienie. Te zachowania nie były jednorazowe, ale były wynikiem z góry powziętego zamiaru. W tej sytuacji objęte były konstrukcją czynu ciągłego (art. 12 k.k.). Ponieważ w sensie prawnym D. L. (1) dopuścił się czynu ciągłego wyczerpującego znamiona dwóch przestępstw (art. 11 § 1 k.k.) to ten czyn ciągły należało zakwalifikować w warunkach kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy (art. 11 § 2 k.k.). W odróżnieniu od stanowiska oskarżyciela sąd nie dostrzega wyczerpania znamion przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. (w tym i w formie pomocnictwa z art. 18 § 3 k.k.) i stąd kwalifikacja taka została wyeliminowana z kwalifikacji czynu przypisanego. Przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje działanie w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, m.in. od instytucji dysponującej środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego polegające na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. A zatem przepis ten wprost odnosi się kredytu i innych podobnego rodzaju świadczeń pieniężnych, określanych zbiorczo mianem wsparcia finansowego, a nie zapłaty tytułem wykonania umowy. Zapłata za wykonane roboty wynikała z zawartych umów z (...) i pochodziła wprost z majątku (...). Z punktu widzenia osób przedkładających poświadczające nieprawdę czy nierzetelne protokoły odbiorcze czy też powstałe w związku z ich przedłożeniem i zatwierdzeniem faktury bez znaczenia było to, czy w ramach określonego zamówienia publicznego (...) pozyskał pieniądze z jakiegoś kredytu, dotacji itp. świadczenia pieniężnego. Innymi słowy, przepis art. 297 § 1 k.k. mógłby mieć zastosowanie w relacji: instytucja dysponująca środkami publicznymi (unijnymi) – (...), a nie w relacji (...) wykonawca, w której to relacji nie chodziło o świadczenie pieniężne podobne do kredytu, a o zapłatę ceny wynikającą z umowy wiążącej strony.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	75 (LXXXVI)		W. H. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane dokumentacją budowy są m.in. dziennik budowy oraz protokoły odbiorów częściowych i końcowych. Zgodnie z art. 17 Prawa budowlanego uczestnikami procesu budowlanego są (m.in.): - inwestor, - inspektor nadzoru inwestorskiego, - kierownik budowy lub kierownik robót . Obowiązkiem inwestora jest m.in. zapewnienie wykonania i odbioru robót (art. 18 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Może on ustanowić dla realizacji swoich uprawnień czy obowiązków inspektora nadzoru inwestorskiego (art. 18 ust. 2 prawa budowlanego). Obowiązkami kierownika budowy są (m.in.): prowadzenie dokumentacji budowy (art. 22 pkt 2 prawa budowlanego), zgłaszanie inwestorowi do odbioru robót zanikających (art. 22 pkt 7 Prawa budowlanego), zgłoszenie obiektu budowlanego do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy oraz uczestniczenie w czynnościach odbioru (art. 22 pkt 9 Prawa budowlanego). Tożsame obowiązki posiada kierownik robót, jeżeli go wyznaczono (art. 24 ust. 2 Prawa budowlanego). Obowiązkami inspektora nadzoru inwestorskiego są (m.in.): sprawdzanie i odbiór robót zanikających, przygotowanie i udział w czynnościach odbioru gotowych obiektów budowlanych (art. 25 pkt 3 Prawa budowlanego), potwierdzanie faktycznie wykonanych robót oraz usunięcia wad (art. 25 pkt 4 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 45 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie przestępstw) dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót. Sposób prowadzenia dziennika budowy przewidywało wówczas obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy … (Dz.U. Nr 108, poz. 953), w którym wskazano, że dziennik budowy jest przeznaczony do rejestracji, w formie wpisów, przebiegu robót budowlanych oraz wszystkich zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku ich wykonywania i mających znaczenie przy ocenie technicznej prawidłowości wykonywania budowy, rozbiórki lub montażu (§ 2 ust. 1), a z dokonywanych wpisów winna wynikać kolejność zdarzeń i okoliczności (§ 2 ust. 2). W świetle powyżej przytoczonych przepisów nie może ulegać wątpliwości, że w dzienniku budowy niezbędne jest odnotowywanie wszelkich zmian zachodzących w trakcie budowy lub istotnych odstępstw od projektu, wykonanie tzw. robót zamiennych, jak również niezbędne jest wpisywanie rzeczywistych dat i kolejności zdarzeń. Powyższe oznacza, że protokoły odbiorów, jak również dziennik budowy, są dokumentami, o których mowa w art. 271 k.k., przy czym osobami uprawnionymi do wystawienia takich dokumentów, które mogą ponieść odpowiedzialność z art. 271 k.k. są inwestor, inspektor nadzoru inwestorskiego, kierownik budowy i kierownik robót. Inne osoby podpisujące protokoły odbioru, zwłaszcza przedstawiciele wykonawcy mogą ponieść odpowiedzialność na zasadach określonych w art. 21 § 2 k.k., a więc w sytuacji, gdy wiedzieli o okoliczności z art. 271 k.k. (tj. wykonywaniu w czasie odbioru funkcji inwestora, inspektora nadzoru inwestorskiego, kierownika budowy czy robót). Zachowanie W. H. (1) będące przedmiotem tego rozstrzygnięcia zostało opisane w wątku 1.1.17 i polegało na poświadczeniu nieprawdy we współdziałaniu z osobami uprawnionymi do wystawienia protokołów odbioru w zakresie wskazanym w ustaleniach faktycznych. W. H. (1) był w tych wypadkach przedstawicielem wykonawcy i podpisując wskazane protokoły, mając świadomość, że inne osoby z nim współdziałające przy sporządzaniu protokołów są osobami, o których mowa w art. 271 k.k., wyczerpał znamiona, o których mowa w art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. Działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wynika z jednej strony z nieuprawnionego szybszego otrzymania zapłaty za wykonane roboty, a z drugiej strony – z uniknięcia kar umownych za opóźnienie. To zachowanie nie było jednorazowe, ale było wynikiem z góry powziętego zamiaru. W tej sytuacji zachowania te objęte były konstrukcją czynu ciągłego (art. 12 k.k.). W odróżnieniu od stanowiska oskarżyciela sąd nie dostrzega wyczerpania znamion przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. (w tym i w ramach pomocnictwa z art. 18 § 3 k.k.) i stąd kwalifikacja taka została wyeliminowana z kwalifikacji czynu przypisanego. Przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje działanie w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, m.in. od instytucji dysponującej środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego polegające na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. A zatem przepis ten wprost odnosi się kredytu i innych podobnego rodzaju świadczeń pieniężnych, określanych zbiorczo mianem wsparcia finansowego, a nie zapłaty tytułem wykonania umowy. Zapłata za wykonane roboty wynikała z zawartych umów z (...) i pochodziła wprost z majątku (...). Z punktu widzenia osób przedkładających poświadczające nieprawdę czy nierzetelne protokoły odbiorcze czy też powstałe w związku z ich przedłożeniem i zatwierdzeniem faktury bez znaczenia było to, czy w ramach określonego zamówienia publicznego (...) pozyskał pieniądze z jakiegoś kredytu, dotacji itp. świadczenia pieniężnego. Innymi słowy, przepis art. 297 § 1 k.k. mógłby mieć zastosowanie w relacji: instytucja dysponująca środkami publicznymi (unijnymi) – (...), a nie w relacji (...) wykonawca, w której to relacji nie chodziło o świadczenie pieniężne podobne do kredytu, a o zapłatę ceny wynikającą z umowy wiążącej strony.
	3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem	79 (LXXXIX)		J. M. (1)
Zwi ęźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane dokumentacją budowy są m.in. dziennik budowy oraz protokoły odbiorów częściowych i końcowych. Zgodnie z art. 17 Prawa budowlanego uczestnikami procesu budowlanego jest (m.in.) kierownik budowy. Obowiązkami kierownika budowy są (m.in.): prowadzenie dokumentacji budowy (art. 22 pkt 2 prawa budowlanego), zgłaszanie inwestorowi do odbioru robót zanikających (art. 22 pkt 7 Prawa budowlanego), zgłoszenie obiektu budowlanego do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy oraz uczestniczenie w czynnościach odbioru (art. 22 pkt 9 Prawa budowlanego). Tożsame obowiązki posiada kierownik robót, jeżeli go wyznaczono (art. 24 ust. 2 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 45 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie przestępstw) dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót. Sposób prowadzenia dziennika budowy przewidywało wówczas obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy … (Dz.U. Nr 108, poz. 953), w którym wskazano, że dziennik budowy jest przeznaczony do rejestracji, w formie wpisów, przebiegu robót budowlanych oraz wszystkich zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku ich wykonywania i mających znaczenie przy ocenie technicznej prawidłowości wykonywania budowy, rozbiórki lub montażu (§ 2 ust. 1), a z dokonywanych wpisów winna wynikać kolejność zdarzeń i okoliczności (§ 2 ust. 2). W świetle powyżej przytoczonych przepisów nie może ulegać wątpliwości, że w dzienniku budowy niezbędne jest odnotowywanie wszelkich zmian zachodzących w trakcie budowy lub istotnych odstępstw od projektu, wykonanie tzw. robót zamiennych, jak również niezbędne jest wpisywanie rzeczywistych dat i kolejności zdarzeń. Powyższe oznacza, że protokoły odbiorów, jak również dziennik budowy, są dokumentami, o których mowa w art. 271 k.k., przy czym osobami uprawnionymi do wystawienia takich dokumentów, które mogą ponieść odpowiedzialność z art. 271 k.k. są inwestor, inspektor nadzoru inwestorskiego, kierownik budowy i kierownik robót. Inne osoby podpisujące protokoły odbioru, zwłaszcza przedstawiciele wykonawcy mogą ponieść odpowiedzialność na zasadach określonych w art. 21 § 2 k.k., a więc w sytuacji, gdy wiedzieli o okoliczności z art. 271 k.k. (tj. wykonywaniu w czasie odbioru funkcji inwestora, inspektora nadzoru inwestorskiego, kierownika budowy czy robót). Zachowanie J. M. (1), będące przedmiotem tego rozstrzygnięcia, zostało opisane w wątku 1.1.22 i polegało na podżeganiu kierownika budowy M. U. do poświadczenia nieprawdy w dokumentacji budowlanej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej - w zakresie wskazanym w ustaleniach faktycznych. Tym samym wyczerpała znamiona przestępstwa, o którym mowa w art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. Działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wynika z jednej strony z nieuprawnionego szybszego otrzymania zapłaty za wykonane roboty, a z drugiej strony – z uniknięcia kar umownych za opóźnienie. To zachowanie nie było jednorazowe, ale było wynikiem z góry powziętego zamiaru. W tej sytuacji zachowania te objęte były konstrukcją czynu ciągłego (art. 12 k.k.). W odróżnieniu od stanowiska oskarżyciela sąd nie dostrzega wyczerpania znamion przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. (w tym i w ramach pomocnictwa z art. 18 § 3 k.k.) i stąd kwalifikacja taka została wyeliminowana z kwalifikacji czynu przypisanego. Przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje działanie w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, m.in. od instytucji dysponującej środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego polegające na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. A zatem przepis ten wprost odnosi się kredytu i innych podobnego rodzaju świadczeń pieniężnych, określanych zbiorczo mianem wsparcia finansowego, a nie zapłaty tytułem wykonania umowy. Zapłata za wykonane roboty wynikała z zawartych umów z (...) i pochodziła wprost z majątku (...). Z punktu widzenia osób przedkładających poświadczające nieprawdę czy nierzetelne protokoły odbiorcze czy też powstałe w związku z ich przedłożeniem i zatwierdzeniem faktury bez znaczenia było to, czy w ramach określonego zamówienia publicznego (...) pozyskał pieniądze z jakiegoś kredytu, dotacji itp. świadczenia pieniężnego. Innymi słowy, przepis art. 297 § 1 k.k. mógłby mieć zastosowanie w relacji: instytucja dysponująca środkami publicznymi (unijnymi) – (...), a nie w relacji (...) wykonawca, w której to relacji nie chodziło o świadczenie pieniężne podobne do kredytu, a o zapłatę ceny wynikającą z umowy wiążącej strony.
	3.3. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwi ęzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

	3.4. Umorzenie postępowania	37	T. P. (1)
Zwi ęzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
W zakresie czynu, który został zarzucony w punkcie XXXI a.o., ustalenia faktyczne zostały przedstawione w części 1.1.9. Wynika z nich w sposób niezbity, że nie została wbudowana siatka przeciwko bobrom z tym, że w tym zakresie istniała rozbieżność między projektem (nie przewidującym takiej siatki) a przedmiarem robót i kosztorysem (przewidującym taką siatkę). Oczywiście umowa z (...) opierała się, w zakresie robót, na przedmiarze robót i kosztorysie, a zatem można byłoby założyć, że cena za roboty obejmowała wbudowanie takiej siatki. Z drugiej strony brak tej siatki w projekcie budowlanym, a co ważniejsze – ilość siatki przewidzianej w przedmiarze robót i kosztorysie wystarczająca wyłącznie na ¼ wału, czyniły realizację tej roboty jako wysoce utrudnioną, by nie rzecz niemożliwą i nieefektywną z punktu widzenia przydatności użytkowej wału. Jest rzeczą niewątpliwą, iż ta wada fazy projektowej wynikała z błędów popełnionych przez projektanta lub kosztorysanta (albo obu), których naprawienie w fazie realizacji inwestycji, z uwagi na terminy i konieczność postępu robót, było niemożliwe lub znacznie utrudnione. Dostrzeżenie tej wady spowodowało ustalenie przez strony umowy (A. K. (2) i J. C. (1) jako przedstawicieli (...) oraz A. N. (1) jako przedstawiciela wykonawcy - (...)), że ostatecznie siatka nie zostanie wbudowana, zaś wykonawca wykona równoważne roboty zamienne – przeniesienie oświetlenia. T. P. (1), jako osoba w pełni zainteresowana każdym procesem inwestycyjnym, miał świadomość, że przekracza swoje uprawnienia i nie dopełnia obowiązku zatwierdzając protokoły odbiorcze poświadczające nieprawdę w zakresie wykonania robót zgodnie z umową i specyfikacją techniczną (przewidującą wbudowanie siatki na bobry), a następnie zatwierdzając i przekazując do realizacji wystawione na podstawie tych nierzetelnych dokumentów faktury. A zatem w sensie formalnym wyczerpał znamiona czynu z art. 231 § 1 k.k., gdyż prawidłowym tokiem postępowania byłoby dokonanie stosownych wpisów do protokołów odbiorczych (o niewbudowaniu siatki i wykonaniu robót zamiennych) i aneksowanie umowy w zakresie obniżenia ceny za niewbudowanie siatki, a podwyższenie ceny za roboty zamienne. Gdy jednak wziąć pod uwagę, że uzgodniono i wykonano roboty zamienne to nie sposób skutecznie twierdzić, że doszło do działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a tym bardziej że doszło do wyłudzenia mienia na szkodę (...) (czyn z art. 286 § 1 k.k.). Oczywiście istnieje pewna rozbieżność wartości między wartością wbudowania siatki, a wartością robót zamiennych. Tyle, że w chwili prowadzenia uzgodnień nie znana była dokładnie wartość robót zamiennych (była ona tylko szacowana), zaś ostateczna różnica nie była znaczna, zwłaszcza w odniesieniu do wartości całej inwestycji. Stąd można zasadnie twierdzić, iż w chwili podejmowania decyzji T. P. (1), szacując wartość robót zamiennych, mógł uważać, iż są one wartościowo równe lub nawet przewyższają wartość prac niewykonanych. Nie sposób zatem, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (w tej kwestii T. P. (1) nie złożył szczegółowych wyjaśnień odnoszących się do wartości prac), uznać umyślności działania w zakresie czynu z art. 286 k.k., co przecież jest warunkiem sine qua non tej odpowiedzialności. Warto podkreślić, że wszystkie działania T. P. (1) ujawnione w niniejszej sprawie wskazywały, w relacjach z wykonawcami, na dbałość o interes (...). Nie jest możliwe w tej sytuacji uznanie, że w tym konkretnym przypadku, z przyczyn nieujawnionych, zamierzał działać na korzyść (...). W konsekwencji sąd przyjął, że T. P. (1) nie działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (dla innej osoby) ani w celu wyłudzenia z pokrzywdzeniem (...), a zatem nie popełnił przestępstwa ani z art. 231 § 2 k.k, ani z art. 286 § 1 k.k. W odróżnieniu od stanowiska oskarżyciela sąd nie dostrzega wyczerpania znamion przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i stąd kwalifikacja taka została wyeliminowana z kwalifikacji czynu przypisanego. Przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje działanie w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, m.in. od instytucji dysponującej środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego polegające na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. A zatem przepis ten wprost odnosi się kredytu i innych podobnego rodzaju świadczeń pieniężnych, określanych zbiorczo mianem wsparcia finansowego, a nie zapłaty tytułem wykonania umowy. Zapłata za wykonane roboty wynikała z zawartych umów z (...) i pochodziła wprost z majątku (...). Z punktu widzenia osób przedkładających poświadczające nieprawdę czy nierzetelne protokoły odbiorcze czy też powstałe w związku z ich przedłożeniem i zatwierdzeniem faktury bez znaczenia było to, czy w ramach określonego zamówienia publicznego (...) pozyskał pieniądze z jakiegoś kredytu, dotacji itp. świadczenia pieniężnego. Innymi słowy, przepis art. 297 § 1 k.k. mógłby mieć zastosowanie w relacji: instytucja dysponująca środkami publicznymi (unijnymi) – (...), a nie w relacji (...) wykonawca, w której to relacji nie chodziło o świadczenie pieniężne podobne do kredytu, a o zapłatę ceny wynikającą z umowy wiążącej strony. Oceniając stopień społecznej szkodliwości tego przekroczenia uprawnień należy też mieć na uwadze, iż działanie T. P. (1) w tym wypadku, w gruncie rzeczy, było wynikiem dbałości o mienie (...) i o interes publiczny rozumiany jako wykonanie szybko i prawidłowo wałów przeciwpowodziowych. Było to też wynikiem dbałości o pozyskiwanie dotacji, w tym dotacji unijnych na te cele i unikanie sytuacji, w której dotacje takie mogłyby być zakwestionowane. Wszystko to powoduje, że zachowanie T. P. (1) w odniesieniu do tej konkretnej inwestycji nosiło cechy znikomego stopnia społecznej szkodliwości w rozumieniu art. 1 § 2 k.k. Konsekwencją powyższej konstatacji było umorzenie postępowania po myśli art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.
	3.4. Umorzenie postępowania	63 (LXII i LXIII)	J. K. (1)
Zwi ęzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
W toku procesu, w końcowej jego fazie, J. K. (1) zmarł. W tej sytuacji obowiązkiem sądu było umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k. zwłaszcza przy ustaleniu, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że nie zachodzą warunki opisane w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.k.
	3.4. Umorzenie postępowania	64 (LXXII)	A. S. (1)
Zwi ęzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
S. faktyczny przedstawiony został w wątku 1.1.3. Wynika z niego wprost, że doszło do poświadczenia nieprawdy w rozumieniu art. 271 § 3 k.k. w dwóch aspektach: - w związku z opóźnieniem robót zasadniczych o ok. 3 tygodnie, - w związku z uzgodnionym terminem prac wykończeniowych (plantowania i obsiewu trawą) na wiosnę roku następnego. W odróżnieniu od stanowiska oskarżyciela sąd nie dostrzega wyczerpania znamion przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i stąd kwalifikacja taka została wyeliminowana z kwalifikacji czynu przypisanego. Przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje działanie w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, m.in. od instytucji dysponującej środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego polegające na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. A zatem przepis ten wprost odnosi się kredytu i innych podobnego rodzaju świadczeń pieniężnych, określanych zbiorczo mianem wsparcia finansowego, a nie zapłaty tytułem wykonania umowy. Zapłata za wykonane roboty wynikała z zawartych umów z (...) i pochodziła wprost z majątku (...). Z punktu widzenia osób przedkładających poświadczające nieprawdę czy nierzetelne protokoły odbiorcze czy też powstałe w związku z ich przedłożeniem i zatwierdzeniem faktury bez znaczenia było to, czy w ramach określonego zamówienia publicznego (...) pozyskał pieniądze z jakiegoś kredytu, dotacji itp. świadczenia pieniężnego. Innymi słowy, przepis art. 297 § 1 k.k. mógłby mieć zastosowanie w relacji: instytucja dysponująca środkami publicznymi (unijnymi) – (...), a nie w relacji (...) wykonawca, w której to relacji nie chodziło o świadczenie pieniężne podobne do kredytu, a o zapłatę ceny wynikającą z umowy wiążącej strony. Oczywiste jest, że poświadczenie nieprawdy w dokumentacji budowlanej w zakresie zakończenia robót w terminie w sensie formalnym wyczerpuje znamiona art. 271 § 3 k.k. Tyle, że w ocenie sądu zachowanie A. S. (1) w realiach tej inwestycji należy uznać za społecznie szkodliwe w stopniu znikomym. W kwestii pierwszej (opóźnienia prac zasadniczych) dostrzec trzeba, że po pierwsze opóźnienie dotyczyło bardzo niewielkiego zakresu prac, które mogły być wykonane w możliwie krótkim terminie, po wtóre, w rzeczywistości opóźnienie, w odniesieniu do czasu trwania całej inwestycji było niewielkie, po trzecie, mimo poświadczenia nieprawdy to dokumenty rozliczeniowe zostały przedstawione w takim czasie, że zapłata faktury nastąpiła już po wykonaniu wszystkich tych prac. A zatem z punktu widzenia szkody społecznej nie wystąpiła szkoda materialna, gdyż prace zostały wykonane, a zapłata za roboty nastąpiła po wykonaniu prac (czyli de facto zgodnie z umową). Jedynym elementem wskazującym na działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jest w tym wypadku brak wszczęcia postępowania o kary umowne, przy czym w przypadku tak niewielkiego opóźnienia kary te byłyby symboliczne i prawdopodobnie nie warte egzekwowania. Tak więc to opóźnienie nie przyniosło szkody społecznej w stopniu większym niż znikomy. Kwestia prac wykończeniowych (plantowania i obsiewu trawą) jest zupełnie odmienna. Dokonywanie takich prac zgodnie z umową, a zatem co oczywiste na koniec inwestycji czyli w listopadzie, mijało się z jakimkolwiek celem czy sensem i w zasadzie można byłoby to uznać za marnotrawstwo pieniędzy publicznych. Oczywiste jest bowiem, że w listopadzie czy grudniu trawa by nie wzeszła i należałoby ponowić obsiew wiosną, za dodatkowymi kosztami (inna rzecz, że podpisujący umowę ze strony (...) w tym wypadku wykazał się rażącą niegospodarnością, to jednak nie było przedmiotem zarzutu). W tej sytuacji starania A. S. (1) o przeniesienie tej czynności na wiosnę przyszłego roku i zgoda T. P. (1) na takie działanie stanowiły wręcz modelowy przykład dbałości o mienie publiczne. Oczywiście, zgodnie z przepisami prawa, należało dokonać odpowiednich wpisów w dokumentacji budowlanej, aneksować umowę itd. Tyle, że tego typu działania mogłyby być uznane, przez organy unijne dotujące, za niewykonanie umowy o roboty budowlane w terminie, co mogłoby spowodować cofnięcie dotacji i wręcz oczywiste straty materialne, a zatem szkodę społeczną. W ocenie sądu nie można działania uzasadnionego ekonomicznie z punktu widzenia interesu społecznego represjonować odpowiedzialnością penalną. W tym wypadku zatem można byłoby nawet mówić o braku społecznej szkodliwości. Powyższe argumenty przesądziły, że zachowanie A. S. (1) w odniesieniu do całości zarzutu sąd uznał za wyczerpujące znamię społecznej szkodliwości w stopniu co najwyżej znikomym. Konsekwencją powyższej oceny jest konieczność umorzenia postępowania na zasadzie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.
	3.4. Umorzenie postępowania	78 (LXXXVIII)	A. N. (1)
Zwi ęzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
W zakresie czynu, który został zarzucony w punkcie LXXXVIII a.o., ustalenia faktyczne zostały przedstawione w części 1.1.9. Wynika z nich w sposób niezbity, że nie została wbudowana siatka przeciwko bobrom z tym, że w tym zakresie istniała rozbieżność między projektem (nie przewidującym takiej siatki) a przedmiarem robót i kosztorysem (przewidującym taką siatkę). Oczywiście umowa z (...) opierała się, w zakresie robót, na przedmiarze robót i kosztorysie, a zatem można byłoby założyć, że cena za roboty obejmowała wbudowanie takiej siatki. Z drugiej strony brak tej siatki w projekcie budowlanym, a co ważniejsze – ilość siatki przewidzianej w przedmiarze robót i kosztorysie wystarczająca wyłącznie na ¼ wału, czyniły realizację tej roboty jako wysoce utrudnioną, by nie rzecz niemożliwą i nieefektywną z punktu widzenia przydatności użytkowej wału. Jest rzeczą niewątpliwą, iż ta wada fazy projektowej wynikała z błędów popełnionych przez projektanta lub kosztorysanta (albo obu), których naprawienie w fazie realizacji inwestycji, z uwagi na terminy i konieczność postępu robót, było niemożliwe lub znacznie utrudnione. Dostrzeżenie tej wady spowodowało ustalenie przez strony umowy (A. K. (2) i J. C. (1) jako przedstawicieli (...) oraz A. N. (1) jako przedstawiciela wykonawcy - (...)), że ostatecznie siatka nie zostanie wbudowana, zaś wykonawca wykona równoważne roboty zamienne – przeniesienie oświetlenia. A. N. (1), jako przedstawiciel wykonawcy, miał oczywiście świadomość, że osoby ustawowo zobowiązane do wystawiania dokumentacji budowlanej, przekraczają swoje uprawnienia i nie dopełniają obowiązków, podpisując protokoły odbiorcze poświadczające nieprawdę w zakresie wykonania robót zgodnie z umową i specyfikacją techniczną (przewidującą wbudowanie siatki na bobry), co stanowiło podstawę do wystawienia faktury i uzyskania zapłaty za nią. Mimo to współdziałał z tymi osobami podpisując te protokoły odbiorcze. A zatem w sensie formalnym wyczerpał znamiona czynu z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art.21 § 2 k.k., gdyż prawidłowym tokiem postępowania byłoby dokonanie stosownych wpisów do protokołów odbiorczych (o niewbudowaniu siatki i wykonaniu robót zamiennych) i aneksowanie umowy w zakresie obniżenia ceny za niewbudowanie siatki, a podwyższenie ceny za roboty zamienne. Gdy jednak wziąć pod uwagę, że uzgodniono i wykonano roboty zamienne to nie sposób skutecznie twierdzić, że doszło do działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a tym bardziej że doszło do wyłudzenia mienia na szkodę (...) (czyn z art. 286 § 1 k.k.). Oczywiście istnieje pewna rozbieżność wartości między wartością wbudowania siatki, a wartością robót zamiennych. Tyle, że w chwili prowadzenia uzgodnień nie znana była dokładnie wartość robót zamiennych (była ona tylko szacowana), zaś ostateczna różnica nie była znaczna, zwłaszcza w odniesieniu do wartości całej inwestycji. Same zaś prace zostały wykonane już po zakończeniu umówionej inwestycji, zaś faktura za nie została przedstawiona w okresie znacznie późniejszym niż termin podpisania protokołów. Stąd można zasadnie twierdzić, iż w chwili podejmowania uzgodnień a następnie podpisywania protokołów A. N. (1), szacując wartość robót zamiennych, mógł uważać, iż są one wartościowo równe lub nawet przewyższają wartość prac niewykonanych. Nie sposób zatem, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, uznać umyślności działania w zakresie czynu z art. 286 k.k., co przecież jest warunkiem sine qua non tej odpowiedzialności. Warto podkreślić, że wszystkie działania T. P. (1) ujawnione w niniejszej sprawie wskazywały, w relacjach z wykonawcami, na dbałość o interes (...). Nie jest możliwe w tej sytuacji uznanie, że w tym konkretnym przypadku, z przyczyn nieujawnionych, przedstawiciele (...) zamierzali działać na korzyść (...). W konsekwencji sąd przyjął, że A. N. (1) nie działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (dla innej osoby) ani w celu wyłudzenia z pokrzywdzeniem (...), a zatem nie popełnił przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. Oceniając stopień społecznej szkodliwości zachowania A. N. (1) – współdziałania z osobami poświadczającymi nieprawdę w dokumencie, do którego wystawienia byli uprawnieni - należy mieć na uwadze, iż działanie A. N. (1) w tym wypadku było działaniem w znacznej mierze w interesie publicznym. Oczywistością jest, że gdyby doszło do ujawnienia odstąpienia w części od projektu, a następnie aneksowania umów, to wydłużyłoby to proces inwestycyjny, a mogłoby zagrozić dotacji pozyskanej przez (...). Interesem publicznym było bowiem szybkie i należyte wykonanie wałów przeciwpowodziowych, jak również pozyskiwanie dotacji, w tym dotacji unijnych na te cele i unikanie sytuacji, w której dotacje takie mogłyby być zakwestionowane. Wprawdzie doszło do formalnego poświadczenie nieprawdy, jednakże nie doszło do strat materialnych z punktu widzenia funduszy publicznych, lub te straty – w odniesieniu do wartości inwestycji, a co za tym idzie korzyści społecznych, były niewielkie. Wszystko to powoduje, że zachowanie A. N. (1) w odniesieniu do tej konkretnej inwestycji nosiło cechy znikomego stopnia społecznej szkodliwości w rozumieniu art. 1 § 2 k.k. Konsekwencją powyższej konstatacji było umorzenie postępowania po myśli art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.
	3.5. Uniewinnienie	1 (I)	S. G. (1)
Zwi ęzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
S. G. (1) zarzucono przyjęcie korzyści majątkowej w postaci dwóch zegarków marki T. (...) C. 16. Materiał dowodowy nie potwierdził w wystarczającym stopniu dopuszczenia się przez oskarżonego zarzuconego mu przestępstwa, co zostało opisane szczegółowo w części 2.2/1.1.29. Oskarżyciel nie przedstawił żadnego bezpośredniego dowodu przyjęcia tej korzyści majątkowej, zaś istniejące dowody pośrednie nie są na tyle jednoznaczne, by ustalić w sposób niezbity popełnienie tego przestępstwa. Dowody te nie pozwalają nawet na ustalenie, że doszło do próby przekazania korzyści majątkowej (przekazania torby z zegarkami pracownikowi administracji (...)) albowiem zeznania Ł. L. (1) w tym zakresie budzą wątpliwości co do swej wiarygodności, tak jak i wyjaśnienia M. O. (1) co do zaobserwowania zegarka tego typu u S. G. (1). Wskazane braki dowodowe uniemożliwiają uznanie, że S. G. (1) dopuścił się przestępstwa przyjęcia tej korzyści majątkowej wobec stwierdzenia, iż brak jest danych dostatecznie uzasadniających popełnienie czynu zabronionego, tj. przesłanki z art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. (art. 414 § 1 zd. in fine k.p.k.).
	3.5. Uniewinnienie	14 (IX)	P. K. (1), H. K. (1)
Zwi ęzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
W świetle ustalonego stanu faktycznego brak jest dowodów które wskazywałyby, że przyjęte w 2014 r. przez H. i P. K. (1) środki pieniężne w łącznej wysokości 215.000 złotych pochodziły z czynu zabronionego udzielenia/przyjęcia korzyści majątkowej popełnionego przez K. B. (1)/S. G. (1) w okresie 2011-2013 (tj. z czynu opisanego tu w wątku 1.1.30). Zostało to wskazane szczegółowo w części 1.1.31. Fakt, iż nie ustalono źródeł pochodzenia tych środków pieniężnych pozostaje bez znaczenia dla bytu przestępstwa z art. 299, które to przestępstwo wymaga skonkretyzowania tzw. przestępstwa bazowego. Tymczasem nie jest możliwe nawet ustalenie, czy środki te pochodziły z przestępstw, czy też z innych nieujawnionych źródeł. W każdym bądź razie brak jest dowodów na to, że środki te zostały przekazane przez S. G. (1). W sytuacji opisanej powyżej brak było możliwości przypisania małżonkom K. przestępstwa opisanego w art. 299 k.k. wobec stwierdzenia, iż brak jest danych dostatecznie uzasadniających popełnienie czynu zabronionego, tj. przesłanki z art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. (art. 414 § 1 zd. in fine k.p.k.).
	3.5. Uniewinnienie	14 (XI)	P. K. (1), H. K. (1)
Zwi ęzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
Również i w przypadku tego zarzutu ustalenia faktyczne opisane w części 1.1.32 nie pozwalają na ustalenie, że środki przyjęte w 2016 r. w łącznej kwocie 52.000 złotych pochodziły z czynu zabronionego opisanego w wątku 1.1.30. I tak jak w poprzednim przypadku brak ustalenia źródeł pochodzenia tych środków pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy nie można ustalić w sposób niezbity, że środki te zostały przekazane przez S. G. (1). W tej sytuacji niezbędne było uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzuconego im przestępstwa z art. 299 k.k. wobec stwierdzenia, iż brak jest danych dostatecznie uzasadniających popełnienie czynu zabronionego, tj. przesłanki z art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. (art. 414 § 1 zd. in fine k.p.k.).
	3.5. Uniewinnienie	62 (LXI)	S. K. (1)
Zwi ęzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
W świetle ustaleń opisanych w części 1.1.9 w projekcie budowlanym nie przewidziano siatki na bobry, choć jednocześnie przewidziano ją (choć w niewystarczającej ilości) w przedmiarze robót i kosztorysie, stanowiących załączniki do umowy. Zgodnie z art. 22 Prawa budowlanego kierownik budowy, jakim w tej inwestycji był S. K. (1), ma obowiązek dopilnowania, by budowa została wykonana zgodnie z projektem budowlanym, nie zaś z treścią umowy łączącej strony, której nawet nie znał. Sam oskarżyciel w zarzucie LXI zarzucił S. K. (1), że „wskazał wykonanie robót zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami”. Nie znając treści umowy i jej załączników i nie mając ku temu obowiązku S. K. (1) nie był świadom, iż istnieje rozbieżność między projektem a umową (kosztorysem i przedmiarem robót). Warto podkreślić, że ta okoliczność (rozbieżność) została w sposób pewny ustalona dopiero w postępowaniu sądowym po opinii biegłych sądowych. Nie była to zatem rozbieżność oczywista, mogąca być wychwycona na pierwszy rzut oka. W tej sytuacji ani wpisy do dziennika budowy, ani podpisanie protokołu końcowego, nie mogą wyczerpywać znamion przestępstwa z art. 271 k.k. gdyż przestępstwo to ma charakter umyślny i jako takie wymaga świadomości, iż dochodzi do poświadczenia nieprawdy. W odniesieniu do S. K. (1) nie mającego wiedzy o treści umowy i jej załączników, wykonującego zadania na podstawie projektu budowlanego (gdzie nie wskazano takich robót) nie jest możliwe przyjęcie umyślności działania. Te same okoliczności powodują, że nie można S. K. (1) zarzucić zamiaru popełnienia czynu z art. 286 § 1 k.k. Tyle, że w tym wypadku, w ocenie sądu, w ogóle nie doszło do wyłudzenia mienia z uwagi na uzgodnienie pomiędzy inwestorem a wykonawcą (bez udziału S. K. (1)) wykonania robót zamiennych, co szczegółowo zostało opisane w częściach dotyczących T. P. (1) (odnoszącej się do punktu 37), W. H. (1) i A. N. (1). Z tych przyczyn, wobec nieziszczenia się przesłanki umyślności (art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.) obowiązkiem sądu było uniewinnienie S. K. (1) od zarzuconego mu czynu (art. 414 § 1 zd. in fine k.p.k.).
	3.5. Uniewinnienie	77 (LXXXVII)	W. H. (1)
Zwi ęzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
W zakresie czynu, który został zarzucony w punkcie LXXXVII a.o., ustalenia faktyczne zostały przedstawione w części 1.1.9. Wynika z nich w sposób niezbity, że nie została wbudowana siatka przeciwko bobrom z tym, że w tym zakresie istniała rozbieżność między projektem (nie przewidującym takiej siatki) a przedmiarem robót i kosztorysem (przewidującym taką siatkę). Oczywiście umowa z (...) opierała się, w zakresie robót, na przedmiarze robót i kosztorysie, a zatem można byłoby założyć, że cena za roboty obejmowała wbudowanie takiej siatki. Z drugiej strony brak tej siatki w projekcie budowlanym, a co ważniejsze – ilość siatki przewidzianej w przedmiarze robót i kosztorysie wystarczająca wyłącznie na ¼ wału, czyniły realizację tej roboty jako wysoce utrudnioną, by nie rzecz niemożliwą i nieefektywną z punktu widzenia przydatności użytkowej wału. Jest rzeczą niewątpliwą, iż ta wada fazy projektowej wynikała z błędów popełnionych przez projektanta lub kosztorysanta (albo obu), których naprawienie w fazie realizacji inwestycji, z uwagi na terminy i konieczność postępu robót, było niemożliwe lub znacznie utrudnione. Dostrzeżenie tej wady spowodowało ustalenie przez strony umowy (A. K. (2) i J. C. (1) jako przedstawicieli (...) oraz A. N. (1) jako przedstawiciela wykonawcy - (...)), że ostatecznie siatka nie zostanie wbudowana, zaś wykonawca wykona równoważne roboty zamienne – przeniesienie oświetlenia. W. H. (1) był osobą zarządzającą firmą (...) i z tego tytułu zajmował się kilkoma inwestycjami. W tej konkretnej inwestycji nie wykonywał samodzielnie żadnych czynności i praktycznie nie bywał na terenie budowy. Jako przedstawiciela firmy zarządzającego i nadzorującego prace oraz uprawnionego do kontaktów z inwestorem (przedstawicielami (...)) ustanowił A. N. (1). Stąd też nie miał wiedzy o dokładnym przebiegu inwestycji, w tym ewentualnych trudnościach. To A. N. (1) dostrzegł problem w realizacji inwestycji i to A. N. (1) uzgodnił z przedstawicielami (...) (A. K. (2) i J. C. (1)) wykonanie prac zmiennych. Nie ma żadnego dowodu, by te uzgodnienia doszły do wiedzy W. H. (1), zaś on sam nie musiał (choć mógł) zapoznać się z tą sytuacją. A zatem, przy uwzględnieniu art. 5 § 2 k.p.k. należało uznać, że podpisując protokoły odbiorcze W. H. (3) nie miał wiedzy o niewbudowaniu siatki na bobry i wykonaniu prac zamiennych. W konsekwencji nie mógł umyślnie poświadczyć nieprawdy w protokołach odbiorczych (a tym bardziej wyłudzić mienia, o czym jeszcze niżej). Brak znamienia przestępstwa, w tym wypadku umyślności, oznacza ziszczenie się przesłanki o której mowa w art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., co w konsekwencji, w związku z art. 414 § 1 zd. in fine k.p.k., powoduje konieczność uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu przestępstwa. W sensie obiektywnym, abstrahując od świadomości W. H. (1), należy też wziąć pod uwagę, że uzgodniono i wykonano roboty zamienne. Z tego powodu nie sposób skutecznie twierdzić, że doszło do działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a tym bardziej że doszło do wyłudzenia mienia na szkodę (...) (czyn z art. 286 § 1 k.k.). Oczywiście istnieje pewna rozbieżność wartości między wartością wbudowania siatki, a wartością robót zamiennych. Tyle, że w chwili prowadzenia uzgodnień nie znana była dokładnie wartość robót zamiennych (była ona tylko szacowana), zaś ostateczna różnica nie była znaczna, zwłaszcza w odniesieniu do wartości całej inwestycji. Stąd można zasadnie twierdzić, iż w chwili podejmowania decyzji strony uzgodnień, szacując wartość robót zamiennych, mogły uważać, iż są one wartościowo równe lub nawet przewyższają wartość prac niewykonanych. Nie sposób zatem, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, uznać umyślności działania w zakresie czynu z art. 286 k.k. także i z tego powodu, co przecież jest warunkiem sine qua non tej odpowiedzialności. Warto podkreślić, że wszystkie działania T. P. (1) (i jego wymagania wobec przedstawicieli (...) w poszczególnych inwestycjach) ujawnione w niniejszej sprawie wskazywały, w relacjach z wykonawcami, na dbałość o interes (...). Nie jest możliwe w tej sytuacji uznanie, że w tym konkretnym przypadku, z przyczyn nieujawnionych, (...) zamierzał działać na korzyść (...). W odróżnieniu od stanowiska oskarżyciela sąd nie dostrzega wyczerpania znamion przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i stąd kwalifikacja taka została wyeliminowana z kwalifikacji czynu przypisanego. Przepis art. 297 § 1 k.k. penalizuje działanie w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, m.in. od instytucji dysponującej środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego polegające na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia. A zatem przepis ten wprost odnosi się kredytu i innych podobnego rodzaju świadczeń pieniężnych, określanych zbiorczo mianem wsparcia finansowego, a nie zapłaty tytułem wykonania umowy. Zapłata za wykonane roboty wynikała z zawartych umów z (...) i pochodziła wprost z majątku (...). Z punktu widzenia osób przedkładających poświadczające nieprawdę czy nierzetelne protokoły odbiorcze czy też powstałe w związku z ich przedłożeniem i zatwierdzeniem faktury bez znaczenia było to, czy w ramach określonego zamówienia publicznego (...) pozyskał pieniądze z jakiegoś kredytu, dotacji itp. świadczenia pieniężnego. Innymi słowy, przepis art. 297 § 1 k.k. mógłby mieć zastosowanie w relacji: instytucja dysponująca środkami publicznymi (unijnymi) – (...), a nie w relacji (...) wykonawca, w której to relacji nie chodziło o świadczenie pieniężne podobne do kredytu, a o zapłatę ceny wynikającą z umowy wiążącej strony.

· 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy pr óbie
O. żony	Punkt rozstrzygni ęcia z wyroku	Punkt z wyroku odnosz ący się do przypisanego czynu	Przytoczy ć okoliczności
S. G. (1)	2	2 (II)	Sprawca podżegania do przestępstwa odpowiada na zasadach, jak sprawca bezpośredni czynu (art. 19 § 1 i art. 22 § 1 k.k.) i to nawet w sytuacji, gdy czynu nie usiłowano dokonać (art. 22 § 2 k.k.). W odniesieniu do wskazanego zarzutu zachowanie oskarżonego doprowadziło do dokonania czynu, co do którego podżegał. Podstawą prawną wymiaru kary jest art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. Za okoliczności wpływające na zaostrzenie kary sąd uznał pełnienie przez oskarżonego w czasie czynu wysokiego stanowiska państwowego, jak również wysokość kwoty korzyści majątkowej, co do udzielenia której oskarżony podżegał – a w związku z tym wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał dotychczasową niekaralność oraz prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. W konsekwencji sąd uznał, że kara pozbawienia wolności zbliżona do dolnego ustawowego zagrożenia, jednakże kara o charakterze bezwzględnym z uwagi na jej wysokość, będzie karą adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości za ten czyn, oddziałującą prewencyjnie zarówno ogólnie, jak i indywidualnie. Czyn został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej albowiem zgodnie z art. 115 § 4 k.k. korzyścią majątkową jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. To z kolei pozwoliło na orzeczenie kary grzywny po myśli art. 33 § 2 k.k. jako kary wzmacniającej represję karną. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca de facto stawce 9.000 zł/miesiąc jest związana ze stosunkowo wysokimi możliwościami zarobkowymi oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową.
S. G. (1)	3, 4	3 (III)	Podstawą prawną wymiaru kary jest art. 228 § 5 k.k. jako przepis przewidujący najsurowszą karę. Za okoliczności wpływające na zaostrzenie kary sąd uznał pełnienie przez oskarżonego w czasie czynu wysokiego stanowiska państwowego, jak również wysokość kwoty osiągniętej korzyści majątkowej, istotnie przekraczającej granicę kwoty znacznej, a także dopuszczenie się tych zachowań w ramach czynu ciągłego – a w związku z tym wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał dotychczasową niekaralność oraz prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. W konsekwencji sąd uznał, że kara pozbawienia wolności, mimo wszystko dość bliska dolnemu ustawowemu zagrożeniu, jednakże kara o charakterze bezwzględnym z uwagi na jej wysokość, będzie karą adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości za ten czyn, oddziałującą prewencyjnie zarówno ogólnie, jak i indywidualnie. Czyn został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i z czynu tego oskarżony taką korzyść osiągnął i to o charakterze znacznej korzyści. To pozwoliło na orzeczenie kary grzywny po myśli art. 33 § 2 k.k. jako kary wzmacniającej represję karną, ale też odbierającej sprawcy, po części, owoce przestępstwa i wskazującej na nieopłacalność, także majątkową, tego typu zachowań. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca de facto stawce 9.000 zł/miesiąc jest związana ze stosunkowo wysokimi możliwościami zarobkowymi oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową. Przepadek równowartości korzyści majątkowej (a nie przepadek korzyści majątkowej, jak we wniosku prokuratora) jest obligatoryjny po myśli art. 45 § 1 k.k. Skoro sąd ustalił, iż oskarżony przyjął korzyść majątkową w kwocie 405.000 złotych to taka kwota winna być przedmiotem rozstrzygnięcia w tej mierze.
S. G. (1)	5	5 (IV)	Podstawą prawną wymiaru kary jest art. 266 § 2 k.k. Za okoliczność wpływającą na zaostrzenie kary sąd uznał pełnienie przez oskarżonego w czasie czynu wysokiego stanowiska państwowego. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał dotychczasową niekaralność oraz prezentowanie pozytywnej postawy życiowej, a także – w odniesieniu do czynu – stosunkowo niewielką istotność ujawnionej informacji. W konsekwencji sąd uznał za możliwe wymierzenie kary zbliżonej do dolnego ustawowego zagrożenia przyjmując, że kara ta będzie karą adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości za ten czyn, oddziałującą prewencyjnie zarówno ogólnie, jak i indywidualnie. Wobec konieczności orzeczenia kar pozbawienia wolności za inne czyny, uniemożliwiających warunkowe zawieszenie wykonania kary, jak również w związku z popełnieniem przestępstwa przez osobę zajmującą bardzo wysokie stanowisko państwowe sąd uznał, iż w odniesieniu do tego zarzutu orzeczenie kary innego rodzaju nie spełniłoby celów kary (art. 58 § 1 k.k.). Wręcz przeciwnie, wymierzenie w tej sytuacji kary grzywny lub ograniczenia wolności spotkałoby się z uznaniem, iż kara za to przestępstwo jest nieadekwatnie łagodna, co sprzyjałoby wrażeniu bezkarności za taki czyn. Czyn nie został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej ani z czynu tego oskarżony takiej korzyści nie osiągnął, stąd wykluczone było orzeczenie, obok kary pozbawienia wolności, orzeczenie kary grzywny po myśli art. 33 § 2 k.k.
S. G. (1)	6,7	6 (V)	Podstawą prawną wymiaru kary jest art. 228 § 5 k.k. jako przepis przewidujący najsurowszą karę. Za okoliczności wpływające na zaostrzenie kary sąd uznał pełnienie przez oskarżonego w czasie czynu wysokiego stanowiska państwowego, a także dopuszczenie się tych zachowań w ramach czynu ciągłego – a w związku z tym wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał dotychczasową niekaralność oraz prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. W konsekwencji sąd uznał, że kara pozbawienia wolności, mimo wszystko dość bliska dolnemu ustawowemu zagrożeniu, jednakże kara o charakterze bezwzględnym z uwagi na jej wysokość, będzie karą adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości za ten czyn, oddziałującą prewencyjnie zarówno ogólnie, jak i indywidualnie. Czyn został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i z czynu tego oskarżony taką korzyść osiągnął i to o charakterze znacznej korzyści. To pozwoliło na orzeczenie kary grzywny po myśli art. 33 § 2 k.k. jako kary wzmacniającej represję karną, ale też odbierającej sprawcy, po części, owoce przestępstwa i wskazującej na nieopłacalność, także majątkową, tego typu zachowań. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca de facto stawce 9.000 zł/miesiąc jest związana ze stosunkowo wysokimi możliwościami zarobkowymi oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową. Przepadek równowartości korzyści majątkowej jest obligatoryjny po myśli art. 45 § 1 k.k. Skoro sąd ustalił, iż oskarżony przyjął korzyść majątkową w kwocie 242.445,76 złotych (po odliczeniu wartości pożyczki, o czym była mowa we wcześniejszych częściach uzasadnienia) to taka kwota winna być przedmiotem rozstrzygnięcia w tej mierze. W zakresie tego przepadku warto podkreślić, iż mimo, że przedmiotem przestępstwa była nieruchomość (apartament w C.) i to zabezpieczona w niniejszym postępowaniu, to sąd nie miał możliwości orzeczenia przepadku tej nieruchomości, tylko równowartości korzyści majątkowej. Wprawdzie mienie to zostało przeniesione fikcyjnie na inne osoby fizyczne i w związku z tym zastosowanie znajduje domniemanie z art. 45 § 3 k.k. wskazujące, że mienie to należy do S. G. (1), to jednak przedmiotem przestępstwa, w świetle ustaleń sądu, była ta nieruchomość z odliczeniem wartości pożyczki w kwocie 60.000 złotych. A zatem nie sposób stwierdzić, że cała nieruchomość była przedmiotem przestępstwa, a jedynie jej część o wartości 142.445,76 złotych (na dzień czynu). W tej sytuacji brak było możliwości orzeczenia przepadku całej nieruchomości, zaś rozstrzygnięcie musiało dotyczyć orzeczenia równowartości osiągniętej korzyści majątkowej, stanowiącej de facto wartość części nieruchomości.
S. G. (1)	8, 7	8 (VI)	Podstawą prawną wymiaru kary jest art. 299 § 5 k.k. jako przepis przewidujący najsurowszą karę. Za okoliczności wpływające na zaostrzenie kary sąd uznał pełnienie przez oskarżonego w czasie czynu wysokiego stanowiska państwowego, jak również wartość ukrytej korzyści majątkowej (po odliczeniu kwoty pożyczki, o czym była mowa wcześniej), choć nie przekraczająca granicy znacznej korzyści – a w związku z tym wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał dotychczasową niekaralność oraz prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. W konsekwencji sąd uznał, że kara pozbawienia wolności, mimo wszystko dość bliska dolnemu ustawowemu zagrożeniu, jednakże kara o charakterze bezwzględnym z uwagi na jej wysokość, będzie karą adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości za ten czyn, oddziałującą prewencyjnie zarówno ogólnie, jak i indywidualnie. Czyn został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i z czynu tego oskarżony taką korzyść osiągnął i to o charakterze znacznej korzyści. To pozwoliło na orzeczenie kary grzywny po myśli art. 33 § 2 k.k. jako kary wzmacniającej represję karną, ale też odbierającej sprawcy, po części, owoce przestępstwa i wskazującej na nieopłacalność, także majątkową, tego typu zachowań. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca de facto stawce 9.000 zł/miesiąc jest związana ze stosunkowo wysokimi możliwościami zarobkowymi oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową. Przepadek równowartości korzyści majątkowej jest obligatoryjny po myśli art. 45 § 1 k.k. Jednakże kwota ta odpowiada kwocie przyjętej korzyści (pkt 6 wyroku), a zatem nie może stanowić oddzielnego, od orzeczenia związanego z przyjęciem korzyści, rozstrzygnięcia. Kwota ta, będąca przedmiotem przestępstwa, o którym mowa w punkcie 8 wyroku, jest zatem zawarta w rozstrzygnięciu opartym o art. 45 § 1 i 3 k.k., opisanym w punkcie 7 wyroku.
S. G. (1)	9	9 (VII)	Podstawą prawną wymiaru kary jest art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Za okoliczności wpływające na zaostrzenie kary sąd uznał pełnienie przez oskarżonego w czasie czynu wysokiego stanowiska państwowego i dopuszczenie się przestępstwa w warunkach czynu ciągłego. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał dotychczasową niekaralność oraz prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. W konsekwencji sąd uznał za możliwe wymierzenie kary mimo wszystko nieodległej od dolnego ustawowego zagrożenia przyjmując, że kara ta będzie karą adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości za ten czyn, oddziałującą prewencyjnie zarówno ogólnie, jak i indywidualnie. Wobec konieczności orzeczenia kar pozbawienia wolności za inne czyny, uniemożliwiających warunkowe zawieszenie wykonania kary, jak również w związku z popełnieniem przestępstwa przez osobę zajmującą bardzo wysokie stanowisko państwowe sąd uznał, iż w odniesieniu do tego zarzutu orzeczenie kary innego rodzaju nie spełniłoby celów kary (art. 58 § 1 k.k.). Wręcz przeciwnie, wymierzenie w tej sytuacji kary grzywny lub ograniczenia wolności spotkałoby się z uznaniem, iż kara za to przestępstwo jest nieadekwatnie łagodna, co sprzyjałoby wrażeniu bezkarności za taki czyn. Czyn nie został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej ani z czynu tego oskarżony takiej korzyści nie osiągnął (w sensie bezpośrednim, ściśle związanym z czynem, czego wymagają przepisy k.k.), stąd wykluczone było orzeczenie, obok kary pozbawienia wolności, orzeczenie kary grzywny po myśli art. 33 § 2 k.k.
S. G. (1)	10	2 (II), 3 (III), 5 (IV), 6 (V), 8 (VI), 9 (VII)	Wobec popełnienia wielu przestępstw, za które zostały wymierzone kary tego samego rodzaju, konieczne stało się orzeczenie kary łącznej, po myśli art. 85 i 86 § 1 k.k. Karę łączną sąd mógł wymierzyć od kary najwyższej (3 lata pozbawienia wolności; 300 stawek dziennych grzywny) do sumy kar (12 lat i 6 miesięcy; 800 stawek dziennych grzywny). Za częściową absorpcją kar przemawiała jednorodzajowość niektórych przestępstw (związanych z przyjęciem korzyści majątkowych), bliski związek czynu polegającego na przyjęciu korzyści w postaci apartamentu i ukrycia tej korzyści, jak również – w stopniu największym i w odniesieniu do kary pozbawienia wolności – konieczność racjonalizacji kary. Oczywiste jest bowiem, że proste sumowanie kar pozbawienia wolności nie uwzględniałoby możliwości resocjalizacyjnych i związanych z tym kwestii prewencji indywidualnej w sytuacji, gdy przepis art. 53 § 1 k.k. nakazuje uwzględnienie tych okoliczności w wysokości kar. Za częściową kumulacją kar przemawiała wielość czynów wskazująca na wyraźne poczucie bezkarności oskarżonego piastującego bardzo wysokie stanowisko państwowe oraz różnorodzajowość niektórych czynów (pkt 5 i 9 wyroku), a w odniesieniu do kary grzywny – również cele tych kar, związane z pozbawieniem sprawcy owoców przestępstwa. W ocenie Sądu Okręgowego wymierzone oskarżonemu kary w łącznej wysokości 5 lat pozbawienia wolności i 600 stawek dziennych grzywny po 300 złotych z jednej strony muszą być uznane za kary surowe wobec osoby dotychczas niekaranej, nie przekraczające jednak adekwatnego stopnia represji karnej. Kary te, a już zwłaszcza kara pozbawienia wolności, ma pełnić rolę w znacznej mierze odstraszającą potencjalnych innych sprawców tego rodzaju przestępstw, sprawujących wysokie funkcje państwowe i to niezależnie od opcji politycznej, od popełniania takich czynów, a w konsekwencji zapobiegającą korupcji wśród wysokich urzędników państwowych. Ma także stworzyć wrażenie w opinii publicznej, iż czyny te, niezależnie od czasu ich popełnienia i osoby, która jej popełnia, nie pozostaną bezkarne.
S. G. (1)	11	2 (II), 3 (III), 5 (IV), 6 (V), 8 (VI)	Zdaniem Sądu Okręgowego swoimi przestępstwami o charakterze korupcyjnym oraz ujawnienia informacji niejawnej oskarżony okazał, że dalsze zajmowanie stanowisk kierowniczych w organach i instytucjach państwowych i samorządowych, a także w spółkach prawa handlowego, w których Skarb Państwa czy jednostka samorządu terytorialnego posiadają istotny pakiet akcji lub udziałów, zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Nie sposób bowiem twierdzić, iż osoba skazana za takie przestępstwa powinna w przyszłości pełnić jakiekolwiek funkcje publiczne. Środek karny z art. 41 § 1 k.k. w okresie popełnienia czynów miał charakter fakultatywny (obecnie, po zmianach przepisów, miałby w odniesieniu do zarzutów stawianych oskarżonemu charakter obligatoryjny). Fakultatywność ta jednak nie oznacza, że należy rezygnować z tego środka, jeśli jego zastosowanie może zabezpieczyć społeczeństwo przed niepożądanym zajmowaniem tego rodzaju stanowisk przez oskarżonego w przyszłości. Wręcz przeciwnie, zarówno rodzaj przestępstw przypisanych, jak i skala tych przestępstw wskazują jednoznacznie na konieczność zastosowania takiego środka w omawianym przypadku. Sąd zdecydował się na formułę środka karnego odpowiadającą obecnie funkcjonującemu obligatoryjnemu rozwiązaniu (art. 41 § 1 aa k.k.) przyjmując, iż nowelizacja ustawy w tym zakresie miała na celu wyłącznie wprowadzenie obligatoryjności, nie zaś zmianę zakresu środka karnego. Innymi słowy, w ocenie Sądu Okręgowego, zakres środka karnego orzekanego na podstawie dawnej ustawy w sposób fakultatywny może odpowiadać, o ile są ku temu podstawy faktyczne, zakresowi środka orzekanego aktualnie w sposób obligatoryjny. Okres na który orzeczono ten środek karny jest okresem maksymalnym, możliwym do orzeczenia na podstawie dawnej ustawy. W ocenie sądu wynika to z wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynów i skali zachowań przestępnych, szkodzących nie tylko wizerunkowi osób sprawujących władzę wykonawczą, ale przede wszystkim szkodzących gospodarce narodowej. Warto bowiem pamiętać, że czyny korupcyjne powodowały naruszenie zasad równości w dostępie do funduszy publicznych przez przedsiębiorców i wprost szkodziły tymże przedsiębiorcom.
R. G. (1)	12, 13	12 (VIII)	Podstawą prawną wymiaru kary jest art. 299 § 5 k.k. jako przepis przewidujący najsurowszą karę. Za okoliczność wpływającą na zaostrzenie kary sąd uznał wartość ukrytej korzyści majątkowej (po odliczeniu kwoty pożyczki, o czym była mowa wcześniej), choć nie przekraczająca granicy znacznej korzyści – a w związku z tym dość wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał dotychczasową niekaralność, prezentowanie pozytywnej postawy życiowej, a także w stopniu największym, podrzędność roli w przestępstwie. W gruncie rzeczy bowiem głównym inicjatorem i beneficjentem tych działań był mąż oskarżonej i to od niego zależało wykonanie tegoż przestępstwa. Rola oskarżonej, choć w ramach współsprawstwa, ograniczała się do czynności technicznych. W konsekwencji sąd uznał, że kara pozbawienia wolności powinna odpowiadać dolnemu ustawowemu zagrożeniu i że będzie to kara adekwatna do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości za ten czyn, oddziałująca prewencyjnie zarówno ogólnie, jak i indywidualnie. Czyn został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej albowiem zgodnie z art. 115 § 4 k.k. korzyścią majątkową jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego (w tym wypadku męża, co prowadziło też do pośredniej korzyści dla oskarżonej). To z kolei pozwoliło na orzeczenie kary grzywny po myśli art. 33 § 2 k.k. jako kary wzmacniającej represję karną zwłaszcza wobec faktu warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Innymi słowy kara grzywny stała się jedyną karą efektywnie wykonywaną. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem i podrzędną rolą oskarżonej, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 3.000 zł/miesiąc jest związana z niezbyt wysokimi dochodami oskarżonej przy istniejącej równolegle dobrej sytuacji majątkowej. Sąd dostrzegł pozytywną prognozę kryminologiczną w rozumieniu art. 69 § 1 k.k. i wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił. Okres próby został ustalony na średnim poziomie.
P. K. (1), H. K. (1)	15, 16	15 (X)	Zarówno fakt ścisłego współdziałania w popełnieniu czynu, jak i tożsame okoliczności mające wpływ na wymiar kary uprawniają do łącznego omówienia zagadnień związanych z wymiarem kary w stosunku do obojga oskarżonych. Podstawą prawną wymiaru kary jest art. 299 § 5 k.k. jako przepis przewidujący najsurowszą karę. Za okoliczność wpływającą na zaostrzenie kary sąd uznał wartość ukrytej korzyści majątkowej (po odliczeniu kwoty pożyczki, o czym była mowa wcześniej), choć nie przekraczającą granicy znacznej korzyści – a w związku z tym dość wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał dotychczasową niekaralność, prezentowanie pozytywnej postawy życiowej, a także w stopniu największym, brak interesu w tym przestępstwie i brak osiągnięcia z tego przestępstwa bezpośredniej korzyści (fikcyjność umowy przesądzała, że właścicielem faktycznym pozostał S. G. (1); oskarżeni nie podróżowali do C., więc przeniesienie własności nie stanowiło dla nich korzyści; ewentualne dalsze przeniesienie własności na córkę i zięcia nie wpłynęłoby w jakikolwiek sposób na pozyskanie korzyści przez tych oskarżonych). Żadna ustalona w procesie okoliczność nie wskazywała, by ta nieruchomość, na jakimkolwiek etapie, miała stanowić faktyczne przysporzenie majątku tym oskarżonym i by pozyskanie tej nieruchomości było w ich interesie. Można zatem stwierdzić, iż oskarżeni ci zostali wykorzystani jako tzw. „słupy” do ukrycia własności nieruchomości, a ewentualnie w przyszłości – do przeniesienia jej własności na kolejne osoby. W konsekwencji sąd uznał, że kara pozbawienia wolności za to przestępstwo powinna odpowiadać dolnemu ustawowemu zagrożeniu i że będzie to kara adekwatna do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości za ten czyn, oddziałująca prewencyjnie zarówno ogólnie, jak i indywidualnie. Czyn został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej albowiem zgodnie z art. 115 § 4 k.k. korzyścią majątkową jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. To z kolei pozwoliło na orzeczenie kary grzywny po myśli art. 33 § 2 k.k. jako kary wzmacniającej represję karną zwłaszcza wobec faktu warunkowego zawieszenia wykonania kar pozbawienia wolności. Innymi słowy kary grzywien stały się jedynymi karami efektywnie wykonywanymi. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, w tym brakiem korzyści bezpośredniej, zaś wysokość stawek dziennych, odpowiadająca stawce 3.000 zł/miesiąc jest związana z niezbyt wysokimi dochodami oskarżonych. Sąd dostrzegł pozytywną prognozę kryminologiczną w rozumieniu art. 69 § 1 k.k. w stosunku do obojga oskarżonych i wykonanie kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił. Okresy próby zostały ustalone na średnim poziomie.
M. O. (1)	17, 18, 19	17	Sprawca podżegania do przestępstwa odpowiada na zasadach, jak sprawca bezpośredni czynu (art. 19 § 1 i art. 22 § 1 k.k.) i to nawet w sytuacji, gdy czynu nie usiłowano dokonać (art. 22 § 2 k.k.). Podstawą prawną wymiaru kary jest art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 1 k.k. Za okoliczności wpływające na zaostrzenie kary sąd uznał pełnienie przez oskarżonego w czasie czynu wysokiego stanowiska państwowego, dopuszczenie się tego czynu w stosunku do swojego podwładnego, podżeganie do udzielenia korzyści majątkowej osobie piastującej bardzo wysokie stanowisko państwowe, jak również dość znaczna determinacja w popełnieniu przestępstwa przejawiająca się nie tylko jednorazowym działaniem o znamionach podżegania, ale ponowieniem tego z konkretnymi informacjami na temat przedmiotu przestępstwa – a w związku z tym wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał dotychczasową niekaralność oraz prezentowanie pozytywnej postawy życiowej, jak również – ustalony w oparciu o art. 5 § 2 k.p.k.- brak usiłowania dokonania przestępstwa, którego dotyczyło podżeganie. W konsekwencji sąd uznał, że kara pozbawienia wolności, mimo wszystko nieodległa od dolnego ustawowego zagrożenia, będzie karą adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości za ten czyn, oddziałującą prewencyjnie zarówno ogólnie, jak i indywidualnie. Czyn został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej albowiem zgodnie z art. 115 § 4 k.k. korzyścią majątkową jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. To z kolei pozwoliło na orzeczenie kary grzywny po myśli art. 33 § 2 k.k. jako kary wzmacniającej represję karną zwłaszcza w sytuacji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 4.500 zł/miesiąc jest związana z wysokością aktualnych dochodów (emerytura) oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową. Sąd dostrzegł pozytywną prognozę kryminologiczną w rozumieniu art. 69 § 1 k.k. w stosunku do oskarżonego i wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił (umożliwiło to zastosowanie przepisów dawnych). Okres próby został ustalony na poziomie maksymalnym w celu oceny zachowania oskarżonego. Zdaniem Sądu Okręgowego przestępstwo jakiego dopuścił się ten oskarżony było ściśle związane z zajmowanym stanowiskiem i dotyczyło osoby jego podwładnego. W ten sposób oskarżony okazał, że dalsze zajmowanie stanowisk kierowniczych w organach i instytucjach państwowych i samorządowych, a także w spółkach prawa handlowego, w których Skarb Państwa czy jednostka samorządu terytorialnego posiadają istotny pakiet akcji lub udziałów, zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Nie sposób bowiem twierdzić, iż osoba skazana za takie przestępstwo korupcyjne powinna w najbliższym czasie pełnić funkcje publiczne. Środek karny z art. 41 § 1 k.k. w okresie popełnienia czynu miał charakter fakultatywny (obecnie, po zmianach przepisów, miałby w odniesieniu do zarzutu stawianego oskarżonemu charakter obligatoryjny). Fakultatywność ta jednak nie oznacza, że należy rezygnować z tego środka, jeśli jego zastosowanie może zabezpieczyć społeczeństwo przed niepożądanym zajmowaniem tego rodzaju stanowisk przez oskarżonego w przyszłości. Wręcz przeciwnie, zarówno rodzaj przestępstwa przypisanego, jak i stopień nadużycia stanowiska wskazują jednoznacznie na konieczność zastosowania takiego środka w omawianym przypadku. Sąd zdecydował się na formułę środka karnego odpowiadającą obecnie funkcjonującemu obligatoryjnemu rozwiązaniu (art. 41 § 1 aa k.k.) przyjmując, iż nowelizacja ustawy w tym zakresie miała na celu wyłącznie wprowadzenie obligatoryjności, nie zaś zmianę zakresu środka karnego. Innymi słowy, w ocenie Sądu Okręgowego, zakres środka karnego orzekanego na podstawie dawnej ustawy w sposób fakultatywny może odpowiadać, o ile są ku temu podstawy faktyczne, zakresowi środka orzekanego aktualnie w sposób obligatoryjny. Okres na jaki sąd orzekł ten środek ma charakter średni i jest to związane z jednej strony z jednokrotnym przestępstwem popełnionym przez tego oskarżonego, jak również niższym od omawianego środka z punktu 11 stopniem społecznej szkodliwości.
R. S. (1)	20	20	Sprawca podżegania do przestępstwa odpowiada na zasadach, jak sprawca bezpośredni czynu (art. 19 § 1 i art. 22 § 1 k.k.) i to nawet w sytuacji, gdy czynu nie usiłowano dokonać (art. 22 § 2 k.k.). Podstawą prawną wymiaru kary jest art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 4 k.k jako przepis przewidujący najsurowszą karę. Sąd nie dostrzegł szczególnych okoliczności wpływających na zaostrzenie kary z tym, że wpływ na stopień społecznej szkodliwości czynu miała wysokość korzyści majątkowej, której dotyczyło podżeganie, dość znacznie przekraczająca granice znacznej korzyści. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał dotychczasową niekaralność oraz prezentowanie pozytywnej postawy życiowej, jak również brak usiłowania dokonania przestępstwa, którego dotyczyło podżeganie. Ten ostatni przypadek ma tu szczególne znaczenie albowiem okoliczności faktyczne zdarzenia wskazują, że podżeganie to nie miało charakteru natarczywego, wymuszającego i mimo potwierdzenia obietnicy, niejako „na odczepnego”, nie spotkało się z realizacją. To w konsekwencji powoduje, że w ocenie Sądu Okręgowego możliwe było przyjęcie szczególnego rozwiązania przewidzianego w art. 22 § 2 k.k. i zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary, by dolegliwość za ten czyn nie przekroczyła stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości. W konsekwencji sąd uznał, że kara pozbawienia wolności w rozmiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności, będzie karą adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości za ten czyn, oddziałującą prewencyjnie zarówno ogólnie, jak i indywidualnie. Czyn został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej albowiem zgodnie z art. 115 § 4 k.k. korzyścią majątkową jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. To z kolei pozwoliło na orzeczenie kary grzywny po myśli art. 33 § 2 k.k. jako kary wzmacniającej represję karną zwłaszcza w sytuacji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 4.500 zł/miesiąc jest związana z wysokością aktualnych dochodów (emerytura) oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową.
R. S. (1)	21 (XIV)	21 (XIV)	Sprawca podżegania do przestępstwa odpowiada na zasadach, jak sprawca bezpośredni czynu (art. 19 § 1 i art. 22 § 1 k.k.). Podstawą prawną wymiaru kary jest art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. Sąd nie dostrzegł szczególnych okoliczności wpływających na zaostrzenie kary z wyjątkiem działania w ramach czynu ciągłego. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał dotychczasową niekaralność oraz prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Za taką okoliczność sąd uznał również promowanie osoby posiadającej kompetencje do zajęcia określonego stanowiska i to stanowiska stosunkowo niskiego w hierarchii stanowisk publicznych, co w konsekwencji rodziło znaczne prawdopodobieństwo, iż nawet bez takiego podżegania doszłoby do zatrudnienia córki oskarżonego. W konsekwencji sąd uznał, że kara pozbawienia wolności odpowiadająca dolnemu ustawowemu zagrożeniu będzie karą adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości za ten czyn, oddziałującą prewencyjnie zarówno ogólnie, jak i indywidualnie. Czyn nie został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co zostało wyjaśnione w części poprzedzającej. To uniemożliwiało orzeczenie kary grzywny obok kary pozbawienia wolności.
R. S. (1)	22,23	20, 21 (XIV)	Wobec popełnienia dwóch przestępstw, za które zostały wymierzone kary tego samego rodzaju – pozbawienia wolności, konieczne stało się orzeczenie kary łącznej, po myśli art. 85 i 86 § 1 k.k. Karę łączną sąd mógł wymierzyć od kary najwyższej (1 rok pozbawienia wolności) do sumy kar (1 rok i 6 miesięcy). Za częściową absorpcją kar przemawiała wyłącznie konieczność racjonalizacji kary. Oczywiste jest bowiem, że proste sumowanie kar pozbawienia wolności nie uwzględniałoby możliwości resocjalizacyjnych i związanych z tym kwestii prewencji indywidualnej w sytuacji, gdy przepis art. 53 § 1 k.k. nakazuje uwzględnienie tych okoliczności w wysokości kar. Za zastosowaniem w znacznym stopniu kumulacji kar przemawiało przede wszystkim to, iż czyny były różnorodzajowe, popełnione z całkowicie różnych motywacji, nie powiązane faktycznie w żaden sposób. Sąd dostrzegł pozytywną prognozę kryminologiczną, a to w konsekwencji pozwoliło, przy określonym wymiarze kary, na zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k.. Okres próbny, w świetle zastosowanych korzystniejszych przepisów dawnych, jest okresem w dolnych granicach.
R. S. (1)	24	20, 21 (XIV)	Przestępstwa jakich dopuścił się ten oskarżony były w pewnym stopniu związane z zajmowanym stanowiskiem publicznym. To stanowisko bowiem umożliwiło wsparcie T. P. (1) do zajęcia stanowiska Dyrektora (...), co było przecież praprzyczyną wskazanych zachowań przestępnych. Podjęte zachowania wskazują, że oskarżony starał się wykorzystać swoją pozycję zawodową do popełniania tego rodzaju czynów. W ten sposób, w ocenie sądu, oskarżony okazał że dalsze zajmowanie stanowisk kierowniczych w organach i instytucjach państwowych i samorządowych, a także w spółkach prawa handlowego, w których Skarb Państwa czy jednostka samorządu terytorialnego posiadają istotny pakiet akcji lub udziałów, zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Nie sposób bowiem twierdzić, iż osoba skazana za takie przestępstwa, w tym rzestępstwo korupcyjne, powinna w najbliższym czasie pełnić funkcje publiczne. Środek karny z art. 41 § 1 k.k. w okresie popełnienia czynu miał charakter fakultatywny. Fakultatywność ta jednak nie oznacza, że należy rezygnować z tego środka, jeśli jego zastosowanie może zabezpieczyć społeczeństwo przed niepożądanym zajmowaniem tego rodzaju stanowisk przez oskarżonego w przyszłości. Wręcz przeciwnie rodzaj przestępstw przypisanych, jak i stopień wykorzystania stanowiska wskazują jednoznacznie na konieczność zastosowania takiego środka w omawianym przypadku. Sąd zdecydował się na formułę środka karnego odpowiadającą obecnie funkcjonującemu obligatoryjnemu rozwiązaniu (art. 41 § 1 aa k.k.) przyjmując, iż nowelizacja ustawy w tym zakresie miała na celu wyłącznie wprowadzenie obligatoryjności, nie zaś zmianę zakresu środka karnego. Innymi słowy, w ocenie Sądu Okręgowego, zakres środka karnego orzekanego na podstawie dawnej ustawy w sposób fakultatywny może odpowiadać, o ile są ku temu podstawy faktyczne, zakresowi środka orzekanego aktualnie w sposób obligatoryjny. W tym wypadku sąd zdecydował o krótszym okresie zakazu, a to z racji niższego stopnia społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, w stosunku do innych osób, co do których zastosowano ten środek w niniejszym postępowaniu.
B. K. (1)	25	25	Podstawą prawną wymiaru kary jest art. 229 § 4 k.k jako przepis przewidujący najsurowszą karę. Sąd nie dostrzegł szczególnych okoliczności wpływających na zaostrzenie kary z tym, że wpływ na stopień społecznej szkodliwości czynu miała wysokość korzyści majątkowej, której dotyczyła obietnica, dość znacznie przekraczająca granice znacznej korzyści. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał dotychczasową niekaralność oraz prezentowanie pozytywnej postawy życiowej, jak również niski stopień zawinienia sprawcy związany z tym, iż obietnica udzielenia korzyści majątkowej była ze strony oskarżonego potwierdzeniem wyartykułowanej propozycji (podżegania) przez inną osobę niejako „na odczepnego” w związku z przebiegiem spotkania towarzyskiego i nie była następnie realizowana. Wprawdzie już samo złożenie obietnicy jest wypełnieniem znamion przestępstwa w formie dokonanej, jednakże brak podejmowanych jakichkolwiek działań zmierzających do realizacji obietnicy należy uznać za istotny czynnik zmniejszający stopień społecznej szkodliwości. To w konsekwencji powoduje, że w ocenie Sądu Okręgowego nawet najniższa kara wymierzona za to przestępstwo na podstawie art.229 § 4 k.k. byłaby niewspółmiernie surowa. W tej sytuacji, na podstawie art. 60 § 2 k.k., możliwe było uznanie tego czynu za wypadek szczególnie uzasadniony i przyjęcie szczególnego rozwiązania przewidzianego w art. 60 § 2 k.k. w postaci zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary, tak by dolegliwość za ten czyn nie przekroczyła stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości. W konsekwencji sąd uznał, że kara pozbawienia wolności w rozmiarze roku pozbawienia wolności, będzie karą adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości za ten czyn, oddziałującą prewencyjnie zarówno ogólnie, jak i indywidualnie. Czyn został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. To z kolei pozwoliło na orzeczenie kary grzywny po myśli art. 33 § 2 k.k. jako kary wzmacniającej represję karną. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 9.000 zł/miesiąc jest związana z wysokością przychodów oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową.
B. K. (1)	26	26 (XV)	Podstawą prawną wymiaru kary jest art. 229 § 4 k.k jako przepis przewidujący najsurowszą karę. Za okoliczność przemawiającą za zaostrzeniem kary sąd uznał działanie w warunkach czynu ciągłego. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał dotychczasową niekaralność oraz prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. W konsekwencji sąd uznał, że kara pozbawienia wolności, mimo wszystko dość bliska dolnemu ustawowemu zagrożeniu, możliwa z uwagi na kumulację z karą grzywny, będzie karą adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości za ten czyn, oddziałującą prewencyjnie zarówno ogólnie, jak i indywidualnie. Czyn został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej albowiem zgodnie z art. 115 § 4 k.k. korzyścią majątkową jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. To pozwoliło na orzeczenie kary grzywny po myśli art. 33 § 2 k.k. jako kary wzmacniającej represję karną i wskazującej na nieopłacalność, także majątkową, tego typu zachowań. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 9.000 zł/miesiąc jest związana ze stosunkowo wysokimi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową.
B. K. (1)	27	27 (XVI)	Podstawą prawną wymiaru kary jest art. 299 § 5 k.k. jako przepis przewidujący najsurowszą karę. Za okoliczność wpływającą na zaostrzenie kary sąd uznał wartość ukrytej korzyści majątkowej (po odliczeniu kwoty pożyczki, o czym była mowa wcześniej), choć nie przekraczająca granicy znacznej korzyści – a w związku z tym wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał dotychczasową niekaralność oraz prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. W konsekwencji sąd uznał, że kara pozbawienia wolności, mimo wszystko dość bliska dolnemu ustawowemu zagrożeniu, będzie karą adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości za ten czyn, oddziałującą prewencyjnie zarówno ogólnie, jak i indywidualnie. Czyn został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej albowiem zgodnie z art. 115 § 4 k.k. korzyścią majątkową jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. To pozwoliło na orzeczenie kary grzywny po myśli art. 33 § 2 k.k. jako kary wzmacniającej represję karną i wskazującej na nieopłacalność, także majątkową, tego typu zachowań. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 9.000 zł/miesiąc jest związana ze stosunkowo wysokimi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową.
B. K. (1)	28	25, 26 (XV), 27 (XVI)	Wobec popełnienia kilku przestępstw, za które zostały wymierzone kary tego samego rodzaju, konieczne stało się orzeczenie kary łącznej, po myśli art. 85 i 86 § 1 k.k. Karę łączną sąd mógł wymierzyć od kary najwyższej (3 lata pozbawienia wolności; 300 stawek dziennych grzywny) do sumy kar (5 lat i 6 miesięcy; 500 stawek dziennych grzywny). Za częściową absorpcją kar przemawiała jednorodzajowość niektórych przestępstw (związanych z udzieleniem lub obietnicą udzielenia korzyści majątkowych), bliski związek czynu polegającego na przyjęciu korzyści w postaci apartamentu i ukrycia tej korzyści, jak również – w stopniu największym i w odniesieniu do kary pozbawienia wolności – konieczność racjonalizacji kary. Oczywiste jest bowiem, że proste sumowanie kar pozbawienia wolności nie uwzględniałoby możliwości resocjalizacyjnych i związanych z tym kwestii prewencji indywidualnej w sytuacji, gdy przepis art. 53 § 1 k.k. nakazuje uwzględnienie tych okoliczności w wysokości kar. Za częściową kumulacją kar przemawiała wielość czynów oraz różnorodzajowość czynu z pkt 27 w stosunku do pozostałych, a w odniesieniu do kary grzywny – również cele tych kar, związane ze wzmocnieniem represji karnej o charakterze majątkowym, bez nadmiernego obostrzenia w zakresie kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu Okręgowego wymierzone oskarżonemu kary w łącznej wysokości 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 400 stawek dziennych grzywny po 300 złotych z jednej strony muszą być uznane za kary stosunkowo surowe wobec osoby dotychczas niekaranej, zbliżone jednak do minimum kary łącznej i nie przekraczające adekwatnego stopnia represji karnej. Kary te, a już zwłaszcza kara pozbawienia wolności, ma pełnić rolę w znacznej mierze odstraszającą potencjalnych innych sprawców tego rodzaju przestępstw od popełniania takich czynów, a w konsekwencji zapobiegającą korupcji wśród urzędników państwowych.
T. P. (1)	29	29 (XVII, XVIII, XXII, XXIII, XXIV)	Wstępnie wskazać należy, że przestępstwa wskazane w tym punkcie zostały popełnione w stosunkowo krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności i wyczerpały znamiona tych samych typów przestępstw. To oznacza, że przestępstwa te zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. To w konsekwencji oznacza konieczność wymierzenia jednej kary za te przestępstwa. Podstawą wymiaru kary stał się przepis art. 231 § 2 k.k. jako przepis przewidujący karę najsurowszą (art. 11 § 3 k.k.). Wbrew stanowisku prokuratora nie było tu możliwości zastosowania art. 60 § 3 k.k. (obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary). Przepis ten bowiem może być zastosowany wyłącznie do sprawcy współdziałającego z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa, a zatem może być odniesiony wyłącznie do przestępstw popełnionych w formie współsprawstwa przez co najmniej trzy osoby. Tego warunku przestępstwa te nie spełniały. Nie zmienia to faktu, iż przyznanie się do winy i ujawnienie wszystkich okoliczności sprawy sąd uznał za bardzo istotną okoliczność wpływającą na złagodzenie kary, tak jak i dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Za okoliczności wpływające na zaostrzenie kary sąd uznał przede wszystkim wielość zachowań jednostkowych oraz wyczerpanie znamion kilku czynów zabronionych. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności w dolnych ustawowych granicach jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości, stopnia zawinienia oraz realizuje cele prewencyjne. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 6.000 zł/miesiąc jest związana ze stosunkowo dobrymi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową.
T. P. (1)	30, 31	30 (XIX)	Podstawą wymiaru kary jest art. 263 § 2 k.k. Wbrew stanowisku prokuratora nie było tu możliwości zastosowania art. 60 § 3 k.k. (obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary). Przepis ten bowiem może być zastosowany wyłącznie do sprawcy współdziałającego z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa, a zatem może być odniesiony wyłącznie do przestępstw popełnionych w formie współsprawstwa przez co najmniej trzy osoby. Tego warunku przestępstwo to, w ogóle nie popełnione w formie współsprawstwa, nie spełniało. Nie zmienia to faktu, iż przyznanie się do winy sąd uznał za okoliczność wpływającą na złagodzenie kary, tak jak i dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Sąd nie dostrzegł okoliczności obostrzających wymiar kary. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności odpowiadająca dolnemu ustawowemu zagrożeniu jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości, stopnia zawinienia oraz realizuje cele prewencyjne. W związku ze skazaniem za przestępstwo polegające na zakazie posiadania orzeczenie przepadku przedmiotu przestępstwa powinno nastąpić na podstawie art. 44 § 6 k.k.
T. P. (1)	32, 33	32 (XX)	Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 228 § 3 k.k. Wbrew stanowisku prokuratora nie było tu możliwości zastosowania art. 60 § 3 k.k. (obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary). Przepis ten bowiem może być zastosowany wyłącznie do sprawcy współdziałającego z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa, a zatem może być odniesiony wyłącznie do przestępstw popełnionych w formie współsprawstwa przez co najmniej trzy osoby. Tego warunku przestępstwo to nie spełniało. Nie zmienia to faktu, iż przyznanie się do winy i ujawnienie wszystkich okoliczności sprawy sąd uznał za bardzo istotną okoliczność wpływającą na złagodzenie kary, tak jak i dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Za okoliczność wpływającą na zaostrzenie kary sąd uznał przede wszystkim wartość korzyści majątkowej, ocierającej się o granicę znacznej korzyści w rozumieniu art. 115 § 5 k.k. (i art. 228 § 5 k.k.). W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności w dolnych ustawowych granicach jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości, stopnia zawinienia oraz realizuje cele prewencyjne. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej, zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 6.000 zł/miesiąc jest związana ze stosunkowo dobrymi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową. Orzeczenie przepadku równowartości uzyskanej korzyści majątkowej jest obligatoryjne po myśli art. 45 § 1 k.k.
T. P. (1)	34, 35	34 (XXI)	Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 228 § 3 k.k. jako przepis przewidujący najsurowszą karę (art. 11 § 3 k.k.). Wbrew stanowisku prokuratora nie było tu możliwości zastosowania art. 60 § 3 k.k. (obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary). Przepis ten bowiem może być zastosowany wyłącznie do sprawcy współdziałającego z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa, a zatem może być odniesiony wyłącznie do przestępstw popełnionych w formie współsprawstwa przez co najmniej trzy osoby. Tego warunku przestępstwo to nie spełniało. Nie zmienia to faktu, iż przyznanie się do winy i ujawnienie wszystkich okoliczności sprawy sąd uznał za bardzo istotną okoliczność wpływającą na złagodzenie kary, tak jak i dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Za okoliczność wpływającą na zaostrzenie kary sąd uznał przede wszystkim dopuszczenie się czynu wyczerpującego znamiona wielu przestępstw określonych w k.k. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności w dolnych ustawowych granicach jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości, stopnia zawinienia oraz realizuje cele prewencyjne. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej, zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 6.000 zł/miesiąc jest związana ze stosunkowo dobrymi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową. Orzeczenie przepadku równowartości uzyskanej korzyści majątkowej, w tym wypadku w kwocie co najmniej 500 złotych, jest obligatoryjne po myśli art. 45 § 1 k.k.
T. P. (1)	36	36 (XXV-XXX)	Wstępnie wskazać należy, że przestępstwa wskazane w tym punkcie zostały popełnione w stosunkowo krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności i wyczerpały znamiona tych samych typów przestępstw. To oznacza, że przestępstwa te zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. To w konsekwencji oznacza konieczność wymierzenia jednej kary za te przestępstwa. Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 231 § 2 k.k. Przestępstwa znajdujące się w tym ciągu przestępstw zostały popełnione wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, zaś oskarżony ujawnił wobec organów ścigania informacje dotyczące osób współuczestniczących w popełnieniu tych przestępstw oraz istotne okoliczności ich popełnienia. Powyższe spowodowało, że wyczerpane zostały przesłanki opisane w art. 60 § 3 k.k. decydujące o obligatoryjnym nadzwyczajnym złagodzeniu kary, tu polegającym na wymierzeniu kary pozbawienia wolności poniżej ustawowego zagrożenia wynoszącego rok. Oprócz tej ustawowej okoliczności łagodzącej dostrzec należy także i inne takie okoliczności, jak dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Jednocześnie jednak nie może uciec z pola widzenia nagromadzenie okoliczności obciążających, wpływających na wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu i wysoki stopień zawinienia, przede wszystkim związanych z wielością przestępstw (w ramach ciągu przestępstw) i to jeszcze popełnionych w warunkach czynów ciągłych. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności, obligatoryjnie nadzwyczajnie złagodzona, nie powinna podlegać dalszemu łagodzeniu. Stąd jej wymierzenie w rozmiarze 11 miesięcy pozbawienia wolności. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 6.000 zł/miesiąc jest związana ze stosunkowo dobrymi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową.
T. P. (1)	38	38 (XXXIII-XXXIV)	Wstępnie wskazać należy, że przestępstwa wskazane w tym punkcie zostały popełnione w stosunkowo krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności i wyczerpały znamiona tych samych typów przestępstw. To oznacza, że przestępstwa te zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. To w konsekwencji oznacza konieczność wymierzenia jednej kary za te przestępstwa. Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 231 § 2 k.k. jako przepis przewidujący karę najsurowszą (art. 11 § 3 k.k.). Przestępstwa znajdujące się w tym ciągu przestępstw zostały popełnione wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, zaś oskarżony ujawnił wobec organów ścigania informacje dotyczące osób współuczestniczących w popełnieniu tych przestępstw oraz istotne okoliczności ich popełnienia. Powyższe spowodowało, że wyczerpane zostały przesłanki opisane w art. 60 § 3 k.k. decydujące o obligatoryjnym nadzwyczajnym złagodzeniu kary, tu polegającym na wymierzeniu kary pozbawienia wolności poniżej ustawowego zagrożenia wynoszącego rok. Oprócz tej ustawowej okoliczności łagodzącej dostrzec należy także i inne takie okoliczności, jak dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Jednocześnie jednak należy podkreślić wysoki stopień społecznej szkodliwości tych przestępstw – dwóch w ramach ciągu przestępstw i to jeszcze popełnionych w warunkach czynów ciągłych, oraz wyczerpanie znamion – równolegle – innego czynu zabronionego (art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k.). W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności, obligatoryjnie nadzwyczajnie złagodzona, nie powinna podlegać dalszemu łagodzeniu. Stąd jej wymierzenie w rozmiarze 11 miesięcy pozbawienia wolności. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 6.000 zł/miesiąc jest związana ze stosunkowo dobrymi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową.
T. P. (1)	39	39 (XXXV)	Podstawą prawną wymiaru kary jest art. 231 § 2 k.k. Wbrew stanowisku prokuratora nie było tu możliwości zastosowania art. 60 § 3 k.k. (obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary). Przepis ten bowiem może być zastosowany wyłącznie do sprawcy współdziałającego z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa, a zatem może być odniesiony wyłącznie do przestępstw popełnionych w formie współsprawstwa przez co najmniej trzy osoby. Tego warunku przestępstwo to nie spełniało. Nie zmienia to faktu, iż przyznanie się do winy sąd uznał za okoliczność wpływającą na złagodzenie kary, tak jak i dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Za taką okoliczność sąd uznał również promowanie osoby posiadającej kompetencje do zajęcia określonego stanowiska i to stanowiska stosunkowo niskiego w hierarchii stanowisk publicznych, co w konsekwencji rodziło znaczne prawdopodobieństwo, iż nawet bez takiego podżegania doszłoby do zatrudnienia tej osoby. W tej sytuacji sąd uznał, iż stopień społecznej szkodliwości tego czynu nie jest znaczny. Sąd nie dostrzegł szczególnych okoliczności wpływających na zaostrzenie kary. Zdaniem sądu kara pozbawienia wolności odpowiadająca dolnemu ustawowemu zagrożeniu będzie karą adekwatną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości za ten czyn, oddziałującą prewencyjnie zarówno ogólnie, jak i indywidualnie. Czyn nie został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co zostało wyjaśnione w części poprzedzającej. To uniemożliwiało orzeczenie kary grzywny obok kary pozbawienia wolności.
T. P. (1)	40, 41	29 (XVII, XVIII, XXII, XXIII, XXIV), 30 (XIX), 32 (XX), 34 (XXI), 36 (XXV-XXX), 38 (XXXIII-XXXIV), 39 (XXXV)	Wobec popełnienia wielu przestępstw i ciągów przestępstw, za które zostały wymierzone kary tego samego rodzaju, konieczne stało się orzeczenie kary łącznej, po myśli art. 85 k.k. (w stosunku do łączenia przestępstw jednostkowych z innymi takimi przestępstwami), 91 § 2 k.k. (w stosunku do łączenia ciągów przestępstw z innymi przestępstwami) i 86 § 1 k.k. Karę łączną sąd mógł wymierzyć od kary najwyższej (1 rok 6 miesięcy pozbawienia wolności; 200 stawek dziennych grzywny) do sumy kar (7 lat i 5 miesięcy; 700 stawek dziennych grzywny). Za częściową absorpcją kar przemawiała jednorodzajowość niektórych przestępstw i ich bliski związek czasowy i faktyczny oraz konieczność racjonalizacji kary. Za częściową kumulacją kar przemawiała bardzo znaczna wielość czynów oraz różnorodzajowość niektórych przestępstw, a w odniesieniu do kary grzywny – również cele tych kar, związane ze wzmocnieniem represji karnej o charakterze majątkowym, bez nadmiernego obostrzenia w zakresie kary pozbawienia wolności, przy uwzględnieniu też faktu, iż kara grzywny jest jedyną karą efektywnie wykonywaną. W ocenie Sądu Okręgowego wymierzone oskarżonemu kary w łącznej wysokości 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 600 stawek dziennych grzywny po 200 złotych z jednej strony muszą być uznane za kary stosunkowo surowe wobec osoby dotychczas niekaranej, nie przekraczające jednak adekwatnego stopnia represji karnej. W stosunku do T. P. (1) kara łączna obejmuje skazania zarówno z zastosowaniem art. 60 § 3 k.k., jak i bez zastosowania tego przepisu (z uwagi na niewyczerpanie formuły współsprawstwa z innymi osobami). Zdaniem Sądu Okręgowego sam fakt objęcia karą łączną niektórych skazań z zastosowaniem art. 60 § 3 k.k. umożliwia, w sensie formalnym, zastosowanie art. 60 § 5 k.k. i warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w rozmiarze nawet do 5 lat pozbawienia wolności i to z dwóch powodów. Po pierwsze, odmienna interpretacja prowadziłaby do wniosku, że mimo jednoznacznego brzmienia przepisu art. 60 § 5 k.k. nie miałby on zastosowania do skazań z zastosowaniem art. 60 § 3 k.k. tylko dlatego, że określonemu oskarżonemu przypisano jakiekolwiek inne przestępstwo nie popełnione w warunkach współsprawstwa (np. posiadanie broni, jak w niniejszej sprawie) i to nawet w sytuacji, gdyby sam ujawnił popełnienie takiego przestępstwa. To nie dałoby się pogodzić z ratio legis tego przepisu art. 60 § 5 k.k. Po wtóre, przepis art. 60 § 5 k.k. i tak ma charakter fakultatywny, a zatem od oceny sądu w konkretnych okolicznościach sprawy zależy jego zastosowanie lub niezastosowanie. Innymi słowy, sąd powinien rozważyć, w razie zbiegu przestępstw opisanych w art.60 § 3 k.k. i innych, czy w konkretnej sytuacji taki sprawca powinien korzystać z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, czy też – z punktu widzenia zwłaszcza zasad prewencyjnych – winien odbyć orzeczoną karę pozbawienia wolności. W przypadku T. P. (1) sąd nie ma najmniejszych wątpliwości, że zachodzą podstawy do warunkowego zawieszenia wykonania kary w rozumieniu art. 60 § 5 k.k. i to nie tego rodzaju, które – po ogłoszeniu wyroku – były publicznie prezentowane przez obrońców niektórych oskarżonych jako swoista „nagroda” za obciążenie oskarżonych. Przede wszystkim należy wskazać, że podstawowym warunkiem zastosowania art. 60 § 5 k.k. (wyłączającego zastosowanie art. 69 § 1 k.k.) jest pozytywna prognoza kryminologiczna: uznanie przez sąd, że pomimo niewykonania kary orzeczonej w rozmiarze do 5 lat pozbawienia wolności sprawca nie popełni ponownie przestępstwa. W ten sposób ustawodawca, do tej kategorii sprawców skazanych z zastosowaniem art. 60 § 3 k.k., inaczej ukształtował zasady warunkowego zawieszenia wykonania kary. Znaczenie drugorzędne dla tej decyzji jest to (skoro zastosowanie art. 69 § 1 k.k. jest wyłączone co przecież wprost wynika z tego przepisu), czy osiągnięte zostaną cele kary (np. w zakresie prewencji ogólnej), poza kwestią prewencji indywidualnej, choć oczywiście fakultatywność tej decyzji pozwala sądowi również na ocenę w pewnym stopniu i tych okoliczności. Sąd zatem może ustalać priorytety w tym zakresie. W odróżnieniu od przepisu art. 60 § 5 k.k. ustawodawca odmiennie ukształtował zasady warunkowego zawieszenia do pozostałych sprawców (skazanych bez zastosowania art. 60 § 3 k.k.). Zgodnie z art. 69 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. z uwagi na datę czynów) wykonanie kary jest możliwe w razie skazania na karę do 2 lat pozbawienia wolności oraz w razie uznania, że jest to wystarczające dla osiągnięcia względem sprawcy celów kary (a zatem poza pozytywną prognozą kryminologiczną także innych celów związanych z tzw. sprawiedliwą odpłatą oraz prewencją ogólną). W tym wypadku osiągnięcie celów kary w każdym aspekcie jest warunkiem sine qua non decyzji o warunkowym zawieszeniu wykonania kary. T. P. (1) został skazany na karę poniżej 5 lat pozbawienia wolności, więc ten warunek określony w art. 60 § 5 k.k. został spełniony. W świetle jego stanowiska procesowego, przyznania się do winy, wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz jednoznacznego i nie budzącego wątpliwości wyrażenia skruchy, przy uwzględnieniu nałożeniu na niego poważnych obciążeń finansowych (jako grzywny i jako obowiązku zapłaty równowartości korzyści majątkowej) oraz przy współistnieniu środka karnego, sąd nie ma wątpliwości, że pomimo niewykonania kary pozbawienia wolności oskarżony ten nie popełni w przyszłości przestępstwa. To oznacza, że i druga przesłanka zastosowania art. 60 § 5 k.k. została spełniona. W ocenie sądu warunkowemu zawieszeniu wykonania kary w tej sytuacji nie sprzeciwiają się inne względy, w trym względy związane ze sprawiedliwą odpłatą i prewencją ogólną. Tym samym, w oparciu o art. 60 § 5 k.k., sąd uznał za możliwe warunkowe zawieszenie wykonania kary w stosunku do T. P. (1) na stosunkowo długi okres próby tj. 7 lat, który pozwoli sądowi na sprawdzenie zachowania oskarżonego i utwierdzenie się w tym, iż ocena sądu dotycząca praworządnościowego zachowania się oskarżonego w przyszłości nie jest błędna. Warunkowe zawieszenie wykonania kary w przypadku T. P. (1) zostało oparte o ustawowe przesłanki i nie może być oceniane jako „nagroda” udzielona przez sąd. To ustawodawca tworzy przepisy prawne, które sąd ma obowiązek stosować. W tym wypadku, z przyczyn powszechnie znanych, a przede wszystkim związanych z dążeniem do rozbicia jedności przestępców, a co za tym idzie zabezpieczenia społeczeństwa przed takimi przestępstwami, ustawodawca przyjął określone zasady warunkowego zawieszenia i ich kwestionowanie przez sąd jest oczywiście niemożliwe. Tego wymaga szacunek dla stanowionego prawa i uprawnień ustawodawcy. Warto mieć to na uwadze i ocenę tę oderwać od partykularnych interesów procesowych niektórych sprawców przestępstw.
T. P. (1)	42	29 (XVII, XVIII, XXII, XXIII, XXIV), 32 (XX), 34 (XXI), 36 (XXV-XXX), 38 (XXXIII-XXXIV), 39 (XXXV)	Zdaniem Sądu Okręgowego przy popełnieniu przestępstw (z wyłączeniem czynu opisanego w punkcie 30) oskarżony nadużył zajmowanego stanowiska Dyrektora (...), a także okazał, że dalsze zajmowanie stanowisk kierowniczych w organach i instytucjach państwowych i samorządowych, a także w spółkach prawa handlowego, w których Skarb Państwa czy jednostka samorządu terytorialnego posiadają istotny pakiet akcji lub udziałów, zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Nie sposób bowiem twierdzić, iż osoba skazana za takie przestępstwa powinna w przyszłości pełnić jakiekolwiek funkcje publiczne. Środek karny z art. 41 § 1 k.k. w okresie popełnienia czynów miał charakter fakultatywny (obecnie, po zmianach przepisów, miałby w odniesieniu do zarzutów stawianych oskarżonemu charakter obligatoryjny). Fakultatywność ta jednak nie oznacza, że należy rezygnować z tego środka, jeśli jego zastosowanie może zabezpieczyć społeczeństwo przed niepożądanym zajmowaniem tego rodzaju stanowisk przez oskarżonego w przyszłości. Wręcz przeciwnie, zarówno rodzaj przestępstw przypisanych, jak i skala tych przestępstw wskazują jednoznacznie na konieczność zastosowania takiego środka w omawianym przypadku. Sąd zdecydował się na formułę środka karnego odpowiadającą obecnie funkcjonującemu obligatoryjnemu rozwiązaniu (art. 41 § 1 aa k.k.) przyjmując, iż nowelizacja ustawy w tym zakresie miała na celu wyłącznie wprowadzenie obligatoryjności, nie zaś zmianę zakresu środka karnego. Innymi słowy, w ocenie Sądu Okręgowego, zakres środka karnego orzekanego na podstawie dawnej ustawy w sposób fakultatywny może odpowiadać, o ile są ku temu podstawy faktyczne, zakresowi środka orzekanego aktualnie w sposób obligatoryjny. Okres na który orzeczono ten środek karny jest okresem maksymalnym, możliwym do orzeczenia na podstawie dawnej ustawy. W ocenie sądu wynika to z wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynów i skali zachowań przestępnych, szkodzących nie tylko wizerunkowi osób sprawujących władzę wykonawczą, ale przede wszystkim szkodzących gospodarce narodowej. Warto bowiem pamiętać, że czyny korupcyjne, w tym związane z ustawianiem przetargów, powodowały naruszenie zasad równości w dostępie do funduszy publicznych przez przedsiębiorców i wprost szkodziły tymże przedsiębiorcom.
K. B. (1)	43	43 (XXXVI, XLII, XLIII)	Wstępnie wskazać należy, że przestępstwa opisane w tym punkcie zostały popełnione w stosunkowo krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności i wyczerpały znamiona tych samych typów przestępstw. To oznacza, że przestępstwa te zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. To w konsekwencji oznacza konieczność wymierzenia jednej kary za te przestępstwa. Sprawca podżegania do przestępstwa odpowiada na zasadach, jak sprawca bezpośredni czynu (art. 19 § 1 i art. 22 § 1 k.k.). Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k., jako przepis przewidujący karę najsurowszą (art. 11 § 3 k.k.). Wbrew stanowisku prokuratora nie było tu możliwości zastosowania art. 60 § 3 k.k. (obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary). Przepis ten bowiem może być zastosowany wyłącznie do sprawcy współdziałającego z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa, a zatem może być odniesiony wyłącznie do przestępstw popełnionych w formie współsprawstwa przez co najmniej trzy osoby. Tego warunku przestępstwa te nie spełniały. Nie zmienia to faktu, iż przyznanie się do winy i ujawnienie wszystkich okoliczności sprawy sąd uznał za bardzo istotną okoliczność wpływającą na złagodzenie kary, tak jak i dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Za okoliczność wpływającą na zaostrzenie kary sąd uznał przede wszystkim wielość zachowań jednostkowych oraz wyczerpanie znamion kilku typów czynów zabronionych w ramach kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności w dolnych ustawowych granicach jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości, stopnia zawinienia oraz realizuje cele prewencyjne. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej, zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 6.000 zł/miesiąc jest związana ze stosunkowo dobrymi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową.
K. B. (1)	44	44 (XXXVII)	Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 229 § 3 k.k., jako przepis przewidujący karę najsurowszą. Wbrew stanowisku prokuratora nie było tu możliwości zastosowania art. 60 § 3 k.k. (obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary). Przepis ten bowiem może być zastosowany wyłącznie do sprawcy współdziałającego z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa, a zatem może być odniesiony wyłącznie do przestępstw popełnionych w formie współsprawstwa przez co najmniej trzy osoby. Tego warunku przestępstwa te nie spełniały. Nie zmienia to faktu, iż przyznanie się do winy i ujawnienie wszystkich okoliczności sprawy sąd uznał za bardzo istotną okoliczność wpływającą na złagodzenie kary, tak jak i dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Za okoliczność wpływającą na zaostrzenie kary sąd uznał przede wszystkim wartość korzyści majątkowej o charakterze granicznym dla korzyści o znamieniu znacznym. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności, mimo wszystko zbliżona do dolnego ustawowego zagrożenia, jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości, stopnia zawinienia oraz realizuje cele prewencyjne. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej, zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 6.000 zł/miesiąc jest związana ze stosunkowo dobrymi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową.
K. B. (1)	45	45 (XXXIX, XL, XLV)	Wstępnie wskazać należy, że przestępstwa opisane w tym punkcie zostały popełnione w stosunkowo krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności i wyczerpały znamiona tych samych typów przestępstw. To oznacza, że przestępstwa te zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. To w konsekwencji oznacza konieczność wymierzenia jednej kary za te przestępstwa. Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 271 § 3 k.k. Przestępstwa znajdujące się w tym ciągu przestępstw zostały popełnione wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, zaś oskarżony ujawnił wobec organów ścigania informacje dotyczące osób współuczestniczących w popełnieniu tych przestępstw oraz istotne okoliczności ich popełnienia. Powyższe spowodowało, że wyczerpane zostały przesłanki opisane w art. 60 § 3 k.k. decydujące o obligatoryjnym nadzwyczajnym złagodzeniu kary, tu polegającym na wymierzeniu kary pozbawienia wolności poniżej ustawowego zagrożenia wynoszącego 6 miesięcy. Oprócz tej ustawowej okoliczności łagodzącej dostrzec należy także i inne takie okoliczności, jak dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Jednocześnie jednak należy podkreślić wysoki stopień społecznej szkodliwości tych przestępstw – kilku w ramach ciągu przestępstw. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności, obligatoryjnie nadzwyczajnie złagodzona, nie powinna podlegać dalszemu łagodzeniu. Stąd jej wymierzenie w rozmiarze 5 miesięcy pozbawienia wolności. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej, zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 6.000 zł/miesiąc jest związana ze stosunkowo dobrymi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową.
K. B. (1)	46	46 (XLI)	Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 273 k.k. Przestępstwo to zostało popełnione wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, zaś oskarżony ujawnił wobec organów ścigania informacje dotyczące osób współuczestniczących w popełnieniu tego przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia. Powyższe spowodowało, że wyczerpane zostały przesłanki opisane w art. 60 § 3 k.k. decydujące o obligatoryjnym nadzwyczajnym złagodzeniu kary, tu polegającym na wymierzeniu kary grzywny, w miejsce kary pozbawienia wolności. Oprócz tej ustawowej okoliczności łagodzącej dostrzec należy także i inne takie okoliczności, jak dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. W ocenie sądu wymierzona kara grzywny, obligatoryjnie nadzwyczajnie złagodzona i w stosunkowo niewielkim rozmiarze jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu i nie przekracza stopnia zawinienia. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 6.000 zł/miesiąc jest związana ze stosunkowo dobrymi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową.
K. B. (1)	47	47 (XLIV)	Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 229 § 3 k.k. jako przepis przewidujący karę najsurowszą (art. 11 § 3 k.k.). Przestępstwo to zostało popełnione wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, zaś oskarżony ujawnił wobec organów ścigania informacje dotyczące osób współuczestniczących w popełnieniu tego przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia. Powyższe spowodowało, że wyczerpane zostały przesłanki opisane w art. 60 § 3 k.k. decydujące o obligatoryjnym nadzwyczajnym złagodzeniu kary, tu polegającym na wymierzeniu kary pozbawienia wolności poniżej ustawowego zagrożenia wynoszącego rok. Oprócz tej ustawowej okoliczności łagodzącej dostrzec należy także i inne takie okoliczności, jak dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Jednocześnie jednak należy podkreślić stosunkowo wysoki stopień społecznej szkodliwości tego przestępstwa wyrażający się wyczerpaniem znamion – równolegle – innego czynu zabronionego (art. 305 § 1 k.k.). W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności, obligatoryjnie nadzwyczajnie złagodzona, nie powinna podlegać dalszemu istotnemu łagodzeniu. Stąd jej wymierzenie w rozmiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 6.000 zł/miesiąc jest związana ze stosunkowo dobrymi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz jego dobrą sytuacją majątkową.
K. B. (1)	48, 49	43 (XXXVI, XLII, XLIII), 44 (XXXVII), 45 (XXXIX, XL, XLV), 46 (XLI), 47 (XLIV)	Wobec popełnienia wielu przestępstw i ciągów przestępstw, za które zostały wymierzone kary tego samego rodzaju, konieczne stało się orzeczenie kary łącznej, po myśli art. 85 k.k. (w stosunku do łączenia przestępstw jednostkowych z innymi takimi przestępstwami), 91 § 2 k.k. (w stosunku do łączenia ciągów przestępstw z innymi przestępstwami) i 86 § 1 k.k. Karę łączną sąd mógł wymierzyć od kary najwyższej (1 rok 6 miesięcy pozbawienia wolności; 200 stawek dziennych grzywny) do sumy kar (4 lata; 630 stawek dziennych grzywny). Za częściową absorpcją kar przemawiała jednorodzajowość niektórych przestępstw i ich bliski związek czasowy i faktyczny oraz konieczność racjonalizacji kary. Za częściową kumulacją kar przemawiała wielość czynów oraz różnorodzajowość niektórych przestępstw, a w odniesieniu do kary grzywny – również cele tych kar, związane ze wzmocnieniem represji karnej o charakterze majątkowym, bez nadmiernego obostrzenia w zakresie kary pozbawienia wolności, przy uwzględnieniu też faktu, iż kara grzywny jest jedyną karą efektywnie wykonywaną. W ocenie Sądu Okręgowego wymierzone oskarżonemu kary w łącznej wysokości 2 lat pozbawienia wolności oraz 500 stawek dziennych grzywny po 200 złotych z jednej strony muszą być uznane za kary stosunkowo surowe wobec osoby dotychczas niekaranej, nie przekraczające jednak adekwatnego stopnia represji karnej. W stosunku do K. B. (1) kara łączna obejmuje skazania zarówno z zastosowaniem art. 60 § 3 k.k., jak i bez zastosowania tego przepisu (z uwagi na niewyczerpanie formuły współsprawstwa z innymi osobami). Zdaniem Sądu Okręgowego sam fakt objęcia karą łączną niektórych skazań z zastosowaniem art. 60 § 3 k.k. umożliwia, w sensie formalnym, zastosowanie art. 60 § 5 k.k. i warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w rozmiarze nawet do 5 lat pozbawienia wolności i to z dwóch powodów. Po pierwsze, odmienna interpretacja prowadziłaby do wniosku, że mimo jednoznacznego brzmienia przepisu art. 60 § 5 k.k. nie miałby on zastosowania do skazań z zastosowaniem art. 60 § 3 k.k. tylko dlatego, że określonemu oskarżonemu przypisano jakiekolwiek inne przestępstwo nie popełnione w warunkach współsprawstwa (np. posiadanie broni, jak w niniejszej sprawie) i to nawet w sytuacji, gdyby sam ujawnił popełnienie takiego przestępstwa. To nie dałoby się pogodzić z ratio legis tego przepisu art. 60 § 5 k.k. Po wtóre, przepis art. 60 § 5 k.k. i tak ma charakter fakultatywny, a zatem od oceny sądu w konkretnych okolicznościach sprawy zależy jego zastosowanie lub niezastosowanie. Innymi słowy, sąd powinien rozważyć, w razie zbiegu przestępstw opisanych w art.60 § 3 k.k. i innych, czy w konkretnej sytuacji taki sprawca powinien korzystać z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, czy też – z punktu widzenia zwłaszcza zasad prewencyjnych – winien odbyć orzeczoną karę pozbawienia wolności. W przypadku K. B. (1) sąd nie ma wątpliwości, że zachodzą podstawy do warunkowego zawieszenia wykonania kary w rozumieniu art. 60 § 5 k.k. Przede wszystkim należy wskazać, że podstawowym warunkiem zastosowania art. 60 § 5 k.k. (wyłączającego zastosowanie art. 69 § 1 k.k.) jest pozytywna prognoza kryminologiczna: uznanie przez sąd, że pomimo niewykonania kary orzeczonej w rozmiarze do 5 lat pozbawienia wolności sprawca nie popełni ponownie przestępstwa. W ten sposób ustawodawca, do tej kategorii sprawców skazanych z zastosowaniem art. 60 § 3 k.k., inaczej ukształtował zasady warunkowego zawieszenia wykonania kary. Znaczenie drugorzędne dla tej decyzji jest to (skoro zastosowanie art. 69 § 1 k.k. jest wyłączone co przecież wprost wynika z tego przepisu), czy osiągnięte zostaną cele kary (np. w zakresie prewencji ogólnej), poza kwestią prewencji indywidualnej, choć oczywiście fakultatywność tej decyzji pozwala sądowi również na ocenę w pewnym stopniu i tych okoliczności. Sąd zatem może ustalać priorytety w tym zakresie. W odróżnieniu od przepisu art. 60 § 5 k.k. ustawodawca odmiennie ukształtował zasady warunkowego zawieszenia do pozostałych sprawców (skazanych bez zastosowania art. 60 § 3 k.k.). Zgodnie z art. 69 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. z uwagi na datę czynów) wykonanie kary jest możliwe w razie skazania na karę do 2 lat pozbawienia wolności oraz w razie uznania, że jest to wystarczające dla osiągnięcia względem sprawcy celów kary (a zatem poza pozytywną prognozą kryminologiczną także innych celów związanych z tzw. sprawiedliwą odpłatą oraz prewencją ogólną). W tym wypadku osiągnięcie celów kary w każdym aspekcie jest warunkiem sine qua non decyzji o warunkowym zawieszeniu wykonania kary. K. B. (1) został skazany na karę poniżej 5 lat pozbawienia wolności, więc ten warunek określony w art. 60 § 5 k.k. został spełniony. W świetle jego stanowiska procesowego, przyznania się do winy, wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz jednoznacznego i nie budzącego wątpliwości wyrażenia skruchy, przy uwzględnieniu nałożeniu na niego poważnych obciążeń finansowych (jako grzywny) sąd nie ma wątpliwości, że pomimo niewykonania kary pozbawienia wolności oskarżony ten nie popełni w przyszłości przestępstwa. To oznacza, że i druga przesłanka zastosowania art. 60 § 5 k.k. została spełniona. W ocenie sądu warunkowemu zawieszeniu wykonania kary w tej sytuacji nie sprzeciwiają się inne względy, w tym względy związane ze sprawiedliwą odpłatą i prewencją ogólną. Tym samym, w oparciu o art. 60 § 5 k.k., sąd uznał za możliwe warunkowe zawieszenie wykonania kary w stosunku do K. B. (1) na stosunkowo długi okres próby tj. 5 lat, który pozwoli sądowi na sprawdzenie zachowania oskarżonego i utwierdzenie się w tym, iż ocena sądu dotycząca należytego zachowania się oskarżonego w przyszłości nie jest błędna. Warto podkreślić, że sąd zastosował warunkowe zawieszenie wykonania kary na podstawie art. 60 § 5 k.k., nie zaś na podstawie art. 69 § 1 k.k., choć przepis ten, w stosowanym tu dawnym brzmieniu, dopuszczał takie rozstrzygnięcie w stosunku do kary 2 lat pozbawienia wolności. U podstaw tej decyzji legło to, iż w ocenie Sądu Okręgowego nie zostały w pełni spełnione przesłanki określone w art. 69 § 1 k.k. W szczególności ta wielość przestępstw, skala zachowań przestępnych i naruszeń porządku prawnego uniemożliwiałaby warunkowe zawieszenie wykonania kary na podstawie art. 69 § 1 k.k., natomiast pozostaje bez większego znaczenia przy ocenie przesłanek, o których mowa w art. 60 § 5 k.k. Innymi słowy, bez zastosowania art. 60 § 3 k.k. do niektórych skazań dotyczących tego oskarżonego sąd nie zdecydowałby o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności.
K. K. (3)	50, 51	50 (XLVI-XLVII)	Przestępstwa opisane w tym punkcie zostały popełnione w stosunkowo krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności i wyczerpały znamiona tych samych typów przestępstw. To oznacza, że przestępstwa te zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. To w konsekwencji oznacza konieczność wymierzenia jednej kary za te przestępstwa. Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 271 § 3 k.k. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał niezbyt wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu wynikający z okoliczności czynu (presji) oraz dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności w najniższym dopuszczonym ustawą rozmiarze jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia oraz uwzględnia cele kary, zwłaszcza w zakresie oddziaływania społecznego i indywidualnego. W odniesieniu do tego oskarżonego dostrzegalna jest pozytywna prognoza kryminologiczna. To oznaczało możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. na najkrótszy okres próby dopuszczony ustawą. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej, zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 3.000 zł/miesiąc jest związana ze średnimi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz taką sytuacją majątkową.
S. L. (1)	52, 53	52 (XLVIII)	Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 271 § 3 k.k. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał niezbyt wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu wynikający z okoliczności czynu (presji) oraz dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności w najniższym dopuszczonym ustawą rozmiarze jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia oraz uwzględnia cele kary, zwłaszcza w zakresie oddziaływania społecznego i indywidualnego. W odniesieniu do tego oskarżonego dostrzegalna jest pozytywna prognoza kryminologiczna. To oznaczało możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. na najkrótszy okres próby dopuszczony ustawą. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej, zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 3.000 zł/miesiąc jest związana ze średnimi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz taką sytuacją majątkową.
K. K. (4)	54, 55	54 (XLIX, L)	Przestępstwa opisane w tym punkcie zostały popełnione w stosunkowo krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności i wyczerpały znamiona tych samych typów przestępstw. To oznacza, że przestępstwa te zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. To w konsekwencji oznacza konieczność wymierzenia jednej kary za te przestępstwa. Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 271 § 3 k.k. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał niezbyt wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu wynikający z okoliczności czynu (presji) oraz dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności w najniższym dopuszczonym ustawą rozmiarze jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia oraz uwzględnia cele kary, zwłaszcza w zakresie oddziaływania społecznego i indywidualnego. W odniesieniu do tego oskarżonego dostrzegalna jest pozytywna prognoza kryminologiczna. To oznaczało możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. na najkrótszy okres próby dopuszczony ustawą. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej, zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 3.000 zł/miesiąc jest związana ze średnimi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz taką sytuacją majątkową.
M. S. (1)	56	56 (LII)	Sprawca podżegania do przestępstwa odpowiada na zasadach, jak sprawca bezpośredni czynu (art. 19 § 1 i art. 22 § 1 k.k.). Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 231 § 2 k.k., jako przepis przewidujący karę najsurowszą (art. 11 § 3 k.k.). Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał niezbyt wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu wynikający z okoliczności czynu oraz dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Za okoliczność wpływającą na zaostrzenie kary sąd uznał dopuszczenie się przestępstwa wyczerpującego znamiona trzech typów zabronionych. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności w najniższym dopuszczonym ustawą rozmiarze, przy wymierzeniu stosownej kary grzywny, jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia oraz uwzględnia cele kary, zwłaszcza w zakresie oddziaływania społecznego i indywidualnego. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej, zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 6.000 zł/miesiąc jest związana z dobrymi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz taką sytuacją majątkową.
M. S. (1)	57	57 (LIII)	Sprawca usiłowania przestępstwa odpowiada na zasadach, jak sprawca, który dokonał czynu (art. 14 § 1). Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 1 k.k.. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał niezbyt wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu wynikający z okoliczności czynu (brak przyjęcia propozycji) oraz dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności w najniższym dopuszczonym ustawą rozmiarze jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia oraz uwzględnia cele kary, zwłaszcza w zakresie oddziaływania społecznego i indywidualnego.
M. S. (1)	58, 59	56 (LII), 57 (LIII)	Wobec popełnienia dwóch przestępstw, za które zostały wymierzone kary tego samego rodzaju – pozbawienia wolności, konieczne stało się orzeczenie kary łącznej, po myśli art. 85 i 86 § 1 k.k. Karę łączną sąd mógł wymierzyć od kary najwyższej (1 rok pozbawienia wolności) do sumy kar (1 rok i 6 miesięcy). Za absorpcją kar w znacznej części przemawiał ścisły związek motywacyjno – faktyczny między obydwoma czynami. Za zastosowaniem w niewielkim stopniu kumulacji kar przemawiało przede wszystkim to, iż czyny były różnorodzajowe. Sąd dostrzegł pozytywną prognozę kryminologiczną, a to w konsekwencji pozwoliło, przy określonym wymiarze kary, na zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k.. Okres próbny, w świetle zastosowanych korzystniejszych przepisów dawnych, jest okresem w dolnych granicach.
G. B. (1)	60, 61	60 (LV)	Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 271 § 3 k.k. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał niezbyt wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu wynikający z okoliczności czynu (presji) oraz dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności w najniższym dopuszczonym ustawą rozmiarze jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia oraz uwzględnia cele kary, zwłaszcza w zakresie oddziaływania społecznego i indywidualnego. W odniesieniu do tej oskarżonej dostrzegalna jest pozytywna prognoza kryminologiczna. To oznaczało możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. na najkrótszy okres próby dopuszczony ustawą. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej, zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 3.000 zł/miesiąc jest związana ze średnimi możliwościami dochodowymi oskarżonej oraz taką sytuacją majątkową.
Z. S. (1)	65	65 (LXXIV, LXXV)	Przestępstwa opisane w tym punkcie zostały popełnione w stosunkowo krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności i wyczerpały znamiona tych samych typów przestępstw. To oznacza, że przestępstwa te zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. To w konsekwencji oznacza konieczność wymierzenia jednej kary za te przestępstwa. Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 271 § 3 k.k. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał niezbyt wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu wynikający z okoliczności czynu (presji) oraz dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Za okoliczność wpływającą na zaostrzenie kary sąd uznał dopuszczenie się w ramach ciągu przestępstw czterech zachowań jednostkowych. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności w rozmiarze stosunkowo nieodległym od dolnej granicy ustawowej, przy równoczesnym orzeczeniu kary grzywny, jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia oraz uwzględnia cele kary, zwłaszcza w zakresie oddziaływania społecznego i indywidualnego. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej, zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z ciągiem przestępstw, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 3.000 zł/miesiąc jest związana ze średnimi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz taką sytuacją majątkową.
Z. S. (1)	66	66 (LXXVII)	Podstawą wymiaru kary jest w tym wypadku art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k., jako przewidujący najsurowszą karę w ramach kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy (art. 11 § 3 k.k.). Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał niezbyt wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu (w odniesieniu do innych przestępstw tego typu) wynikający z okoliczności czynu, a zwłaszcza wartości szkody tylko minimalnie przekraczającej granicę szkody znacznej oraz dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Za okoliczność wpływającą na zaostrzenie kary sąd uznał wyczerpanie jednym czynem znamion dwóch typów zabronionych. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności w rozmiarze tylko w niewielkim stopniu przekraczającym dolną granicę ustawową, przy równoczesnym orzeczeniu kary grzywny, jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia oraz uwzględnia cele kary, zwłaszcza w zakresie oddziaływania społecznego i indywidualnego. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej, zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd orzekł stosowną karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, a zwłaszcza wysokością szkody, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 3.000 zł/miesiąc jest związana ze średnimi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz taką sytuacją majątkową.
Z. S. (1)	67, 68	65 (LXXIV, LXXV), 66 (LXXVII)	Wobec popełnienia przestępstwa i ciągu przestępstw, za które zostały wymierzone kary tego samego rodzaju – pozbawienia wolności i grzywny, konieczne stało się orzeczenie kary łącznej, po myśli art. 91 § 2 k.k. i 86 § 1 k.k. Karę łączną sąd mógł wymierzyć od kary najwyższej (1 rok i 3 miesiące pozbawienia wolności; 200 stawek dziennych grzywny) do sumy kar (2 lata 1 miesiąc pozbawienia wolności; 300 stawek dziennych grzywny). Za absorpcją kar przemawiała bliskość poszczególnych czynów, związana z wykorzystywaniem przy ich popełnieniu zbliżonej sposobności. Za zastosowaniem w pewnym stopniu kumulacji kar przemawiała przede wszystkim wielość zachowań jednostkowych, jak również i to, iż czyny były różnorodzajowe - a w odniesieniu do kary grzywny – również cele tych kar, związane ze wzmocnieniem represji karnej o charakterze majątkowym, bez nadmiernego obostrzenia w zakresie kary pozbawienia wolności, przy uwzględnieniu też faktu, iż kara grzywny jest jedyną karą efektywnie wykonywaną. Sąd dostrzegł pozytywną prognozę kryminologiczną, a to w konsekwencji pozwoliło, przy określonym wymiarze kary, na zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k.. Okres próbny, w świetle zastosowanych korzystniejszych przepisów dawnych, jest okresem w dolnych granicach.
Z. S. (2)	69, 70	69 (LXXIX)	Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 231 § 2 k.k. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał niezbyt wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu wynikający z okoliczności czynu (presji) oraz dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Okolicznością obciążającą jest wyczerpanie znamion dwóch czynów zabronionych. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności w najniższym dopuszczonym ustawą rozmiarze jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia oraz uwzględnia cele kary, zwłaszcza w zakresie oddziaływania społecznego i indywidualnego. W odniesieniu do tego oskarżonego dostrzegalna jest pozytywna prognoza kryminologiczna. To oznaczało możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. na stosunkowo krótki okres próby dopuszczony ustawą. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej, zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 3.000 zł/miesiąc jest związana ze średnimi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz taką sytuacją majątkową.
H. S. (1)	71, 72	71 (LXXXII)	Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 271 § 3 k.k. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał niezbyt wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu wynikający z okoliczności czynu (presji) oraz dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności w najniższym dopuszczonym ustawą rozmiarze jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia oraz uwzględnia cele kary, zwłaszcza w zakresie oddziaływania społecznego i indywidualnego. W odniesieniu do tego oskarżonego dostrzegalna jest pozytywna prognoza kryminologiczna. To oznaczało możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. na najkrótszy okres próby dopuszczony ustawą. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej, zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 3.000 zł/miesiąc jest związana ze średnimi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz taką sytuacją majątkową.
D. L. (1)	73, 74	73 (LXXXIII-LXXXIV)	Przestępstwa opisane w tym punkcie zostały popełnione w stosunkowo krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności i wyczerpały znamiona tych samych typów przestępstw. To oznacza, że przestępstwa te zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k. To w konsekwencji oznacza konieczność wymierzenia jednej kary za te przestępstwa. Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 231 § 2 k.k. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał niezbyt wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu wynikający z okoliczności czynu (presji) oraz dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Za okoliczności wpływające na zaostrzenie kary sąd uznał dopuszczenie się dwóch przestępstw w ramach ciągu przestępstw oraz każdorazowo wyczerpanie znamion dwóch typów czynów zabronionych, w ramach kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności nieco tylko zaostrzona w stosunku do dolnego ustawowego zagrożenia z uwagi na okoliczności obciążające jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia oraz uwzględnia cele kary, zwłaszcza w zakresie oddziaływania społecznego i indywidualnego. W odniesieniu do tego oskarżonego dostrzegalna jest pozytywna prognoza kryminologiczna. To oznaczało możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. na stosunkowo krótki okres próby dopuszczony ustawą. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej, zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 3.000 zł/miesiąc jest związana ze średnimi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz taką sytuacją majątkową.
W. H. (1)	75, 76	75 (LXXXVI)	Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 271 § 3 k.k. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał niezbyt wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu wynikający z okoliczności czynu (presji) oraz dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności w najniższym dopuszczonym ustawą rozmiarze jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia oraz uwzględnia cele kary, zwłaszcza w zakresie oddziaływania społecznego i indywidualnego. W odniesieniu do tego oskarżonego dostrzegalna jest pozytywna prognoza kryminologiczna. To oznaczało możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. na najkrótszy okres próby dopuszczony ustawą. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej, zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 6.000 zł/miesiąc jest związana z dobrymi możliwościami dochodowymi oskarżonego oraz taką sytuacją majątkową.
J. M. (1)	79, 80	79 (LXXXIX)	Sprawca podżegania do przestępstwa odpowiada na zasadach, jak sprawca bezpośredni czynu (art. 19 § 1 i art. 22 § 1 k.k.). Podstawą wymiaru kary jest przepis art. 271 § 3 k.k. Za okoliczności wpływające na złagodzenie kary sąd uznał niezbyt wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu wynikający z okoliczności czynu oraz dotychczasową niekaralność i prezentowanie pozytywnej postawy życiowej. Warto tu jednak zwrócić uwagę, że podżeganie oskarżonej doprowadziło do popełnienia przestępstwa przez inną osobę, zaś bez działania oskarżonej do takiego przestępstwa, ze strony M. U., by nie doszło. Oskarżona wykorzystała przy tym swoją pozycję dominującą związaną z wykonywaniem określonej funkcji w firmie. W ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności zbliżona do dolnego ustawowego zagrożenia jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia oraz uwzględnia cele kary, zwłaszcza w zakresie oddziaływania społecznego i indywidualnego. W odniesieniu do tej oskarżonej dostrzegalna jest pozytywna prognoza kryminologiczna. To oznaczało możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. na najkrótszy okres próby dopuszczony ustawą. W związku z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz celem wzmocnienia represji karnej, zwłaszcza wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd orzekł karę grzywny obok kary pozbawienia wolności – na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. Ilość stawek dziennych została określona z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności związanych z czynem, zaś wysokość stawki dziennej, odpowiadająca stawce 3.000 zł/miesiąc jest związana ze średnimi możliwościami dochodowymi oskarżonej (aktualnie na emeryturze) oraz taką sytuacją majątkową.
· 5. Inne (...) ZAwarte w WYROKU
O. żony	Punkt rozstrzygni ęcia z wyroku	Punkt z wyroku odnosz ący się do przypisanego czynu	Przytoczy ć okoliczności
S. G. (1), B. K. (1), T. P. (1), K. B. (1)	81	10, 28, 40-41, 48-49	Na podstawie art. 63 § 1 k.k. wskazanym oskarżonym sąd zaliczył okresy rzeczywistego pozbawienia wolności (zatrzymań i tymczasowych aresztowań) na poczet kar efektywnie wykonywanych: S. G. (1) i B. K. (1) na poczet kar pozbawienia wolności w związku z koniecznością ich odbycia, T. P. (1) i K. B. (1) na poczet kar grzywien jako kar efektywnie wykonywanych w związku z warunkowym zawieszeniem wykonania kar pozbawienia wolności .
· 6. inne zagadnienia
W tym miejscu s ą d mo że odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
W związku z tym, iż przepisy dawne kodeksu karnego, obowiązujące do 1 lipca 2015 r. były względniejsze dla wszystkich oskarżonych sąd zastosował je w rozstrzygnięciu na podstawie art. 4 § 1 k.k., jako przepisy obowiązujące z chwili czynu.
Do uzasadnienia zostaje dołączony, jako załącznik, spis treści umożliwiający odszukanie poszczególnych wątków stanu faktycznego i odpowiadających im rozważań w częściach 1 i 2.
· KOszty procesu
Punkt rozstrzygni ęcia z wyroku	Przytoczy ć okoliczności
82	Orzeczenie o kosztach sąd wydał: - na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. – w odniesieniu do S. K. (1), J. K. (1), A. S. (1) i A. N. (1) – wobec uniewinnienia i umorzeń postępowań – obciążając nimi Skarb Państwa; - na podstawie art. 627 i 633 k.p.k. co do zasady w odniesieniu do pozostałych oskarżonych, z tym że w odniesieniu do S. G. (1), P. K. (1), H. K. (1), T. P. (1), W. H. (1) również z uwzględnieniem art. 630 k.p.k. w częściach uniewinniających (umarzających postępowanie). Rozstrzygnięcie o opłatach sąd wydał na podstawie art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych – stosownie do wysokości orzeczonych kar.
· Podpis

Załącznik - spis treści

numeracji w części 1.1 odpowiada numeracja w części 1.2 oraz 2.2

1.1.1 Informacje ogólne o (...) oraz relacje T. P. (1) ze S.

--- przetargi i inwestycje w (...)

oskarżony zarzut

nazwa inwestycji

1.1.2 T. P. XXVIII

Odbudowa koryta rz. Ł.

1.1.3 T. P. XXIX

A. S. LXXII

Odbudowa kanału pompowego na rz. D.

1.1.4 T. P. XVIII

K. B. XXXVI

Modernizacja i odbudowa brzegów morskich, ochrona

mierzei j. – wrota sztormowe w M.

(przetarg)

1.1.5 T. P. XXVII

K. B. XLV

K. K. X.

K. K. L

D. L. LXXXV

Modernizacja i odbudowa brzegów morskich, ochrona

mierzei j. – wrota sztormowe w M.

(inwestycja)

1.1.6 T. P. XVII

Dostawa fabrycznie nowego samochodu terenowo –

osobowego dla (...)

1.1.7 T. P. XXI

K. B. XLIV

(...), eksploatacja, naprawy bieżące i konserwacja 119 sztuk przepompowni melioracyjnych (przetarg)

1.1.8 T. P. XXV

G. B. LV

J. K. LXII

D. L. LXXXIII

Zabezpieczenie ppow. zlewni j. J. wraz z

rewitalizacją rz. D.

1.1.9 T. P. XXXI

S. K. LXI

W. H. L.

A. N. LXXXVIII

Zabezpieczenie ppow S., P. i terenów przyległych do j.D. i Zalewu S. – W.

1.1.10 T. P. XXXII

K. B. XXXVIII

Z. S. LXXIII

Zabezpieczenie ppow S., P. i terenów

przyległych do j. D. i Zalewu S.

– wał nad rz. K.

1.1.11 T. P. XXIV

K. B. XLII

Zwiększenie retencji wodnej w dorzeczu rz. G.–

przebudowa zbiorników wodnych w P. (przetarg)

1.1.12 T. P. XXII

M. S. LII

M. S. LIII

Konserwacja cieków naturalnych oraz kanałów

stanowiących urządzenia melioracji wodnych

podstawowych (przetarg i inne)

1.1.13 T. P. XXIII

K. B. XLIII

Poprawa warunków przepływu wody w D.

wraz z zabezpieczeniem ppow - rz. W. (przetarg)

1.1.14 T. P. XXXIII

K. B. XL

K. K. XLIX

Zabezpieczenie ppow S., P. i terenów

przyległych do j. D. i Zalewu S.

– Wyspa P.

1.1.15 T. P. XXVI

J. K. LXIII

H. S. L.

Zbiornik retencyjny na rz. D.

1.1.16 T. P. XXXIV

K. B. XLI

K. K. X.

S. L. XLVIII

Poprawa warunków przepływu wody w obrębie D.

1.1.17 T. P. XXX

Z. S. LXXIX

W. H. L.

Zabezpieczenie ppow S., P. i terenów

przyległych do j. D. i Zalewu S.- W.

M. – S.

1.1.18 K. B. XXXIX

Z. S. LXXIV

Zabezpieczenie ppow – odbudowa wałów na W.

1.1.19 Z. S. LXXVII

Zabezpieczenie ppow S., P. … - W. D.

1.1.20 Z. S. LXXVI

Odbudowa wału ppow nad rz. G.

1.1.21 Z. S. LXXV

Zwiększenie retencji wodnej w dorzeczu rz. M.

1.1.22 J. M. LXXXIX

Stabilizacja przepływu wód cieku M-15

1.1.23 D. L. LXXXIV

Odbudowa wału ppow nad j. L.

---korzyści majątkowe i inne

oskarżony zarzut

krótki opis zarzutu

1.1.24 Informacje ogólne

1.1.25 B. K. XIII

R. S. Obietnica korzyści majątkowej 3 % w

odniesieniu do inwestycji (...)

1.1.26 R. S. XIV

T. P. XXXV

Przekroczenie uprawnień – konkurs dotyczący

zatrudnienia w (...)

1.1.27 S. G. V

B. K. XV

Udzielenie/przyjęcie korzyści majątkowych:

- apartamentu

- gotówki 100.000 zł

1.1.28 S. G. VI

R. L.-G.. VIII

H.i P. K. X

B. K. XVI

Ukrycie mienia - fikcyjna sprzedaż apartamentu

1.1.29 S. G. I

M. O. XII

podżeganie/przyjęcie korzyści majątkowej – zegarków

1.1.30 S. G. III

Przyjęcie korzyści majątkowych:

- wizerunek na pojazdach

- gotówka 200.000 zł

- gotówka 170.000 zł

- prace na działce

1.1.31 P. i H. K. IX

pranie brudnych pieniędzy w 2014 r.

1.1.32 P. i H. K. XI

Pranie brudnych pieniędzy w 2016 r.

1.1.33 S. G. II

T. P. XX

K. B. XXXVII

podżeganie/udzielenie/przyjęcie korzyści majątkowej – gotówka 200.000 złotych

1.1.34 S. G. IV

ujawnienie informacji niejawnej

1.1.35 S. G. VII

plagiat

1.1.36 T. P. XIX

posiadanie rewolweru gazowego

---

1.1.37 wszyscy dane osobowe

Dodano: 18 grudnia 2025, Opublikował(a): Katarzyna Lewak
Podmiot udostępniający informację: Sąd Okręgowy w Szczecinie
Osoba, która wytworzyła informację: sędzia Grzegorz Kasicki
Data wytworzenia informacji: 31 lipca 2025

III K 211/19 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Szczecinie z 2025-07-31

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

UZASADNIENIE